အခန်း ၈၀

အခန်း (၈၀) လီမေ့ဟွာ၏ အကြံအစည်

"စုယွမ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက် ချမ်းသာသွားတာလဲ ငါ တွေးလေတွေးလေ ပိုပြီး သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းလေပဲ..." စကားပြောနေသူမှာ အသက် ခြောက်ဆယ်နှောင်းပိုင်း သို့မဟုတ် ခုနစ်ဆယ်အစောပိုင်း အရွယ်ရှိ အဘွားအိုတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

အဘွားအိုသည် ခြံဝင်းထဲရှိ ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောနေခဲ့၏။

"ဘဝဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ တစ်နေ့ကျရင် ချမ်းသာလာနိုင်သလို တစ်နေ့ကျရင်လည်း ဆင်းရဲသွားနိုင်တာပဲလေ အဲဒါက ကံတရားပဲ ကြည့်ရတာ စုယွမ်မှာ အဲဒီကံတရား ရှိနေပုံရတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီလို ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ ဘဝက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံမလဲဆိုတာတော့ ငါတို့ မသိနိုင်ဘူး..." လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူ အဲဒီလိုပြောတယ်ပေါ့ ကားနှစ်စီးအတွက် သူ ဘယ်လောက်ပေးလိုက်ရတာလဲ..." အဘွားအိုက မေးမြန်းလိုက်၏။

"စုစုပေါင်း ယွမ် သုံးလေးသန်းလောက် ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်..." လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဖူး..." အဘွားအိုသည် အပန်းဖြေကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဟန်ချက်ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားအား အံ့အားသင့်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကျိုကျန်း မင်း သေချာလို့လား..." လီမေ့ဟွာက မေးမြန်းလိုက်၏။

စုကျိုကျန်းသည် စုယွမ်မိသားစု ချမ်းသာနေခြင်းကို သည်းမခံနိုင်သော်လည်း သူ ဝန်ခံလိုက်ရပေသည်။

"အဲဒါ တကယ့်အစစ်အမှန်တွေပဲ ငါက အဝေးကနေပဲ ကြည့်နေခဲ့တာ..."

ကားနောက်ခန်းထဲမှာ မောက်ထိုင် ဝူလျန်ယဲ့ ကျုံးဟွာ တွေ ပိုက်ဆံတွေကို ရေလိုသုံးနေတာ...

"သူတို့က လူတိုင်းကို ကျုံးဟွာ စီးကရက်တွေ ဝေပေးခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုတော့ မပေးဘူး..."

"အရင်တုန်းက ပုရစ်တွေ သူ့အိမ်ပေါ် ဖြတ်ပျံသွားတာလေးကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အငြိုးထားနေရတာလဲ..."

"လူတွေက ပိုက်ဆံရှိလာတာနဲ့ ကပ်စေးနှဲလာကြတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ..." စုကျိုကျန်းသည် စုယွမ်၏ လုပ်ရပ်များကို အလွန်အမင်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် စုမိသားစု၏ ဒုတိယသားက မောက်ထိုင် အရက်တစ်ပုလင်းနှင့် ကျုံးဟွာ စီးကရက် နှစ်ဘူးကို အလကားပေးခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာခဲ့လေ၏။

ထိုစဉ် လီမေ့ဟွာ၏ မျက်လုံးများ ကစားသွားပြီး အတွေးထဲ နစ်မျောနေပုံရပေသည်။

"အမေ စုယွမ်ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေက တရားဝင် လမ်းကြောင်းကနေ ရလာတာ မဟုတ်ဘူးလို့ သား ထင်တယ် ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာနိုင်မှာလဲ..."

"သား ရွာထဲမှာ သတင်းဖြန့်ပြီး သူ့ကို သေချာ ပြောဆိုဆုံးမပေးဦးမယ်..." စုကျိုကျန်း၏ မျက်လုံးများတွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

"မလုပ်နဲ့ ငါတို့ အဲဒီလို လုပ်လို့မရဘူး..." လီမေ့ဟွာက ရုတ်တရက် ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။

စုကျိုကျန်းတွင် မေးခွန်းများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အတိတ်က သူမသည် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများနှင့်ပတ်သက်၍ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်လွန်းသဖြင့် ရွာရှိ လူတိုင်းကို မကောင်းပြောဆိုခဲ့ရာ ရွာသတင်းအချက်အလက်စင်တာက သူမကို ဆက်လက်မပါဝင်စေရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်အထိ ဖြစ်ခဲ့ပေ၏။

ဒီနေ့ စုယွမ်အကြောင်း ကောလာဟလတချို့ ဖြန့်မလို့ကို သူက ဘာလို့ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေရတာလဲ...

"အမေ ဘာသဘောလဲ အမေက သားအမေ ဟုတ်ရဲ့လား..." စုကျိုကျန်းက လီမေ့ဟွာအား သူစိမ်းတစ်ယောက်အလား ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး" လီမေ့ဟွာသည် အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရွယ်တင်တွန့်လိပ်နေသော အရေပြားများက ပိုမိုထင်ရှားသွားစေခဲ့၏။

"စုယွမ်က အိမ်ထောင်မကျသေးဘူးမလား..." လီမေ့ဟွာက ပြောဆိုလိုက်သည်။

စကားပုံအတိုင်း သားအမိတို့သည် စိတ်ချင်း ဆက်နေကြသကဲ့သို့ပင်။

လီမေ့ဟွာ စကားထဲက အဓိပ္ပာယ်ကို စုကျိုကျန်းက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

"ဝိုးးး သား ဘာလို့ အဲဒါကို မတွေးမိခဲ့တာလဲ တကယ်လို့ ချန်ချန်သာ အဲဒီ စုယွမ်ဆိုတဲ့ကောင်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်ရင် သူ့ပစ္စည်းတွေက သားတို့ဟာ ဖြစ်လာမှာပဲ..."

"ဟားဟားဟား..." စုကျိုကျန်းသည် သူ၏ ပေါင်ကိုရိုက်ကာ ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။

"အတွေ့အကြုံက တကယ်ကို အသုံးဝင်တာပဲ သားက ဘာလို့ အဲဒါကို မတွေးမိခဲ့တာလဲ..."

"ဒါပေမဲ့ စုမိသားစုက ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ သဘောတူပါ့မလား..." စုကျိုကျန်းက မေးမြန်းလိုက်၏။

"မင်း နားမလည်ပါဘူး ငါတို့ရဲ့ ချန်ချန်က တင်ပါး အကြီးကြီးပဲလေ သူ သားယောကျ်ားလေး မွေးနိုင်မှာ အသေအချာပဲ..."

"သူတို့ အနာဂတ်မှာ သားယောကျ်ားလေး မလိုချင်ဘူးဆိုတာ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး မင်း စောင့်သာကြည့်နေလိုက် မနက်ဖြန် ငါကိုယ်တိုင် သွားပြီး စေ့စပ်ပေးမယ် လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းဆန်ရဲမှာလဲ..." လီမေ့ဟွာက ယုံကြည်ချက်ရှိစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဟားဟား... ဟုတ်တယ်..."

"ချန်ချန် အခု အလုပ်က ဘယ်လောက် ကောင်းနေလဲ နောက်မှ သူ့ကို သေချာ ပြောပြရမယ်..."

"တကယ်လို့ သူ အဲ့ဒီနေရာကို ရောက်သွားရင် စုမိသားစုရဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို သူ့မိသားစုဆီ ပို့ပေးသင့်တာပေါ့..."

စုကျိုကျန်းက ကျေနပ်အားရစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အခုကစပြီး ဒီပိုက်ဆံတွေ အကုန် ငါတို့ဟာ ဖြစ်လာတော့မှာပဲ..."

"စုဖူချန်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး စုကော်ချန်က အရင်တုန်းက သူတို့ကို အများကြီး ကူညီခဲ့တာတောင် အဲ့ဒီကောင်လေးက နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ကို လာတွေ့ဖို့တောင် စိတ်မဝင်စားဘူး..."

"စုကော်ချန်နဲ့ သူ့မိန်းမက အတိတ်တုန်းက စုဖူချန် မိသားစုကို ကူညီခဲ့တာ နောင်တရနေလောက်ပြီ..." လီမေ့ဟွာက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် စုကျွင်းချန်က တကယ်ကို လည်တာပဲ ဒီခေတ်ကြီးမှာ လူတစ်ယောက်က အောင်မြင်သွားတာနဲ့ သူ့ရဲ့ ဆင်းရဲတဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို လုံးဝ မေ့သွားကြတာပဲ..."

"စုကျွင်းချန်က စုဖူချန်ရဲ့ မိသားစုကို တစ်ခါမှ မကူညီခဲ့ဖူးဘူး... သူက တကယ်ကို လူကဲတော်တယ်..." စုကျိုကျန်းသည် နံရံ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ တမင်တကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

စုကော်ချန်မှာ သူ၏ အိမ်နီးချင်းဖြစ်ပြီး လင်မယားနှစ်ယောက် ကြားစေရန် တမင်တကာ ပြဿနာရှာကာ သူတို့ကြားတွင် သွေးခွဲရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်က သူ့အတွက် မည်သည့် အကျိုးကျေးဇူးမျှ မရှိသော်လည်း အချို့လူများက ဤမျှလောက်ပင် ယုတ်မာတတ်ကြလေသည်။

နံရံ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် စုကော်ချန်နှင့် သူ၏ဇနီးတို့သည် ဤစကားကို ကြားချိန်၌ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကြ၏။

သူတို့သည် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်မျှ မရှိဘဲ စုဖူချန် မိသားစုကို အမြဲတမ်း ကူညီခဲ့သော်လည်း စုကျိုကျန်း၏ စကားများက ၎င်းတို့သည် ကိုယ့်ညီအစ်ကိုကို အခြားအကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် ကူညီပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

"ဒေါသမထွက်ပါနဲ့ စုကျိုကျန်းက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ ရှင် မသိဘူးလား သူက အမြဲတမ်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲလေ..."

"ကျွန်မတို့ရဲ့ ဒုတိယညီ မိသားစုက ကျွန်မတို့ကို အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုကျေးဇူးဆပ်မလဲဆိုတာ ကျွန်မတို့ မတောင်းဆိုပါဘူး လိပ်ပြာသန့်ချင်ရုံလေးပါပဲ အဲဒါ လုံလောက်ပြီ မဟုတ်လား..." စုကော်ချန်၏ ဇနီးက ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အဲဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ် ဒါပေမဲ့ စုကျိုကျန်းရဲ့ သွေးခွဲတတ်တဲ့ မကောင်းတဲ့ အကျင့်ကိုတော့ ငါ သည်းမခံနိုင်ဘူး..."

"တကယ်လို့ သူသာ ပြေးတာထက် ပိုမြန်အောင် မရှောင်နိုင်ခဲ့ရင် သူ့ကို ဂေါ်ပြားနဲ့ လိုက်ပေါက်နေပြီ..." စုကော်ချန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

ထိုစဉ် စုကော်ချန်အိမ်၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ အိမ်နီးချင်းမှာ ညီအစ်ကို သုံးယောက်ထဲမှ တတိယမြောက်ဖြစ်သော စုကျွင်းချန် ဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် တွက်ချက်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

"ရှောင်ယွမ်ဆီကနေ မောက်ထိုင် အရက် နှစ်ပုလင်းလောက် မြည်းကြည့်ဖို့ တောင်းရင် ဘယ်လိုထင်လဲ သူ ငါ့ကို ပေးမယ် ထင်လား..." စုကျွင်းချန်က မေးမြန်းလိုက်၏။

"သေချာပေါက် ပေးမှာပေါ့ သူက ဘာလို့ မပေးရမှာလဲ ရှင်က သူ့ရဲ့ တတိယဦးလေးလေ ငါတို့က သူ ကြီးပြင်းလာတာကို စောင့်ကြည့်ခဲ့တာ တကယ်လို့ သူ အောင်မြင်သွားပြီး ရှင့်ကို လျစ်လျူရှုမယ်ဆိုရင် အဲဒါ ကျေးဇူးကန်းတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒီနေ့တော့ နောက်ကျနေပြီ မနက်ဖြန် မနက်စောစော ရှင့်ကို လာမတွေ့ဘူးဆိုတာ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး သူ အရက်ကောင်းကောင်း နည်းနည်းပါးပါးနဲ့ စီးကရက်ကောင်းကောင်း အတောင့်အချို့ ယူလာလိမ့်မယ်..." ခနဲ့တဲ့တဲ့ အသံတစ်ခုက ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"အင်း ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ် ငါက သူ့ရဲ့ တတိယဦးလေးလေ ငါက သူ ကြီးပြင်းလာတာကို ကြည့်ခဲ့တာ ငါ့ကို လာပြီး လက်ဆောင်မပေးရမယ့် အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး..." စုကျွင်းချန်က မဲ့ပြုံးပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

နေမင်းကြီး ဝင်သွားခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး ကြည်လင်သော လရောင်သည် လမ်းမများကို အဖြူရောင် အလင်းတန်းဖြင့် လွှမ်းခြုံထားကာ ဆားများ ဖြူးထားသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်၌ စုဖူချန်၏ မိသားစုသည် စားပွဲအပြည့် အရသာရှိသော ဟင်းလျာများကို ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ကာ ကောင်းမွန်သော စားသောက်မှုတစ်ခုကို ခံစားရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေချေပြီ။

"သား အဖေ သားကို တစ်ခွက်လောက် ငှဲ့ပေးမယ်..." စုဖူချန်သည် မောက်ထိုင် အရက်တစ်ပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဦးစွာ ဂါရဝပြုလိုက်ကာ စုယွမ်အတွက် ပထမဆုံး အရက်တစ်ခွက်ကို ငှဲ့ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ သားက အဖေ့ကို တကယ် မျက်နှာပန်းလှစေခဲ့တာပဲ..." စုဖူချန်က ပြောလိုက်၏။

ယနေ့တွင် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် ကျေနပ်အားရခြင်းတို့အပြင် သူ တွေးစရာတွေလည်း အများကြီး ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ စုယွမ်သည် ကြီးပြင်းလာပြီး သူ၏ နေရာကို အစားထိုးလိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူ့ကို ခံစားချက်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်းပင်။

"ဒီနေ့ ကောင်းကောင်း သောက်ကြရအောင်..." စုဖူချန်က ပြောဆိုလိုက်ပြီး မောက်ထိုင် အရက်ခွက်ငယ်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ရာ သူ့ကို အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်မှုများ ယူဆောင်လာပေးသည့်အလား ခံစားလိုက်ရလေ၏။

စုယွမ်သည်လည်း အရက်တစ်ခွက်ကို မော့သောက်လိုက်သည်။ ပြင်းရှသော အရက်က သားအဖနှစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း ပွင့်လင်းသွားစေခဲ့၏။ သူတို့သည် ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မဆွေးနွေးခဲ့ဖူးသော ကိစ္စများကို ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး စားပွဲတွင် ရယ်မောသံများနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"ဒါနဲ့ စကားမစပ် ရှောင်ယောင်း ဖျားတုန်းက မင်းရဲ့ဦးလေးက ငါတို့ကို ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ချေးပေးခဲ့တာ အခုထိ ငါတို့ ပြန်မဆပ်ရသေးဘူး..."

"မင်းရဲ့ဦးလေးကို မင်းသိပါတယ် သူက ရိုးသားပြီး အေးချမ်းတဲ့သူလေ.. သူက အဖေ့ထက်တောင် ပိုသေးတယ် တကယ်လို့ အဖေက ပြန်ဆပ်ဖို့ မပြောလှမ်းရင် သူက ပြန်တောင်းဖို့ကို အားနာနေမှာ..."

"မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းဦးလေးဆီကို အရက်ကောင်းကောင်းနဲ့ စီးကရက်တချို့ ယူပြီး သွားလည်လိုက် ပြီးတော့ အကြွေးကျန်နေတဲ့ ယွမ် သုံးသောင်းကိုလည်း ပြန်ဆပ်လိုက်ပါ..." စုဖူချန်သည် ငွေသား ယွမ် သုံးသောင်းကို ထုတ်ယူရင်း ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ သား အဲဒီအကြောင်းကို သိပါတယ် ဒီနေ့ သား အဲဒါကို မေ့သွားလို့ မဟုတ်ရင် သား သွားပြီးလောက်ပြီ..." စုယွမ်သည်လည်း သူ၏ဦးလေး မိသားစုကို ရိုးသားစွာ ကျေးဇူးတင်နေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့ မိသားစု အခက်အခဲကြုံနေရချိန်တွင် သူတို့သာလျှင် ကူညီပေးခဲ့သူများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အခု သား အောင်မြင်နေပြီဆိုတော့ သဘာဝကျကျပဲ ဦးလေးရဲ့ မိသားစုကို မေ့ထားလို့ မရဘူးလေ...