အခန်း ၈၅
Vol. 9 Ch. 85
အခန်း (၈၅) ရှစ်သိန်းကျော်ထဲက တစ်ဝက်က ငါ့ဟာပဲ
"ဘုရားရေ… ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးတည်းနဲ့တင် ရှစ်သိန်းကျော်တောင် တန်တယ်ပေါ့…"
"ဒါက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းပဲ… အစ်ကိုကော်ချန်… ခင်ဗျားကတော့ အရမ်းကို လွန်ကျူးနေပြီ…"
"အစ်ကိုကော်ချန်က ငါတို့ရွာရဲ့ တကယ့် လျှို့ဝှက်သူဌေးကြီးပဲ..."
"သူက ရှစ်သိန်းကျော်တန်တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းကိုတောင် ခွေးစာကျွေးဖို့ သုံးနေတာလေ..."
"အရေးကြီးဆုံးက အဲ့ဒီပစ္စည်းကို အိမ်အပြင်က ခွေးအိမ်နားမှာ ဒီတိုင်းထားထားတာတောင် ဘယ်သူခိုးသွားမလဲဆိုတာကို လုံးဝ မပူတာပဲ..."
"ဝါး..."
" ဒါက ရွှေတုံးတစ်တုံးလို ဖြစ်သွားတာပဲ..."
"ဒါတွေအားလုံးက ရှောင်ယွမ်ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အမြင်ကြောင့်ပါပဲ… သူက ဒီပစ္စည်းရဲ့ တန်ဖိုးကို ချက်ချင်း အသိအမှတ်ပြုနိုင်ခဲ့တယ်လေ… ငါတို့လို ကြမ်းတမ်းတဲ့သူတွေကတော့ ဒီရှေးဟောင်းပစ္စည်းက အကြိမ်တစ်ထောင် ကြည့်ရင်တောင် ရှစ်သိန်းတန်မယ်လို့ ဘယ်တော့မှ ခန့်မှန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…"
"ဟုတ်တယ်… ရှောင်ယွမ်ကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်… သူက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ရလဒ်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့တာ…"
လူတိုင်းသည် စုကော်ချန်အား အားကျစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။ ညီအစ်ကိုများဖြစ်သော စုကော်ချန်နှင့် စုဖူချန်တို့သည် ကြင်နာတတ်ကာ ကူညီတတ်သူများဖြစ်ကြပြီး ယခုချိန်တွင် သူတို့သည် အကျိုးကျေးဇူးများကို ခံစားနေကြရပြီ ဖြစ်ပေသည်။
စုကော်ချန်သည် လူတိုင်း၏ ပြောဆိုမှုများကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့သလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားခဲ့ချေ၏။
ယွမ်ရှစ်သိန်းကျော် တန်ဖိုးရှိသော ဤရှေးဟောင်းပစ္စည်းသည် ဤနေရာတွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ထားရှိခံထားရပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် အမှတ်တမဲ့ဖြင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် တိုက်မိခဲ့သေးသည်။
အကယ်၍ ၎င်းသာ ပျက်စီးသွားမည် သို့မဟုတ် အခြားတစ်ယောက်ယောက်က ယူသွားမည်ဆိုပါက ယွမ်ရှစ်သိန်းကျော် ဆုံးရှုံးသွားမည် မဟုတ်ပါလော။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှောင်ယွမ်သည် ၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိနိုင်သော အမြင်ရှိနေခဲ့ပေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ဆယ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်ကြာလျှင်တောင်မှ သူမသိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
"ရှောင်ယွမ်… မင်းသဘောကရော"
စုကော်ချန်သည် စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရပေ၏။ ယွမ်ရှစ်သိန်းကျော်ဆိုသည်မှာ ဤမျှလောက်များပြားသော ငွေကြေးကို စုဆောင်းရန်အတွက် မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။
"ဦးလေး… ဒီပန်းကန်လုံးကို သိမ်းထားချင်လား ဒါမှမဟုတ် ရောင်းချင်လား… တကယ်လို့ ရောင်းချင်တယ်ဆိုရင် ဆရာဖန်က ဗီဒီယိုကောထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲဆိုတော့ အခုပဲ ဈေးနှုန်းအကြောင်း ပြောကြတာပေါ့…"
စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်၏။
"ဟုတ်တယ် ညီအစ်ကို… ကျွန်တော်က ဒီရတနာကို စုဆောင်းဖို့ စိတ်ဝင်စားတယ်… ကျွန်တော် ပေးနိုင်တဲ့ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးက ရှစ်သိန်းရှစ်သောင်းပါ… အဲ့ဒါကို လက်ခံနိုင်လား…"
ဗီဒီယိုထဲမှ ဆရာဖန်က ပြောဆိုလိုက်လေသည်။
"ရှစ်သိန်းရှစ်သောင်း…"
စုကော်ချန်သည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ချေ၏။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ… ကျွန်တော် ရောင်းမယ်…"
"ဒါပေမဲ့ ဆရာ… ဆရာက ဒါကို သေချာ ဂရုတစိုက် မစစ်ဆေးရသေးဘူးနော်… တကယ်လို့ ဆရာ အမှားလုပ်မိတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်ဆီ လာခဲ့လို့ရပါတယ်… ဆရာ့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ကျွန်တော် ပြန်ပေးပါ့မယ်…"
စုကော်ချန်က ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။
"ဟားဟားဟား… ညီအစ်ကို… ခင်ဗျားက တကယ့်ကို ရိုးသားတဲ့လူပဲ… ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ဆီကနေ ဘာအခွင့်အရေးမှ မယူဘူးပဲ…"
"ကျွန်တော့် ညီလေးစုက အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ… သူက မြင်ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော့်မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး… ကျွန်တော့် ညီလေးစုကို ယုံကြည်တယ်…"
ဆရာဖန်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။
စုယွမ်သည် ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဈေးကွက်ကြီးထဲတွင် ကြီးမားလှသော အကျိုးအမြတ်နှစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အရည်အသွေးကို သိမြင်နိုင်သော သူ၏အမြင်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပေ၏။ အကယ်၍ သူက တမင်တကာ လိမ်လည်လှည့်စားရန် မကြိုးစားသရွေ့ အမှားလုပ်မိမည် မဟုတ်ချေ။
"အို… ငါ နားလည်ပြီ…"
ဦးလေး စုကော်ချန်သည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပေသည်။ စုယွမ်၏ အကဲဖြတ်စွမ်းရည်များက ဤမျှလောက်အထိ အားကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
"ကောင်းပြီ ဆရာဖန်… ပိုက်ဆံကို ကျွန်တော့်အကောင့်ထဲကို လွှဲပေးလိုက်ပါ… ကျွန်တော် ပြန်တဲ့အခါ ဒီရတနာကို ယူလာခဲ့ပါ့မယ်…"
စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်၏။
"ကောင်းပြီ… မင်းကို ပုံမှန်နေရာမှာ စောင့်နေမယ်…"
ဆရာဖန်သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ဖုန်းချသွားလေသည်။
ရှစ်သိန်းရှစ်သောင်းဆိုသော ဈေးနှုန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် မနိမ့်ကျလှသော်လည်း ၎င်းသည် ဈေးကွက်အတွင်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော ဈေးနှုန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော် အကယ်၍ ၎င်းကို လေလံပွဲသို့ ပို့ဆောင်ပြီး ကံကြမ္မာဖန်တီးထားသော ပိုင်ရှင်နှင့် ကြုံတွေ့ရမည် သို့မဟုတ် အထူးအခြေအနေများ ပေါ်ပေါက်လာမည်ဆိုပါက ဤပစ္စည်း၏ ဈေးနှုန်းသည် အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။
အချိန်ယူရမည်သာဖြစ်သော်လည်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို အထူးပြုစုဆောင်းသော ဆရာဖန်ကဲ့သို့သော သူတစ်ဦးအတွက် အချိန်ဆိုသည်မှာ စိုးရိမ်စရာ မဟုတ်ချေ။
"Alipay အကောင့်ထဲကို ယွမ်ရှစ်သိန်းရှစ်သောင်း ဝင်ရောက်လာပါပြီ…"
ရုတ်တရက် စုယွမ်၏ ဖုန်းမြည်လာပြီး အလွန် ကြည်လင်ပြတ်သားကာ သာယာသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။
ထိုအသံက လူတိုင်းကို အလွန်အမင်း အားကျသွားစေခဲ့ပေသည်။ ထိုမျက်လုံးငယ်လေးများသည် ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ဖြစ်နေကြချေ၏။
"ရှောင်ယွမ်… မင်းက ဒီနေ့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော သူရဲကောင်းပဲ… ရော့… ဒီပန်းကန်လုံးကို ယူထားလိုက်…"
"ဒီနေ့ညစာစားဖို့ မင်း ငါ့အိမ်ကို မဖြစ်မနေ လာရမယ်နော်… မင်းအတွက် စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပေးမယ်…"
စုကော်ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။
"ကောင်းပါပြီ… ကျွန်တော်တို့ တစ်မိသားစုလုံး လာစားကြပါ့မယ်…"
"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ပိုက်ဆံတွေကို ယူလာခဲ့ပေးမယ်…"
စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်၏။
"ဟားဟားဟား…"
စုကော်ချန်သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ပြီး စုယွမ်၏ ပခုံးကို အားပါးတရ ပုတ်လိုက်လေသည်။
ဘေးပတ်လည်ရှိ လူများသည် ၎င်းအကြောင်းကို စတင်ဆွေးနွေးလာကြပြီး အချို့က ပန်းကန်လုံးအကြောင်း ပြောဆိုနေကြကာ အချို့ကမူ စုယွမ်ကဲ့သို့သော တူတစ်ယောက်ရှိနေသည့် စုကော်ချန်အား အားကျကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေကြပေ၏။
လူအုပ်ကြီး၏ ဆူညံသံများသည် အိမ်သို့ပြန်သွားကြပြီဖြစ်သော လီမေ့ဟွာနှင့် စုကျိုကျန်းတို့၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။
လူနှစ်ယောက်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး ယခုလေးတင် ဘာတွေဖြစ်သွားခဲ့ကြောင်းကို မသိရှိကြသော်လည်း သူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာမှာ လုံးလုံးလျားလျား ယုတ်မာကောက်ကျစ်ကြောင်းကို လူတိုင်းက အသိအမှတ်ပြုထားကြရာ မည်သူကမျှ သူတို့နှင့် စကားမပြောချင်ကြချေ။
ထိုနှစ်ယောက်သည် ဘေးပတ်လည်ရှိ လူများ၏ ဆွေးနွေးမှုများမှတစ်ဆင့် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကိုသာ သိရှိနိုင်ခဲ့လေသည်။
ဘာတွေဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကို သူတို့ နားလည်သွားပြီးနောက် ထိုနှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခဏတာ ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိကြတော့၏။
စုကော်ချန် ခွေးစာကျွေးရာတွင် သုံးခဲ့သော ပန်းကန်လုံးသည် အမှန်တကယ်ပင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဒါက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းပဲ… တန်ဖိုးဖြတ်လို့မရတာ သေချာတယ်…
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီမေ့ဟွာ၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားပြီး သူမသည် စုကော်ချန်အား မနာလိုမှုများ အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။
"တကယ့် အရူးပဲ… သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ကံကောင်းနေရတာလဲ… ခွေးစာကျွေးတဲ့ ပန်းကန်လုံးက တကယ်ကြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဖြစ်နေတာပဲ… အဲ့ဒါက ယွမ်သောင်းဂဏန်းလောက် တန်ဖိုးရှိမှာ သေချာတယ်…"
လီမေ့ဟွာက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူမ၏ စကားများတွင် မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။
"အခု ကော်ချန်ရဲ့ ဘဝက အများကြီး ပိုကောင်းလာပြီ… သူက ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ယွမ်ရှစ်သိန်းကျော်နဲ့ ရောင်းလိုက်တာလေ…"
"ဒါတွေအားလုံးက စုယွမ်ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကြောင့်ပဲ… သူက ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးတွေကို စုဆောင်းတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ကို သိတယ်လေ… ပြီးတော့ သူတို့က သူငယ်ချင်းတွေဆိုတော့ သူက တိုက်ရိုက် ရောင်းလိုက်တာပဲ…"
"ရှစ်သိန်းရှစ်သောင်းလို့ ငါ မှတ်မိတယ်… ဟုတ်တယ်မလား… ငါ့မိသားစုမှာလည်း ဒီလိုရတနာမျိုး ရှိရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ…"
ဘေးပတ်လည်ရှိ လူများက အားကျစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ကြလေ၏။
လီမေ့ဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တုန်ရီသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။
ထိုခွေးစာကျွေးသည့် ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးတည်းကပင် ရှစ်သိန်းကျော် တန်ဖိုးရှိနေသည်တဲ့လား။
ဤစကားတစ်ခွန်းက သူမကို လုံးလုံးလျားလျား တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့လေ၏။
"ဘုရားရေ… အဲ့ဒီပန်းကန်လုံးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယွမ်ရှစ်သိန်းကျော် တန်ကြေးရှိနေရတာလဲ…"
စုကျိုကျန်းသည်လည်း တူညီသော မျက်နှာအမူအရာမျိုး ဖြစ်နေခဲ့ချေသည်။
"အသုံးမကျတဲ့ကောင်… နင်က ဘာလို့ အဲ့ဒီပန်းကန်လုံးကို အိမ်စောစော မယူလာခဲ့ရတာလဲ…"
"အဲ့ဒါက ရှစ်သိန်းကျော်တန်တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလေ… နင် ကန်းနေတာလား… တကယ်လို့ နင်က စုကော်ချန် မကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာ အဲ့ဒီပန်းကန်လုံးကို ခိုးလာနိုင်ခဲ့ရင် နင် ချမ်းသာသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား…"
လီမေ့ဟွာသည် နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ခြေဆောင့်ကာ အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေခဲ့လေ၏။
"သိရင် ဘာလို့ သွားမယူခဲ့ရတာလဲ… အဲ့ဒီပန်းကန်လုံးက ခွေးစာကျွေးဖို့ သုံးတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲလေ… အဲ့ဒါက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းမှန်း ဘယ်သူက သိမှာလဲ… တကယ်လို့ အဲ့ဒါက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းမှန်းသာ ငါသိခဲ့ရင် ငါ စောစောစီးစီး ပြန်ယူလာခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူးလား…"
စုကျိုကျန်းသည်လည်း နောင်တရမှုများနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။ သူသည် ထိုပန်းကန်လုံးကို တစ်ကြိမ်မက မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ၎င်းသည် ထိုကဲ့သို့သော ပန်းကန်လုံးမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ စိတ်ကူးယဉ်မိမည် မဟုတ်ချေ။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ချစ်ရသူတစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသည့်အလား အလွန်အမင်း မနာလိုဖြစ်ကာ နောင်တရနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် လူတိုင်းက သူတို့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ အရှက်မဲ့မှုများအတွက် ရင်ထဲမှနေ၍ ကျိန်ဆဲလိုက်ကြလေ၏။
စုကျွင်းချန်နှင့် ဝမ်တဖန်တို့သည် သူတို့၏ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စတင်ငြင်းခုံကြတော့ပြီးနောက် သူတို့သည် အထဲမှနေ၍ အပြင်သို့တိုင်အောင် ရန်ဖြစ်ကြတော့သည်။
စုကော်ချန် ခွေးစာကျွေးရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သော ပန်းကန်လုံးမှာ ယွမ်ရှစ်သိန်းကျော်ဖြင့် ရောင်းချလိုက်ရကြောင်း ကြားသိလိုက်ရချိန်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး တုန်လှုပ်မှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားကြလေတော့၏။
ဘုရားရေ…
ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးက ယွမ်ရှစ်သိန်းကျော်နဲ့ ရောင်းရတယ်ပေါ့…
စုကျွင်းချန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ယခင်က ဤပန်းကန်လုံးကို ခိုးယူရန် အကြိမ်တစ်ထောင်မက အခွင့်အရေးများ ရှိခဲ့ကြောင်းကို သတိရလိုက်မိချိန်တွင် အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရတော့သည်။
ဝမ်တဖန်သည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ဦးနှောက်ကမူ အလုပ်လုပ်နေဆဲပင်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး စုကျွင်းချန်အား ပြောဆိုလိုက်လေ၏။
"နင့်မိသားစုမှာ ဒီလိုရတနာမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ… ဒါက နင့်အဖေ ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်…"
"ယုတ္တိကျကျ ပြောရရင် ဒီရှစ်သိန်းထဲက တစ်ဝက်က ငါတို့နဲ့ သက်ဆိုင်သင့်တယ်…"
ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် စုကျွင်းချန်သည် ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့၏။