အခန်း ၈၆

အခန်း (၈၆) ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ရိုက်တော့မယ်**

"အဟမ်း… အစ်ကိုကြီး…"

စုယွမ်နှင့် စကားပြောနေသော စုကော်ချန်ထံသို့ စုကျွင်းချန်သည် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် မျက်နှာချိုသွေးသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေပြီး အလွန် ရိုသေလေးစားပုံရသော်လည်း သူ ဘာလုပ်ချင်နေသည်ကိုတော့ ရှင်းလင်းစွာ မသိရချေ။

စုကျွင်းချန် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ စုဖူချန်သည် နှုတ်ခမ်းစူကာ သူ့အား စုရဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားလေ၏။

စုဖူချန်က သူ့ကို မနှစ်သက်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် စုကျွင်းချန်သည် သူ့အား သိမ်မွေ့စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စုကော်ချန်အား ရိုသေလေးစားသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး… ဟားဟားဟား… အစ်ကိုကြီးက ဒီရှေးဟောင်းပစ္စည်းကို ရှစ်သိန်းရှစ်သောင်းနဲ့ ရောင်းလိုက်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အခုလေးတင် သိလိုက်ရတာ… အဲ့ဒီပိုက်ဆံထဲကနေ ကျွန်တော် ဝေစုရမလား…"

"ကျွန်တော် အများကြီး မလိုချင်ပါဘူး… တစ်ဝက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ…"

စုကျွင်းချန်က မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် ဘေးပတ်လည်ရှိ လူများသည် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြပြီး စုကျွင်းချန်အပေါ် သူတို့၏ အကြည့်များမှာ သနားကရုဏာ သက်မှုများ ရောနှောနေပေသည်။

ဤလူသည် အလွန်အမင်း ဆွပေးခံလိုက်ရသဖြင့် လူများထံမှ ပိုက်ဆံပင် တောင်းရဲနေလေသည်။

ဒီပိုက်ဆံက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ… မင်းက အရူးတစ်ယောက်လို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အရှက်မဲ့နိုင်ရတာလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး…

"ဒီတတိယညီက တကယ်ကို အံသြစရာပဲ… သူက သူ့အစ်ကိုကြီးဆီကနေ လေးသိန်းကျော်တောင် တောင်းဆိုနေတာလား…"

"ဒါက ရယ်စရာမကောင်းဘူးလား… သူက ပိုက်ဆံတောင်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဟုတ်ကြီးထင်နေပုံရတယ်…"

"ဟုတ်တယ်… အဲ့ဒီပိုက်ဆံက သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ… သူက မနာလိုဖြစ်ပြီး အချောင်နှိုက်ချင်နေတာပဲ… ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအပြုအမူမျိုးက ပုံမှန် ဉာဏ်ရည်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက် လုပ်မယ့် အလုပ်မျိုး တကယ်ကို မဟုတ်ဘူး…"

လူတိုင်း၏ မှတ်ချက်များကို ကြားနေရစဉ် ဝမ်တဖန်သည် ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားလေ၏။

"နင်တို့က ဘာသိလို့လဲ… ငါ့မိသားစုက မူလကတည်းက ဒီပိုက်ဆံထဲက ဝေစုတစ်ခု ပါပြီးသား… ငါတို့က အဲ့ဒါကို ပြန်ယူရုံပဲ… နင်တို့က ဘာသိလို့လဲ…"

ဝမ်တဖန်သည် မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

တောသားတစ်အုပ်… လေးသိန်းဆိုတဲ့ ပိုက်ဆံက ဘယ်လောက်များလဲဆိုတာ သူတို့ ဘယ်တော့မှ သိမှာ မဟုတ်ဘူး…

"အစ်ကို… ဒီလူတွေက ဘာသိလို့လဲ… ငါတို့က မိသားစုတွေလေ… ငါတို့အားလုံး အချင်းချင်း သိကြတာပဲ… ပိုက်ဆံကို အခုပဲ ငါ့ဆီ လွှဲပေးလိုက်ပါလား…"

စုကျွင်းချန်၏ မျက်လုံးများသည် လောဘများ ရောနှောနေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေ၏။

"ဟမ်… တတိယညီ… ငါက ဘာလို့ မင်းကို ပိုက်ဆံခွဲဝေပေးရမှာလဲ… ငါ တကယ်ကို နားမလည်ဘူး…"

စုကော်ချန်သည် သူ့အား အခြားသူများရှေ့တွင် မကြာခဏ ဆဲဆိုလှောင်ပြောင်လေ့ရှိသော သူ၏ညီငယ်အား မကျေမနပ်ဖြစ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်နှာရှေ့တွင်ပင် ထိုသို့ ပြုလုပ်လေ့ရှိပေသည်။

ထိုအချိန်က စုကော်ချန်သည် ဤကိစ္စကြောင့် ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်ကို မဖြတ်တောက်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ညီငယ်သည် ပိုမို၍ အရှက်မဲ့လာကာ သူ့အား အရှက်ရစေမည့် အရာများကို လုပ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ စုကော်ချန်သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ အသံမှာ အလွန်အမင်း အေးစက်နေခဲ့လေ၏။

"ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား ကြည့်ပါဦး… ဒါက ဦးလေးက ပစ္စည်းတွေရောင်းလို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံလေ… ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ…"

စုယွမ်ကလည်း အလားတူ အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း…"

စုကျွင်းချန်သည် စုယွမ်က သူ့အား မလေးမစား ပြုမူနေသဖြင့် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူသည် အားနည်းသူများကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးသူများကို ကြောက်ရွံ့လေ့ရှိသူဖြစ်ရာ ဘာမျှ မပြောရဲခဲ့ချေ။

"တူလေး… မင်းဦးလေးက အရူးပဲ… မင်းကရော အရူးလား… ဒီလောက် ရိုးရှင်းတဲ့ ကိစ္စလေးကို မင်း စဉ်းစားလို့မရဘူးလား…"

"မင်းဦးလေးရဲ့ မိသားစုမှာ ဘာမှမရှိဘူး… ပိုက်ဆံလည်းမရှိ စွမ်းဆောင်ရည်လည်းမရှိဘူး… ဒီရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေနဲ့ အနုပညာလက်ရာတွေကို သူတို့ ဘယ်ကနေ ရလာမှာလဲ…"

"ဒါက မင်းအဘိုးချန်ထားခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်… အဲ့ဒါက အဲ့ဒီအရူးရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားပြီး သူက ခွေးတွေကို ကျွေးလိုက်တာပဲ…"

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဒီပစ္စည်းက ယွမ်ရှစ်သိန်းကျော်နဲ့ ရောင်းလိုက်ရတယ်… ယုတ္တိကျကျ စဉ်းစားကြည့်ရင် ပိုက်ဆံကို ငါတို့သုံးယောက် အညီအမျှ ခွဲယူသင့်တယ်…"

"ဒါပေမဲ့ တူလေး..."

"မင်းမိသားစုက ဒီလောက် ချမ်းသာနေတော့ ဒီပိုက်ဆံကို အရေးကြီးတယ်လို့ မထင်လောက်ဘူး မဟုတ်လား..."

"ဒါကြောင့် ငါ့မိသားစုနဲ့ မင်းအစ်ကိုရဲ့ မိသားစုက ခွဲယူလိုက်ရင် အဆင်ပြေတာပေါ့..."

"အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ရင် သူရဲ့ တုံးအတဲ့ ဦးနှောက်နဲ့ဆို အစ်ကိုကြီးက ဒီပိုက်ဆံကို ဘယ်လို အသုံးချရမလဲဆိုတာ သိမှာမဟုတ်ဘူး…"

ဝမ်တဖန်သည် သူမ ပြောဆိုလိုက်သော စကားများက လုံးလုံးလျားလျား ယုတ္တိကျနေသည်ဟု ခံစားရသည့်အလား ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ စုကျွင်းချန်ကလည်း အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံနေလေ၏။

စကားပြောဆိုသည့်နေရာတွင် ဝမ်တဖန်သည် အတော်ဆုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် သူမ ပြောဆိုလိုက်သော စကားများသည် များစွာ ယုတ္တိကျလှ၏။ ရှစ်သိန်းကျော်ဟူသော ကြီးမားသည့် ငွေကြေးပမာဏဖြင့် အလွန်အမင်း ထက်မြက်မှုမရှိသော အစ်ကိုကြီးသည် ၎င်းကို မည်သို့ ပညာရှိရှိ အသုံးချရမည်ကို သိရှိနိုင်ပါမည်လော။

ဤငွေကြေးအားလုံးကို ရယူရန် မအောင်မြင်နိုင်သည့် အချက်သာမရှိပါက စုကျွင်းချန်သည် စုကော်ချန်အား ဘာမျှမကျန်အောင် လုံးလုံးလျားလျား ထားရစ်ခဲ့လိုပေလိမ့်မည်။

"ဟေး အစ်ကို… အစ်ကိုမှာ ငွေသားရှိလားဒါမှမဟုတ် ဘဏ်ကနေ လွှဲပေးမလား…"

စုကျွင်းချန်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

စုကော်ချန်သည်လည်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေရပေ၏။ သူ၏ တတိယညီနှင့် ခယ်မတို့က ဤမျှလောက်အထိ အရှက်မဲ့ကြလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

ထို့အပြင် ဤဝမ်တဖန်သည် လူအများအပြား၏ ရှေ့တွင် အစ်ကိုကြီးဖြစ်သူ သူ့အား အရူးဟုပင် တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုနေလေသည်။

ငါက တကယ့် အရူးပါပဲ… အဲ့ဒီတုန်းက ငါက ဒီညီငယ်ကို အစွမ်းကုန် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီး အိမ်ဆောက်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့တာ… သူက ကျေးဇူးကန်းရုံသာမကဘဲ ငါ့ကို အထင်သေးပြီး ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံလေးနည်းနည်းကို မျက်စိကျနေတယ်ပေါ့…

ခဏတာမျှ စုကော်ချန်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်များပင် နာကျင်လာခဲ့ရချေ၏။

"အစ်ကို အဆင်ပြေရဲ့လား…"

စုဖူချန်သည် စုကော်ချန်အား ထူမရန် အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးသွားလိုက်သည်။

"အို မလုပ်ပါနဲ့ အစ်ကို… မသေပါနဲ့ဦး… ပိုက်ဆံကို အရင်လွှဲပေးပါဦး…"

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ဝမ်တဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် 'ဦးနှောက်သွေးကြောပိတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဦးနှောက်သွေးကြောပေါက်ခြင်း' ဟူသော စကားလုံးများ ချက်ချင်းပင် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ဤစကားကို ကြားရချိန်တွင် စုကျွင်းချန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်သွားတော့သည်။

အကယ်၍ ဤအစ်ကိုကြီးသာ အချိန်မတိုင်မီ ကွယ်လွန်သွားပါက ငါ့ပိုက်ဆံကို ပြန်ရဖို့ ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။

"အစ်ကို… အစ်ကို ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ… ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားလို့ မရဘူးနော်… တစ်မိနစ် နှစ်မိနစ်လောက် မစောင့်နိုင်ဘူးလား… ပိုက်ဆံကို အရင်လွှဲပေးပါဦး…"

စုကျွင်းချန်က သူ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"မင်း… မင်းတို့…"

စုကော်ချန်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် အံများကို ကြိတ်ထားရလုနီးပါးပင်။ ဤညီငယ်ကောင်းသည် သူ့အား သေစေချင်နေခဲ့သည်တကား။

"ကောင်းကင်မှာ မျက်စိမရှိဘူး… ကောင်းကင်မှာ မျက်စိမရှိဘူး… အဖေ… အဖေ ဘယ်လို ခွေးကောင်မျိုးကို မွေးခဲ့တာလဲဆိုတာ ကြည့်ပါဦး… သူ့အစ်ကိုကြီး သေဖို့တောင် ကျိန်ဆဲနေတာပဲ…"

စုကော်ချန်က ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများနှင့် ဒေါသများဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေ၏။

ဖြန်း... ဖြန်း

ထိုအချိန်မှာပင် ကြည်လင်ပြတ်သားသော ပါးရိုက်သံ နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကာ သူတို့၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေကြတော့သည်။

မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ စုယွမ်၏ ရေခဲတမျှ အေးစက်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်တစ်ဖက်သည် လေထဲတွင် မြောက်တက်နေဆဲပင်။

စုကျွင်းချန်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူ ဝမ်တဖန်တို့သည် သူတို့၏ မျက်နှာများကို အုပ်ကာ စုယွမ်အား မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြလေ၏။

"မင်း ခွေးကောင်လေး… မင်းရဲ့အကြီးတွေကိုတောင် ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ… မင်း အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား…"

စုကျွင်းချန်၏ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး စုယွမ်၏ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။

"ခွေးကောင်လေး… ငါက မင်းရဲ့ တတိယအဒေါ်နော်… မင်းက လူတွေကို ဒီလိုမျိုး ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့… အထူးသဖြင့် လူကြီးတစ်ယောက်ကိုလေ… မင်း ဘာလုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ…"

ဝမ်တဖန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်ပေ၏။

"ခင်ဗျား က ဘယ်သူ့ကို ခွေးကောင်လို့ ခေါ်နေတာလဲ…"

စုဖူချန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာပြီး သူ ဆက်လက် မတ်တတ်မရပ်နိုင်တော့ချေ။ သူ သည်းခံနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သူမက သူ့သားအရင်းကိုတောင် ခွေးကောင်လို့ ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့…

သူတို့သည် စုကျွင်းချန်နှင့် ဝမ်တဖန်တို့ဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားကြလေ၏။

ဘန်း ဘန်း

စုဖူချန်သည် ခြေနှစ်ဖက်လုံးဖြင့် အောက်သို့ ကန်ချလိုက်လေ၏။

စုကျွင်းချန်နှင့် ဝမ်တဖန်တို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သုံးပတ်ခန့် လိမ့်သွားကြပြီး သူတို့၏ ဗိုက်များကို ဖက်ကာ နာကျင်နေပုံရပေ၏။

"အာ့… လူကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့… နင်တို့က လူတွေကို ရိုက်ဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ…"

ဝမ်တဖန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နင်က နင့်ရဲ့ လူကြီးတွေကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့… နင် မိုးကြိုးပစ်ခံရလိမ့်မယ်…"

"ဟမ်… အခုမှ ခင်ဗျားက လူကြီးတစ်ယောက်ဆိုတာ သတိရသွားတာလား…"

"ခုနကတုန်းကတော့ ခင်ဗျားက လူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ လုံးဝကို မတူခဲ့ပါဘူး…"

"ဒီမှာ… ဒါက ကျွန်တော်ရိုက်ရတဲ့ လူမျိုးစားပါပဲ…"

"သူက သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုအရင်းတွေအပေါ်မှာ လှည့်ကွက်တွေ အကုန်သုံးတယ်… စုမိသားစုရွာ တစ်ရွာလုံးမှာ အဲ့ဒါကို ဘယ်သူက မသိတာ ရှိလို့လဲ…"

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ပြောထားမယ်…"

"ဒီနေ့က ခင်ဗျားတို့ကို ရိုက်ရုံနဲ့ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"နောက်တစ်ခါ ခင်ဗျားတို့ ဆဲဆိုနေတာကို ကျွန်တော် ကြားမိတာနဲ့ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး ဖြစ်နေပါစေ ကျွန်တော် လာပြီး ခင်ဗျားတို့ ခြေထောက်တွေကို ချိုးပစ်မယ်..."

စုယွမ်သည် ထိုနှစ်ယောက်ကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာ စုကျွင်းချန်၏ လက်ပေါ်တွင် တင်းတင်း ဖိနင်းထားပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အလွန် အေးစက်နေခဲ့၏။