အခန်း ၈၇

အခန်း (၈၇) ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ ဘာသက်သေရှိလို့လဲ

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ... အား..."

စုကျွင်းချန်သည် စုယွမ်၏ ခြေထောက်ကို သူ၏ လက်မဖြင့် အဆက်မပြတ် ပွတ်တိုက်ရင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ခွေးကောင်လေး... နင့်ရဲ့ ဦးလေးသုံးကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံရလား..."

ဝမ်တဖန်သည် အံကြိတ်ကာ လက်သည်းများကို ထုတ်ပြရင်း စုယွမ်၏ မျက်နှာကို လှမ်းဆွဲရန် ပြင်လိုက်ချေပြီ။

"ခွေးမ..."

စုဖူချန်က ခြေထောက်ကို အားပြုကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ဝမ်တဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ကန်ကျောက်လိုက်လေသည်။

ဝမ်တဖန်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ လူတစ်ကိုယ်လုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားတော့၏။

ထိုလင်မယားနှစ်ဦးသည် ဗိုက်ကိုဖက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ရင်း အသံကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးနေကြပေ၏။

" လုပ်ကြပါဦး...ကူညီကြပါဦး.. ဒါက အနိုင်ကျင့်တာပဲ... ဒါက အနိုင်ကျင့်တာပဲ..."

"ဒီလိုလူမျိုးတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ယုံနိုင်ကြရဲ့လား... ငါတို့မိသားစု ရပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ ငွေကို ငြင်းဆန်တဲ့အပြင် ငါ့ကိုတောင် ကိုယ်ထိလက်ရောက်တောင် ကျူးလွန်ကြသေးတယ်..."

ဝမ်တဖန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမ၏ ပေါင်ကို ရိုက်ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"ရွာသူရွာသားတို့... ရှင်တို့အားလုံးက အကြောင်းအကျိုး သိတဲ့သူတွေပါ... ငါတို့အတွက် တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးရမယ်နော်..."

ဝမ်တဖန်သည် သနားစရာကောင်းသော အမူအရာကို ဖန်တီးကာ လူအုပ်ကြီးအား အသနားခံလိုက်ပေ၏။

"ဟမ့်.. နင်တို့နှစ်ယောက်က တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းတာပဲ... ဒါက အစ်ကိုကော်ချန် ပိုင်တဲ့ဟာကို... နင်တို့က တစ်ဝက်လာတောင်းနေသေးတယ်... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် အရှက်မရှိရတာလဲ..."

"အရှက်မရှိတဲ့ ကောင်တွေ... ပိုက်ဆံမပေးတော့ စော်ကားတယ်ပေါ့... အရိုက်ခံရတာ မဆန်းပါဘူး... ငါသာဆို ဒီထက်တောင် ပိုရိုက်ဦးမယ်..."

"ကော်ချန်နဲ့ ဖူချန်တို့က နင်တို့လို ညီမျိုး ရှိရတာ တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ..."

"မနာလိုဖြစ်နေတာ အသိသာကြီးပဲ... ကိုယ့်မှာ ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိဘဲနဲ့ သူများဆီကပဲ အမြဲလိုချင်နေတာ... သူများတွေ အဆင်ပြေရင် မနာလိုဖြစ်သေးတယ်... တကယ့် အမှိုက်ကောင်တွေပဲ..."

ဘေးမှ ကြည့်နေသူများသည် ထိုလင်မယားနှစ်ဦးအပေါ် သနားစိတ် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်ပေါ်သည့်အပြင် ၎င်းတို့အား လက်ညှိုးထိုးကာ စကားလုံးများဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

အလွန်အရှက်ကင်းမဲ့သော ဝမ်တဖန်ပင်လျှင် ခဏတာမျှ အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားခဲ့ရပေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ယွမ် လေးသိန်းတောင်လေ... ငါ ဒီအတိုင်း လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး..."

"နင်တို့တွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ... ဒါက ငါတို့ မိသားစုကိစ္စလေ... ပြင်ပလူတွေဖြစ်တဲ့ နင်တို့က ဝင်ပါဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ..."

ဝမ်တဖန်၏ လေသံသည် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။ လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်အနည်းငယ်က သူမသည် လူတိုင်းအား တရားမျှတမှု ဖော်ဆောင်ပေးရန် တောင်းဆိုနေခဲ့သော်လည်း ယခုချိန်တွင် လူတိုင်းက ၎င်းတို့ကို ဝေဖန်နေကြသောကြောင့် ပြင်ပလူများဟု ချက်ချင်း ခေါ်ဝေါ်လိုက်တော့သည်။

ဝမ်တဖန်၏ အရှက်ကင်းမဲ့သော အပြုအမူသည် တကယ်ကို ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ငွေတောင်းရန်အတွက် ဤမျှအထိ ပြုမူဖူးသူ အခြား မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။

"တတိယညီ... ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်... ဒီပန်းကန်လုံးက ငါတို့အဖေ ချန်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က လမ်းဘေးမှာ အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို ငါ ကယ်ခဲ့ဖူးတယ်... နောက်နေ့ကျတော့ အဲဒီအဘိုးအိုက ဒီပန်းကန်လုံးကို ဒီမှာ ချန်ထားခဲ့တာပဲ... ငါလည်း သိပ်မတွေးဘဲ သာမန် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး အနေနဲ့ပဲ ထားထားလိုက်တာ..."

"ဒါ့အပြင် ငါတို့အဖေ ဆုံးပါးသွားချိန်တုန်းက အိမ်ထဲက ကြီးကြီးငယ်ငယ် ပစ္စည်းမှန်သမျှကို မင်းအိမ်ကို ပြန်သယ်သွားခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒါက မင်းနဲ့ လုံးလုံးလျားလျား သက်ဆိုင်မှု မရှိဘူးဆိုတာ အခု ငါ ပြောလိုက်မယ်..."

စုကော်ချန်က ဒေါသထွက်နေကြောင်း သိသာစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသူအချို့သည် ဤအဖြစ်အပျက်ကို သိရှိထားကြပြီး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ရသူများလည်း ရှိနေပေ၏။

"အခုမှ ငါ မှတ်မိတော့တယ်... ဟုတ်သားပဲ... အဲဒီအဘိုးအိုက ကိုကော်ချန်ကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ လာတုန်းက ဒီပန်းကန်လုံးကို ယူလာခဲ့တာ... ကိုကော်ချန်က မင်းကို တစ်ခါကယ်ခဲ့တာကို မင်းက ပန်းကန်လုံးကွဲကြီးနဲ့ ကျေးဇူးဆပ်တယ်ပေါ့... အဲဒါက အရမ်း စုတ်ချာလွန်းမနေဘူးလားလို့တောင် ငါ သူ့ကို ပြောခဲ့သေးတယ်..."

"ဒီပန်းကန်လုံးက ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဖြစ်နေမယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ ဒီမှာရှိနေတာ... အဘိုးအိုက ပန်းကန်လုံးကို ချထားခဲ့ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ အလျင်စလို ထွက်သွားခဲ့တာလေ... အခု ရှောင်ယွမ် ရောက်လာမှပဲ ဒီပစ္စည်းက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဆိုတာ ငါတို့ သိရတော့တယ်..."

"ဒါက ကိုကော်ချန်ရဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေအတွက် ဆုလာဘ်ပဲ... စုကျွင်းချန် မင်းက ဝင်ပါချင်သေးတာလား... မင်းကိုယ်မင်း အရှက်မရှိဘူးလို့ မခံစားရဘူးလား..."

"အရှက်မရှိတဲ့ ကောင်တွေ... ကောင်းတဲ့ကိစ္စတိုင်းမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပါအောင် လုပ်ရသေးတယ်..."

လူအုပ်ကြီးသည် ဤကိစ္စကို စတင်ဆွေးနွေးလာကြပြီး ဤသည်ကို ကြားချိန်တွင် စုကျွင်းချန်သည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီပစ္စည်းက အဖေ ချန်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးပဲ... အစ်ကိုကြီးက လူတစ်ယောက်ကို ကယ်လို့ ရလာတာတဲ့လား... အဲဒီအဘိုးအိုက ဘာသဘောလဲ... ကျေးဇူးဆပ်ဖို့အတွက် ဘာလို့ အစ်ကိုကြီးကို ဒီလောက် ဈေးကြီးတဲ့ လက်ဆောင်ကို ပေးရတာလဲ..."

"ဒါက..."

ဝမ်တဖန်သည် အခိုက်အတန့်မျှ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားပြီး ဤအခြေအနေကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းရှာဖွေရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေခဲ့၏။

အကယ်၍ ဤပစ္စည်းသည် မိသားစုအမွေ မဟုတ်လျှင်တောင်မှ...

"ဒါပေမဲ့ နင်တို့ ငါတို့ကို ခုနက ရိုက်ထားတယ်လေ... နင်တို့ ငါတို့ကို လျော်ကြေးပေးဖို့ မလိုဘူးလား..."

"နင်တို့ ငါတို့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ထားတာ... အခု လျော်ကြေးငွေ ယွမ် လေးသိန်း တောင်းတယ်... တစ်ပြားမှ မလျော့ဘူး..."

ဝမ်တဖန်က ဆက်လက်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤအလွန်အမင်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိသော တောင်းဆိုချက်က လူတိုင်းကို စိတ်သက်သာရာ ရသွားစေခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့၏ ဆွေမျိုး ဖြစ်မနေခဲ့ချေ။ အကယ်၍သာ ဆွေမျိုးဖြစ်နေပါက သူတို့ မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို သိရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်တဖန်သည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ကစားနေလေ၏။

"ဒါက မိသားစုအမွေ မဟုတ်ရင်တောင်မှ ဘာဖြစ်လဲ... နင်တို့ကိုယ်တိုင် ရိုက်ထားတာဆိုတော့ လျော်ကြေးပေးရမှာပဲ... ငါတို့ဘက်က မှန်နေတာပဲ..."

စုကျွင်းချန်၏ မျက်လုံးများလည်း တောက်ပသွားပြီး မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် အလွန်အမင်း သရုပ်ဆောင်ကောင်းသော အမူအရာကို စတင်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တက်လာကာ လက်များဖြင့် ခေါင်းကိုကိုင်ရင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် တုန်ရီနေတော့၏။

"ငါ... ငါ..."

စုကျွင်းချန်၏ အခြေအနေကို မြင်ချိန်တွင် ဝမ်တဖန်သည် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး မြေပြင်ကို လက်သီးဖြင့် ထုနှက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်လေသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ... ငါတို့ဘဝတွေက အရမ်းခက်ခဲလွန်းတယ်..."

"သူတို့က လူကို ရိုက်တယ်... ငါ့ရဲ့ ကျွင်းချန်လေး... ဒီတိရစ္ဆာန်တွေ သူ့ကို ဘာတွေလုပ်ထားလဲ ကြည့်ကြပါဦး..."

"တကယ်လို့ ငါတို့ ဆေးရုံသွားမယ်ဆိုရင် ပြန်ကောင်းဖို့ နှစ်လ သုံးလလောက် ကြာနိုင်တယ်..."

"ငါတို့ မိသားစုက ဆင်းရဲတယ်... တကယ်လို့ နင်တို့ ငါတို့ကို လျော်ကြေးမပေးဘူးဆိုရင် ဒါက လူသေအောင် လုပ်တာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒါက..."

ဝမ်တဖန်သည် ဈာပနတစ်ခုတွင် ငိုကြွေးနေသည့်အလား အကြိမ်ကြိမ် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေခဲ့သည်။

ဝမ်တဖန်၏ အသံက ပိုကျယ်လာလေလေ စုကျွင်းချန်က ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားလာလေလေဖြစ်ပြီး ပို၍ပင် ကြမ်းတမ်းစွာ တက်ကာ တုန်ရီလာလေတော့၏။

ဤအရှက်ကင်းမဲ့သော မြင်ကွင်းက လူတိုင်းကို ခေါင်းခါသွားစေခဲ့သည်။

ဖြေရှင်းစရာ နည်းလမ်းမရှိပေ။ လုံးလုံးလျားလျား နည်းလမ်းမရှိချေ။

ဝမ်တဖန် လင်မယားသည် အလွန် မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းသော်လည်း စုယွမ်နှင့် အခြားသူများက ခုနက အမှန်တကယ်ပင် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်ခဲ့ကြသည်။ ဤသည်က အခြေအနေကို ပြောင်းလဲသွားစေလိမ့်မည်။

စုကော်ချန်သည်လည်း သူ၏ လူရမ်းကားဆန်သော ညီဖြစ်သူကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ညီဖြစ်သူသည် အရိုက်ခံရမှုကြောင့် အမှန်တကယ် ကျန်းမာရေး ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဤအဖြစ်အပျက်က စုယွမ်ကို ထိခိုက်သွားမည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

"ရှောင်ယွမ်... ဒီမှာကြည့်ပါဦး... ငါပဲ လျော်ကြေးပေးလိုက်ရင်ရော..."

စုကော်ချန်က တိုးညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

စုဖူချန်သည်လည်း ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ဘဲ ထိုနှစ်ယောက်အား ဒေါသတကြီးဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေနိုင်ခဲ့သည်။

စုယွမ်က ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် အထင်သေးသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးလိုက်၏။

"သူတို့ကို လျော်ကြေးပေးရမယ်... ဒါက လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုပြီးနောက် ဝမ်တဖန်သည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် မျက်ရည်နှစ်စက်ကို အလျင်အမြန် ညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက်ရှိုက်ငိုနေခဲ့လေ၏။

"သူတို့က ငါတို့ကို လျော်ကြေးတောင် မပေးချင်ကြဘူး... ဒီလောကကြီးမှာ တရားမျှတမှု ဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား..."

"တကယ်လို့ သူတို့က ရိုးသားတဲ့သူတွေကို ဒီလိုပဲ ဆက်ပြီး အနိုင်ကျင့်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ တကယ်ကို အသက်ရှင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ရိုးသားတဲ့သူကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်... ရိုးသားတဲ့သူကို အနိုင်ကျင့်နေတယ်..."

ဝမ်တဖန်သည် သူမ၏ အရှက်ကင်းမဲ့သော အပြုအမူကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ရာ လူတိုင်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေခဲ့သည်။

"ခင်ဗျားက ရိုးသားတဲ့သူတဲ့လား... ခင်ဗျားရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးက ရိုးသားတဲ့သူတွေတဲ့လား... အဲဒီလိုဆိုရင် လောကကြီးမှာ ရိုးသားတဲ့သူဆိုတာ လုံးလုံးလျားလျား ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် စုယွမ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၌ မည်သို့သော ဖြေရှင်းနည်း ရှိနေမည်ကို တွေးတောနေခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် ဤကဲ့သို့သော လူရမ်းကားမျိုးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အမှန်တကယ်ပင် နည်းလမ်းမရှိဟု ထင်မှတ်နေကြပေ၏။

စုယွမ်သည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ထိုလူယုတ်မာ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လျော်ကြေးပေးတာက လက်ခံနိုင်ပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့... ငါတို့ ခင်ဗျားတို့ကို ရိုက်တယ်ဆိုတာ ဘာသက်သေရှိလို့လဲ..."