အခန်း ၆၈

အခန်း (၆၈) - မင်း လိုချင်လို့လား

ဤစကားများ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှို့ဝူနှင့် အခြားသူများမှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြလေသည်။ ကျူးလင်က သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

သူတို့က သူမအပေါ် ဂရုစိုက်သည်ကို အာရုံခံမိသဖြင့် ကျူးလင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“လူသားတွေအနေနဲ့ သန္ဓေပြောင်းသားရဲတွေနဲ့ သန္ဓေပြောင်းအပင်တွေကို စားသုံးနိုင်တယ်ဆိုတာကို ဗိုလ်ချုပ်ကို ပြောပြဖို့ ကျွန်မ စဉ်းစားနေတာ...”

“ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ တချို့အစိတ်အပိုင်းတွေမှာ အဆိပ်ရှိနေတယ်... တကယ်လို့ သတိမထားမိဘဲ စားမိရင် သေဆုံးသွားနိုင်တယ်...”

“အဆိုးရွားဆုံးကတော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မိစ္ဆာစွမ်းအင်တွေ အဆမတန် များပြားသွားပြီး သေဆုံးသွားတဲ့အခါ ဖုတ်ကောင်တွေ ဖြစ်သွားနိုင်တာပဲ..."

သူမ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ထန်ဝေ့က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ အရင်တုန်းက သန္ဓေပြောင်းသားရဲရဲ့ အသားကို စားပြီး အဆိပ်သင့်သေဆုံးခဲ့ကြတဲ့ လူတွေက အဆိပ်ရှိတဲ့ အစိတ်အပိုင်းကို စားမိခဲ့ကြလို့ ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

မြွေသားချက်ပြုတ်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေသော ရှို့ဝူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တယ်... တကယ်လို့ သူတို့သာ ဘယ်အစိတ်အပိုင်းက စားလို့ရပြီး ဘယ်အစိတ်အပိုင်းက အဆိပ်ရှိလဲဆိုတာကို ခွဲခြားနိုင်ရင် ဒီသတင်းက လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ကြီးမားတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျူးလင်က ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ သန္ဓေပြောင်းသားရဲရဲ့ အခြားအစိတ်အပိုင်းတွေကိုလည်း အသုံးပြုလို့ရသေးတယ်... ဥပမာ ဒီအရာလိုမျိုးပေါ့..."

သူမသည် ရေခဲပန်းပွင့်ဆွဲသီးထဲမှ ဧရာမမြွေကြီး၏ အရေခွံနှင့် မြွေသည်းခြေတို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဧရာမမြွေကြီးရဲ့ အရေခွံကို ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေ ပြုလုပ်ဖို့ အသုံးပြုနိုင်ပြီး မြွေသည်းခြေကိုတော့ ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်ဖို့ အသုံးပြုနိုင်တယ်..."

သူမ၏ စကားများက ရှို့ဝူ၊ ကျီယန်နှင့် ထန်ဝေ့တို့အတွက် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကျူးလင်ကို ကြည့်နေသော သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားကြလေသည်။

သူတို့၏ ပူပြင်းလှသော အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသောအခါ သူမသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပါးပြင်ကို ကုတ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့က ကျွန်မကို ဘာလို့ အဲဒီလို ကြည့်နေကြတာလဲ..."

ရှို့ဝူက ကြော်ထားသော အသားပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထမင်းစားပွဲသို့ လျှောက်လာပြီး ကျူးလင်၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"လင်အာ... သန္ဓေပြောင်းသားရဲတွေနဲ့ သန္ဓေပြောင်းအပင်တွေကို ဘာလို့ ဘယ်သူမှ အမဲလိုက်ဖို့ မဝံ့ရဲကြတာလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

ကျူးလင်က ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မသိဘူး..."

ထန်ဝေ့က ပါးစပ်ထဲမှ အစားအစာများကို မျိုချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကျန်ရစ်သူတွေထဲမှာ ငါးရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေ နိုးထလာကြလို့ပဲ...”

“စွမ်းရည်မရှိဘဲနဲ့တော့ အဲဒီသာမန်လူတွေက သန္ဓေပြောင်းသားရဲတွေနဲ့ သန္ဓေပြောင်းအပင်တွေကို အမဲမလိုက်နိုင်ကြဘူး... မဟုတ်ရင် သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

“ပြီးတော့ သန္ဓေပြောင်းလဲသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သေနတ်တွေနဲ့ အခြားလက်နက်တွေက သန္ဓေပြောင်းသားရဲတွေနဲ့ သန္ဓေပြောင်းအပင်တွေကို တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိသလောက် ဖြစ်သွားလို့ပဲ..."

ကျီယန်က ခေါင်းညိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတင်မကသေးဘူး... သဘာဝလွန်စွမ်းအားရှင်တွေတောင်မှ သန္ဓေပြောင်းသားရဲတွေနဲ့ သန္ဓေပြောင်းအပင်တွေကို ရင်ဆိုင်တဲ့အခါ အောင်မြင်ဖို့က အရမ်းနည်းတယ်...”

“အဆင့်တူညီတဲ့ သန္ဓေပြောင်းသားရဲတစ်ကောင်ကို သတ်ဖို့အတွက် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့မှာ အနည်းဆုံး သုံးယောက်ကနေ ငါးယောက်အထိ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်တယ်...”

“နောက်ဆုံးတော့ သန္ဓေပြောင်းသားရဲ ဒါမှမဟုတ် သန္ဓေပြောင်းအပင်နဲ့ တွေ့တဲ့အခါ လူတွေက ထွက်ပြေးဖို့ မဟုတ်ရင် ပုန်းအောင်းဖို့ပဲ ရွေးချယ်ကြတော့တာပဲ..."

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှို့ဝူက ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

"မင်း အခုလေးတင် ပြောပြလိုက်တဲ့အရာက အရမ်းတန်ဖိုးရှိတဲ့ သတင်းအချက်အလက်ပဲ...”

“တကယ်လို့ ငါတို့သာ သန္ဓေပြောင်းသားရဲတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေကို အသုံးပြုပြီး လက်နက်တွေနဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေ ပြုလုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ သာမန်လူတွေတောင်မှ သန္ဓေပြောင်းသားရဲတွေကို သတ်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်..."

သူတို့၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားရပြီးနောက် ကျူးလင်သည် ဤသတင်းအချက်အလက်၏ တန်ဖိုးကို နားလည်သွားပေသည်။ သူမ စဉ်းစားခန်းဝင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက ပြောလိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး စားကြရအောင်... ဒါကို နောက်မှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူတို့လေးဦးနှင့် ထူထူတို့သည် အစားအစာများကို လျင်မြန်စွာ စားသောက်လိုက်ကြလေသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် ကျီယန်နှင့် ထန်ဝေ့တို့က ပန်းကန်များကို ဦးစွာဆေးကြောကြပြီး ကျူးလင်နှင့် ရှို့ဝူတို့မှာမူ ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်သွားကြ၏။

ကျူးလင်က ကော်ဇောခင်းထားသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ရေခဲပန်းပွင့်ဆွဲသီးထဲမှ ဧရာမမြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများကို ထုတ်ယူလိုက်ပေသည်။

သူမသည် မြွေအရေခွံ၊ အစွယ်များနှင့် ဦးချိုတို့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ချထားလိုက်ပြီးနောက် ရှို့ဝူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဒါတွေကို လိုချင်လား... ကျွန်မအတွက် မလိုတာမို့ ရှင့်ကို ပေးနိုင်တယ်..."

ရှို့ဝူက ဧရာမမြွေကြီး၏ အရေခွံကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအရေခွံက ချပ်ဝတ်တန်ဆာ တော်တော်များများ ချုပ်လို့ရလောက်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါမတိုင်ခင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ချုပ်နိုင်တဲ့သူကို အရင်ဆုံး ရှာဖွေဖို့ လိုလိမ့်မယ်..."

ကမ္ဘာမပျက်ခင်က သူတို့သည် လက်နက်များကို ပုဂ္ဂလိကပိုင်ဆိုင်ခွင့် ပိတ်ပင်ထားသော လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် နှစ်ပေါင်းရာချီ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီးနောက် လက်နက်များနှင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို သွန်းလုပ်နိုင်သည့် ပညာရှင်များမှာ များစွာမရှိတော့ချေ။

ကျူးလင်က ရှို့ဝူ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသော မျက်နှာကိုကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရေခဲပန်းပွင့်ဆွဲသီးထဲမှ နှစ်တစ်ထောင် ရေခဲပိုးထည်စကို ထုတ်ယူလိုက်ပေသည်။

သူမ ထိုအထည်စကို ထုတ်ယူလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဧည့်ခန်း၏ အပူချိန်မှာ ဒီဂရီအနည်းငယ်မျှ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားလေသည်။

ရှို့ဝူက သူ၏ အတွေးများထဲမှ နိုးထလာပြီး ကျူးလင်ကို ကြည့်ကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘယ်လို အထည်မျိုးလဲ..."

ကျူးလင်က ရေခဲပိုးထည်စကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက နှစ်တစ်ထောင် ရေခဲပိုးချည်နဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ သာမန်ရေခဲပိုးထည်စပဲ..."

ရှို့ဝူက သူမ၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားပြီး တွေးလိုက်မိသည်။

'နှစ်တစ်ထောင် ရေခဲပိုးချည်တဲ့... နာမည်ကတင် အရမ်းအထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေတာကို သူမကတော့ သာမန်အထည်စတစ်ခုပဲလို့ ပြောနေတယ်... လင်အာက ဘယ်နေရာကနေ ရောက်လာတာလဲဆိုတာ တကယ်ပဲ စဉ်းစားလို့မရတော့ဘူး...'

ကျူးလင်က ရေခဲပိုးထည်စဖြင့် ဝတ်ရုံတစ်ထည် ပြုလုပ်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် ကျီယန်နှင့် ထန်ဝေ့တို့သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာကြလေသည်။

ယခင်ကထက် ပိုမိုအေးစိမ့်လာသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် သူတို့သည် ကျူးလင်၏ လက်ထဲရှိ အထည်စကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သူတို့၏ အကြည့်များကို သတိပြုမိသော်လည်း သူမက အနည်းငယ်မျှသာ ပြုံးပြလိုက်ပေသည်။ ထန်ဝေ့က ကော်ဇောခင်းထားသော ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ရေခဲပိုးထည်စ၏ အနားသတ်ကို ထိတွေ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"လင်အာ... မင်းဆီမှာ ဒီလိုအထည်မျိုး ထပ်ရှိသေးလား..."

ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှိတယ်... ကျွန်မဆီမှာ အများကြီး ရှိသေးတယ်... ရှင် လိုချင်လို့လား..."

သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားရသောအခါ ထန်ဝေ့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ညိတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လိုချင်တာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အလကားတော့ မယူပါဘူး... မင်းက ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတွေ အများကြီး လိုအပ်တယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား...”

“လင်အာ... ဒီအထည်စက ဘယ်လောက်လဲဆိုတာသာ ပြောပြပါ... မင်းသတ်မှတ်တဲ့ ဈေးနှုန်းအတိုင်း ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတွေနဲ့ ပေးချေပါ့မယ်...”

ကျူးလင်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ အချို့ပဲ ပေးချေမှုအဖြစ် ပေးပါ... ရှင် အထည်စ ဘယ်လောက်အထိ လိုအပ်လဲ..."

ထန်ဝေ့က သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျီယန်နှင့် ရှို့ဝူတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာမူ ထန်ဝေ့က သူတို့ကို ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ပခုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တွန့်ပြလိုက်ကြ၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်သက်လုံး အပ်တစ်ချောင်းပင် မကိုင်ဖူးကြသဖြင့် ထန်ဝေ့အနေဖြင့် သူတို့ထံမှ အဖြေရှာရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်းမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေသည်။