အခန်း ၆၃

အခန်း (၆၃)

ချေမှုန်းခြင်း (၅)

မန်လော့မျိုးနွယ်စု၏ မူလနယ်မြေမှာ ယခုအခါ အခြေခံခံတပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်း ဦးဆောင်သော စီရင်စုတပ်များသည် ကျန်းလျောင်၏ တပ်ဖွဲ့များနှင့် ပူးပေါင်းမိခဲ့ကြပြီး ခံတပ်တစ်ခုလုံးတွင် တင်းကြပ်ပြတ်သားပြီး အေးစက်လှသော စစ်ရေးအရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။

နယ်စားမင်းကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိနေသည့်အတွက် မကြာမီ စစ်ပွဲဖြစ်တော့မည်ကို စစ်သည်တော်များအားလုံး ကောင်းစွာ သိရှိကြပေသည်။

သို့သော် စစ်သည်တော်များသည် စစ်ပွဲအပေါ် အထူးတလည် ငြီးငွေ့မုန်းတီးခြင်း မရှိကြဘဲ အမှန်စင်စစ်တွင်မူ အနည်းငယ်ပင် မျှော်လင့်တောင့်တနေကြသေးသည်။

စစ်ပွဲတွင် အကျအဆုံးရှိသည်မှာ မလွဲဧကန်ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ကျင်း ရာထူးတက်လာကတည်းက စစ်တပ်အတွင်း၌ စစ်သည်တော်များ၏ လစာကို ခိုးယူဖြတ်တောက်ခြင်း သို့မဟုတ် စစ်ရေးအောင်မြင်မှုများကို မတရားသိမ်းပိုက်ခြင်းမျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။

အကယ်၍ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပွားလာပါက ပြင်းထန်သော စစ်ဥပဒေဖြင့်သာ အရေးယူခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။

ရွှေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဆင်ယင်ထားသည့် ဝမ်ကျင်းသည် ချီယန်ထံမှ ရရှိသော လျှို့ဝှက်စာကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ကျန်းလျောင်ကို ချက်ချင်း ခေါ်ယူလိုက်သည်။

“ဝမ်ယွမ်။ လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ ကိစ္စက ပြေလည်သွားပြီ။ စစ်သည်တွေကို ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်။ ငါတို့ စစ်ချီမယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ယွီဝူလူမျိုးတွေရဲ့ အခြေစိုက်နယ်မြေကို ချေမှုန်းမယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး။”

ကျန်းလျောင်၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် စနစ်စစ်သည်တော်များနှင့် ဒေသခံစီရင်စုတပ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကျင်းစစ်တပ်အင်အား တစ်သောင်းငါးထောင်သည် စခန်းရုပ်သိမ်းကာ တပ်ခွဲတစ်ခုချင်းစီအလိုက် စနစ်တကျ တန်းစီလျက် စည်းကမ်းရှိစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ချီတက်လာခဲ့ကြတော့သည်။

ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသော ဝမ်ကျင်းမှာမူ လုံးဝ အံ့အားသင့်ကာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီး မိမိတွင် စစ်ရေးဆိုင်ရာ ပါရမီ လုံးဝမရှိကြောင်း စိတ်ထဲက တိတ်တဆိတ် တွေးမိလိုက်သည်။ အကယ်၍ ရွှေလက်ချောင်းသာ မရှိပါက သူသည် ကမ္ဘာလောကကို စိုးမိုးရန်ဟူသော အတွေးမျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ တွေးဝံ့မည် မဟုတ်ချေ။

ဝမ်ကျင်းက သူ၏ စစ်တပ်ကို ယွီဝူမျိုးနွယ်စု၏ နယ်မြေဆီသို့ ဦးဆောင်သွားနေချိန်တွင် ထော့ဂန်းသည်လည်း သူ၏ တပ်ဖွဲ့များနှင့်အတူ မျိုးနွယ်စုနယ်မြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော တောင်တန်းတောအုပ်၊ လွင့်ပျံနေသော ထမင်းချက်မီးခိုးများနှင့် အမည်မသိ ငှက်ငယ်များ၏ အော်မြည်သံများက လေထုထဲတွင် အေးချမ်းသာယာမှုနှင့် သဟဇာတဖြစ်မှုတို့ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ထော့ဂန်းသည် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုနှင့် စိတ်သက်သာရာရမှုကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ကဲ လူခွဲကြစို့၊ အားလုံး အိမ်ပြန်ပြီး မိသားစုတွေနဲ့ သွားတွေ့ကြတော့။ နောက်သုံးရက်နေရင် ရွှေ့ပြောင်းဖို့အတွက် ပြန်စုကြမယ်။”

သူ့နောက်မှ လူများသည် ဝမ်းသာအားရ ကြွေးကြော်ကာ မိမိတို့၏ အိမ်များဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြတော့သည်။ စစ်မြေပြင်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရှိနေခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့အားလုံး မိသားစုများကို လွမ်းဆွတ်နေကြသည်မှာ မလွဲဧကန်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ လုယက်မှုများ၌ မပါဝင်ခဲ့ရသည့်အတွက် စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော မကျေနပ်မှုနှင့် ဒေါသများပင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လျော့ပါးသွားခဲ့ရသည်။

ထော့ဂန်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ရွှင်လန်းတက်ကြွစွာဖြင့် သူ၏ အိမ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ရသေးသော ဇနီးသည်ကို တွေးတောမိရင်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်လာခဲ့ပြီး မြင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် ချက်ချင်း အရှိန်မြှင့် နှင်လိုက်တော့သည်... ပျော်ရွှင်စရာ အချိန်များသည် အမြဲတမ်း တိုတောင်းလှပေသည်။ သုံးရက်တာ အချိန်မှာ မျက်တောင်ဖျတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ထော့ဂန်းသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် အိပ်ရာမှ နိုးထလာခဲ့သည်။ သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရသော်လည်း အိပ်ရာမှာ နွေးထွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ့မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း အခန်းထဲကနေ ခြေဗလာဖြင့် ထွက်လာခဲ့ရာ ဇနီးသည်က အမူးပြေဟင်းရည်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက သူ့ကို ခြေဗလာဖြင့် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ညည်းတွားပြောဆိုလိုက်သည်။

“ရှင်ကတော့ နေ့တိုင်း အရက်သောက်ဖို့ပဲ သိတယ်။”

ထိုသို့ ညည်းတွားပြောဆိုနေသော်လည်း သူမသည် အမူးပြေဟင်းရည်ကို မပြီး ထော့ဂန်းကို တိုက်ကျွေးနေခဲ့သည်။

ထော့ဂန်းကလည်း ပါးစပ် အနားအထိ ဖြဲလျက် ဤကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အချိန်လေးကို ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားနေခဲ့သည်။

သူသည် အမူးပြေဟင်းရည်ကို နှစ်ဇွန်းခန့် သောက်ပြီးခါစတွင်ပင် အိမ်ရှေ့တံခါးကြီးမှာ ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးသည် သွေးအလိမ်းလိမ်းပေနေသော အလောင်းတစ်ခုကို ထမ်းပိုးကာ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအလောင်း၏ ကျောကုန်းနှင့် ရင်ဘတ်တွင် ငှက်မွေးမြားနှစ်စင်း စိုက်ဝင်နေခဲ့သည်။

ထော့ဂန်းသည် အလောင်းတွင် စိုက်ဝင်နေသော မြားများမှ အဖြူရောင် ငှက်မွေးများကို ကြည့်ပြီး သူ၏ မျက်ဆံများမှာ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ အလောင်းကို မပြီး တည်ငြိမ် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။”

“ဒီမနက် အမဲလိုက်သွားတဲ့ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေက သူ့ကို ရန်ရှိုတောင်ပေါ်မှာ တွေ့ခဲ့တာပါ။ သူက မျိုးနွယ်စုနယ်မြေရဲ့ ကင်းလှည့်အဖွဲ့က လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ တွေ့တဲ့အချိန်မှာ သူက သေဆုံးနေပါပြီ။ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ခြေရာတွေအရဆိုရင် သူ သေဆုံးပြီးမှ မြင်းပေါ်တင်ပြီး ရန်ရှိုတောင်ပေါ်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့တာ ဖြစ်ရပါမယ်။”

ထော့ဂန်းသည် နာကျင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျင်းလူမျိုးတွေ ရောက်လာပြီ။ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို ချက်ချင်း စုစည်းပြီး တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်။ မြန်မြန်လုပ်။”

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ဇနီးသည်ကို ကြည့်ပြီး ထော့ဂန်းသည် သူမ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် လှုပ်ခါလိုက်သည်။

“မထိတ်လန့်နဲ့။ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းပြီး ကလေးတွေနဲ့ မျိုးနွယ်စုက အသက်ကြီးတဲ့သူတွေ၊ အားနည်းတဲ့သူတွေကို ခေါ်ပြီး တောင်ဘက်က ကျိန်းအူမြို့ကို ချက်ချင်း ထွက်ပြေးကြ။”

“ဒါဆို ရှင်ကော...”

“ငါလား။ ငါ ထွက်သွားလို့ မရဘူး။ အကယ်၍ ငါသာ ထွက်သွားရင် မင်းတို့လည်း လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”

“အတူတူ သွားကြရအောင်လေ...”

“စကားများမနေနဲ့တော့၊ မြန်မြန်သွား။”

အေးချမ်းသာယာလှသော နံနက်ခင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ လူငယ်များနှင့် သန်မာသော အမျိုးသားများကို စုစည်းကာ ရန်ရှိုတောင်ပေါ်တွင် ကျင်းစစ်တပ်ကို ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ကြပြီး၊ သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အားနည်းသူများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များမှာမူ လေးစားရသော အကြီးအကဲများ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ဘေးလွတ်ရာသို့ စတင် ရွှေ့ပြောင်းရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်...။

ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော ယွီဝူလူမျိုးတစ်ဦး၏ ကိုယ်ကို လှံရှည်တစ်စင်းက ရုတ်တရက် ထိုးဖောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ခုခံရန် ရဲဝံ့ခဲ့သော ကုန်းမြေငယ်တစ်ခုမှ အတောက်ပြောင်ဆုံး စစ်သည်တော် ဖြစ်သည်။ ချန်ကန်းသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ ထွက်ပြေးနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ နောက်ကလိုက်၍ မဖမ်းခိုင်းဘဲ စစ်သည်များကိုသာ လက်ဝေ့ယမ်း ပြလိုက်သည်။

စစ်သည်တော်များသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်စုစည်းကာ နောက်ထပ် မျိုးနွယ်စုအသေးစားတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နောက်တန်း၌ ကျန်းလျောင်နှင့်အတူ ရှိနေသော ဝမ်ကျင်းသည် မြေပုံကို ကြည့်ရင်း ကျန်းလျောင်ကို နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ကျန်းလျောင်... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ အချို့လူတွေကို တမင်သက်သက် လွှတ်ပေးလိုက်ရတာလဲ။ အဲဒါဆိုရင် ယွီဝူလူမျိုးတွေ သတိထားမိသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”

“သခင်ကြီး... ယွီဝူလူမျိုးတွေရဲ့ အဓိက စစ်တပ်အင်အားအားလုံးက ကျိန်းအူမြို့မှာပဲ ရှိနေတာပါ။ သူတို့ သတိထားမိတာ၊ မထားမိတာက သိပ်ပြီး ကွာခြားမှု မရှိပါဘူး။ အချို့လူတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းအားဖြင့် ယွီဝူလူမျိုးတွေ သတိပြုမိသွားတဲ့အခါ သူတို့တွေဟာ အမျိုးသမီးတွေ၊ ကလေးတွေနဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းဖို့ သေချာပေါက် စီစဉ်ကြပါလိမ့်မယ်။”

“ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်လာမယ့် ရန်သူကို လျင်မြန်စွာ အနိုင်တိုက်ဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ထွက်ပြေးနေတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ၊ ကလေးတွေကို နောက်ကနေ ကပ်လျက် လိုက်လံ မောင်းထုတ်ပြီး ကျိန်းအူမြို့ဆီကို ဦးတည်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။”

“အကယ်၍ မြို့ကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့သူတွေက အဲဒီအမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကလေးတွေကို မြို့ထဲ ဝင်ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်က အခွင့်ကောင်းယူပြီး မြို့တံခါးကို ဖောက်ဝင်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အကယ်၍ ဝင်ခွင့်မပြုဘူးဆိုရင်တော့ သူတို့ကို မြို့တံခါးကို ဝင်တိုက်ဖို့ တွန်းအားပေး မောင်းထုတ်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါက မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ ယွီဝူလူမျိုးတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။”

ကျန်းလျောင်၏ အစီအမံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကျင်း၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့ရသည်။ ဤအကွက်က တကယ်ကို ပြောင်မြောက်လှပေသည်။ စစ်တပ်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များကို ကျိန်းအူမြို့ခြေရင်းအထိ မောင်းထုတ်သွားပြီးနောက် မြို့တံခါး ဖွင့်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖွင့်သည်ဖြစ်စေ ကျင်းစစ်တပ်အတွက် အားသာချက် ဖြစ်စေမည် ဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုရင် လမ်းပိတ်ထားတဲ့ ရန်သူတွေကို အမြန်ဆုံး ရှင်းလင်းလိုက်တော့။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းလျောင်သည် လှည့်ထွက်ကာ တဲပြင်သို့ လျှောက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်လျက် မြင်းတပ်ကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။ ဤတိုက်ပွဲမှာ အချိန်ဆွဲ၍မရဘဲ လျင်မြန်စွာ အဆုံးသတ်ရမည့် တိုက်ပွဲဖြစ်သောကြောင့် စစ်သည်တော်များကို လေ့ကျင့်ပေးရန် အချိန်ကောင်းမဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းလျောင်က ကိုယ်တိုင် ရှေ့တန်းမှ ဦးဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းလျောင်၏ စစ်ရေးဖြန့်ကြက်မှုအောက်တွင် ကျင်းစစ်တပ်အင်အား တစ်သောင်းငါးထောင်သည် ဖြန့်ကြက်ထားသော ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တောင်တောအုပ်အတွင်း ကြယ်ပွင့်များပမာ ပြန့်ကျဲနေသော မျိုးနွယ်စုငယ်များကို ချေမှုန်းကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ယွီဝူမျိုးနွယ်စု၏ အဓိကနယ်မြေဆီသို့ မောင်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ယွီဝူမျိုးနွယ်စု၏ အဓိကနယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသော အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ထော့ဂန်းသည် အဆက်မပြတ် ထွက်ပြေးလာကြသော ဒုက္ခသည်များကို ကြည့်ပြီး မိမိ၏ မျိုးနွယ်စုဝင် အနည်းငယ်သာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့်အတွက် ဝမ်းသာမိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်လာခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမျှလောက်များပြားသော လူများ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ ဤအရာကို တွေးတောပူပန်နေရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။ သူခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော လူများနှင့် ယာယီစုဆောင်းထားသော လူငယ်၊ လူသန်များကို ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် သူ့တွင် စစ်အင်အား စုပေါင်း လေးထောင်ကျော်သာ ရှိသည်။

သူသည် ကျင်းစစ်တပ်ကို ခုခံအနိုင်ယူနိုင်ရန် လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒမှာ အချိန်အနည်းငယ်မျှ ပိုမိုခုခံထားနိုင်ရန်နှင့် မိမိ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များ ပိုမိုလွတ်မြောက်နိုင်စေရန် အချိန်ဆွဲပေးနိုင်ဖို့သာ ဖြစ်သည်။ ဤယုံကြည်ချက်ကပင် ထော့ဂန်းကို ဤနေရာ၌ အသက်စွန့်ခုခံရန် တွန်းအားပေးနေသည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။

ထော့ဂန်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဟယ်ရယ်၏နောက်မှ လိုက်ပါကာ စစ်တိုက်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ထက်မြက်သူမဟုတ်သလို နိုင်ငံရေးပါရမီလည်း သိပ်မရှိသော်လည်း စစ်ရေးစစ်ရာကိစ္စရပ်များတွင်မူ ကျွမ်းကျင်မှုရှိပေသည်။

အကယ်၍ သူသာ အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားပါက စစ်တပ်တစ်ခုလုံး၏ စိတ်ဓာတ်မှာ တိုက်ရိုက် ပြိုလဲသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိသည်။ ထိုအချိန်တွင် စစ်ရှုံးတပ်သားများနှင့်အတူ အမျိုးသမီးများ၊ ကလေးငယ်များသည် ရန်သူ၏ မောင်းထုတ်မှုကြောင့် ကျိန်းအူမြို့ကို ဝန်းရံတိုက်ခိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ရာ ဟယ်ရယ်အား ဘေးကျပ်နံကျပ် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် သူသည် ထွက်မသွားနိုင်သလို၊ ထွက်သွား၍လည်း မရချေ။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ သားတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မိမိ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ကာကွယ်ရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူတို့အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရမည် ဖြစ်သည်။

အကျပ်အတည်း ဖြစ်ပွားနေချိန်တွင် မျိုးနွယ်စုအတွက် တစ်စုံတစ်ဦးက ရှေ့သို့တိုးထွက်ကာ အနစ်နာခံ ကိုယ်ကျိုးစွန့်ရန် လိုအပ်ပေသည်။