အခန်း ၆၅

အခန်း (၆၅)

ချေမှုန်းခြင်း (၇)

နှစ်ဦးနှစ်ဖက်၏ အင်အားကွာခြားချက်က အလွန်အမင်း ကြီးမားလွန်းလှသည်။ စစ်သည်များ၏ အရည်အသွေး၊ ဝတ်ဆင်ထားသော လက်နက်ခဲယမ်း အသုံးအဆောင်များ သို့မဟုတ် ထိပ်တန်းတိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် မည်သည့်အရာတွင်မဆို သူတို့သည် တူညီသောအဆင့်တွင် ရှိမနေကြချေ။

နာရီဝက်ခန့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီးနောက် အင်အားလေးထောင်ကျော်ရှိသော ယွီဝူမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ လုံးဝ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ကျန်ရှိနေသော ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသည့် စစ်သည်များကို ကျင်းစစ်တပ်က ဖမ်းဆီးခြင်းမပြုဘဲ ကြီးမားသော ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုပမာ ဘေးပတ်ပန်းဝန်းကျင်မှ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့လျက် ကျိန်းအူမြို့ဆီသို့သာ ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့ကြသည်။

စစ်စခန်းအတွင်း၌ ဝမ်ကျင်းသည် ကျိန်းအူမြို့နှင့် လော့နန်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်ဆီသို့ လျှို့ဝှက်စာများကို ပေးပို့ကာ သူ၏လက်အောက်ခံများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရန် နှိုးဆော်လိုက်သည်။

ဝမ်ကျင်းက ယွီဝူမျိုးနွယ်စု၏ နယ်မြေကို စတင်တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် ထော့ဂန်း၏ အမှတ်အသားတံဆိပ်ကို ဆောင်ယူလာသော ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးသည် ကျိန်းအူမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး မျက်ရည်များ တဖြိုင်ဖြိုင်ကျလျက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဓားမြှောင်တိုကို မြှောက်ကာ ဟယ်ရယ်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီး။ ကျင်းလူမျိုးတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပင်မမျိုးနွယ်စုနယ်မြေကို ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်စီးနင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပါတယ်၊ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က မျိုးနွယ်စုအသေးလေးတွေလည်း ဝိုင်းရံချေမှုန်းခံလိုက်ရပါပြီ။ သခင်လေးက မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်ဆွဲပေးနိုင်အောင် လူများကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ပြီး ခုခံခဲ့တာပါ၊ အခုဆိုရင် သခင်လေးက... သခင်လေးက ကျင်းလူမျိုးတွေရဲ့ ဦးတည်ချက်က ကျိန်းအူမြို့ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ မှာကြားခဲ့ပါတယ်။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးအနေနဲ့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ စောစောစီးစီး ပြုလုပ်ထားပါတော့။"

ကိုယ်ရံတော်၏ စကားများသည် ကြီးမားသော တူကြီးတစ်ဦးပမာ ဟယ်ရယ်ကို ရုတ်တရက် ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။ ခဏမျှအတွင်း သူ၏ သွေးလေများ ဆူပွက်လာကာ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ကိုက်ခဲလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရင်သွားခဲ့ရသည်။

ဟယ်ရယ်သည် ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့် ကိုယ်ရံတော်၏လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်တိုကို ဆွဲလုယူလိုက်သည်။ သူ၏ တစ်သက်တာတွင် ချစ်လှစွာသော သားဖြစ်သူအား ပထမဆုံးအကြိမ် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးခဲ့ဖူးသော ဤလက်နက်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆို့နင့်ဖွယ်ရာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ တစ်သက်လုံး တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ ဆင်နွှဲခဲ့ဖူးသော ဤအဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ယခုအခါ မျက်ရည်များဖြင့် ဝေဝါးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ့သား... ငါ့ရဲ့ ထော့ဂန်း။ မင်းက အဖေ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်စောစော စွန့်ခွာသွားရတာလဲ။"

ထော့ဂန်း၏ စရိုက်သဘာဝကို အကောင်းဆုံး သိရှိထားသော ဟယ်ရယ်သည် သားဖြစ်သူအနေဖြင့် သူ၏မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ပစ်ပယ်ကာ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ ဤအချိန်တွင် သားဖြစ်သူမှာ သူတို့၏ ပင်မနယ်မြေ၌ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဓားမြှောင်တိုကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ဟယ်ရယ်၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် နက်ရှိုင်းသော နာကျည်းမုန်းတီးမှုများနှင့် ဒေါသအရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ကျင်းလူမျိုးတွေ။ သားသတ်တဲ့ ရန်ကြွေး။ အိမ်ဖျက်တဲ့ ရန်ကြွေး။ မင်းတို့ကို သေချာပေါက် တန်ရာတန်ကြေး ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်။"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟယ်ရယ်၏ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးကို ဒေါသနှင့် မုန်းတီးမှုများက လွှမ်းမိုးထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျင်းလူမျိုးများအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ မပြုလုပ်ခဲ့မိခြင်းအပေါ် နောင်တတရားများလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူ့တွင် လအနည်းငယ်ခန့်သာ အချိန်ပိုရခဲ့လျှင်ပင်၊ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုအနေဖြင့် အသစ်ရရှိထားသော နယ်မြေများကို စုစည်းကာ ကောက်ပဲသီးနှံများကို နောက်တစ်ကြိမ် ရိတ်သိမ်းပြီးနောက် သူတို့၏ အင်အားမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ လော့နန်နိုင်ငံကို လုံးဝ သိမ်းပိုက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့လျှင်ပင် ထိုနိုင်ငံ၏ အသားတစ်ဖဲ့ကို အနည်းဆုံး ထပ်မံကိုက်ဖြတ်နိုင်ဦးမည် ဖြစ်သည်။ မျိုးနွယ်စု၏ ထိုးတက်လာမှုမှာ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ရှိနေခဲ့သော်လည်း ကျင်းလူမျိုးများကမူ သူ့ကို အချိန်မပေးခဲ့ကြချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ဖူရှန်းနှင့် ထော့ရှန်းတို့သည် ဝမ်ကျင်းကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသော အမိန့်စာကို လက်ခံရရှိခဲ့ကြသည်။ အမိန့်စာ၏ အကြောင်းအရာမှာ ရိုးရှင်းလှပေသည်။

"ကျိန်းအူမြို့ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ကွန်ရက် အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ရိက္ခာနဲ့ မြက်ခြောက် သိုလှောင်ရုံတွေကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ပါ။"

ကျိန်းအူမြို့၏ မူလအုပ်ချုပ်သူများ ဖြစ်ကြသည့်အလျောက် သူတို့သည် မြို့၏ တည်ဆောက်ပုံ အခင်းအကျင်းကို သူတို့၏ လက်ဝါးပြင်ပမာ ကောင်းစွာ နားလည်ထားကြသည်။ ဤသည်မှာ ဝမ်ကျင်းက သူတို့ကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ညမှောင်လာသည်နှင့်အမျှ ထော့ရှန်းသည် သူ၏ မိသားစုဝင်များကို ကွန်ရက်အဖွဲ့ဝင်များက ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ သူ၏ ကျားမျက်လုံးတစ်စုံမှာ မီးရှူးတိုင်ပမာ တောက်လောင်လျက် ဝေးကွာလှသော မြို့စားမင်းအိမ်တော်ကို စိုက်ကြည့်ကာ လက်ငါးချောင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်လိုက်တော့သည်။

အရက်ဆိုင်အောက်ခြေရှိ ဝိုင်မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ဝေကျွယ်သည် ဝိုင်အိုးကြီးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ အားလုံးမှာ ရေနံဆီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ဝေကျွယ်သည် ရေနံဆီ၏ စူးရှသော အနံ့ကို နမ်းရှိုက်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ရိုင်းစိုင်းတဲ့ လူရိုင်းတွေ။ ကျိုင်းကောင်တစ်ကောင်က ရထားလုံးကို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားသလိုပဲ၊ ကိုယ့်အင်အားကိုယ် မချင့်ချိန်ဘဲ လာရောက်ခုခံရဲတယ်ပေါ့လေ။"

ဝေကျွယ်သည် ဤအခိုက်အတန့်ကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤတာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ရန်အတွက် သူကိုယ်တိုင် လူများကို ဦးဆောင်ကာ ဤနေရာတွင် လာရောက်ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

...ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ စစ်မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ကျင်းစစ်တပ်၏ ကျွဲနွားတိရစ္ဆာန်များပမာ မောင်းနှင်ခြင်းခံနေရသော အမျိုးသမီးများ၊ ကလေးသူငယ်များနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရှုရင်း သူ၏ဘေးနားရှိ ကုရန်ကို ပြောလိုက်သည်။

"နှေးကွေးလွန်းတယ်။ သူတို့တွေက ငါတို့က သူတို့ကို မောင်းထုတ်ရုံပဲ မောင်းထုတ်ချင်တာ၊ အကုန်သတ်ပစ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ရိပ်မိသွားကြပြီ။"

"အာရန်... ကျန်းလျောင်ကို သူတို့ရဲ့ အရှိန်မြှင့်ခိုင်းဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ချေ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး။"

ထွက်ခွာသွားသော ကုရန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်းသည် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်တွင် ခြင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်အမင်း အိုက်စပ်ပူလောင်လှသဖြင့် သူ၏ အိမ်တော်တွင် သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်ရခြင်းနှင့် လုံးဝ မတူချေ။ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ကျော်ကြားမှုအတွက်သာ မဟုတ်လျှင် သူသည် ဤကဲ့သို့ တောင်တောအုပ်ထဲသို့ လာရောက်ကာ လူရိုင်းများနှင့် တူတူပုန်းတမ်း ကစားနေမည် မဟုတ်ချေ။ ယခုအခါ ထိုလူများက အသက်လု၍ တက်ကြွစွာ ထွက်ပြေးခြင်းပင် မရှိသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ ပို၍ စိတ်ပျက်လာခဲ့သည်။

အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ကျန်းလျောင်သည် စစ်တပ်ကို ချက်ချင်း အရှိန်မြှင့်ရန် လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ အနှေးကွေးဆုံးဖြစ်သော လူအုပ်စုမှာ သားသတ်သမား၏ ဓားအောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့ရတော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထွက်ပြေးနေကြသော ယွီဝူမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ လန့်ဖျန့်သွားကြပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုလျက် ပြန်လည်ပြေးလွှားကြတော့သည်။ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသူများပင်လျှင် အသက်ရှင်သန်လိုစိတ်ကို အခြေခံကာ အတွင်းအားများကို ညှစ်ထုတ်လျက် အသည်းအသန် ရှေ့သို့ တိုးထွက်ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ကျင်းစစ်တပ်က မှီလာခဲ့လျှင် ဓားအောက်မှ ဝိညာဉ်များ ဖြစ်သွားမည်ကို သူတို့ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှေ့တိုးနှုန်း ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာသည်ကို မြင်ပြီးနောက် ကျန်းလျောင်သည် သူ၏ စစ်သည်များကို အရှိန်ပြန်လျှော့ခိုင်းကာ အကွာအဝေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းလျက် ဆက်လက် မောင်းနှင်စေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရက်အနည်းငယ်ခန့် သွားလိုက် နားလိုက် ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတို့ကြောင့် လဲကျသွားသော ယွီဝူလူမျိုးအားလုံးကို ကျင်းစစ်တပ်က ရက်ရက်စက်စက် ကွပ်မျက်ပစ်ခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသော ယွီဝူလူမျိုးများ၏ နှလုံးသားမှာ နေ့ညမပြတ် အတိုင်းအဆမဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံနေရသဖြင့် သူတို့၏ ရှေ့တိုးနှုန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေစဉ်အတွင်း မျက်နှာတွင် မီးခိုးမှိုင်းများ ပေကျံနေပြီး သားရေဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရင်သွေးငယ်လေးကို ပွေ့ပိုက်ကာ အံကြိတ်၍ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖိနပ်များမှာ ပေါက်ပြဲနေခဲ့ပြီး ခြေဖဝါးများမှာလည်း သွေးချင်းချင်းနီကာ ဒဏ်ရာအနာတရများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှည်လျားလှသော ခရီးစဉ်ကြောင့် သူမ၏ အားအင်များမှာ လုံးဝ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် မည်သည့် သိုင်းပညာကိုမျှ မလေ့ကျင့်ဖူးသဖြင့် ယခုအချိန်အထိ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခြင်းမှာ ပြင်းထန်သော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် သေရမှာကို မကြောက်ချေ၊ သူမ ကြောက်သည်မှာ သူမ၏ရင်ခွင်ထဲ၌ ရှိနေသော ထော့ဂန်း၏ တစ်ဦးတည်းသော သွေးသားရင်းမြစ်လေး ပြတ်တောက်သွားမည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။

ဤသူကား အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ထော့ဂန်း၏ ဇနီးပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာပြီးနောက် သူမသည် သူတစ်ပါး အသိအမှတ်မပြုမိစေရန် ရုပ်ဖျက်ထားပြီး ထွက်ပြေးနေသော လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ရောနှောဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန် လိမ္မာပါးနပ်ပြီး အတ္တကြီးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူမသည် အခြားသူများကို မယုံကြည်ချေ။ ယခုအချိန်တွင် ကျင်းစစ်တပ်က သူတို့ကို ဆက်လက် လိုက်လံမောင်းနှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လူအများစုမှာ သစ္စာရှိနေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်းက သူမနှင့် ထော့ဂန်းအပေါ် သစ္စာစောင့်သိလိမ့်မည်ဟု သူမ အာမမခံနိုင်ချေ။ အကယ်၍ မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူတစ်ဦးဦးက သူမနှင့် သူမရင်ခွင်ထဲက ကလေးကို သစ္စာဖောက်ကာ အပ်နှံလိုက်လျှင် သူမ သေသွားခဲ့လျှင်ပင် ထော့ဂန်းကို မျက်နှာပြရဲတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် မိမိ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်ဖော်မပြဘဲ အံကြိတ်ကာ ဆက်လက် အောင့်အည်းသည်းခံနေခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ရင်သွေးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ပိုက်လျက် ရက်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ခဲ့ရသဖြင့် သူမသည် အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သူမ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လဲကျတော့မည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူမ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးထဲမှ တိုးတိုးတိုးတိုး ပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟင်... ငါတို့နောက်က ကျင်းလူမျိုးတွေ ရပ်သွားကြပြီ။"

"ဒီကျိန်စာသင့်တဲ့ ကျင်းလူမျိုးတွေက ဆက်ပြီး မလိုက်တော့ဘူးလား။"

"ငါ ဆက်ပြီး မလျှောက်နိုင်တော့ဘူး၊ တကယ်ကို မလျှောက်နိုင်တော့တာ။"

"နောက်ထပ် အနည်းငယ်လောက်ပဲ အောင့်ခံလိုက်ကြပါဦး၊ ကျိန်းအူမြို့ကို ရောက်ဖို့ တစ်ရက်စာ ခရီးပဲ လိုတော့တာ။"

"မြန်မြန် နားကြစို့။"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျင်းလူမျိုးတွေ မလိုက်တုန်းလေး ငါတို့ အနားယူကြရအောင်။"

"ငါ့ဆီမှာ မုန့်ပြားတစ်ချပ်ပဲ ကျန်တော့တာ၊ အဲဒီကို အမြန်မရောက်ရင် ပင်ပန်းလို့ မသေရင်တောင် ဆာလောင်လို့ သေရလိမ့်မယ်။"

ရက်ပေါင်းများစွာ မောင်းထုတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသဖြင့် သူတို့သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ လုံးဝ နွမ်းနယ်နေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ရက်အတော်ကြာ ထွက်ပြေးခဲ့ရသဖြင့် သူတို့၏ ရိက္ခာခြောက်များနှင့် ရေများမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ လိုက်လံမောင်းနှင်နေသူများ ယာယီရပ်တန့်သွားသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့သည် အင်အားပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန်အတွက် ချက်ချင်းပင် အနားယူလိုက်ကြတော့သည်။

ထော့ဂန်း၏ ဇနီးသည်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြန်လည်နိုးကြားလာခဲ့သည်။ နောက်ထပ် တစ်ရက်တည်းသာ လိုတော့သည်။ တစ်ရက်တည်းဆိုလျှင် သူတို့ ကျိန်းအူမြို့သို့ ရောက်ရှိနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤသနားစရာကောင်းသော လူအုပ်ကြီးမှာမူ သူတို့ ကျိန်းအူမြို့ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိချိန်သည် သူတို့၏ ကြေကွဲဖွယ်ရာ သေဆုံးရမည့် အချိန်ဖြစ်လိမ့်မည်ကို လုံးဝ မသိရှိကြသေးချေ။

သူတို့ နားနေကြသည့် အချိန်မှာပင် ဝမ်ကျင်းသည်လည်း သူ၏ စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ကာ စခန်းချလျက်၊ လက်နက်များကို ပြန်လည်စစ်ဆေးပြင်ဆင်ခြင်း၊ ထမင်းချက်ပြုတ်ခြင်းနှင့် အင်အားပြန်လည် ဖြည့်တင်းခြင်းများကို ပြုလုပ်နေခဲ့တော့သည်။