အခန်း ၆၈

အခန်း (၆၈)

ချေမှုန်းခြင်း (၁၀)

မြို့တံတိုင်းပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် စစ်မြေပြင်အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ငုံ့မိုးကြည့်ရှုနေသော ဟယ်ရယ်သည် ကျင်းစစ်တပ်၏ ပြင်းထန်လှသော ထိုးစစ်ဆင်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မအီမသာဖြစ်မှုကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

“လူလွှတ်ပြီး အာဒိုနဲ့ သူ့ကလေးကို သွားကယ်ကြစမ်း! ပြီးတော့ မြို့တောင်ပိုင်းက အင်အားတွေကိုလည်း စစ်ကူပေးဖို့ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်။”

ကျင်းစစ်တပ်၏ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးသူငယ်များကို အသုံးပြု၍ မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲဆင်သည့် ယုတ်မာသော စစ်ဗျူဟာအောက်တွင် ယွီဝူမျိုးနွယ်စုသည် သူတို့၏ မြို့စောင့်တိုက်ပွဲ အားသာချက်အများစုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရလေသည်။ သူတို့တွင် ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိကြသော်လည်း တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်တိုက်ပွဲများ၌မူ လုံလောက်သော စွမ်းဆောင်ရည် မရှိကြသေးချေ။

ဝမ်ကျင်း၏ လက်အောက်ရှိ စစ်သည်များတွင် အထူးရွေးချယ်ထားသော ဝေကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့နှင့် ဝေမြားပစ်တပ်ဖွဲ့များအပြင်၊ ကျန်းလျောင်၏ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ပေးမှုနှင့် ဝမ်ကျင်း၏ ရွှေငွေအမြောက်အမြား ပံ့ပိုးရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတို့ကြောင့် သိသိသာသာ အသွင်ပြောင်းလဲလာခဲ့သော စီရင်စုစစ်သည်များလည်း ပါဝင်နေသည်။ သူတို့သည် မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်၏ ထိပ်တန်း အထူးတပ်ဖွဲ့ကြီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလှမ်းဝေးနေသေးသော်လည်း ဤမျိုးနွယ်စု တောင်ပေါ်ရိုင်းစိုင်းသူများကိုမူ အလွယ်တကူပင် ချေမှုန်းနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဟယ်ရယ်၏ အမိန့်မှာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး သူ၏နောက်ကွယ်မှ စစ်ကူများ တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျင်းစစ်တပ်၏ ပြင်းထန်သော ထိုးစစ်ကို အောင်မြင်စွာ ဟန့်တားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဒိန်းဒိန်းတုန် စိုးရိမ်ပူပန်နေရသော ဟယ်ရယ်၏ နှလုံးသားသည် နောက်ဆုံး၌ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော် မြို့အောက်တွင် လူအင်အား နည်းပါးနေသော်လည်း မိမိတို့နေရာကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သော ကျင်းစစ်တပ်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လာပြန်သည်။

“ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး၊ အအောင်မြင်ဆုံး မြေပိုင်နက်တွေကို သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ နိုင်ငံကြီးတစ်နိုင်ငံ ပီသပါပေတယ်။”

မြို့တံခါးကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားသော ကျင်းစစ်တပ်မှာ ရှေ့သို့ တရွရွသာ တိုးနိုင်ပြီး မြို့တံတိုင်းပေါ်တွင် ရန်သူများ ပိုမိုများပြားလာသည်ကို ဝမ်ကျင်း မြင်သောအခါ သူက ကုရန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ကုရန်သည် စည်တီးနေသော သန်မာသောလူထံမှ သစ်သားစည်ပုတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး စည်တော်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆင်တိုက်တီးခတ်လိုက်ရာ လျင်မြန်ပြီး ကျယ်လောင်လှသော စည်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေသော ကျင်းစစ်သည်များသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည် တက်ကြွလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မြို့တံခါး ဖြတ်သန်းရာ လမ်းကြောင်းထဲမှ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ဆုတ်ခွာပေးလိုက်ကြတော့၏။

သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ကာ မြင်းပေါ်၌ အသင့်ရှိနေပြီဖြစ်သော ကျန်းလျောင်သည် ဝေနိုင်ငံ ရဲရင့်သော မြင်းစီးစစ်သည်တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်၍ စစ်ကြောင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သံချပ်ကာဝတ် ဝေနိုင်ငံ ရဲရင့်သော မြင်းစီးစစ်သည်များကို သယ်ဆောင်ထားသော ထွားကျိုင်းလှသည့် မြင်းကြီးများ၏ လေးလံသော ခွာသံများသည် မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိပြီး အုန်းအုန်းမြည်သော အသံများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

မြင်းခွာသံများ ပိုမို စိပ်လာပြီး မြင်းများ၏ အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့သည် မည်သူမျှ မဟန့်တားနိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျိန်းအူမြို့တံခါးဆီသို့ အပြင်းအနှင် တိုးဝင် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

မြို့အောက်ရှိ ကျင်းစစ်တပ်သည် ကျန်းလျောင်ကိုယ်တိုင် မြင်းတပ်ကို ဦးဆောင်ကာ အင်တိုက်အားတိုက် စီးနင်းတိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ဓာတ်များ ပိုမို မြင့်မားလာခဲ့ကြသည်။ အထက်မှ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေသော လိမ့်ကျကျောက်တုံးများနှင့် လှံတိုများကို အံတုရင်း သူတို့သည် မြို့တံတိုင်းပေါ်သို့ အသည်းအသန် တက်ရောက် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် သိုင်းစွမ်းရည်ရှိသော မိမိတို့ စစ်သူကြီးကိုယ်တိုင် ရှေ့တန်းမှ ဦးဆောင် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်အပေါ် ငြင်းပယ်၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု ရှိပေသည်။

ဟယ်ရယ်သည် မြင်းတပ်၏ စီးနင်းတိုက်ခိုက်မှုကို မြင်လိုက်ရပြီး အထူးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် အကာအကွယ်အရှိန်အဝါ သံချပ်ကာများ စုစည်းထားသော ကျန်းလျောင်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသောအခါ သွားကို ကြိတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် သိသာစွာ ရုန်းကန်ရခက်ခဲနေပြီးနောက်၊ ကျန်းလျောင် မြို့တံခါးဝသို့ပင် မရောက်ရှိသေးမီ သူသည် ဘေးနားရှိ ကိုယ်ရံတော်များကို နောက်ဆုံး၌ အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

“ထော့ရှန်းကို သူ့ရဲ့ ကွဲလွင့်နေတဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ပြန်စုစည်းပြီး စစ်ကူလာပေးဖို့ သွားပြောချေ။ မြန်မြန်လုပ်။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”

ကန်းချီနယ်ပယ် ပညာရှင်တစ်ဦးကို တားဆီးရန်အတွက် လူ့အသက်ပေါင်းများစွာကို စွန့်လွှတ်ရမည် ဖြစ်ကြောင်း၊ သူ့ကို အားအင်ကုန်ခမ်းအောင် လုပ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ဟယ်ရယ် ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ သို့သော် သူသည် မိမိ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ အသက်ကို ထိုသို့ အသုံးပြုရန် မရက်စက်နိုင်ခဲ့ချေ။ ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းက ထော့ရှန်းအား သူ့အပေါ် နာကျည်းမုန်းတီးသွားစေနိုင်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ ထိုအရာများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမနေနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် သူ မသိရှိခဲ့သည်မှာ... သူ၏ စောင့်ကြွားစောင့်ကြွား ဖြစ်နေသော ကိုယ်ရံတော်သည် ထော့ရှန်း၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ကြမ်းတမ်းသော လေသံ၊ အမိန့်ပေးသော အသံဖြင့် ထော့ရှန်းထံသို့ အမိန့်ကို လာရောက် ပေးအပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ယွီဝူမျိုးနွယ်စု၏ အိပ်မက်ဆိုးကြီး စတင်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်။

ထော့ရှန်းသည် မိမိရှေ့မှ စောင့်ကြွားနေသော ကိုယ်ရံတော်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ယန်ဖူရှန်းကို မေးခွန်းထုတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ယန်ဖူရှန်းက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ထော့ရှန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးများဖြင့် ကိုယ်ရံတော်၏ ခေါင်းကို ရုတ်တရက် အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း အားထည့်၍ ညှစ်လိုက်တော့သည်။ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ အရိုးများ ကြေမွသွားသည့် တဖြောက်ဖြောက် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ‘ဖတ်-ဂျွတ်’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ အော်ဟစ်သံမှာ ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့တော့သည်။ ထော့ရှန်းသည် ကြမ်းကြုတ်လှသော မျက်နှာထားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြေမွပျက်စီးနေသော ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ကာ သူ၏ လက်ပေါ်ရှိ အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင် သွေးနှင့် ဦးနှောက်ပျစ်များ အကြွင်းအကျန်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

“မင်းက ဘာကောင်မလို့ ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး စောင့်ကြွားရဲတာလဲ။”

“လူတွေ။”

“ဝင်းခြံထဲက စိုစွတ်နေတဲ့ ထင်းတွေကို မီးရှို့လိုက်ကြစမ်း။”

ထော့ရှန်း၏ ဝင်းခြံထဲမှ ထူထပ်လှသော မီးခိုးပြာများ လွင့်ပျံတက်လာခဲ့သည်။ သာမန်အရပ်သား အိမ်အိုလေးများထဲမှ ထက်မြက်သော ဓားလှံလက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသော သန်မာသည့် လူရွယ်များသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာကြတော့သည်။ လူစုကွဲနေခဲ့သော ထော့ရှန်း၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည်လည်း ဟယ်ရယ်၏ လျော့ရဲလှသော စစ်မိန့်အောက်တွင် ပြန်လည် စုစည်းလာကြတော့သည်။

...မြို့တံခါးဝတွင်မူ ကျန်းလျောင် ဦးဆောင်သော မြင်းတပ်ကြီးသည် ယွီဝူလူမျိုးများ၏ လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ထက်မြက်သော မြားတစ်စင်းပမာ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားကြသော ယွီဝူလူမျိုးများသည် မြင်းတပ်၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်နှင့် ကျန်းလျောင်၏ မုန်တိုင်းပမာ အားကောင်းလှသော အကာအကွယ်အရှိန်အဝါအောက်တွင် ကောက်ရိုးမျှင်များပမာ လွင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း မုန်းတီးမှုများဖြင့် မောင်းနှင်ခံထားရပြီး မိမိတို့၏ မျိုးနွယ်စုနယ်မြေ ပျက်စီးတော့မည်ဖြစ်ကာ နောက်ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိတော့သဖြင့် ယွီဝူလူမျိုးများသည် သူတို့၏ အသက်များကို ပဓာနမထားဘဲ ထိုစီးနင်းမှုကို အတင်းအကျပ် ဝိုင်းဝန်း ပိတ်ဆို့ကြရာ မြင်းတပ်၏ အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားခဲ့ရပြန်သည်။

ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကျန်းလျောင်သည် သူ၏ အကာအကွယ်အရှိန်အဝါကို ဝှေ့ယမ်းကာ မိမိရှေ့မှ လူအချို့ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နောက်ထပ် လူအများအပြားက ချက်ချင်း ဝင်ရောက် အစားထိုးလာကြပြန်သည်။ အတွင်းအား ရှိကြသော သွက်လက်ချက်ချာသည့် လူအချို့မှာမူ သူ၏ ဓားချက် တစ်ချက်၊ နှစ်ချက်ကိုပင် တောင့်ခံနိုင်ကြသေးသည်။ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော တိုက်ပွဲကြီးအတွင်း လှံတိုအမြောက်အမြား အဆက်မပြတ် ပစ်လွှတ်ခြင်းကို ခံရပြီး ကျန်းလျောင်၏ အကာအကွယ်အရှိန်အဝါ သံချပ်ကာကို ထိမှန်ကာ ‘စောင်း... စောင်း...’ ဟူသော သံချောင်းချင်း ရိုက်ခတ်သံများ စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယွီဝူလူမျိုးများသည် ကျန်းလျောင်၏ အကာအကွယ်အရှိန်အဝါကို အားနည်းသွားစေရန်အတွက် သူတို့၏ အသက်များကို စတေး၍ အသုံးပြုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရန်သူ၏ ထိပ်တန်းသိုင်းစွမ်းရည်ရှင်ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသူ မိမိတို့ဘက်၌ မရှိသောအခါ စစ်တပ်နှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံရာတွင် အသုံးပြုနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ဤအသက်ဖြင့် လဲရသည့် နည်းလမ်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ကျင်းစစ်တပ်ကြီးသည် မြို့တံခါးလမ်းကြောင်းကို ဖောက်ထွက်၍ မြို့ထဲသို့ စီးနင်းဝင်ရောက်တော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာရာ၊ မြို့တံခါးဝတွင် နောက်သို့ တွန်းပို့ခြင်း ခံနေရသော ယွီဝူလူမျိုးများသည် တဖြည်းဖြည်း ကြောက်ရွံ့လာကြပြီး နောက်ဆုတ်လိုစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဟယ်ရယ်သည် ပိုမို၍ ပျာယာခတ်ကာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာခဲ့ရ၏။ သူသည် စိတ်ကို တင်းလိုက်ပြီး ခါးကြားမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ မြို့အောက်သို့ ကိုယ်တိုင် ဆင်း၍ တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဆင်းသွားခဲ့တော့သည်။

သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသော ကိုယ်ရံတော်များ၊ အခြားသော မျိုးနွယ်စုခွဲငယ်များ၏ ခေါင်းဆောင်များနှင့် မိမိမျိုးနွယ်စု၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများသည်လည်း သူနှင့်အတူ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါ ပြေးဆင်းသွားကြတော့သည်။

အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ဟယ်ရယ်သည် သွေးချင်းချင်းနီနေသော မြို့တံခါးလမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ဓားကို မြှင့်တင်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့၍ အုန်းအုန်းမြည်အောင် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“မျိုးနွယ်စုဝင်တို့။ အကယ်၍ ဒီတိုက်ပွဲ ရှုံးနိမ့်သွားရင်... ကျိန်းအူမြို့ကြီး ကျဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ ကျိန်းအူမြို့ ကျဆုံးသွားရင် ငါတို့ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုဟာ အိုးအိမ်မဲ့ ဘဝကို ရောက်သွားရလိမ့်မယ်။ အရှက်မရှိတဲ့ ကျင်းလူမျိုးတွေက ငါတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ အိုးအိမ်တွေကို ဖျက်ဆီးနေကြပြီ။ ကတုံးပေါ် ထိပ်ကွက်ခံရတဲ့ နာကျည်းမှုကို ကာကွယ်ဖို့နဲ့ ငါတို့အိမ်တွေကို ကာကွယ်ဖို့ အချိန်က အခုပဲ။”

သတ်ဖြတ်ခံရမှုများကြောင့် စိတ်ဓာတ်များ အတန်ငယ် ကျဆင်းနေခဲ့သော ယွီဝူလူမျိုးများသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့ကြပြီး အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ ကျန်းလျောင်ထံသို့ အတင်းအကျပ် ဆက်လက် တိုးဝင် တိုက်ခိုက်ကြပြန်သည်။

သူ့နောက်ကွယ်မှ နားတွင် ရွှေရောင်လက်ဝတ်ရတနာများ ဆင်ယင်ထားပြီး လည်ပင်းတွင် ကျားအရိုးများကို ဆွဲထားကြသော အဆင့်မြင့် ယွီဝူအကြီးအကဲ အချို့ပင်လျှင် တိုက်ပွဲထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်ကာ ကျန်းလျောင်ကို ပိတ်ဆို့ တားဆီးရန် ဝိုင်းဝန်း ပူးပေါင်းလာကြတော့သည်။

ယွီဝူလူမျိုးများသည် မိသားစုနောက်ခံ သို့မဟုတ် အဆင့်အတန်း ဂုဏ်ဒြပ်ကို ဂရုမစိုက်ကြချေ။ အဓိက မျိုးနွယ်စုကြီး၏ ခေါင်းဆောင်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော မျိုးနွယ်စုခွဲငယ်များ၏ ခေါင်းဆောင်များသည် သွေးသားတော်စပ်မှုကြောင့် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်အပေါ်၌သာ လုံးဝ မူတည်၍ ဖြစ်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲများ ဖြစ်လာနိုင်သူများသည် နိမ့်ကျသော မျိုးရိုးနောက်ခံမှ လာသူများ ဖြစ်နိုင်သလို၊ ပညာဉာဏ် မပြည့်စုံသူ သို့မဟုတ် အာဏာလုပွဲများတွင် မကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်နိုင်ကြသော်လည်း ချွင်းချက်မရှိဘဲ သူတို့အားလုံးသည် အလွန် တိုက်ရည်ခိုက်ရည် ကောင်းမွန်သော စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြပေသည်။ အထူးသဖြင့် လော့နန်နိုင်ငံတော်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အဆက်မပြတ် ကျူးကျော် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် ကာလအတွင်း တိုက်ပွဲများ၌ ကျွမ်းကျင်လှသော ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသည့် စစ်သည်တော် အမြောက်အမြားကို စစ်မြေပြင်၌ မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူများ ပူးပေါင်းလာမှုကြောင့် ကျန်းလျောင်နှင့် သူ၏ရဲဘော်များ၏ ရှေ့ဆက်တိုးမှုမှာ တန့်သွားခဲ့ရသည်။ ကျဉ်းမြောင်းလှသော လမ်းကြောင်းအတွင်း ရှေ့ဆုံးမှ ရှိနေသော ကျန်းလျောင်သည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။ သူသည် မလှုပ်မယှက် တောင့်ခံထားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်ရန်မူ ခက်ခဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟယ်ရယ် စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိရုံရှိသေး... မြို့တွင်းထဲမှ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားသံများ ရုတ်ချည်း ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

အထူးသဖြင့် မြို့ထဲရှိ ဆန်စပါးနှင့် ရိက္ခာသိုလှောင်ရာ နေရာအချို့မှ မီးခိုးပြာများ လွင့်ပျံတက်လာသည်ကို ဟယ်ရယ် မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒေါသကြောင့် သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ထော့... ရှန်း...။ မင်းကို ငါ ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်။”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဟယ်ရယ်၏ ရင်ထဲ၌ သံသယများနှင့် ဒေါသတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မြို့ထဲတွင် ဤမျှ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ပွားရခြင်းမှာ ထော့ရှန်း၏ ပုန်ကန်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ထော့ရှန်း အဘယ်ကြောင့် ပုန်ကန်ရသနည်းဟူသည်ကိုမူ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။ ထော့ရှန်းသည် လော့နန်နိုင်ငံတော်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ကျင်းလူမျိုးများထံသို့ ဝင်ရောက် ခိုလှုံခြင်းမှလွဲ၍ နောက်ပြန်လှည့်ရန် လမ်းမရှိတော့ချေ။

သို့သော် ထော့ရှန်းသည်လည်း ယွဲ့လူမျိုးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ယွီဝူမျိုးနွယ်စုအတွင်းရှိ မိမိ၏ ယွဲ့လူမျိုးချင်းကို ပူးပေါင်းမည့်အစား မိမိ၏ လူမျိုးစုချင်းကို သစ္စာဖောက်ကာ ဘာဖြစ်လို့ တစ်ပါးအမျိုးသားတွေနဲ့ သွားပြီး ပူးပေါင်းရတာလဲ။