အခန်း ၆၉

အခန်း (၆၉)

ချေမှုန်းခြင်း (၁၁)

ထော့ရှန်း၏ ရုတ်တရက် ပုန်ကန်မှုကြောင့် ဟယ်ရယ်သည် အလွန် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သော်လည်း ယင်းက သူ့ကို စိတ်ပျက်အားလျော့သွားစေခြင်း သို့မဟုတ် ရူးသွပ်သွားစေခြင်းမျိုးတော့ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

ထော့ရှန်း၏ လက်အောက်ငယ်သား အရေအတွက်မှာ နည်းပါးလှသဖြင့် သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် မြို့တံခါးဝသို့ အပြင်းအနှင်လာရောက်ပြီး ကျင်းစစ်တပ်ကို ညှပ်ပိတ်တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် မြို့တံခါးကို တစ်ဟုန်ထိုး သိမ်းပိုက်နိုင်မည်မဟုတ်သလို တိုက်ပွဲ၏ အလှည့်အပြောင်းကိုလည်း ပြောင်းလဲနိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း မြို့ထဲရှိ ဆန်စပါးနှင့် ရိက္ခာသိုလှောင်ရုံများကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းမှာ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ယွီဝူမျိုးနွယ်စုအတွက် ကပ်ဘေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဟယ်ရယ်အနေဖြင့် တောင့်ခံရန် ခက်ခဲလှသော ဆုံးရှုံးမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“မြန်မြန်။ သွားပြီး မီးငြှိမ်းသတ်ကြစမ်း။ ထော့ရှန်းကို ဖမ်းဆီးကြ။ ငါ သူ့ကို တစ်စစီ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်။”

ယွီဝူမျိုးနွယ်စု စစ်သည်တော်အဖွဲ့များသည် မီးခိုးများ လွင့်ပျံနေသော ရိက္ခာဂိုဒေါင်များဆီသို့ အပြင်းအနှင် ပြေးသွားကြပြီး သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အနည်းငယ်မျှပင် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာခြင်း မရှိရဲကြပေ။ အောက်ခြေအဆင့် အနိမ့်ဆုံး စစ်သည်များပင်လျှင် ရိက္ခာဂိုဒေါင်သာ အမှန်တကယ် ပျက်စီးသွားပြီး မြို့ထဲ၌ ရိက္ခာ ပြတ်လပ်သွားပါက... မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားကြသည်။ မြို့တံခါးလမ်းကြောင်းအတွင်း ပိတ်မိနေသော ကျန်းလျောင်သည် မြို့ထဲ၌ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ပွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ကျန်ရှိနေသော အကာအကွယ်အရှိန်အဝါကို အားကုန်ထုတ်သုံးလျက် မိမိရှေ့ရှိ ရန်သူစစ်သည်အုပ်စုကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ကာ သူ၏ မြင်းကို ချက်ချင်း လှည့်လိုက်တော့သည်။

“ဆုတ်ခွာမယ်။”

နောက်တန်းစစ်ကြောင်းမှ ဝမ်ကျင်းသည် ကျန်းလျောင် မြို့တံခါးဝမှ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ဆုတ်ခွာရန် မောင်းတီးခိုင်းလိုက်တော့သည်။ ကျင်းစစ်တပ်သည် ပြင်းထန်သော ထိုးစစ်ဆင်မှုကို ယာယီရပ်တန့်လိုက်ပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်အလှန် အကာအကွယ်ပေးရင်း နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။

ကျင်းစစ်တပ် ဆုတ်ခွာသွားချိန်မှာပင် ထော့ရှန်းသည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် မီးရှို့ခဲ့ကြသော ကွန်ရက်အဖွဲ့ဝင်များကို ဦးဆောင်ကာ ကျိန်းအူမြို့၏ တောင်ဘက်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်ဘက်တံခါးရှိ ယွီဝူလူမျိုးအများစုကိုမူ မြောက်ဘက်တံခါးသို့ စစ်ကူပေးရန် ဟယ်ရယ်က စေလွှတ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် အစောင့်အရှောက်အဖြစ် အနည်းငယ်မျှသော လူရာဂဏန်းခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မိမိကိုယ်ခန္ဓာထက်ပင် ရှည်လျားသော ဝံပုလွေစွယ် သံဒုတ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ထော့ရှန်းသည် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော လက်နက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေထုကို ဖြတ်သန်းပြီး စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

သူသည် မိမိကို ပိတ်ဆို့တားဆီးရန် ဝံရဲဝံ့ရဲသော ယွီဝူလူမျိုးတိုင်းကို ရစရာမရှိအောင် ချေမှုန်းပစ်ခဲ့ပြီး ကြေမွပျက်စီးနေသော ရုပ်အလောင်းများကို လမ်းတစ်လျှောက် ချန်ထားခဲ့ကာ တောင်ဘက်တံခါးကို ဖောက်ထွက်၍ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ကျိန်းအူမြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ထော့ရှန်းသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ကာ မိမိတစ်ချိန်က စောင့်ကြပ်ခဲ့ဖူးသော ဤမြို့ကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် နောင်တတရားများ၊ မုန်းတီးမှုများနှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ အောင့်အည်းသည်းခံခဲ့ရသမျှကို နောက်ဆုံး၌ ထုတ်ဖော်ခွင့်ရလိုက်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားကြည်နူးမှုများ ရောပြန်းနေခဲ့သည်။

ယွီဝူလူမျိုးများ နှစ်ပေါင်းများစွာ တောင့်တခဲ့ကြသော ဤမြို့ကြီးသည် သူတို့၏ သချိုင်းဂူ ဖြစ်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ တာဝန် ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ကျန်ရှိသည့်အရာမှာ မိမိတို့၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို သေချာစေရန်နှင့် စစ်ပွဲပြီးဆုံးမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ဖြစ်တော့သည်။

ကျိန်းအူမြို့ပြင်သို့ ရောက်ပြီးနောက် ထော့ရှန်းသည် သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် ဝေကျွယ်၏ အဖွဲ့ကို ကြိုတင်ရွေးချယ်ထားသော လျှို့ဝှက်တောင်ကုန်းစခန်းတစ်ခုဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ကြိုတင်ဝှက်မ်းထားသော ရိက္ခာများသည် သူတို့၏ လူနှစ်ထောင်ကျော်အတွက် နှစ်လမှ သုံးလအထိ လုံလောက်စွာ စားသောက်နိုင်ပေသည်...။

ကျင်းစစ်တပ် စခန်းအတွင်း၌မူ ဤစစ်ဆင်ရေးတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော စနစ်မှ စစ်သည်များကို ဝမ်ကျင်းက စုစည်းလိုက်သည်။ သူတို့အနက် အများစုမှာ ရာထူးတိုးမြှင့်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မီနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း ရန်ပုံငွေမှတ်များကို ပေးချေပြီးနောက် ဝိုးတဝါး အလင်းရောင်အောက်တွင် ဝေကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့များမှ ဝူဝေတပ်ဖွဲ့အဖြစ်သို့လည်းကောင်း၊ မြားရှည်ပစ်တပ်ဖွဲ့များမှ ဝေအထူးမြားရှည်ပစ်တပ်ဖွဲ့အဖြစ်သို့လည်းကောင်း၊ ဝေနိုင်ငံ ရဲရင့်သော မြင်းစီးစစ်သည်တပ်ဖွဲ့များမှ ကျားရဲမြင်းစီးတပ်ဖွဲ့များအဖြစ်သို့လည်းကောင်း အဆင့်ဆင့် တိုးမြှင့်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီသည် ပိုမိုလက်ရာမြောက်ပြီး ခိုင်ခံ့သော သံချပ်ကာဝတ်စုံများကို ဆင်ယင်ထားကြကာ သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမှာလည်း ပိုမိုထွားကျိုင်းသန်မာလာခဲ့သည်။

သူတို့သည် သာမန် ပုံမှန်စစ်တပ်အဆင့်မှ ကျော်လွန်ကာ အထူးထိပ်တန်းတပ်ဖွဲ့များ၏ အဆင့်အတန်းအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ကမ္ဘာလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ကြည့်လျှင်ပင် ဤကဲ့သို့သော အထူးအဆင့်မြင့် တပ်ဖွဲ့များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အင်အားစုမှာ အလွန်ရှားပါးလှပေသည်၊ အထူးသဖြင့် ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းစစ်သည်များကို အမြောက်အမြား အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်နိုင်ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော တပ်ဖွဲ့များကို ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ထိုနေရာတွင်ပင် စခန်းချရန်၊ ကျိန်းအူမြို့အတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ဌာနေတိုင်းရင်းသားများ မည်သည့်သဲလွန်စမျှ မရရှိစေရန်အတွက် ကျန်းလျောင်အား အဆင့်မြင့်စစ်သည်များကို ဦးဆောင်၍ ပုံမှန်ကင်းလှည့်ရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျိန်းအူမြို့အတွင်းရှိ ယွီဝူလူမျိုးများသည် တိုတောင်းသော အချိန်ကာလအတွင်းတွင် ဦးဦးဖျားဖျား လာရောက်တိုက်ခိုက်ဝံ့မည် မဟုတ်သဖြင့် ထိပ်တန်းစစ်သည်အများအပြား အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အန္တရာယ်အတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။

ညဥ့်ကောင်းကင်ယံအောက်တွင် ဝမ်ကျင်းသည် ကုရန်နှင့် အခြားသော ကိုယ်ရံတော်များ ခြံရံလျက် စစ်စခန်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ တောင်ကုန်းပေါ်သို့ လမ်းလျှောက်တက်ခဲ့သည်။ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် အဝေးရှိ ကျိန်းအူမြို့ကြီးကို ငုံ့မိုးကြည့်ရှုလိုက်၏။

ဝမ်ကျင်းသည် ကျိန်းအူမြို့ရှိရာဘက်သို့ လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ...

“ဒီတိုက်ပွဲပြီးရင် ကျိန်းအူမြို့ထဲက ယွီဝူလူမျိုး ဘယ်နှယောက်လောက် အသက်ရှင်ကျန်ဦးမလဲဆိုတာ တကယ် သိချင်မိပါရဲ့။”

သူနှင့်အတူ ရှိနေသော ကုရန်က နားမလည်နိုင်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ဝမ်ကျင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

“သခင်ကြီး... ဒီနေ့ မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲမှာ ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်ရဲ့ ရှေ့တန်းအင်အားက အလွန်တရာ အားကောင်းတာကို သတိပြုမိပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘာဖြစ်လို့ မြို့ထဲက အတွင်းလူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး မြို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မသိမ်းပိုက်ခဲ့တာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာမှာ အချိန်ဆွဲပြီး ရိက္ခာတွေကို ဖြုန်းတီးနေရတာလဲ။”

ဝမ်ကျင်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ရှာကာ ထိုင်လိုက်ရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“အာရန်... မင်းက ငါတို့ ဒီစစ်ပွဲကို ဆင်နွှဲရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိလို့လား။”

“ယွီဝူလူမျိုးအချို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီး ကျိန်းအူမြို့ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”

ကုရန်၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်ပြီး နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားကို ကြည့်ကာ ဝမ်ကျင်းက ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“လော့နန်နိုင်ငံတော်ရဲ့ ပြည်သူတွေအတွက်တော့ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုတွေက ကျူးကျော်သူတွေ ဖြစ်တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့မျက်စိထဲမှာတော့ ငါတို့က ပိုပြီးတော့တောင် တစ်ပါးအမျိုးသားတွေ ဖြစ်နေကြတာပေါ့။”

“ငါတို့အတွက် ကျိန်းအူမြို့ကို သိမ်းပိုက်ဖို့က လွယ်ကူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့နောက်ကွယ်က ကျေးရွာတွေ၊ မြို့နယ်တွေနဲ့ ပိုပြီး နောက်ကျကျန်နေတဲ့ ဝူချီမြို့တွေကျတော့ကော။ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လိုက်သိမ်းရမလား။ အဲဒါဆိုရင် အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးရမှာဖြစ်သလို စစ်ပွဲအတွင်း ထိခိုက်ကျဆုံးမှုတွေလည်း အများကြီး ရှိလာလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ယွီဝူလူမျိုးတွေက တောင်ပေါ်တွေမှာ လူစုကွဲပြီး တကွဲတပြား ပြန်ဖြစ်သွားကြလိမ့်မယ်၊ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အဲဒါက မငြိမ်မသက်မှုတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတုန်းပဲ။”

“ငါက သူတို့ကို ကျိန်းအူမြို့ထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေစေချင်တာ။ သူတို့ကို မြို့ကို ခုခံကာကွယ်နိုင်မယ့် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသယောင် မြင်အောင်လုပ်ထားမှ သူတို့ ထွက်ပြေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရိက္ခာပြတ်လပ်မှု ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်မှာ သူတို့ဟာ ကျိန်းအူမြို့ရဲ့ တောင်ဘက်မှာရှိတဲ့ လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ ပြည်သူတွေကို သေချာပေါက် ဓားပြတိုက် လုယက်ကြလိမ့်မယ်၊ သူတို့ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို အဓမ္မတောင်းခံကြလိမ့်မယ်။ ဒါက လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ ပြည်သူတွေကို ယွီဝူလူမျိုးတွေအပေါ် ပိုပြီးတော့ နာကျည်းမုန်းတီးသွားစေမှာ အသေအချာပဲ။”

“အဲဒီအချိန်ကျမှ ကျိန်းအူမြို့ကို သိမ်းပိုက်ပြီး ယွီဝူလူမျိုးတွေကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းလိုက်ရင် ငါတို့ရဲ့ စစ်တပ်က ကောင်းကင်က ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်စစ်သည်တွေလို လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ ပြည်သူတွေကို ကယ်တင်ပေးနိုင်မှာဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရရှိလိမ့်မယ်။”

“အဲဒီနောက် ၎င်းကို အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး လော့နန်နိုင်ငံ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ မစွမ်းဆောင်နိုင်မှုနဲ့ အားနည်းချက်တွေကို အကြီးအကျယ် ဝါဒဖြန့်ကာ လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ သာမန်ပြည်သူပြည်သားတွေရဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ရမယ်။ ပြီးရင်တော့ အရာရှိတွေကို ရွှေငွေတွေနဲ့ လာဘ်ထိုးမယ်၊ သစ္စာရှိတဲ့သူတွေကို လုပ်ကြံဖို့ ကွန်ရက်ကို အသုံးပြုမယ်၊ မိုက်မဲတဲ့ မင်းသားနှစ်ပါးကို အချင်းချင်း စစ်ခင်းအောင် လှုံ့ဆော်ပြီး လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ အင်အားကို ကုန်ခမ်းစေမယ်။ ငါတို့က နိုင်ငံတော်အတိုင်ပင်ခံကို လှုံ့ဆော်ပြီး ရှောင်းမိသားစုကို ပုန်ကန်အောင် လုပ်ခိုင်းလို့တောင် ရသေးတယ်၊ အဲဒါ မအောင်မြင်ရင်လည်း ကောလာဟလတွေ ဖြန့်ပြီး နာမည်ဖျက်ခိုင်းရုံပဲ။”

“ဒီနည်းလမ်းနဲ့ဆိုရင် လော့နန်နိုင်ငံတစ်ခုလုံးဟာ ငါ့လက်ထဲကို လုံးလုံးလျားလျား ကျရောက်လာလိမ့်မယ်။”

သူ၏ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကုရန်သည် ဝမ်ကျင်း၏ အတွက်အချက် အကြံအစည်များကို နားထောင်ရင်း လုံးဝ အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။

ဝမ်ကျင်းက ကုရန်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ထိုအရာများကို သေချာချင့်ချိန် စဉ်းစားရန် ပြောလိုက်သည်။ အခြေအနေကို သုံးသပ်ခြင်း၊ အကွက်ချ စီစဉ်ခြင်းနှင့် ဤကဲ့သို့သော အရာများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ကုရန်အတွက် အားသာချက် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ အားသာချက်သာ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက ရာက္ခသဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ အစ်ကိုကြီး ဝေကျွယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ဘဲ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း၏ သားအရင်းသာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝေကျွယ်သည် ထော့ရှန်းနှင့်အတူ ထိုလျှို့ဝှက်တောင်ကုန်းစခန်းဆီသို့ အပြင်းအနှင် သွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဝေကျွယ်သည် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို စေ့စပ်သေချာစွာ ကြည့်ရှုပြီး မှတ်ဉာဏ် အလွန်ကောင်းမွန်သော တပည့်တစ်ဦးအား အရာအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ရန် မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကျောက်မျှော်စင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူသည် ထော့ရှန်း၏ ရှေ့သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်တော့သည်။

“စစ်သူကြီး ထော့ရှန်း... ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာမှာပဲ လမ်းခွဲကြရအောင်။ သခင်ကြီးမှာ ကျွန်တော်တို့ အကောင်အထည်ဖော်ရမယ့် အခြား စစ်ရေးအမိန့်တွေ ရှိနေသေးလို့ စစ်သူကြီး နားလည်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထော့ရှန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ယန်ဖူရှန်းက ဦးအောင် ပြောလိုက်တော့သည်။

“တပ်မှူးဝေမှာ အခြား အရေးကြီးကိစ္စတွေ ရှိနေမှတော့ ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာမှာပဲ လမ်းခွဲကြတာပေါ့။ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တာမျိုး ရှိရင်လည်း အမိန့်ပေးဖို့ ဝန်မလေးပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့တွေ နယ်စားမင်းကြီး ဝမ်ကို အမှုထမ်းဖို့ အသင့်ရှိနေပါတယ်။”

ဝေကျွယ်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို လက်အုပ်ချီ၍ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ထော့ရှန်းသည် ဝေကျွယ်နှင့် အခြားသူများ၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ယန်ဖူရှန်းကို နားမလည်နိုင်သည့် အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါက ဘာလဲဟ။”

ယန်ဖူရှန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

“ငါတို့ မသိသင့်၊ မမြင်သင့်တဲ့ အရာအချို့ ရှိတယ်။ အကယ်၍ ငါတို့က အဲဒါတွေကို မြင်လိုက်တာ ဒါမှမဟုတ် သိလိုက်တာမျိုး ဖြစ်ရင် ငါတို့မှာ တခြား ရည်ရွယ်ချက် မရှိရင်တောင်မှ နယ်စားမင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ငါတို့က ယုံကြည်ရတဲ့သူတွေ ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ထော့ရှန်းသည် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ဘာမျှ မပြောတော့ဘဲ ဆက်လက် ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်တော့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယန်ဖူရှန်း ဘာပဲပြောပြော သူ လုပ်ဆောင်မည်သာ ဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူနှင့်အတူ အရွယ်ရောက်လာခဲ့သည့် သူ၏ သူငယ်ချင်းကောင်းမှာ သူ့ကို မည်သည့်အခါမျှ အန္တရာယ်ပြုမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။