အခန်း ၇၀

အခန်း (၇၀)

ချေမှုန်းခြင်း (၁၂)

ထော့ရှန်း၏ အဖွဲ့နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ပြီးနောက် ဝေကျွယ်သည် ထော့ရှန်းနှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူတို့ အကောင်အထည်ဖော်တော့မည့် တာဝန်မှာ လူသိရှင်ကြား ပေါ်ပေါက်၍ မဖြစ်ချေ။

ဝေကျွယ် ရရှိထားသော အမိန့်မှာ ယွီဝူလူမျိုးများအဖြစ် အသွင်ယူကာ လော့နန်နိုင်ငံ၏ ပြည်သူများကို သတ်ဖြတ်ရန်၊ ယွီဝူလူမျိုးများ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု သတင်းများကို ဖြန့်ဝေရန်၊ ဆန်စပါးရိက္ခာများကို မီးရှို့ပြီး လယ်ကွင်းများကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် ဖြစ်ပြီး လော့နန်နိုင်ငံတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတိုင်းက ယွီဝူလူမျိုးများကို အလွန်အမင်း နာကျည်းမုန်းတီးသွားစေရန် အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။

ဝေကျွယ်သည် မိမိဘေးနားရှိ ကွန်ရက်လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေးသမားများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိန်းအူမြို့ရှိ ရိက္ခာဂိုဒေါင်ကို မီးရှို့ရာတွင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရမှုများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင်ပင် လူငါးရာခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ အရေအတွက်အားဖြင့် မများပြားသော်လည်း သူတို့အားလုံးသည် ကျွမ်းကျင်ထက်မြက်သည့် သူများ ဖြစ်ကြသည်။

“တစ်ဖွဲ့ကို ဆယ်ယောက်စီ ခွဲပြီး သီးခြားစီ လှုပ်ရှားကြ။ မှတ်ထားစမ်း။ သတ်ဖြတ်ဖို့က ဒုတိယပဲ၊ အရေးကြီးဆုံးက ယွီဝူလူမျိုးတွေအတွက် ဆန်တစ်စေ့တောင် ချန်မထားခဲ့ဖို့ပဲ။”

“နားလည်ပါပြီ။...”

ဤကဲ့သို့သော အဓိပ္ပာယ်မဲ့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်အပေါ် မမည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ ရာက္ခသဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် မူလကတည်းက ငယ်စဉ်ကတည်းက လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ထားသည့် လူသတ်သမားအုပ်စုတစ်စု ဖြစ်သဖြင့် သနားညှာတာမှု သို့မဟုတ် အပြစ်ရှိစိတ်ဟူ၍ လုံးဝ မရှိကြချေ။ ဝမ်ကျင်းက နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်မံဖြည့်စွက်ပေးခဲ့သော စစ်ကူများအကြောင်းကိုမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ သူတို့အားလုံးသည် လဲလှယ်မှုမှတစ်ဆင့် ရရှိထားသော လက်အောက်ငယ်သားများ ဖြစ်ကြသည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်း နေနေသာသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန် အမိန့်ပေးလျှင်ပင် မျက်မှောင်တစ်ချက် ကုတ်ကြမည့်သူများ မဟုတ်ပေ...>

ကျိန်းအူမြို့၏ ရိက္ခာဂိုဒေါင် ပျက်စီးသွားပြီး ငါးရက်အကြာတွင် အပြင်၌ လုယက်တိုက်ခိုက်နေသော ပိုနာသည် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များ ပို့ဆောင်ပေးသည့် သတင်းကို နောက်ဆုံး၌ ရရှိခဲ့တော့သည်။

ကျင်းစစ်တပ်က ကျိန်းအူမြို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြောင်းနှင့် ထော့ရှန်း ပုန်ကန်ပြီး ရိက္ခာများကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ပိုနာ၏ ရင်ထဲ၌ အောက်ခြေသို့ ထိုးဆင်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အခြေအနေမှာ ကုစား၍မရနိုင်လောက်အောင်တော့ ဖြစ်မသွားသေးပေ။

ယွီဝူလူမျိုးများသည် စိုက်ပျိုးရေးတွင် ကျွမ်းကျင်မှုမရှိကြဘဲ ရေရှည်တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ခြင်းနှင့် လုယက်ခြင်း လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် သူတို့သည် ကုန်ထုတ်လုပ်မှု လုပ်ငန်းများကို မလုပ်ဆောင်ကြပေ။ သူတို့၏ စစ်တပ်တွင် ပိုလျှံသော ရိက္ခာမရှိဘဲ လော့နန်နိုင်ငံကို ကျူးကျော်ရာတွင်လည်း ထိုဒေသ၏ အရင်းအမြစ်များကိုသာ မှီခိုစားသောက်ခဲ့ကြသည်။

ကျိန်းအူမြို့ရှိ ဆန်စပါးရိက္ခာအားလုံး မီးလောင် ပျက်စီးသွားခဲ့လျှင်ပင် သူအနေဖြင့် ဝူချီမြို့၏ မြောက်ဘက်ဒေသကို ထပ်မံလုယက်ဖျက်ဆီးနိုင်သရွေ့ လော့နန်နိုင်ငံ၏ ပေါများလှသော ဆန်စပါးထွက်ရှိမှုကြောင့် ယွီဝူမျိုးနွယ်စုများ အခက်အခဲကို ကျော်လွှားနိုင်ရန် လုံလောက်သော ရိက္ခာကို စုဆောင်းနိုင်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ မြို့ပြင်၌ ကျိန်းအူမြို့ကို ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အကွက်ချချောင်းမြောင်းနေသော ကျင်းစစ်တပ်ပင် ဖြစ်၏။

ပိုနာသည် မိမိပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသော တပ်မှူးများကို ကြည့်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သတင်းပို့သူကို အနားယူရန် ခေါ်ဆောင်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ။ ကျိန်းအူမြို့က မကျဆုံးသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် အခြေအနေက ပြန်လှည့်လို့မရတဲ့ အဆင့်ကို မရောက်သေးပါဘူး။ ရက်အနည်းငယ်ကြာ လုယက်ပြီးနောက်မှာ ငါတို့စစ်တပ်ဟာ အချိန်အတန်ကြာ အသုံးပြုနိုင်မယ့် ရိက္ခာတွေကို လုံလောက်အောင် စုဆောင်းထားပြီးပြီ။ စိတ်ဓာတ်ကျနေဖို့ မလိုဘူး။ ရိက္ခာပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်သရွေ့ ငါတို့မျိုးနွယ်စုဟာ ကျင်းစစ်တပ်ကို သေချာပေါက် မောင်းထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်။ မြို့ကို ခုခံကာကွယ်ရတဲ့ အားသာချက်နဲ့ လူအင်အား အသာစီးရမှုတို့ကြောင့် ကျိန်းအူမြို့ဟာ စိုးရိမ်စရာမရှိဘဲ အကာအကွယ် အပြည့်ရှိနေပါတယ်။”

စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ပေးသော ပိုနာ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ လူအချို့၏ မျက်နှာများမှာ အနည်းငယ် ကြည်လင်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် မကြာသေးမီက ရရှိခဲ့သော အကျိုးအမြတ်များကို တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်ကြည့်ကြပြီး ကျိန်းအူမြို့အနေဖြင့် အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ တောင့်ခံထားရန် လုံလောက်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပျယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုနာက အားပေးစကား အနည်းငယ် ထပ်မံပြောကြားပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များနှင့်အတူ စစ်တဲအတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

အဝေးရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ကို ကြည့်ရင်း သူ ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ၏ မဟာဗျူဟာမှာ ချို့ယွင်းချက်မရှိခဲ့ပေ။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နည်းလမ်းများသည် ခုခံဝံ့သော လူနည်းစုကို ဟန့်တားနိုင်ခဲ့ပြီး အချို့ကိုမူ ယွီဝူလူမျိုးများဘက်သို့ ပူးပေါင်းလာစေရန် ခြိမ်းခြောက်စည်းရုံးနိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် လော့နန်နိုင်ငံ၏ ပြည်သူအများစုမှာ ယွီဝူလူမျိုးများ၏ အုပ်ချုပ်မှုကို တဖြည်းဖြည်း လက်ခံလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမြို့ငယ်လေးသည် ပိုနာ၏ စစ်တပ် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မခုခံနိုင်တော့သဖြင့် လုံးလုံးလျားလျား လက်နက်ချခဲ့သည်။ အကယ်၍ နောက်ထပ် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ခန့်သာ အချိန်ရခဲ့မည်ဆိုပါက... နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ကျင်းလူမျိုးများက သူ့ကို အချိန်မပေးခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ပိုနာသည် သူ၏ ဓားကို တဖြည်းဖြည်း ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ထမင်းချက်မီးခိုးများ လွင့်ပျံနေသော အဝေးရှိ မြို့ငယ်လေးဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“သတ်ပစ်ကြစမ်း။”

သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြပြီးနောက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြကာ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် သွေးဆာနေသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

“အမိန့်အတိုင်းပါ။”

သူ၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် အမိန့်ကို နာခံပြီး ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ပိုနာသည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်မိသည်။ သူကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ထားခဲ့သော အားသာချက်အားလုံးကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ပြန်လည်ဖျက်ဆီးပစ်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ကျိန်းအူမြို့အနေဖြင့် ရိက္ခာပြတ်လပ်မှုကို ကျော်လွှားနိုင်ရန်အတွက် လုံလောက်သော အစားအစာများကို အမြန်ဆုံး စုဆောင်းရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိထားသည်။ လော့နန်နိုင်ငံ ပြည်သူများ၏ နှလုံးသားကို တဖြည်းဖြည်းချင်း သိမ်းပိုက်ရန် သူ၏ ဆန္ဒမှာ ယခုအခါ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျင်းလူမျိုးများကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် လော့နန်နိုင်ငံ၏ ပြည်သူအားလုံးသည် ယွီဝူလူမျိုးများကို သွေးသောက်ရန်သူများအဖြစ် ရှုမြင်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။ မိသားစုဝင်များ ယွီဝူလူမျိုးများ၏ ဓားချက်အောက်တွင် ကျဆုံးခဲ့ရသူများသည် ကလဲ့စားချေရန်နှင့် ခုခံရန် ပိုမိုပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးစားကြပေလိမ့်မည်။

သို့မဟုတ်ပါက သာမန်နိုင်ငံအချင်းချင်း စစ်ပွဲမျိုးတွင် သာမန်ပြည်သူများသည် ကျူးကျော်သူများကို အစဉ်အမြဲ မုန်းတီးနေကြမည် မဟုတ်ပေ။ ဆုံးရှုံးသွားသည်မှာ ဘုရင်၏ မြို့တော်များဖြစ်ပြီး သေဆုံးသွားသူများမှာ စစ်တပ်လစာရရှိသည့် စစ်သည်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ စစ်ပွဲပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သူတို့ကို မည်သူက နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းသည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။ သူတို့အတွက် စားစရာရှိပြီး အငတ်ဘေး သို့မဟုတ် အအေးဒဏ်ကြောင့် မသေဆုံးရသရွေ့ မည်သူက အုပ်ချုပ်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ကြချေ၊ ထို့အပြင် မည်သူဖြစ်ဖြစ်လည်း ထူးခြားမှု မရှိပေ။

သို့သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်မဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ မုဒိမ်းကျင့်ခြင်း၊ လုယက်ခြင်းများနှင့် သူတို့၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်နှင့် မိသားစုဝင်များ၏ ဘေးကင်းမှုကို ခြိမ်းခြောက်လာပါက အခြေအနေမှာ ကွဲပြားသွားပေလိမ့်မည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သေရမည်ဖြစ်ရာ သူတို့အနေဖြင့် အသက်နှင့်လဲ၍ အဘယ်ကြောင့် ပြန်လည်မတိုက်ခိုက်ဘဲ နေကြမည်နည်း။

ပိုနာသည် ပညာမတတ်သော်လည်း ရေတွက်၍မရနိုင်သော စစ်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းရင်း ဤသဘောတရားကို နားလည်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နားလည်ထားသော်ငြားလည်း ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့၌ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ကျိန်းအူမြို့ကို အဆုံးရှုံးခံ၍ မဖြစ်ချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိန်းအူမြို့အတွင်း၌မူ သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ယွီဝူလူမျိုးများအားလုံး စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေခဲ့ကြသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ လုယက်ခြင်းနှင့် စစ်ပွဲများကို ကျင့်သားရနေခဲ့သော သူတို့အတွက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှုနှင့် သွေးမြေကျမှုများက သူတို့ကို အလွယ်တကူ ပြိုလဲအောင် မလုပ်နိုင်သော်လည်း မီးလောင်ပျက်စီးသွားသော ရိက္ခာများ၏ အရိပ်မည်းကြီးကမူ လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်၊ အထူးသဖြင့် မြို့ပြင်မှ ရန်သူများက သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေချိန်တွင် ဖြစ်၏။

ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကို ကြုံတွေ့ဖူးသူများသာလျှင် ဆန်စပါးရိက္ခာ၏ အဖိုးတန်မှုနှင့် အရေးကြီးပုံကို ကောင်းစွာ နားလည်ကြပြီး ယွီဝူလူမျိုးတိုင်းနီးပါးသည် ငတ်မွတ်မှုကို ကြုံတွေ့ဖူးကြသည်။ တောင်ပေါ်ဒေသများတွင် မရှင်သန်နိုင်တော့၍သာ မဟုတ်ပါက မည်သူက မိမိတို့၏ အသက်ကို ရင်းပြီး စစ်မြေပြင်သို့ သွားရောက်ကာ ဓားကိုင် တိုက်ခိုက်ချင်ကြမည်နည်း။

ဟယ်ရယ်သည် ယွီဝူလူမျိုးများ၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိများနှင့်အတူ စစ်စခန်းအတွင်း လှည့်လည်သွားလာရင်း မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော စိတ်ဓာတ်များကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

“စစ်သည်တော်တို့။ ယုတ်မာတဲ့ ထော့ရှန်းက ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီး အရှက်မရှိတဲ့ ကျင်းလူမျိုးတွေက ငါတို့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်။”

“ဒါပေမဲ့ အားလုံးပဲ စိုးရိမ်မနေကြပါနဲ့၊ ပိုနာက မကြာခင်မှာ လုံလောက်တဲ့ ရိက္ခာတွေနဲ့အတူ ပြန်လာပါလိမ့်မယ်။”

“မြို့ထဲမှာ ရိက္ခာအချို့ ကျန်ရှိနေပါသေးတယ်။ အားလုံးပဲ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် တောင့်ခံထားကြစမ်းပါ။ ပိုနာ ပြန်ရောက်လာရင် ဘယ်သူမှ ငတ်မွတ်စရာ မလိုတော့ဘူး။”

“အဲဒီအချိန်ကျရင် အားလုံး ဝဝလင်လင် စားသောက်ပြီးတာနဲ့ ကျိန်းအူမြို့ဟာ စိုးရိမ်စရာမရှိဘဲ အကာအကွယ် အပြည့်ရှိနေမှာပါ။”

“စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပြီး ကျိန်းအူမြို့ကို ကာကွယ်ကြစမ်း။ မဟုတ်လို့ မြို့သာ ကျဆုံးသွားရင် ငါတို့ ရှင်သန်နေထိုင်ဖို့ နေရာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဟယ်ရယ်တစ်ယောက် စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ရန် လှည့်လည်ပြောဆိုနေသဖြင့် မြို့အတွင်းရှိ တင်းမာလှသော အခြေအနေမှာ နောက်ဆုံး၌ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ ဟယ်ရယ်၏ အားပေးနှစ်သိမ့်မှုအောက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာများသည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့ကြသည်။

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဟယ်ရယ်တွင် အရည်အချင်းအချို့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားလာသော အပြောင်းအလဲကြီးများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဖြေရှင်းနည်းများကို စဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပြီး လူထု၏ နှလုံးသားကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ခဲ့ကာ အရေးကြီးသည့် အရာများကို ကောင်းစွာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် စိတ်အလောတကြီးဖြင့် ထွက်ပြေးသွားသော ထော့ရှန်းနောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းမျိုး မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

သူ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဟယ်ရယ်၏ ရင်ထဲ၌ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သော်လည်း အားကိုးရာမဲ့မှုနှင့် အားနည်းမှု ခံချက်များက သူ့ထံသို့ ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။

ဟယ်ရယ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားတင်းလျက် စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်ကာ မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်သို့ ပြန်လာပြီး အခြားသော မျိုးနွယ်စုငယ်များ၏ ခေါင်းဆောင်များနှင့် မိမိ၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိများကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တော့သည်။

“နောက်လာမည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ အထူးဂရုစိုက်ကြပါ။ ကျင်းစစ်တပ်ရဲ့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်နိုင်ဖို့အတွက် မြို့ရိုးတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ကြပ်ဖို့ လူတွေကို စေလွှတ်လိုက်ပါ။”

“ပိုနာ စစ်ကူတွေနဲ့အတူ ပြန်လာတဲ့အထိပဲ ငါတို့ တောင့်ခံထားဖို့ လိုအပ်တယ်။ ကျင်းစစ်တပ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပေမယ့် သူတို့မှာ လူအင်အား တစ်သောင်းခန့်သာ ရှိပါတယ်။ ငါတို့ဘက်က ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မခံရအောင် သတိထားနေသရွေ့ ကျိန်းအူမြို့ကို ခုခံကာကွယ်ဖို့က မခက်ခဲပါဘူး။”

“အမိန့်အတိုင်းပါ...”

အားလုံးက ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် ဟယ်ရယ်၏ အမိန့်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် မိမိတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ နေရာများသို့ လူစုခွဲသွားကြတော့သည်။

သူ၏ ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ဟယ်ရယ်၏ စိတ်ထဲ၌ ကျင်းစစ်တပ်၏ နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှုအကြောင်းကို စတင်စဉ်းစားမိသည်။

သူတို့တွင် သိသာထင်ရှားစွာ အင်အားရှိနေသေးပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဆုတ်ခွာရန် မောင်းတီးခဲ့ကြသနည်း။ အကယ်၍ သူသာ ကျင်းစစ်တပ်၏ တပ်မှူးဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက ထော့ရှန်း ပုန်ကန်သည့်အချိန်တွင် ထော့ရှန်းအား မြို့တံခါးကို ရှေ့နောက် ညှပ်ပိတ်တိုက်ခိုက်ခိုင်းပြီး မြို့ထဲရှိ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကျိန်းအူမြို့ကို တစ်ဟုန်ထိုး သိမ်းပိုက်ခိုင်းမည် ဖြစ်သည်၊ ရိက္ခာများကို မီးရှို့ရုံသက်သက်ဖြင့် ကျိန်းအူမြို့ကို ရိက္ခာပြတ်လပ်အောင် လုပ်ဆောင်နေမည် မဟုတ်ပေ။

ရန်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရေရေရာရာ မသိရှိနိုင်ခြင်းက ဟယ်ရယ်ကို မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဘာဖြစ်လို့လဲ။... ဤမေးခွန်းနှင့်အတူ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ဟယ်ရယ်သည် တဖြည်းဖြည်းချင်း အိပ်မောကျသွားခဲ့တော့သည်။