အခန်း ၃၄၄

အခန်း ၃၄၄

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သြဒိနိတ်တွေ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ"

"ဒါက ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ကမ္ဘာကြီးလဲ"

ရဲချီယန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်လေ၏။

"အနီးဆုံးတစ်ခုက... အရှေ့မှာလား"

လက်ရှိအချိန်တွင် အခြားမည်သည့် အချက်အလက်မျှမရှိသောကြောင့် သဲပုံစံငယ်ပေါ်တွင် ပြသနေသော သြဒိနိတ်များမှာ ဤကမ္ဘာကြီးကို နားလည်နိုင်ရန်အတွက် သူ၏ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သံလမ်းများက ဆန့်ထွက်သွားကာ ရထားကြီးက ခရီးဆက်လာခဲ့လေ၏။ ပူပြင်းခြောက်သွေ့နေသော ဤလွင်တီးခေါင်ပြင်ကြီးထဲတွင် အနီးဆုံးသြဒိနိတ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေလေသည်။ ဤခရီးစဉ်မှာ သူထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုရှည်လျားနေခဲ့၏။

သြဒိနိတ်၏ တည်နေရာမှာ အလွန်နီးကပ်နေပုံရသော်လည်း ရဲချီယန်၏ရထားက ဤလွင်တီးခေါင်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားရန် လေးနာရီနီးပါး အချိန်ယူခဲ့ရကာ မနည်းရောက်ရှိခဲ့ရလေသည်။ ၎င်းမှာ ရထားအမြန်နှုန်း နှေးကွေးလွန်းနေသောကြောင့်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရဲချီယန်က သဲပုံစံငယ်ပေါ်ရှိ သြဒိနိတ်များမှာ အမှန်တကယ်တွင် အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့ ရွေ့လျားသွားသော အကွာအဝေးမှာ သေးငယ်ပုံရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ လုံးဝကွာခြားနေခဲ့ချေပြီ။

"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီပဲ"

စက်ခေါင်းတွဲအတွင်းတွင်တော့ လီဆက်က ရဲချီယန်ကို ယပ်တောင်ဖြင့် ယပ်ခတ်ပေးနေလေ၏။ ရထားပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သြဒိနိတ်တည်ရှိရာ နေရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဤတစ်ကြိမ် ပစ်မှတ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"မြို့တော်တစ်ခုလား"

"မဟုတ်ဘူး၊ ခံတပ် ဒါမှမဟုတ် မြို့ရိုးလို့ ခေါ်တာ ပိုမှန်လိမ့်မယ်"

မိုးထိအောင် မြင့်မားလှသော အနက်ရောင် ကျောက်တုံးမြို့ရိုးကြီးများက မြို့တစ်မြို့ကို ဝန်းရံထားလေ၏။ ၎င်း၏ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင်တော့ အလင်းပေါက်နေသော အကာအကွယ် အမြှေးပါးတစ်ခုက ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။ ၎င်းမှာ မီးမိုးရွာကျနေသကဲ့သို့သော ကမ္ဘာပျက်ကပ် မြင်ကွင်းကြီးကို တားဆီးရန်အတွက်ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းရမခက်ခဲလှပေ။

"နေဦး၊ ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ သဲပုံစံငယ်ပေါ်က သြဒိနိတ်ပြသနေတဲ့ အကွာအဝေးက နည်းနည်း ကြီးမားလွန်းနေတယ် မဟုတ်လား"

သဲပုံစံငယ်မြေပုံကို ချဲ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအပေါ်ရှိ သြဒိနိတ်၏ အရွယ်အစားမှာ မြို့တော်တည်ရှိရာ ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းထားကြောင်း ရဲချီယန် သတိပြုမိသွားလေ၏။ ဒီမြို့တော်ကြီးကိုယ်တိုင်က အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူ့ယူနစ်တစ်ခုများ ဖြစ်နေမလား။

မြို့ပြင် မီတာငါးရာခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ရထားကြီးက တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားကာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ ဂရုတစိုက် လေ့လာကြည့်ရှုရန်အတွက် အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုအချိန်မှာပင် ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များထဲမှ လေကြောင်းပျံသန်းရေး ကိရိယာအချို့ ဆင်းသက်လာကာ ရထားအထက်တွင် ဝဲပျံနေကြလေသည်။

"ဇစ်"

ထိုပျံသန်းရေး ကိရိယာများအတွင်းမှ စူးရှလှသော လျှပ်စစ်မီးပွားသံများ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူသားတစ်ဦး၏ အသံက ၎င်းတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"မင်္ဂလာပါ ခရီးသွားကုန်သည်၊ နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်မှ သင့်ရဲ့ ရောက်ရှိလာမှုကို ကြိုဆိုပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် မေးပါရစေ၊ သင့်ဆီမှာ မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ ဆေးဝါးတွေများ ရှိပါသလား"

ခရီးသွားကုန်သည်တဲ့လား... ဒါက ဒီမှတ်တိုင်အတွက် သတ်မှတ်ချက်လား။

မီးလောင်ဒဏ်ရာအတွက် ဆေးဝါးတဲ့လား။ ထိုဧရာမ မီးမိုးကြီး၏ လမ်းကြောင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးသွေးပြာများ စုပုံနေပုံအရတော့ ဤမြို့တော်သည်လည်း ယခင်က မီးမိုး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပုံပေါ်ပေသည်။

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မြို့ထဲသို့ အရင်ဝင်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။ ထို့ကြောင့် ရဲချီယန်က ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ယူကာ "ရှိသည်" ဟူသော စကားလုံးကို ရေးသားလိုက်လေသည်။

၎င်းမှာ လိမ်လည်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကုသပေးနိုင်စွမ်းရှိသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များက မီးလောင်ဒဏ်ရာများကို အမှန်တကယ် ကုသပေးနိုင်ပေသည်။ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ထိုမျှလောက် ကြီးမားလှမည် မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းမှာ အမှန်တရားပင် မဟုတ်ပါလော။

သူက ဆိုင်းဘုတ်ကို လီဆက်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။ သူမက ရထားခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်သွားကာ ကောင်းကင်ယံရှိ ပျံသန်းရေး ကိရိယာများဆီသို့ လှမ်းပြလိုက်လေသည်။ ပျံသန်းရေး ကိရိယာများပေါ်ရှိ စောင့်ကြည့်ကင်မရာများက ဤနေရာရှိ မြင်ကွင်းကို မြို့ထဲသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးနေလေ၏။

နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်၏ ထိန်းချုပ်ရေးစင်တာတွင်တော့ "ရှိသည်" ဟူသော စကားလုံးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုင်ခုံပေါ်မှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်ထလာတော့သည်။

"မြန်မြန်၊ သူတို့ကို အထဲဝင်ခိုင်းလိုက်၊ ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းချီးပေးတာပဲ... မဟုတ်ဘူး... ကောင်းကင်ဘုံက ငါတို့ကို ကောင်းချီးမပေးပါဘူးလေ..."

"တံခါးဖွင့်လိုက်၊ မြန်မြန်"

နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်၏ တံခါးကြီးက ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်ဟလာလေ၏။ ရဲချီယန်က ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ဒိုင်းလွှာကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်လိုက်လေသည်။ နီးကပ်လာသော ကမ္ဘာပျက် လွန်ပူကိုလည်း ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။

သံလမ်းများက အလိုအလျောက် ဆန့်ထွက်သွားကာ ရထားကြီးက မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အိမ်များနှင့် ထောင့်များတွင် ပုန်းအောင်းနေကြသော လူသားများစွာရှိနေပြီး ရထားဆီသို့ မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်နေကြလေ၏။ သူတို့က ရထားပတ်လည်တွင် စုရုံးလာကြလေသည်။

ရထားခေါင်မိုးပေါ်ရှိ အီဗ်က ထိုလူများကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သော်လည်း ပစ်ခတ်ခြင်းတော့ မရှိပေ။ ထိုလူစုက မည်သည့် ရန်လိုမှုမျိုးမျှ မရှိကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

"ဒီဘက်၊ ဒီဘက်ကို မောင်းလာခဲ့၊ ဒီမှာ ကွင်းပြင်တစ်ခုရှိတယ်"

မြို့တော်စစ်သားနှင့်တူသော ယူနီဖောင်းဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက အချက်ပြအလံကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းကာ ရထားကို အတော်အတန် ကြီးမားသော ကွင်းပြင်တစ်ခုတွင် ရပ်တန့်ရန် လမ်းညွှန်ပေးနေလေ၏။

"လူစုခွဲ၊ လူစုခွဲကြစမ်း၊ လမ်းမပိတ်နဲ့"

နောက်ထပ် စစ်သားများ ထွက်ပေါ်လာကာ ရထားနောက်သို့ လိုက်ပါစုရုံးလာကြသော လူများကို မောင်းထုတ်နေကြလေသည်။ သို့တိုင်အောင် ထိုစစ်သားများပင်လျှင် ရထားကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူတို့၏ အကြည့်များမှာ သာမန်လူများနည်းတူ မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

ရထားဥသြဆွဲသံ ထွက်ပေါ်လာကာ ရထားကြီး ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ ဤကွင်းပြင်၏ တည့်တည့်အရှေ့ဘက်တွင်တော့ မြို့တော်၏ အထူးခြားဆုံးနှင့် အမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံကြီး ရှိနေလေ၏။ ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းထားသော အလင်းမျက်နှာပြင်မှာလည်း ဤအဆောက်အအုံကြီးကို ဗဟိုပြုကာ ထုတ်လွှတ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်"

ရထားတွဲတံခါးကို လာခေါက်လေ၏။ တံခါးလာခေါက်သူမှာ စောစောက ပျံသန်းရေး ကိရိယာများမှတစ်ဆင့် အသံပြုခဲ့သူပင် ဖြစ်လေသည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်မက နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်ရဲ့ အုပ်ချုပ်သူ အန်ဂျီပါ၊ အရောင်းအဝယ်ကို ဘယ်အချိန်လောက် စတင်လို့ရမလဲလို့ မေးပါရစေ"

တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ လူမှာ နှင်းဆွတ်နေအောင် ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်ရှည်များနှင့် မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင်။ သူမက ဆံပင်ကို အမြင့်စည်းထားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

"အရောင်းအဝယ်လား..."

ရဲချီယန်၏ လက်ထဲတွင်တော့ နတ်ဆိုး ကတ်ပြား · ဖြားယောင်းသွေးဆောင်ခြင်း နှင့် နတ်ဆိုး ကတ်ပြား · မာနတရား တို့က ထပ်လျက်သား ရှိနေလေ၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အခြေအနေကို အရင်ဆုံး လေ့လာကြည့်တာပေါ့၊ လီဆက်"

အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။ သူက စိုက်ပျိုးရေး ရထားတွဲထဲမှ ကုသပေးနိုင်စွမ်းရှိသော သစ်သီးများနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ကို ခူးဆွတ်လိုက်လေ၏။ တံခါးဖွင့်သည့် ရွေးချယ်မှုကို နှိပ်လိုက်သည်။ လီဆက်က သေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေ၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းဖယ်ပေးပါ"

သူမက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ အန်ဂျီက အလျင်စလို နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်က ခရီးသွားကုန်သည်တစ်ယောက်ကို မမြင်တွေ့ရတာ တစ်နှစ်ကျော်နေပြီမို့လို့၊ ကျွန်မ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ရိုင်းစိုင်းသွားမိတယ်"

"ရှင်... ဟင်"

လီဆက်က သူမကို လျစ်လျူရှုထားကာ အစားအစာများပါဝင်သော သေတ္တာကို ချထားပြီး လမ်းရှင်းပေးလိုက်လေ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရထားခေါင်မိုးပေါ်ရှိ အီဗ်က ရထားတွဲတံခါးကို အခြေပြုကာ အနီရောင် အလင်းလော့ခ်များကို မျက်မြင်မရသော ကော်ဇောနီကြီးသဖွယ် အပြင်ဘက်သို့ ဖြန့်ကျက်ပေးလိုက်လေသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ရဲချီယန်၏ အသံနှင့်အတူ သူက ရထားတွဲတံခါးမှ အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လာခဲ့တော့သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အကြည့်အားလုံးက သူတစ်ယောက်တည်းအပေါ်သို့ စူးစိုက်ကျရောက်လာကြလေ၏။

"တကယ်ပဲ ကုန်သည်တစ်ယောက်ပဲ"

"ဘုရားရေ၊ အရမ်းငယ်သေးတာပဲ"

"ကုန်သည်က မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ ဆေးရှိတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ငါ့မိန်းမတော့ အသက်ရှင်ပြီ"

"ငါ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကုန်သည်တစ်ယောက်ကို နောက်ဆုံးမြင်ခဲ့တာ မနှစ်ကပဲ။ ဟူး၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူဘယ်နှယောက်လောက်များ ကုန်သည်တွေအဖြစ် ခရီးသွားနေကြသေးလဲ မသိဘူးနော်..."

"ရှူး၊ တိုးတိုးလုပ်၊ သူတို့ကို သွားမနှောင့်ယှက်နဲ့"

တီးတိုးရေရွတ်သံများက အဆုံးမရှိ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကုန်သည်၊ ၎င်းမှာ ရဲချီယန် ရရှိထားသော ကုန်သည်၏ အမည်အမှန် ဖြစ်ပုံရပေသည်။

စစ်သားများက အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားကြလေ၏။ အန်ဂျီအမည်ရသော အုပ်ချုပ်သူသည်လည်း ရဲချီယန်၏ အလွန်ငယ်ရွယ်လှသော ရုပ်ရည်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပုံရပေသည်။ သို့သော် သူမက အမြန်ပင် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်လေ၏။ သူမက ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်းတိုးကာ မေးလိုက်သည်။

"ခုနက မြို့ပြင်မှာ "ရှိသည်" လို့ပြခဲ့တဲ့ ဆိုင်းဘုတ်က တကယ်ပဲလား၊ အသင့်ဆီမှာ တကယ်ပဲ မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေကို ကုသနိုင်တဲ့ ဆေးရှိတာလား"

"အာ၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ အရမ်း စိတ်လောသွားမိတယ်၊ ဟူး၊ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ တရားဝင် မိတ်ဆက်ပါရစေ၊ ကျွန်မက နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်ရဲ့ အုပ်ချုပ်သူ အန်ဂျီပါ၊ နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်၊ အသင့်ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲဆိုတာ မေးပါရစေ"

သူမက တကယ်ကို အလွန် စိတ်ပူပင်နေပုံရလေ၏။

"ကျွန်တော့်နာမည်က ရဲချီယန်ပါ၊ နာမည်ကိုပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်၊ မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေကို ကုသနိုင်တဲ့ ဆေး ကျွန်တော့်ဆီမှာ တကယ်ရှိပါတယ်၊ ဒီမှာပါ"