အခန်း ၃၄၆

အခန်း ၃၄၆ 【ဘဝအဆုံးသတ် သဘောတူညီချက်】

ဤပစ္စည်းမှာ လွင်တီးခေါင်ပြင်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးမကြာမီ သူရရှိခဲ့သော အဆင့် ၄ ရတနာသေတ္တာထဲမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုရတနာသေတ္တာကို သူ ဤမျှလောက် အမှတ်ရနေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းအတွင်း၌ ဘုရားစူး ကတ်ပြား အပိုင်းအစတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သောကြောင့်ပင်တည်း။ ၎င်းမှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ရရှိခဲ့ဖူးသော အပိုင်းအစလည်း ဖြစ်လေ၏။

ထို့အပြင် ဤအဆင့် ၄ ပစ္စည်းလေးတွင် သေစေနိုင်လောက်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို တားဆီးပေးနိုင်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှု ပါဝင်နေသောကြောင့် သူက အမြဲတမ်း ကိုယ်နှင့်မကွာ ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဘယ်သောအခါမျှ ချွတ်မထားခဲ့ချေ။

ယခင်က ဤလက်ကောက်လေးကို အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း ပြုလုပ်ရန် ရဲချီယန် တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးပေ။ အခြားအကြောင်းရင်းတော့ မရှိပါချေ။ ရဲချီယန်က လက်ကောက်လေး၏ စွမ်းရည်ကို မပြောင်းလဲချင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် ယခုအခါတွင်တော့ အကန့်အသတ်ကျော်လွန်သူ၏ သေဆုံးခြင်းကို ငြင်းဆန်မှု ဟူသော ပိုမိုသာလွန်သည့် စွမ်းရည်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းကို အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း ပြုလုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်လေသည်။ ထို့နောက် အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းပြီးပါက ၎င်းကို အတုအယောင် · သေဆုံးခြင်းကို ငြင်းဆန်မှု ပစ္စည်းအတွက် ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပေမည်။

ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းက ၎င်းကို စားသုံးပစ်လိုက်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။ တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် အတုအယောင် · သေဆုံးခြင်းကို ငြင်းဆန်မှုက ၎င်း၏ မူလစွမ်းရည်များနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲတည်ရှိနေနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

"စလိုက်ကြစို့"

သူက လက်ကောက်ကို ချွတ်လိုက်လေ၏။

ရဲချီယန်၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော အပြာရောင် အလင်းတန်းလေးတစ်ခုက လက်ကောက်ပေါ်တွင် တွယ်ကပ်သွားလေသည်။ ၎င်းက ကျော့ရှင်းလှပသော အပြာရောင် မြွေတစ်ကောင်အလား ရစ်ပတ်သွားတော့သည်။

ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု။ ၎င်းမှာ အဆင့် ၄ ပစ္စည်းလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ သို့သော် သူ၏ပါရမီ အသက်ဝင်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းနှင့်ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးက ကွဲကြေသွားကာ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းလာတော့သည်။

အဆုံးစွန် အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်းလား။ အဆင့် ၄ ပစ္စည်းလေးတစ်ခုမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်ပေါ်လာရသနည်း။

ထို့အပြင် ဤလက်ကောက်လေး၏ အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းနေစဉ် အခြေအနေမှာ ထိုချွန်ထက်သော ဓားလေးကို ထာဝရ ဖြတ်တောက်သူအဖြစ် အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းစဉ်ကနှင့် လုံးဝနီးပါး ထပ်တူကျနေကြောင်း ရဲချီယန် ခံစားနေရလေ၏။ ကွဲကြေသွားခြင်း၊ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်းတို့က ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။ ၎င်းက ခုခံခြင်းမရှိခဲ့ချေ။ ထူးဆန်းသော ငြင်းဆန်မှုမျိုးလည်း မရှိခဲ့ပေ။

၎င်း၏ အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး အဖြေတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရလေသည်။

ဝုန်း

လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားလေ၏။

နှင်းဖြူရောင် မြို့တော် ဗဟိုသုတေသနဌာန။

အန်ဂျီက ဖန်သားပြင်ကြီးပေါ်ရှိ သတင်းအချက်အလက် အမျိုးမျိုးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"ဒီဒေသက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုကို ကြုံတွေ့ထားရတာလေ၊ အခု ဘာလို့ နောက်ထပ် ဘေးအန္တရာယ် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ထပ်ရှိနေရတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဒါက... မိုးကြိုး ဘေးအန္တရာယ်လား၊ ဘာလို့ အခုမှလဲ"

"ကြောက်စရာပဲ... ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးက ငါတို့ကို အသက်ရှူဖို့ အချိန်လေးတစ်ခဏတောင် မပေးတော့ဘူးလား"

သုတေသနဌာနအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။ သူတို့၏ အကြည့်များက အန်ဂျီထံသို့ ကျရောက်လာကာ အလုပ်ဖြစ်မည် မသေချာသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို သူမထံမှ မျှော်လင့်စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

"...ဟူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ ကြိုးစားကြည့်ရမယ်၊ အရင်က ဘယ်သူမှ မလွတ်မြောက်ဖူးခဲ့တဲ့ မိုးကြိုး ဘေးအန္တရာယ်ကြီးပဲ ဖြစ်နေပါစေ..."

အန်ဂျီက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားလိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်တော့ လက်မခံနိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

"အင်ဂျင်တွေကို နှိုးလိုက်၊ ငါတို့ ထွက်ပြေးရမယ်"

ဝုန်း၊ ဒိုင်း။

ဤဟိန်းဟောက်သံကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်ဟု အမည်ရသော ထိုမြို့ကြီးက အသွင်ပြောင်းလဲနေခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ဧရာမ မြို့တော်ကြီးကို ပို၍ ကြီးမားလှသော စက်ယန္တရား သားရဲကြီးတစ်ခုက ဖြည်းညှင်းစွာ မ,တင်လိုက်တော့သည်။

ဂါး

မကောင်းဆိုးဝါးကြီးက ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။

၎င်းကို ထောက်ပံ့ထားသော ဘီးလမ်းကြောင်းများက တဖြည်းဖြည်း အရှိန်တင်ကာ ရွေ့လျားလာတော့သည်။ ရထားသံလမ်းများနှင့် ဆင်တူသော လမ်းကြောင်းများက ၎င်း၏ အရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ ဤလမ်းကြောင်းများအတိုင်း လိုက်ပါကာ ထိုစက်ယန္တရား သားရဲကြီးသည် နှင်းဖြူရောင် မြို့တော် ဗဟိုသုတေသနဌာနမှ တွက်ချက်ထားသော ဘေးကင်းရာဇုန်ဆီသို့ စတင်ရွေ့လျားလာတော့သည်။

"အပြင်ဘက်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်း ပြုလုပ်နေဆဲဖြစ်သော ရဲချီယန်က အပြင်ဘက်သို့ ရှုပ်ထွေးစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

ဤနေရာကို ကာကွယ်ပေးရန် တာဝန်ယူထားသော စစ်သားများမှာ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်နေစေကာမူ ယခုအချိန်တွင်မူ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များကို အမျိုးမျိုး ဖော်ပြနေကြချေပြီ။

စစ်သားတစ်ဦးက သူ၏အသံကို ကြားသွားလေ၏။ ယခင်က ရဲချီယန် ပြသခဲ့သော ရက်ရောမှုနှင့် ယုံကြည်မှုတို့ကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်၊ ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင်ပင် ထိုစစ်သားက အနီးသို့ လျှောက်လာကာ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြရင်း ရှင်းပြလာလေသည်။

"မစ္စတာရဲ၊ ဒါက နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်ရဲ့ မြို့စောင့်သားရဲကြီး အသက်ဝင်လာတာပါ။ ခင်ဗျားလည်း မြို့တွေအများကြီးကို ရောက်ဖူးမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်ရဲ့ သားရဲကတော့ အမြန်ဆုံးနဲ့ ကာကွယ်ရေး အကောင်းဆုံးလို့ သတ်မှတ်ခံထားရပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့... ဒီတစ်ခေါက်က မိုးကြိုး ဘေးအန္တရာယ်လို့ ကြားရတယ်... ကျွန်တော် တကယ်ကို နားမလည်တော့ဘူး၊ အရင်က ဘေးအန္တရာယ်တွေ ပြီးဆုံးသွားရင် ကွာဟချိန် တစ်ခု အမြဲတမ်း ရှိခဲ့ပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်တော့..."

"မိုးကြိုး ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ဘယ်သူမှ အသက်မရှင်ဖူးကြဘူးလေ... မဟုတ်ဘူး၊ တခြားမြို့တွေက ကျွန်တော်တို့လောက် မမြန်လို့လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့..."

သူက စကားကို ဆက်မပြောတော့ချေ။ မိုးကြိုး ဘေးအန္တရာယ်။ ဤအချိန်ကိုက်ဖြစ်မှုကြီးမှာ တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်လွန်းလှပေသည်။

ကွဲကြေလိုက်၊ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းလိုက် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော သူ၏ လက်ထဲရှိ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး လက်ကောက်ကို ရဲချီယန် တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

"အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်"

သားရဲကြီးက ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားရာ ၎င်း၏အောက်ရှိ အထူးလမ်းကြောင်းများ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် အမြန်နှုန်းမှာ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှပေသည်။ အကန့်အသတ်ကျော်လွန် အရှိန်မြှင့်ထားသော ရဲချီယန်၏ ရထားနှင့် မယှဉ်သာသော်ငြား သာမန်အခြေအနေရှိ အဆင့် ၁၁ ရထားတစ်စင်းထက်တော့ များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်နေဆဲပင်။

သို့သော်ငြား မိုးကြိုးဟု အမည်ရသော ဤသဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ချေပြီ။ အဆုံးအစမရှိ ဖိနှိပ်ထားသော အနက်ရောင် တိမ်တိုက်ကြီးများက အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲသွားစေတော့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှိုက်ငင်ငိုကြွေးသံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်လေ၏။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မြို့တော်အတွင်း၌ ဝမ်းနည်းမှု၊ နာကျင်မှု၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု... အဆိုးမြင် စိတ်ခံစားချက် အမျိုးမျိုးက ရောယှက်သွားကာ နာကျင်ဖွယ်ရာ သံစဉ်တစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးလာတော့သည်။

ဝုန်း။

ပထမဆုံး လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ကျဆင်းလာလေ၏။ ဒုတိယတစ်ခု၊ တတိယတစ်ခု... မရေမတွက်နိုင်သော မိုးကြိုးများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ရွာကျလာတော့သည်။

အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် "မိုးကြိုး" ဟု အမည်ရသော ဤသဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီးကို ရဲချီယန်က အမြဲတမ်း ခံစားနေရလေသည်။

နည်းနည်းများ... ရင်းနှီးနေသလိုပဲလား။

မိုးကြိုးမုန်တိုင်းလား။

ဟင်။

ဤသဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီးမှာ သူ တစ်ချိန်က လွင်တီးခေါင်ပြင်တွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသော အထူးရာသီဥတုနှင့် အလွန်အမင်း ဆင်တူနေလေ၏။

"မိုးကြိုးမုန်တိုင်း"

အလွန်အမင်း ဆင်တူနေသည်။

သို့သော် ၎င်း၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရမည်ဆိုလျှင် ဤနေရာရှိ ပမာဏမှာ လွင်တီးခေါင်ပြင်ရှိ မုန်တိုင်းထက် များစွာ သေးငယ်လှပေသည်။

"..."

ဒင်၊ လင်။

ကြည်လင်သာယာသော အသံတစ်ခုက ရဲချီယန်၏ အသိစိတ်ကို သူ၏ တွေးတောမှုများထဲမှ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လာလေ၏။ သူက မျက်လွှာချကာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ လက်ဝါးထဲ၌အဖြူရောင် လက်ကောက်တစ်ကွင်း ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

ဘေးကင်းလုံခြုံရေး လက်ကောက်က ၎င်း၏ နောက်ဆုံး ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းမှုကို ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်းလည်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

【စိတ်စွမ်းအား - ၂၄၀ မှ ၁၂၂ သို့】

၎င်းမှာ စိတ်စွမ်းအားကို သက်သက် သုံးစွဲသွားခြင်းသာဖြစ်ပြီး ဤအဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်းက ကိုယ်ခံစွမ်းအားကို လုံးဝ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ သူ အသုံးမပြုချင်၍တော့ မဟုတ်ပါချေ။ ဤလက်ကောက်လေးက ကိုယ်ခံစွမ်းအားကို ငြင်းပယ်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်လေ၏။

【ဘဝအဆုံးသတ် သဘောတူညီချက်】

【ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် သေစေနိုင်လောက်သော ဒဏ်ရာကို ရရှိသည့်အခါ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု အားလုံးကို အလိုအလျောက် တားဆီးပေးမည်ဖြစ်သည်။ အသုံးပြုနိုင်သည့် အကြိမ်အရေအတွက် - ၃ / ၃】

【အသုံးပြုနိုင်သည့် အကြိမ်တစ်ခုကို သုံးစွဲပြီးနောက် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရရှိသော သေစေနိုင်လောက်သည့် ဒဏ်ရာကို တိုက်ခိုက်သူထံသို့ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းသော စွမ်းအားဖြင့် ပြန်လည်သက်ရောက်စေမည်ဖြစ်သည်။ ဤပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုသည် လျော့ကျသွားမည်မဟုတ်ဘဲ အကြောင်းအကျိုးဆက်စပ်မှု နိယာမကို အသက်သွင်းခြင်းဖြင့် ဤတိုက်ခိုက်မှုသည် သေချာပေါက် ထိမှန်မည်ဖြစ်သည်။】

တစ်ကြိမ်မှ သုံးကြိမ်အထိ ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။ ထို့အပြင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု၏ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ပြန်လည်ရောင်ပြန်ဟပ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ကိုလည်း ရရှိသွားခဲ့ပေသည်။

"တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ၊ အဆင့် ၄ ပစ္စည်းလေးတစ်ခု ဖြစ်နေလျက်နဲ့ အဆုံးစွန် အဆင့်မြင့် အသွင်ကူးပြောင်းခြင်းကို ဘာလို့ အသက်ဝင်စေရတာလဲ၊ ပြီးတော့... သူကိုယ်တိုင်က အလားအလာ နည်းပါးနေတာမျိုးမှ မဟုတ်တာ"

ရဲချီယန်က ခဏတာ တွေးတောလိုက်လေ၏။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤဘေးကင်းလုံခြုံရေး လက်ကောက်နှင့် အခြားသာမန်ပစ္စည်းများကြား အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်မှာ။ ၎င်း ထွက်ပေါ်လာသည့် အချိန်မှစ၍ သူ ရေချိုးချိန်မှလွဲ၍ ကျန်အချိန်များတွင် အမြဲတမ်း ကိုယ်နှင့်မကွာ ဝတ်ဆင်ထားခဲ့ခြင်းပင်။ ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်များ ဖြစ်နေမလား။

"အနည်းဆုံးတော့ ရလဒ်က ကောင်းပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့..."

ရဲချီယန်၏ အကြည့်က အထက်သို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။ ထိုမှောင်မိုက်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးများကြားတွင်။ မရေမတွက်နိုင်သော လျှပ်စီးကြောင်းများက ရူးသွပ်စွာ ရွာကျလာနေတော့သည်။

မိုးကြိုးနှင့်အတူ ရွာကျလာသော မိုးရေများက နှင်းဖြူရောင် မြို့တော်၏ မြို့ရိုးများကို ဆေးကြောပေးလိုက်လေ၏။ ၎င်းတို့ပေါ်ရှိ အနက်ရောင် အမှတ်အသားများက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ၎င်းအောက်ရှိ မူလကတည်းက အပြစ်အနာအဆာကင်းစွာ ဖြူစင်နေသော အရောင်ကို ဖော်ထုတ်ပြသလာလေသည်။

ဤကမ္ဘာကြီးသည် မိုးကြိုးနယ်မြေတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား ထင်မှတ်ရလေ၏။

ရှောင်တိမ်းရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ချေ။ အကာအကွယ် ဒိုင်းလွှာ လုံးဝ မပျက်စီးသွားမီ ဤမိုးကြိုး ဘေးအန္တရာယ်၏ အကွာအဝေးမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုသာ သူတို့ စမ်းသပ်ကြည့်နိုင်တော့မည် ဖြစ်လေသည်။