အခန်း ၄၁၂

အခန်း။ ၄၁၂

"အင်း... ဒါက သနားစရာကောင်းတဲ့ သူတချို့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်ပါပဲ။ သူမကို ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာပဲ အေးချမ်းစွာ ဆက်လက်နေထိုင်ပါစေတော့"

ပထမမျိုးဆက် ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးဘုရင်မသည် ချန်ကျီရှင်းကို လျစ်လျူရှုကာ ကြိုးဆွဲချခံထားရသော ရုပ်သေးရုပ်ကဲ့သို့ အဝေးသို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချန်ကျီရှင်းမှာ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွားပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

ဤ ပထမမျိုးဆက် ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးဘုရင်မဆိုသည်မှာ လူသားအစစ်အမှန် မဟုတ်ပေ။ စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် ရုပ်ခန္ဓာသာ ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သလိုလို ထင်ရသော်လည်း အနှစ်သာရမှာ ဤပတ်ဝန်းကျင်နှင့်သာ ဆက်စပ်နေခြင်းပင်။

ချန်ကျီရှင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ယခင်က စည်ကားနေသည့် မြို့ပြမြင်ကွင်းမှာလည်း ယခုအခါ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော အသွင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ချောင်းဆိုးသံတစ်ခုက ချန်ကျီရှင်း၏ အာရုံကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး အဘိုးအိုက ဆက်ပြောသည်။

"ကလေး... မင်းလည်း အမွေခံဖို့နဲ့ ဒီရေခဲပြင်ကနေ ထွက်သွားဖို့ ရောက်လာတာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

"ကောင်းပြီ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အဘိုးအိုက လှည့်ကာ ယခင်ခြံဝင်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လျှင် ချန်ကျီရှင်းမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

"ငါတို့ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုဟာ ဒီရေခဲပြင်မှာ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြတာ။ ပထမမျိုးဆက် ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးဘုရင်မ လက်ထက်ကတည်းက ဒီရေခဲပြင်ကြီးကနေ ထွက်သွားနိုင်သူ အရမ်းနည်းတယ်။ တကယ်တော့ ငါတို့က သူတို့ကို တားဆီးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်လွှဲလို့မရတဲ့ အကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ရှိနေလို့ပါ"

အဘိုးအို၏ စကားနှင့်အတူ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သော ချန်ကျီရှင်းမှာ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

အထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အတွင်းပိုင်းနှင့် အပြင်ပိုင်း မြင်ကွင်းများမှာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားမည့် အေးစိမ့်သော ရေခဲပြင်ကြီးသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

စည်ကားနေသော မြင်ကွင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ကြီးမားလှသော နှင်းတောင်စောင်းများသာ ရှိတော့သည်။

အဘိုးအိုသည် နှင်းတောင်စောင်းခြေရင်းရှိ ရေခဲကျောက်ပုံသဏ္ဍာန် ထွင်းထုထားသော သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် ရပ်နေပြီး ချန်ကျီရှင်းကို အနားသို့ လာရန် လက်ဟန်ပြသည်။

"ဒီရေခဲပြင်ကနေ ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားပြီး ဒီကို ရောက်လာတဲ့ ကလေးဆိုတာ မင်းတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးလည်း ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို ငါ မတားဘူး။ မင်းသာ ဒီရေခဲပြင်ကြီးရဲ့ သဘောသဘာဝကို တကယ် နားလည်သဘောပေါက်ရင် ရေခဲပြင်ကနေ ထွက်ခွာမယ့် နည်းလမ်းကို သဘာဝအတိုင်း ရရှိသွားလိမ့်မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အဘိုးအိုက သူ၏နောက်တွင်ရှိသော ရေခဲကျောက်ရတနာပင်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ဒီရေခဲကျောက်ရတနာပင်ကြီးက ဒီရေခဲပြင်ကြီးရဲ့ အနှစ်သာရပဲ။ ကဲ... ကလေး သစ်ပင်အောက်မှာ ထိုင်လိုက်။ မင်း နားလည်သဘောပေါက်တဲ့ အရာမှန်သမျှက မင်းပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ထို့နောက် အဘိုးအိုမှာ အကြောင်းမဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်စိရှေ့မှာပင် ရေခဲနှင့်နှင်းများအဖြစ် အရည်ပျော်ကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"နားလည်သဘောပေါက်ရမယ်"

ချန်ကျီရှင်းမှာ အသက်ကို ဝအောင် ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ဤစိတ်ကူးယဉ်နယ်မြေတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့် အဘိုးအိုမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို မသိသော်လည်း သူ့ကို အန္တရာယ်ပြုမည့်သူဟု မထင်ပေ။

အဓိကအားဖြင့် သူ့ကို အမွေခံရန် ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာသူမှာ သူ၏ အဘွားဖြစ်သူ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးဘုရင်မ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး။ ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် ချန်ကျီရှင်းမှာ သစ်ပင်အနီးသို့ သွားကာ ချင်းကျီနတ်ဘုရားဓားကို ဆင့်ခေါ်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ နှင်းပြင်ထဲသို့ စိုက်ထားလိုက်သည်။

အဘိုးအိုက အန္တရာယ်မပြုဘူးဟု ထင်သော်လည်း လိုအပ်သော ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများမှာ ရှိနေရမည်ပင်။

သူ၏စိတ်ထဲမှ ချင်းကျီကို ဆက်သွယ်ကာ အချိန်မရွေး သူ့ကို နှိုးရန် မှာကြားပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်းမှာ ရေခဲကျောက်ရတနာပင်ကို မှီကာ တရားထိုင်ခြင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် ရေခဲပြင်ကြီး၏ မြင်ကွင်းပေါင်းများစွာမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဆီးနှင်းနတ်ဆိုး မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာမှာ ရေခဲပြင်ကြီးမှ ပေါက်ဖွားလာပြီး ဤကျယ်ပြောလှသော ရေခဲကန္တာရထဲတွင်ပင် တစ်သက်လုံး နေထိုင်သွားကြသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။

အပြင်ဘက်တွင်။

ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးအုပ်စုသည် ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးဘုရင်၏ ရေခဲနန်းတော်အတွင်း စောင့်ဆိုင်းနေသော လူသားများကို အမျိုးမျိုးသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

သူတို့သည် ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးဘုရင်မနှင့် ပြောဆိုနေသည့် စကားများကို နားထောင်ရင်း အံ့ဩခြင်း၊ လွမ်းဆွတ်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာပေးများ ပေါ်လာကြသည်။

"လီရွှမ်း အပြင်လောကမှာ အဲဒီလူစိမ်းတွေ ပြောသလိုမျိုး တကယ်ပဲ အံ့ဩစရာကောင်းပြီး ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ အများကြီး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်လား"

"အသီးအနှံတွေ၊ ချိုတာ၊ ချဉ်တာ၊ တောင်ကုန်းတောင်တန်းတွေနဲ့ မြက်ခင်းပြင်တွေအနှံ့ ပွင့်လန်းနေတဲ့ ပန်းတွေ၊ ငါတို့နဲ့ တူတဲ့လူသားတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ကြီးမားခမ်းနားတဲ့ မြို့ပြတွေ၊ ပြီးတော့ သူတို့ဖန်တီးထားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ... ငါ တကယ်ပဲ အပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်ချင်မိတယ်"

"အပြင်မှာ ဘာမှမကောင်းဘူး။ ဒီလောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ လူဆိုးတွေပဲ ရှိတယ်။ အဲဒီလူဆိုးတွေကြောင့် ဒုက္ခမရောက်ရလေအောင် အပြင်မထွက်ဖို့ ရှီခွမ်းက အရင်က သတိပေးဖူးတယ်လေ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒါပေမဲ့ ငါတော့ မြင်ချင်တုန်းပဲ။ မင်းကော မမြင်ချင်ဘူးလား ရေခဲပြင်ကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာ မင်း မသိချင်ဘူးလား"

ထိုအခါ ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးအုပ်စုတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

မင်းသမီး ယင်ရွှမ်းရွှမ်းသည် ရေခဲပြင်ကို စွန့်ခွာသွားသည့် ပထမဆုံး ဆီးနှင်းနတ်ဆိုး မဟုတ်သလို ဒီလိုဆန္ဒရှိသူလည်း သူမတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။

နှစ်ကာလများစွာအတွင်း ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးများစွာသည် အပြင်လောကကို မြင်တွေ့လိုကြသည်။ သူတို့သည် အမွေခံမြေ ၅ ဆင့်ကို စမ်းသပ်ဖြေဆိုရန် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း အပြင်ဘက်သို့ ပြန်ထွက်နိုင်သူ အလွန်နည်းပါးသည်။

အမွေခံမြေထဲကနေ အောင်မြင်စွာ ထွက်လာနိုင်သည့် ကံကောင်းသူ အနည်းငယ်မှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် ကံမကောင်းကြပေ။

အပြင်ရောက်သည်နှင့် သူတို့သည် လုံးဝ ရူးသွပ်သွားကြသည်။

ငိုလိုက်၊ ရယ်လိုက်၊ တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ဤရေခဲပြင်၌ပင် ရေခဲအရိုးစုများအဖြစ် ထာဝရ မြုပ်နှံသွားကြသည်။

ဆီးနှင်းနတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုအတွက် အမွေခံမြေဆိုသည်မှာ အမွေဆက်ခံရာနေရာမဟုတ်ဘဲ ရူးသွပ်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကျိန်စာသင့်နေရာများသာ ဖြစ်သည်။

တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အရပ်ရှည်သော ဆီးနှင်းနတ်ဆိုး လီရွှမ်းက ရုတ်တရက် ပြောသည်။

"အဲဒီလူသား အမွေခံမြေထဲကနေ အပြင်ကို ထွက်လာနိုင်ပါစေလို့ ငါမျှော်လင့်တယ်"

"သူက ရွှမ်းရွှမ်းရဲ့သားဖြစ်လို့လား"

မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးက လီရွှမ်းကို စနောက်လိုက်သည်။

ချန်ကျီရှင်း၏မိခင် ယင်ရွှမ်းရွှမ်းသည် တစ်ချိန်က လီရွှမ်း၏ ချစ်သူ ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း သူတို့အားလုံး သိကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မျိုးနွယ်စုအတွင်း အသင့်တော်ဆုံး စုံတွဲဖြစ်သင့်သော်လည်း ယင်ရွှမ်းရွှမ်းမှာ အပြင်လောကသို့ တစ်ခေါက်သွားပြီးနောက် ပြန်လာကာ လူသားတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရွှမ်းသည် ရေခဲလှံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အမူအရာမဲ့စွာပင် ပြန်ပြောသည်။

"အဲဒါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ငါက အပြင်လောကကို မြင်တွေ့ချင်ရုံသက်သက်ပဲ"

"ဟားဟား လီရွှမ်း... မင်း တကယ်ပဲ အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီလို့ ပြောမနေနဲ့။ ရွှမ်းရွှမ်း ပြန်ရောက်လာကတည်းက မင်းပုံစံ မူမမှန်တာ ငါသတိထားမိနေတာ... နေပါဦး မင်းလည်း အမွေခံမြေရဲ့ စမ်းသပ်မှု ၅ ခုကို ဝင်ဖြေဖို့ စိတ်ကူးနေတာလား"