အခန်း ၄၅၂

အခန်း (၄၅၂)

နှစ်လပင်မပြည့်မီ အချိန်အတွင်း။ ရှောင်မိုသည် တပ်မတော်ကို နေ့ရောညပါ ဦးဆောင်ချီတက်လာခဲ့ရာ ချီတိုင်းပြည်၏ စစ်မြေပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

ရှောင်မို ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှာဟောက်နန်သည်လည်း ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်သွားခဲ့၏။

သို့ရာတွင် ဆီးနှင်းမင်းသား ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ဤရှည်လျားလှသော စစ်ပွဲကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်ရတော့မည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ရှာဟောက်နန် ကောင်းစွာ သိရှိနေလေသည်။

တပ်မတော်တစ်ရပ်လုံး ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် အနားယူ အင်အားဖြည့်တင်းပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ချီတိုင်းပြည်၏ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ရှောင်မိုက လီကျင်းနှင့် ကျောက်ကွမ်းထံသို့ သတင်းစကားပါသော ဓားပျံတစ်လက် စေလွှတ်လိုက်ပြီး မြို့များကို ဆက်လက်တပ်စွဲစောင့်ကြပ်နေရန် မလိုတော့ဘဲ ယခုမှစ၍ တပ်များကို ဦးဆောင်ကာ ကျောက်တိုင်းပြည်ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း အသိပေးလိုက်လေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှောင်မိုသည် သူ၏တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ကာ ချီတိုင်းပြည်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် ထွက်ခွာလာခဲ့ပေသည်။

ဤပထမဆုံး မဟာတိုက်ပွဲကြီးတွင် မည်သည့် လှည့်စားမှု သို့မဟုတ် ပရိယာယ်မျှ မပါဝင်ချေ။ အားလုံးက ပွင့်လင်းမြင်သာစွာဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် သတ်ဖြတ်ကြမည့် ပွဲသာဖြစ်လေတော့သည်။

ကျွန်းတစ်သောင်းနိုင်ငံ၏ တိုင်းပြည်ငြိမ်းချမ်းရေး မဟာစစ်သူကြီး ဟန်ကန်နှင့် ကူဖေးတို့က ချီတိုင်းပြည်နှင့် ကျွန်းတစ်သောင်းနိုင်ငံတို့၏ မဟာမိတ်တပ်များကို ကွပ်ကဲကာ ရှောင်မိုနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ရှိနေကြ၏။

ရှောင်မိုသည် တပ်မတော်ကြီး၏ အရှေ့ဆုံးတန်း၌ မြင်းပေါ်တွင် ထည်ဝါစွာ ထိုင်နေလေသည်။

ရှောင်မိုက သူ၏ အာသုရာမျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ကျန်ရှိနေသော နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့ လေးသိန်းနှင့် မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်မှ ထိပ်တန်း သံချပ်ကာစစ်သည် တစ်သန်းနှစ်သိန်းတို့သည်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာဖုံးများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တပ်ဆင်လိုက်ကြပေသည်။

သံမဏိ အာသုရာမျက်နှာဖုံး တစ်သန်းကျော်သည် အေးစက်စက် တောက်ပသွားကြပြီး ကြက်သီးမွေးညင်းထဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အငွေ့အသက်များသည် စစ်မြေပြင်တစ်ခွင်၌ ပိုမိုသိပ်သည်းလာခဲ့လေတော့သည်။

သံမဏိမျက်နှာဖုံး တစ်သန်းအောက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော မျက်ဝန်းများသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မည်သည့်စရိတ်စကကိုမဆို ပေးဆပ်ကာ ရန်သူကို ဆွဲဖြဲစားသောက်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေ၏။

"တကယ့် ဝံပုလွေတွေနဲ့ ကျားရိုင်းတွေပဲ"

ကျွန်းတစ်သောင်းနိုင်ငံ၏ တိုင်းပြည်ငြိမ်းချမ်းရေး မဟာစစ်သူကြီး ဟန်ကန်သည် မူလက ချင်တိုင်းပြည်၏ ဆီးနှင်းမင်းသားဆိုသူကို အထင်သေးခဲ့ပြီး ယခင် ကျန်းပေမင်းသားက မြှောက်ပင့်ပေးထားသော အရုပ်တစ်ရုပ်မျှသာဖြစ်မည်ဟု တွေးတောခဲ့မိသည်။

သို့သော် မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်၏ စည်းကမ်းသေဝပ်မှုနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော အသွင်အပြင်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင်မူ သူသည် ရန်သူကို ထပ်မံ၍ အထင်သေးရဲခြင်း မရှိတော့ချေ။

"ချင်တပ်မတော်သားတွေ ဘယ်မှာလဲ" ရှောင်မို၏ အသံသည် စစ်မြေပြင်တစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

"ဒီမှာရှိပါတယ်" စစ်သည်တစ်သန်းကျော်က တစ်သံတည်း ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြရာ သူတို့၏အသံက ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေ၏။

"ငါ့နောက်ကလိုက်ပြီး ချီတက်ကြ"

ရှောင်မိုသည် သူ၏ လှံရှည်ကို အရှေ့သို့ချိန်ရွယ်ကာ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ချီတက်သွားရာ နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့ လေးသိန်းကလည်း အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြလေသည်။

သံချပ်ကာဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားကြသော ကျန်ရှိသည့် မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်မှ စစ်သည်တစ်သန်းသည်လည်း ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ကို ဖြိုခွဲရန် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားကြလေတော့သည်။

ချင်တပ်မတော်တွင် ဝင်ရောက်အမှုထမ်းနေကြသော ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြပေသည်။

"သတ်ကြ"

ကျွန်းတစ်သောင်းနိုင်ငံ၏ တိုင်းပြည်ငြိမ်းချမ်းရေး မဟာစစ်သူကြီး ဟန်ကန်နှင့် ချီတိုင်းပြည်၏ မဟာစစ်သူကြီး ကူဖေးတို့သည်လည်း ၎င်းတို့၏ ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ အရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ သံချပ်ကာမြင်းသည်တော်များနှင့် တပ်ဖွဲ့များသည်လည်း တစ်ပြိုင်နက် ရှေ့သို့ ချီတက်လာကြလေ၏။

စစ်မြေပြင်တွင် စစ်ရေးစစ်ရာ နေရာယူမှုများနှင့် မှော်ဝင်္ကပါများသည် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပုံဖော်ထားပြီးဖြစ်ပေသည်။

သံချပ်ကာမြင်းသည်တော်များ အချင်းချင်း ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ကြပြီး တပ်ဖွဲ့များအကြား စစ်သည်များ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခုတ်ထစ်သတ်ဖြတ်နေကြသလို မှော်ဝင်္ကပါများကလည်း တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်နေကြကာ ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း တစ်ဦးချင်း ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေကြလေသည်။

စစ်သည်များနှင့် ကျင့်ကြံသူများသည် သွေးအိုင်များထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသေဆုံးသွားကြလေ၏။

ဤမဟာတိုက်ပွဲကြီးအတွက် ကျွန်းတစ်သောင်းနိုင်ငံသည်လည်း ၎င်းတို့၏ ထိပ်တန်းစစ်သည်များအားလုံးကို စေလွှတ်ကာ အရာအားလုံးကို ပုံအောထားခဲ့ပေသည်။

ကျွန်းတစ်သောင်းနိုင်ငံ တပ်မတော်၏ အကူအညီဖြင့် ချီတိုင်းပြည်နှင့် ချင်တိုင်းပြည်တို့သည် အင်အားအကြိတ်အနယ် ရှိနေခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် တိုက်ပွဲအချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တပ်မတော်နှစ်ရပ်နှင့် ၎င်းတို့၏ စစ်သူကြီးများအကြား အင်အားကွာဟချက်မှာ တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာခဲ့လေတော့သည်။

နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ချင်တပ်မတော်သည် သိသာထင်ရှားသော အသာစီးရမှုကို ရရှိလာခဲ့ပြီး ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာကို ဆက်တိုက် ရှေ့သို့ တွန်းပို့နေနိုင်ခဲ့သည်။

ဟန်ကန်နှင့် ကူဖေး နှစ်ဦးစလုံးသည် အခြေအနေများ မကောင်းတော့ကြောင်း အာရုံခံမိသွားကြ၏။

သူတို့ မဆုတ်ခွာလိုသော်ငြားလည်း ဆုတ်ခွာရန် ကြေးစည်တီးရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ရှောင်မိုက တပ်မတော်ကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ကာ လီနှစ်ဆယ်ကျော်အထိ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ပြီးမှသာ ရပ်တန့်ခဲ့လေသည်။

နောက်ရက်များတွင် ရှောင်မို၏ တပ်မတော်သည် ခံစစ်မှ တိုက်စစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ မြို့များကို စတင်ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

ရှောင်မိုက ပင်မ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်တွင် ဆက်လက်ကွပ်ကဲနေခဲ့သော်လည်း သူ၏တပ်ဖွဲ့များကို နောက်ထပ် လမ်းကြောင်းနှစ်ခုခွဲလိုက်ရာ စုစုပေါင်း လမ်းကြောင်းသုံးသွယ်ဖြင့် ချီတိုင်းပြည်အတွင်းသို့ ချီတက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပေသည်။

ကျောက်တိုင်းပြည်တွင်မူ လီကျင်းနှင့် ကျောက်ကွမ်းတို့ ဦးဆောင်သော ချင်တပ်မတော်သည်လည်း အင်အားအပြည့်သုံးကာ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို စတင်ပြုလုပ်နေကြပြီဖြစ်သည်။

ဖန်ဝေ့မင်နှင့် လျှိုရှင်းတို့သည်လည်း ၎င်းတို့၏ တပ်မတော်များကို ဦးဆောင်ကာ ယခင် ကျင်းတိုင်းပြည်နယ်မြေမှတစ်ဆင့် ကျောက်တိုင်းပြည်အတွင်းသို့ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာပြီး ကျောက်တိုင်းပြည်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် လီကျင်း၊ ကျောက်ကွမ်းတို့နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်ကြလေ၏။

လျိုဟော်တိုင်းပြည်နှင့် ရှီးကူတိုင်းပြည်တို့က ကျောက်တိုင်းပြည်ကို ကူညီရန် မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားကို စေလွှတ်လိုက်သောကြောင့် ကျောက်တိုင်းပြည်အတွင်းရှိ စစ်မြေပြင်သည် အကျပ်အတည်းအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားကာ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အတိုင်းအတာအမျိုးမျိုးဖြင့် အနိုင်အရှုံးများ ရှိနေခဲ့လေသည်။

ချီတိုင်းပြည်သည် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ကြီးမားသော ရှုံးနိမ့်မှုများကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ၎င်း၏ စိတ်ဓာတ်ရေးရာများမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ကျဆင်းလာခဲ့ပေသည်။

ကျွန်းတစ်သောင်းနိုင်ငံသည်လည်း ချီတိုင်းပြည်ကို ဆက်လက်ထောက်ပံ့သင့် မသင့် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ချေပြီ။

ချီတိုင်းပြည်က အနန္တဓမ္မလောကကို သူတို့နှင့်အတူ မျှဝေခံစားမည်ဟု ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကတိကဝတ်များ ပေးခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော်ငြားလည်း လက်ရှိရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် ထိုကိတ်မုန့်ကို တစ်ကိုက်လောက် ကိုက်စားရန်ပင် ခက်ခဲနေကြောင်း ပေါ်လွင်နေလေသည်။

နန်းတွင်းစိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် အမတ်များကို တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် ရှောင်မိုသည် မြို့တော်ဆီသို့ အောင်ပွဲသတင်းများကို မကြာခဏ ပေးပို့ခဲ့၏။

ချင်စီယောင်ကလည်း စစ်မြေပြင်အခြေအနေကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေပြီး ထောက်ပံ့ရေးကိစ္စရပ်များကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲနေလေသည်။

ဆေးလုံးများ၊ စစ်သည်များ၏ လစာများ၊ ရိက္ခာများနှင့် တိရစ္ဆာန်အစာများ အပါအဝင် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများအားလုံးကို သတ်မှတ်ချိန်ထက် စော၍ ပို့ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာမှုမျှ မရှိစေရပေ။ ဖောက်ဖျက်သူများကို သေဒဏ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာကို ထိခိုက်စေမည့် မည်သည့်အရာကိုမျှ လုံးဝ ခွင့်မပြုထားချေ။

ရှောင်မို စစ်ချီနေသော ဤကာလအတွင်းမှာပင် ချင်စီယောင်သည် ကျိုးရူရှီးကို နန်းတော်အတွင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ရန် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံနားချခဲ့လေသည်။

သို့သော် ကျိုးရူရှီးက ငြင်းဆန်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

ယောက္ခမကြီးသည် နန်းတော်တွင်းရှိ ဘဝကို မနှစ်သက်ကြောင်း ချင်စီယောင် သိရှိထားရာ သူမအနေဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

သို့ရာတွင် ချင်စီယောင်သည် မည်မျှပင် အလုပ်များနေပါစေ နှစ်ရက်လျှင်တစ်ကြိမ် ယောက္ခမကြီးထံ သွားရောက်လည်ပတ်လေ့ရှိလေသည်။

ယောက္ခမကြီး၏ ကျန်းမာရေးသည် ပိုမိုဆိုးရွားလာနေပြီး နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို အသုံးပြုကာ ဆေးပညာကျောင်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများစွာနှင့် တိုင်ပင်ကုသခဲ့သော်လည်း တိုးတက်မှု သိပ်မရှိခဲ့ချေ။

သို့တိုင် ချင်စီယောင်က လက်မလျှော့ခဲ့ဘဲ ယောက္ခမကြီးအား စစ်ဆေးကုသပေးနိုင်ရန် ဆေးပညာကျောင်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများကို လောကတစ်ခွင် လိုက်လံရှာဖွေရန် လူများကို စေလွှတ်ထားခဲ့၏။

ယနေ့တွင်တော့ ချင်စီယောင်သည် ဆေးပညာကျောင်းတော်၏ လက်ရှိအကြီးအကဲဖြစ်သူအပြင် မသေမျိုးအဆင့် နှောင်းပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော တစ်ဦးတည်းသော ဆေးပညာကျောင်းတော် ကျင့်ကြံသူကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

"သမားတော်လီ... ကျွန်မယောက္ခမကြီးရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိပါသလဲ"

လီချွဲသည် ကျိုးရူရှီး၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ချင်စီယောင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟူး..."

လီချွဲက သူ၏ ဖြူအိုနေသော မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေ၏။

"ဧကရီ... သခင်မကျိုးမှာ ရောဂါဝေဒနာ မရှိပါဘူး"

"ရောဂါမရှိဘူးလား" ချင်စီယောင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"မှန်ပါတယ်၊ သခင်မကျိုးမှာ ရောဂါဝေဒနာ မရှိပါဘူး။ ဒါက ကံကြမ္မာ ပါပဲ"

လီချွဲက ဆက်လက်ရှင်းပြလေသည်။

"အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်တူ ကျင့်ကြံသူတွေကြားမှာတောင် အနာရောဂါ ကင်းစင်နေရင်တောင်မှ အချို့သော ကျင့်ကြံသူတွေက နှစ်နှစ်ရာလောက် အသက်ရှင်နိုင်ပေမယ့် တချို့ကျတော့လည်း တစ်ရာ့ငါးဆယ်လောက်ပဲ နေရပါတယ်။

ကျင့်ကြံသူတွေတောင် ဒီလိုဆိုမှတော့ သာမန်သေမျိုးတွေဆိုရင် ပြောစရာလိုပါဦးမလား။

အချို့သော သေမျိုးတွေက အသက်တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်အထိ နေရပြီး သက်တမ်းရှည်ခြင်းရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်တွေအဖြစ် ချီးကျူးခံရပေမယ့်၊ တချို့ကျတော့လည်း ရောဂါဘယမရှိဘဲနဲ့ အသက်ခြောက်ဆယ် ခုနစ်ဆယ်လောက်သာ နေရပါတယ်။

ဒါက ကံတရားပါပဲ။

တာအိုကျင့်ကြံသူတွေ ခေါ်ဝေါ်တဲ့ သတ်မှတ်ပြဋ္ဌာန်းထားတဲ့ ကံကြမ္မာ ဆိုတာ ဒါမျိုးပါပဲ။

သခင်မကျိုးရဲ့ သက်စောင့်စွမ်းအင်က အခုဆို ကုန်ခါနီးနေပါပြီ။ ဘယ်လို ဝိညာဉ်ဆေးစွမ်းကောင်းကမှ ဒါကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒီလူအိုကြီး လုပ်ပေးနိုင်တာဆိုလို့ သခင်မကျိုး သက်သောင့်သက်သာဖြစ်စေမယ့် ဆေးညွှန်းတချို့ ပေးတာကလွဲရင် ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး"

လီချွဲ၏စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်စီယောင်သည် နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ရပ်တန့်သွားကာ သူမ၏ ဝတ်ရုံလက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် အခန်းဆီသို့ လွတ်ဟာနေသော အကြည့်များဖြင့် ငေးမောကြည့်နေမိလေတော့သည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ချင်စီယောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမားတော်လီ"

"ဧကရီက အားနာလွန်းနေပါပြီ"

လီချွဲက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးပြီးနောက် ဆေးညွှန်းရေးရန် လှည့်ထွက်သွားလေ၏။

လီချွဲ ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်စီယောင်က အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို အပြင်တွင် မပေါ်လွင်စေရန် စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးကိုဖွင့်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ "အမေ... နေရထိုင်ရတာ ဘယ်လိုနေလဲဟင်"

"အဆင်ပြေပါတယ်" ကျိုးရူရှီးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "သမားတော်လီက ဘာပြောသွားသေးလဲ"

ချင်စီယောင်က ခေါင်းကို ခေတ္တမျှ ငုံ့လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်မော့လာကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "သမားတော်လီက အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးမှာ ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမရှိဘူးလို့ ပြောပါတယ်။ သူက အမေ့အတွက် ဆေးညွှန်းပေးခဲ့ပြီး မကြာခင် တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာပါလိမ့်မယ်တဲ့"

ချင်စီယောင်၏စကားကို ကြားသောအခါ သခင်မကျိုး၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ပြုံးယောင်သန်းသွားပြီး သူမက ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်လေ၏။ "အင်းပါ... အမေ နားလည်ပါတယ်"

ချင်စီယောင်က သူမ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းလေးများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး ယောက္ခမကြီး၏ အနီးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ "ဒီအကြောင်းတွေကို ဆက်မပြောကြရအောင်ပါ အမေရယ်။ မကြာသေးခင်က ခင်ပွန်းက စစ်မြေပြင်ကနေ အောင်ပွဲသတင်းတွေ ဆက်တိုက် ပေးပို့နေပါတယ်"

"အထူးသဖြင့် မကြာသေးခင်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မဟာတိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုမှာဆိုရင် ခင်ပွန်းက စစ်မြေပြင်မှာတင် တာအိုနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားနိုင်ခဲ့လို့ တပ်မတော်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားတွေ အများကြီး မြင့်တက်သွားခဲ့ပါတယ်။

အမေ့ကို ဒီအောင်ပွဲသတင်းလွှာလေး ဖတ်ပြပါရစေ"

ထိုသို့ပြောရင်း ချင်စီယောင်သည် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာမှ ပေးပို့လာသော စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ ယောက္ခမကြီးအား တစ်လုံးချင်း အသံထွက်၍ ဖတ်ပြလေတော့သည်။

ကျိုးရူရှီးက စူးစိုက်စွာ နားထောင်ရင်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးရွှင်နေလေ၏။

ချင်စီယောင် ဖတ်ပြလို့ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ကျိုးရူရှီး၏ မျက်ဝန်းများတွင် နူးညံ့သောအလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "မိုအာလေး ဘေးကင်းနေသရွေ့ ဒါက အရေးအကြီးဆုံးပါပဲ"

"ခင်ပွန်းက လုံးဝကို ဘေးကင်းကျန်းမာပါတယ်။ ဒါ့အပြင် သူက မကြာခင်မှာ ချီတိုင်းပြည်နဲ့ ကျောက်တိုင်းပြည်တို့ကို ချေမှုန်းပြီး အမေ့ကို လာတွေ့ဖို့ မြို့တော်ကို ပြန်လာပါလိမ့်မယ်" ချင်စီယောင်က ကျိုးရူရှီး၏ လက်ဖဝါးလေးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်လား... မိုအာလေး မကြာခင် ပြန်လာတော့မှာလား"

ကျိုးရူရှီးက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ အပြုံးလေးဖြင့် ငေးကြည့်နေလေ၏။

"သိပ်ကောင်းတာပေါ့။ မိုအာလေး မကြာခင် ပြန်လာတော့မယ်"

"ဟုတ်ပါတယ်"

ချင်စီယောင်သည်လည်း ယောက္ခမကြီး၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကာ အဝေးဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်လေသည်။

"ခင်ပွန်း... သူ မကြာခင် ပြန်လာတော့မှာပါ"