အခန်း ၄၅၅

အခန်း (၄၅၅)

ကြည်လင်ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ယံအောက်တွင် နွေဦးရာသီသည် ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

ဆောင်းရာသီကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ရွှေ့ပြောင်းငှက်ငယ်လေးများသည် မြို့တော်အတွင်း ဟိုမှသည်မှ ပျံသန်းကာ သစ်ပင်ထက်တွင် နားခိုလျက် သာယာချိုလွင်စွာ တေးဆိုနေကြလေ၏။

ရာသီဥတုက နွေးထွေးလာခဲ့ပြီး ဆိုင်ပေါက်ဝရှိ အလုပ်သမားလေးများ၏ ဈေးခေါ်သံများသည်လည်း ပိုမိုကျယ်လောင်လာခဲ့ပေသည်။

ဖျော်ဖြေရေးရပ်ကွက်များအတွင်းရှိ အမျိုးသမီးများသည်လည်း သူတို့၏ ပါးလွှာပေါ့ပါးသော ဝတ်စုံလေးများကို ပြန်လည်ဝတ်ဆင်လာကြလေသည်။

မြင့်မြတ်သော အမျိုးသမီးငယ်များစွာသည် သူတို့၏ ကလေးငယ်များကိုခေါ်ဆောင်ကာ နွေဦးရာသီ အပန်းဖြေခရီးအဖြစ် မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာလာကြရာ ရထားလုံးများသည်လည်း အဆက်မပြတ် ဝင်ထွက်သွားလာနေကြလေ၏။

ထိုအချိန်၌ပင် ကလေးငယ်တစ်စုသည် လမ်းမများထက်တွင် ပြေးလွှားလာကြပြီး အလွန်ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် အော်ဟစ်နေကြလေတော့သည်။

"အောင်ပွဲခံပြီဟေ့... အောင်ပွဲခံပြီ"

"ချန်ဟိုင်တောင်ကြားတံခါး လွင်ပြင်မှာ ချီတပ်မတော်ကြီး အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်သွားပြီ။ ချီတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်လည်း သေသွားပြီတဲ့ဟေ့"

"ချင်တပ်မတော်ကြီး ကြီးမြတ်တဲ့ အောင်ပွဲကြီးကို ဆွတ်ခူးလိုက်ပြီ"

"ချင်တပ်မတော်ကြီး ကြီးမြတ်တဲ့ အောင်ပွဲကြီးကို ဆွတ်ခူးလိုက်ပြီဟေ့"

ဤကလေးငယ်များကို ချင်တိုင်းပြည်တွင် သတင်းကြေညာကလေးငယ်များ ဟု လူသိများကြသည်။ ကြီးမားသော မင်္ဂလာသတင်းတစ်ခု ရှိလာတိုင်း နန်းတွင်းမှ ဤသတင်းကြေညာကလေးငယ်များကို မြို့တစ်ခွင် လှည့်လည်ကြေညာခိုင်းလေ့ရှိပြီး သတင်းကို အမြန်ဆုံး ဖြန့်ဝေစေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ဤသတင်းကြေညာကလေးငယ်များ ဖြန့်ဝေသော သတင်းများသည် နန်းတွင်းမှ ရွေးချယ်သတ်မှတ်ပေးထားခြင်းသာ ဖြစ်၏။

များသောအားဖြင့် သူတို့သည် သတင်းကောင်းများကိုသာ ကြေညာလေ့ရှိပြီး သတင်းဆိုးများကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားတတ်ကြလေသည်။

"ကလေး... မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

သားသတ်ရုံတစ်ခုမှ လူသန်ကြီးတစ်ဦးသည် သတင်းကြေညာကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ချန်ဟိုင်တောင်ကြားတံခါး မဟာတိုက်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီ။ ချင်တပ်မတော်ကြီး အပြတ်အသတ် အောင်ပွဲခံလိုက်ပြီဗျ။ ချီတိုင်းပြည် ကျဆုံးသွားပြီ"

"အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ ကျောက်တိုင်းပြည်လည်း ပျက်သုဉ်းသွားပြီ။ ကျောက်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က လက်နက်ချဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီတဲ့"

"ဦးလေးကြီး... မြန်မြန်လွှတ်ပေးပါဗျ။ ကျွန်တော် သတင်းဆက်ကြေညာရဦးမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သတင်းကြေညာကလေးငယ်သည် လူသန်ကြီး၏ လျော့ရဲသွားသော ဆုပ်ကိုင်မှုမှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက်ပြေးလွှားကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ချင်တပ်မတော်ကြီး ကြီးမြတ်တဲ့ အောင်ပွဲကြီး ဆွတ်ခူးလိုက်ပြီဟေ့။ ချီတိုင်းပြည် ပျက်သုဉ်းသွားပြီ။ ကျောက်တိုင်းပြည် လက်နက်ချပြီ"

"ချင်တပ်မတော်ကြီး ကြီးမြတ်တဲ့ အောင်ပွဲကြီး ဆွတ်ခူးလိုက်ပြီဟေ့။ ချီတိုင်းပြည် ပျက်သုဉ်းသွားပြီ။ ကျောက်တိုင်းပြည် လက်နက်ချပြီ"

ဝက်သားသည် လူသန်ကြီးသည် သူ၏နားကိုပင် မယုံနိုင်စွာဖြင့် အရှေ့သို့ လွတ်ဟာနေသော အကြည့်များဖြင့် ငေးမောကြည့်နေမိလေတော့သည်။

ချီတိုင်းပြည်...

ကျောက်တိုင်းပြည်...

သူတို့ တကယ်ပဲ ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီလား။

အနန္တဓမ္မလောကကြီး...

တကယ်ပဲ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားခဲ့ပြီလား။

အိမ်တော်ရေးရာဝန်ကြီး၏ အိမ်တော်။

အိမ်တော်ရေးရာဝန်ကြီးအဖြစ် နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့ကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲနေသော လျန်လီသည် သူမ၏လက်ထဲရှိ စစ်ပွဲသတင်းလွှာကို ကြည့်ရှုနေခဲ့ပေသည်။

ထိုသတင်းလွှာထဲတွင် ချန်ဟိုင်တောင်ကြားတံခါး လွင်ပြင်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲ၏ အသေးစိတ် အခြေအနေများကို ဖော်ပြထားလေ၏။

ချန်ဟိုင်တောင်ကြားတံခါး တိုက်ပွဲ၌ နှစ်ဖက်စလုံး၏ သေဆုံးဒဏ်ရာရမှုသည် အလွန်အမင်း ကြီးမားပြင်းထန်ခဲ့သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးသည် အချင်းချင်း ပျက်စီးပြုန်းတီးသွားသည်အထိ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည့်အလား ခံစားရစေပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချီတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က မှော်ဝင်္ကပါ အစီအရင်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ချိန်၌ ဆီးနှင်းမင်းသားသည် ၎င်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

ချီတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် ခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်ရသည်။

ချင်တိုင်းပြည်သည် ချီတိုင်းပြည်အပေါ် သီသီလေး အနိုင်ရရှိသွားခဲ့ပေသည်။

ချင်တပ်မတော်သည် ချန်ဟိုင်တောင်ကြားတံခါးကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ကာ နန်းတော်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ချီတက်သွားခဲ့သည်။ ချီတပ်မတော်မှ စစ်သူကြီးများနှင့် မြေပိုင်ရှင်မင်းသား အသီးသီးတို့သည်လည်း အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သိရှိသွားပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားကာ ချင်တိုင်းပြည်ထံသို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လက်နက်ချ အညံ့ခံခဲ့ကြလေသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ချီတိုင်းပြည်သည် အပြီးတိုင် ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ချေပြီ။

ဤသတင်းကို ကြားသိရသောအခါ ကျောက်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားကာ သတိလစ်မေ့မြောသွားခဲ့လေ၏။

ကျောက်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် သတိပြန်လည်လာချိန်တွင် သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများအားလုံး ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ ဆက်လက်ခုခံနေခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေပြီး သေဆုံးမှုများကိုသာ ပိုမိုတိုးပွားစေမည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် လူသားမျိုးနွယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်နှင့် ပူးပေါင်းကာ အနန္တဓမ္မလောက၏ ကိစ္စရပ်များကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းသည် ကြီးမားသော တားမြစ်ချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သေဒဏ်ထိုက်သော ပြစ်မှုကြီးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ကျောက်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် ကောင်းစွာသိရှိထားလေသည်။

ကျောက်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် လက်နက်ချစာလွှာတစ်စောင်ကို ရေးသားကာ အပြစ်အားလုံးကို သူတစ်ဦးတည်း တာဝန်ယူလိုက်ပြီး ထီးနန်းကို အိမ်ရှေ့မင်းသားထံ လွှဲပြောင်းပေးကာ ကျောက်တိုင်းပြည်ကို ဦးဆောင်၍ လက်နက်ချရန် ညွှန်ကြားခဲ့လေ၏။

ကျောက်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် ကိုယ်တိုင်ကမူ ရာဇပလ္လင်ထက်တွင်ပင် သူ၏လည်ပင်းကို သူကိုယ်တိုင် လှီးဖြတ်၍ အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ပေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်အတွက်မူ ဤသည်မှာ ဧရာမ အောင်ပွဲကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်လေတော့သည်။

နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကမောက်ကမဖြစ်ခဲ့ရသော အနန္တဓမ္မလောကကြီးသည် ယခုအခါ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားတော့မည် ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ဖုန်းဆိုးမျှော်စင်မှ ဓားပျံဖြင့် ပေးပို့လိုက်သော ဤအောင်ပွဲသတင်းလွှာကို ကြည့်ရင်း...

လျန်လီမှာ လုံးဝ ပျော်ရွှင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သတင်းလွှာပေါ်ရှိ နောက်ဆုံး စကားလုံးအနည်းငယ်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ စိတ်အစဉ်မှာ လုံးဝကို ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

သူမ မတ်တတ်ထရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူမခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ခွန်အားများအားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပြန်လည် ကျဆင်းသွားလေတော့သည်။

စားပွဲခုံကို အားပြုရင်း လျန်လီသည် နောက်ဆုံးတွင် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

တံခါးဆီသို့ သူမ တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တံခါးပေါင်ကို မှီတွယ်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားလေ၏။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နန်းတွင်းရှိ အရာရှိအများစုသည်လည်း ချန်ဟိုင်တောင်ကြားတံခါးအပြင်ဘက်ရှိ စစ်ပွဲအခြေအနေကို ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ချိတ်ဆက်မှု လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် သိရှိသွားခဲ့ကြလေပြီ။

သတင်းကောင်းများကိုသာ ဆောင်ကြဉ်းလာသော သတင်းကြေညာကလေးငယ်များနှင့် မတူဘဲ...

ဤအရာရှိများ လက်ခံရရှိခဲ့သည်မှာ အပြည့်အစုံဖော်ပြထားသော စစ်ပွဲသတင်းလွှာပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် သူတို့လက်ထဲရှိ သတင်းလွှာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ၎င်း၏ မှန်ကန်မှုကို သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် သံသယဝင်သွားခဲ့ကြ၏။

သို့ရာတွင် သတင်းရင်းမြစ်ပေါင်းစုံမှ အတည်ပြုချက်များ ရရှိပြီးနောက် ဤစစ်ပွဲသတင်းလွှာသည်...

အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ ဝန်ခံလိုက်ရတော့သည်။

"ဆရာ... အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ"

ကျန်းချင် အမည်ရှိသော အရာရှိတစ်ဦးသည် နန်းရင်းဝန်လီ၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်အမင်း ကျဆင်းနေခဲ့ပေသည်။

ရှင်းလင်းစွာပင် ချီတိုင်းပြည်သည် ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ပြိုကွဲနေသော ချူတိုင်းပြည်သာ ကျန်ရှိတော့ကာ ၎င်းကလည်း လက်နက်ချစာလွှာကို ပေးပို့ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ ဤအခြေအနေအရ လောကကြီးတစ်ခုလုံး ပေါင်းစည်းသွားတော့မည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

သို့တိုင်အောင် သူ လုံးဝ ပျော်ရွှင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

လီကဲက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "ဘာမှ လုပ်စရာမလိုပါဘူး။ ဧကရီရဲ့ အမိန့်ပြန်တမ်းကိုပဲ စောင့်နေကြတာပေါ့"

"ဒါပေမယ့် ဧကရီ တကယ်ပဲ တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား" ကျန်းချင်က မေးလိုက်၏။

လီကဲက မဖြေကြားခဲ့ဘဲ နန်းတော်ရှိရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့သာ ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်လေတော့သည်။ "ဟူး..."

ချင်တိုင်းပြည်၏ နန်းတော်အတွင်း၌။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဝမ်ထျန်းမျှော်စင်၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ဘေးတွင် ထိုကျိုးပဲ့နေသော စည်တီးတုတ်များ ရှိနေလေသည်။

လေးရက်တိုင်တိုင် အမျိုးသမီးသည် ဝမ်ထျန်းမျှော်စင်ပေါ်မှနေ၍ အဝေးဆီသို့ လွတ်ဟာနေသော အကြည့်များဖြင့် ငေးမောနေခဲ့၏။

သူမ၏ မျက်ရည်များ ခမ်းခြောက်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံက ထွင်းထုထားသော ရုပ်တုတစ်ခုအလား လှုပ်ရှားမှုအလျဉ်းမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့ပေသည်။

ခြေသံများ...

ဝမ်ထျန်းမျှော်စင်၏ လှေကားထစ်များဆီမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဟွာရှန်းက လှေကားပေါ်သို့ တက်လာပြီး အမျိုးသမီး၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။

"သခင်မလေး... ဒါက ရှေ့တန်းကနေ ပို့လိုက်တဲ့ စစ်ပွဲသတင်းလွှာပါ" ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းက ကြီးပြင်းလာသည်ကို စောင့်ကြည့်လာခဲ့ရသော ကောင်မလေးကို ကြည့်ရင်း ဟွာရှန်း၏ ရင်ထဲတွင်လည်း ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။ "သခင်မလေး... ကြည့်ချင်ပါသလား"

ဟွာရှန်း၏ အသံထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ချင်စီယောင်က မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ဝမ်ထျန်းမျှော်စင်ပေါ်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသော အသံများသာ ရှိနေလေတော့သည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ချင်စီယောင်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟလာကာ သူမ၏လည်ချောင်းအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ရင်ကွဲနာကျဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အက်ရှနေခဲ့၏။ "ခင်ပွန်းက... ထွက်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်လား"

ချင်စီယောင်၏ အမေးကို ကြားသောအခါ ဟွာရှန်းက သူမ၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ချင်တပ်မတော်က ချီတပ်မတော်နဲ့ နှစ်ရက်နဲ့ နှစ်ညတိတိ သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြပါတယ်။

နှစ်ဖက်စလုံးက သူတို့ရဲ့ အင်အားတစ်ဝက်ကျော်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပါတယ်။

ချီတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က သူကိုယ်တိုင် ဝင်္ကပါအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ ကံကြမ္မာစွမ်းအားတွေကို အသုံးပြုကာ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ အသေခံတိုက်ခိုက်ခဲ့ပါတယ်။

သခင်လေးက တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ပြီး ဝင်္ကပါထဲကို ဝင်ရောက်ကာ ဖြိုခွဲခဲ့ပြီး ချီတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ကို သတ်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။

ချီတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ကို သခင်လေးက ကွပ်မျက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် သခင်လေးလည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ သက်စောင့်မီးတောက်ကလည်း မှေးမှိန်နေခဲ့ပါတယ်။

အခြေအနေ မကောင်းတော့တာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ လျိုဟော်တိုင်းပြည်နဲ့ ရှီးကူတိုင်းပြည်က မသေမျိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးဟာ သူတို့ရဲ့ မသေမျိုးလက်နက်ဖြစ်တဲ့ ဝိညာဉ်ခြေမွကျောက်စိမ်းပြားကို ပူဇော်ပြီး စစ်မြေပြင်က သွေးအငွေ့အသက်တွေကို အသုံးပြုကာ ကျွန်မတို့ ချင်တပ်မတော်တစ်ခုလုံးကို မြှုပ်နှံပစ်ဖို့နဲ့ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဖြတ်တောက်ဖို့အတွက် မှော်ဝင်္ကပါတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့ပါတယ်။

သခင်လေးက အထက်သုံးဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး အဲဒီဝင်္ကပါကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖြိုခွဲခဲ့ပါတယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့...

ဝင်္ကပါကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ပါတယ်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူတွေ အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ပါဘူး။

မသေမျိုးအဆင့် ပူဇော်ခံပညာရှင်တွေဖြစ်တဲ့ ပိုင်ဝေ့ နဲ့ ရှင်းချန်၊ ပြီးတော့ ကျောက်စိမ်းသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ပူဇော်ခံပညာရှင်တွေဖြစ်တဲ့ ထျန်းယာ၊ ချန်ရီရန် နဲ့ ဝူပေါ်ဝေ့ တို့အားလုံးလည်း စစ်မြေပြင်မှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ကြပါတယ်။

သခင်လေးကတော့...

ရုပ်အလောင်းတောင် မကျန်ရစ်ခဲ့ပါဘူး..."

ဟွာရှန်း စကားပြောပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ချင်စီယောင်က သူမ၏ စကတ်စကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရာ သူမ၏ ပါးပြင်ထက်တွင် သွေးရောင်တစ်စက်မျှပင် မရှိတော့ချေ။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ချင်စီယောင်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။ အစ်မဟွာရှန်း... အစ်မ အရင်ဆင်းသွားနှင့်ပါ။ ကျွန်မ ဒီမှာ ခဏလောက် ဆက်ထိုင်နေဦးမယ်။ ဒီကိစ္စကို... ယောက္ခမကြီးကို အသိမပေးပါနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး" ဟွာရှန်းက ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးကာ ဝမ်ထျန်းမျှော်စင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

[ခင်ပွန်း... ကျွန်မကို ကတိပေးပါ။ ကျွန်မကို ထားမသွားဘူး မဟုတ်လား ဟင်]

[ခင်ပွန်း... ရှင့်အတွက် တစ်သက်လုံး ကပြဖျော်ဖြေပေးမယ်။ ရှင် ငြီးငွေ့သွားလို့ မရဘူးနော်]

[ခင်ပွန်း ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ကြမယ်လေ]

[ခင်ပွန်း... ရှင် သေချာပေါက် ပြန်လာမယ် မဟုတ်လားဟင်]

ဟွာရှန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ ခြေထောက်များကို ကွေးကာ သွယ်လျသော လက်မောင်းလေးများဖြင့် ဒူးခေါင်းများကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်လေ၏။

မြင်ကွင်းတစ်ခုပြီးတစ်ခုသည် အမျိုးသမီး၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် အဆက်မပြတ် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပေသည်။

အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ ဒူးများကို ပို၍ပို၍ နီးကပ်စွာ ဆွဲယူလိုက်ပြီး မျက်နှာကို ပေါင်ကြားထဲတွင် အပ်ကာ သူမ၏ ပခုံးလေးများမှာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်လောက်အောင် တုန်ယင်နေလျက် အက်ရှသောအသံဖြင့် ရှိုက်ငိုလိုက်လေတော့သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ကတိပေးထားခဲ့တာလေ"

"ရှင် ကျွန်မကို ကတိပေးထားခဲ့တာလေ..."

"လူလိမ်ကြီး"

"လူလိမ်ကြီး..."