အခန်း ၄၅၆

အခန်း (၄၅၆)

ချီတိုင်းပြည် မြို့တော်။

မဟာချင်တပ်မတော်သည် မြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်တပ်စွဲပြီးဖြစ်လေ၏။

ရှောင်မို ပြဋ္ဌာန်းခဲ့သော စစ်ဥပဒေများအရ ချင်တပ်မတော်သည် သာမန်ပြည်သူပြည်သားများကို နှောင့်ယှက်ခြင်း လုံးဝ မပြုလုပ်ရဘဲ ဖောက်ဖျက်ကျူးလွန်သူများကို ပြင်းထန်စွာ အပြစ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

နန်းတော်အတွင်းသို့ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ပြီးနောက် ချင်တပ်မတော်သည် ချီတော်ဝင်မိသားစုဝင် အားလုံးကို တစ်ယောက်မကျန် သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ကြလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ချင်တပ်မတော်ကို ရှာဟောက်နန်နှင့် ဖန်ဝေ့မင်တို့က ကွပ်ကဲအုပ်ချုပ်နေကြ၏။

ယခင်က ရှောင်မို ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် မြေပြင်အနေအထားပြ မြေပုံများ၊ သန်းခေါင်စာရင်း မှတ်တမ်းများ၊ အရာရှိစာရင်းများနှင့် ချီတိုင်းပြည်၏ အခြားသော စာရွက်စာတမ်းများကို စာအုပ်များအဖြစ် စုစည်းကာ ချင်တိုင်းပြည် နန်းတော်ဆီသို့ ကြိုတင်ပေးပို့ခဲ့ကြလေသည်။

ထိုအရာများကို ပြီးစီးပြီးနောက် ရှာဟောက်နန်နှင့် ဖန်ဝေ့မင်တို့သည် မြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေးအစီအစဉ်များကို ရေးဆွဲကာ မာကျင်းဖုန်၊ ဆုလဲ့ နှင့် မြောက်ပိုင်းမှ နာမည်ကျော် စစ်သူကြီးအချို့ကို ချီတိုင်းပြည် မြို့တော်အား စောင့်ကြပ်ရန် ချန်ထားခဲ့ကြပေသည်။

ချီတိုင်းပြည် ကျဆုံးပြီး သတ္တမမြောက်နေ့။

ရှာဟောက်နန်သည် လှံရှည်တစ်လက်နှင့် ရွှံ့ရုပ်လေးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် ချီတိုင်းပြည် မြို့တော်မှ တစ်လှမ်းချင်းစီ ထွက်ခွာလာခဲ့လေ၏။

ထိုလှံရှည်မှာ ရက်စက်သော လှံဆယ်လက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

၎င်း၏သခင် ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် ရက်စက်သော လှံဆယ်လက်ပေါ်ရှိ အသက်ဝိညာဉ်အမှတ်အသားသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

သို့တိုင်အောင် ရက်စက်သော လှံဆယ်လက်မှာ ရံဖန်ရံခါ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်း၏သခင် ထွက်ခွာသွားခြင်းကို ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေ၏။

ထိုရွှံ့ရုပ်လေးမှာမူ မည်သည့် မှော်လက်နက်မှ မဟုတ်ဘဲ သာမန်ရွှံ့ရုပ်လေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤသို့သော ရွှံ့ရုပ်လေးသည်ပင်။

ဆီးနှင်းမင်းသား သူ၏အသက် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကာကွယ်သွားခဲ့သော အရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

ဤရွှံ့ရုပ်လေး၏ ထူးခြားချက်ကို ရှာဟောက်နန် မသိရှိသော်ငြားလည်း ဆီးနှင်းမင်းသားအတွက် ၎င်း၏ အရေးပါမှုသည် အလွန်ထူးကဲမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့ပေသည်။

ချီတိုင်းပြည် မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီးနောက်။

မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ချင်တပ်မတော်မှ စစ်သည်တစ်သန်းစလုံးသည် ခေါင်းတွင် အဝတ်ဖြူများ ပတ်စည်းထားကြကာ တံခါးနှစ်ဖက်စလုံး၌ တန်းစီရပ်နေကြလေ၏။

စစ်သည်တိုင်း၏ မျက်ဝန်းများသည် နီရဲနေကြပြီး သူတို့သည် ရင်ကော့ကာ မတ်မတ်ရပ်လျက် လက်ထဲရှိ လက်နက်များကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြပေသည်။

"စစ်သူကြီး"

ရှာဟောက်နန်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ အမွေအနှစ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သေကွဲကွဲခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော်ငြားလည်း ဤအချိန်၌ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲလာခဲ့ချေပြီ။

"မဟာတိုက်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။

ကျွန်တော်တို့

ပြန်ကြမယ်"

နှစ်လအကြာတွင်။

"ချင်တပ်မတော်ကြီး အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာပြီဟေ့"

"ငါတို့ရဲ့ မဟာချင်စစ်သည်တော်တွေ ပြန်ရောက်လာကြပြီ"

"မြန်မြန် မြန်မြန် မြန်မြန်... သွားကြည့်ကြရအောင်"

"အခုမသွားရင် နေရာလွတ်တောင် ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ချင်တပ်မတော်ကြီး ပြန်ရောက်လာပြီလား။ သိပ်ကောင်းတာပဲ... ငါ ဆီးနှင်းမင်းသားကို ထပ်ပြီး တွေ့ရတော့မယ်"

"တွေ့ရတော့ရော ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ။ ဆီးနှင်းမင်းသား ဒီတစ်ခါ ပြန်လာရင် ဧကရီနဲ့ တကယ်ပဲ လက်ထပ်တော့မှာကို"

"အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ငါကတော့ ဆီးနှင်းမင်းသားကို သဘောကျနေတုန်းပဲ။ နင်က အဲဒီလောက်စွမ်းရင် မသွားနဲ့ပေါ့"

"ငါ့ကို စောင့်ပါဦး... ငါလည်း ဆီးနှင်းမင်းသားကို ကြည့်ချင်တယ်"

ယနေ့တွင် ချင်တပ်မတော်ကြီး ချင်တိုင်းပြည် မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သတင်းများသည် တစ်ဆင့်မှတစ်ဆင့်၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ရာချီ၍ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားကာ မြို့တော်၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ရောက်ရှိသွားလေတော့သည်။

ယခင်က ချင်တပ်မတော် မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ပြည်သူပြည်သားများသည် လမ်းမများ၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရပ်လျက် တပ်မတော်ကြီး အောင်ပွဲခံ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာမှုကို ကြိုဆိုနေကြလေ၏။

မြို့တော်၏ တံခါးများ ပွင့်ဟသွားပြီး တပ်မတော်ကြီးသည် မြို့တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။

အမျိုးသမီးများစွာသည် ဆီးနှင်းမင်းသား၏ မျက်နှာကို နောက်တစ်ကြိမ် မြင်တွေ့ခွင့်ရရန် မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် အရှေ့သို့ လည်ဆန့်ကြည့်နေကြလေသည်။

သို့သော် ဤအမျိုးသမီးများသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်မျှော်နေခဲ့သော်ငြားလည်း သူ့ကို မမြင်တွေ့ခဲ့ရချေ။

သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ခေါင်းတွင် အဝတ်ဖြူများ ပတ်စည်းထားပြီး လေးနက်တည်ကြည်သော အမူအရာများရှိနေကြသည့် ချင်စစ်သည်တော်များကိုသာ ဖြစ်လေသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ စစ်သည်များသည် ခေါင်းတလားတစ်ခုကို ထမ်းပိုးလာကြ၏။

တစ်လှမ်းချင်းစီ၊ သူတို့သည် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာကြလေသည်။

ရှောင်အိမ်တော်၏ နောက်ဘက်ခြံဝင်းအတွင်း၌ ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ ယောက္ခမကြီး အိပ်ရာဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဆေးပန်းကန်ကို ကိုင်လျက် ယောက္ခမကြီးအား ဂရုတစိုက် ဆေးတိုက်နေခဲ့ပေသည်။

ယနေ့ နံနက်အရုဏ်တက်ချိန်မှာပင် ချင်စီယောင်သည် ရှောင်အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျိုးရူရှီး၏ အနီးတွင် စောင့်ရှောက်ပေးနေသော နန်းတွင်းသမားတော်က ချွေ့ချွေ့အား နန်းတော်သို့ အမြန်သွားကာ ဧကရီကို အကြောင်းကြားရန် ပြောဆိုခဲ့သောကြောင့်ပင်။ သခင်မကျိုးသည် ယနေ့ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကိုပါ ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့လေသည်။

ဆေးတိုက်ပြီးနောက် ချင်စီယောင်က ဆေးပန်းကန်ကို ချထားကာ လက်ကိုင်ပဝါတစ်ထည်ကို ကောက်ယူပြီး ယောက္ခမကြီး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များရှိ ဆေးအစွန်းအထင်းများကို ညင်သာစွာ သုတ်သင်ပေးလိုက်လေ၏။

"စီယောင်... ဒီကာလအတွင်းမှာ သမီးအတွက် တကယ်ပဲ ပင်ပန်းခဲ့ရပြီ"

ကျိုးရူရှီးက သူမ၏ ချွေးမလေးကို အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးရူရှီးမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီး သူမ၏ ဆံပင်များ အားလုံး ဖြူဖွေးနေပြီဖြစ်သော်ငြားလည်း ဤအမျိုးသမီးကြီးသည် အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

"အမေ... ဒါတွေက သမီး လုပ်ရမယ့် တာဝန်တွေချည်းပါပဲ။ မပင်ပန်းပါဘူး"

သူမ၏ ယောက္ခမကြီး၏ သက်စောင့်မီးတောက်ကို အာရုံခံမိလိုက်သောအခါ ချင်စီယောင်မှာ သူမ၏ ခေါင်းကိုငုံ့ကာ လက်သီးလေးများကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်မိသွားလေတော့သည်။

ကျိုးရူရှီးက လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ချင်စီယောင်၏ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြုံးလိုက်လေ၏။

"အရူးမလေး... တစ်နေကုန် အမြဲတမ်း မျက်နှာမကောင်းဖြစ်မနေပါနဲ့။ လူတိုင်းမှာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာတွေ ရှိကြတာပဲ၊ အတင်းအကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားစရာ မလိုပါဘူး။

ပြီးတော့ အမေက အရမ်းကို ကောင်းမွန်လွန်းတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို နေထိုင်ခဲ့ရပြီးပါပြီ။

အမေ့ဘဝမှာ အပျော်ရွှင်ဆုံး အရာနှစ်ခုက ပထမတစ်ခုက မိုအာလေးလို သားတစ်ယောက် ရခဲ့တာ၊ ဒုတိယတစ်ခုက သမီးလို ချွေးမလေးတစ်ယောက် ရခဲ့တာပါပဲ။

အမေ မရှိတော့တဲ့အခါ သမီးတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းကောင်းနေကြရမယ်နော်။

လင်မယားတွေ စကားများကြတယ်ဆိုတာ ရှောင်လွှဲလို့မရဘူးဆိုတာကို အမေ သိပါတယ်။ လောကကြီးမှာ စကားမများဖူးတဲ့ လင်မယားဆိုတာ ဘယ်မှာရှိမှာလဲ။

ဒါပေမယ့် အိပ်ရာခေါင်းရင်းက ရန်ပွဲက အိပ်ရာခြေရင်းရောက်ရင် ပြီးသွားတာပါပဲ။ သမီးက အဲဒီ သစ်တုံးခေါင်း မိုအာလေးအပေါ် အငြိုးမထားသင့်ပါဘူး။

သူ့ကို ရက်အနည်းငယ်လောက် လျစ်လျူရှုထားလိုက်ရုံနဲ့ သူ မှားမှန်း သူသိသွားပါလိမ့်မယ်"

"အမေ... သမီး သိပါတယ်" ချင်စီယောင်က မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်ဝန်းများနှင့်အတူ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။ "စိတ်ချလက်ချသာ နေပါအမေ... သမီးက ခင်ပွန်းနဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေသွားပါ့မယ်။ အမေ့ကို လုံးဝ စိတ်မပူစေရပါဘူး"

"အင်း... ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့... ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့... သမီးတို့နှစ်ယောက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေသရွေ့ကတော့ တခြားဘယ်အရာထက်မဆို ပိုကောင်းပါတယ်"

ထိုသို့ပြောနေစဉ် ကျိုးရူရှီးသည် သူမ၏ မျက်ခွံများ တဖြည်းဖြည်း ပို၍ လေးလံလာပြီး အသက်ရှူသံများလည်း ပို၍ အားနည်းလာကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ကျိုးရူရှီးသည် အမှန်တကယ်ပင် အိပ်စက်ချင်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် သူမ အိပ်ပျော်သွားခဲ့လျှင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်နိုးထလာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း သူမ ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့ပေသည်။

"စီယောင်... အပြင်ဘက်မှာ အရမ်းစည်ကားနေတယ်လို့ အမေ ကြားနေရတယ်။ တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေလို့လား"

ကျိုးရူရှီးက သူမကိုယ်သူမ အတင်းအကျပ် နိုးကြားနေအောင် ကြိုးစားရင်း စီယောင်ကို မေးလိုက်လေ၏။

ချင်စီယောင်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် နံရံတစ်ဖက်သာခြားသော လမ်းမဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သဲ့သဲ့မျှသာ ကြားနေရသော ဆူညံသံများကို နားထောင်ကာ အသံတုန်ရီလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အမေ... ခင်ပွန်း ပြန်ရောက်လာပါပြီ"

"မိုအာလေး ပြန်ရောက်လာပြီလား... သိပ်ကောင်းတာပေါ့"

ကျိုးရူရှီး၏ အသိစိတ်များမှာ ပိုမို ဝေဝါးလာပြီး သူမ၏အသံမှာ အိပ်မက်ယောင်နေသည့်အလား ပေါ့ပါးနေခဲ့လေ၏။

"ဒီမဟာတိုက်ပွဲကြီး ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ မိုအာလေး... သူ စစ်မြေပြင်ကို ထွက်သွားစရာ မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား။ မြို့တော်ထဲမှာ နည်းနည်းလောက် ပိုကြာကြာ နေနိုင်တော့မှာပေါ့"

"အင်း... အမေ... ခင်ပွန်း ပြန်ရောက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ... သူ ပြန်ရောက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ အပြင်ကို ထွက်သွားစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ လောကကြီးမှာ ဘာစစ်ပွဲမှ မရှိတော့ဘူးလေ... အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ"

ချင်စီယောင်က ပြောနေရင်း မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းလာခဲ့တော့သည်။

"အခုကစပြီး ခင်ပွန်းနဲ့ သမီးက အမေ့နားမှာ အချိန်တိုင်း အတူတူ နေပေးနိုင်တော့မှာပါ။

သမီးတို့ မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာလေ။ ခင်ပွန်းကပြောတယ်... သူက ကလေး သုံးလေးယောက်လောက် ယူချင်တယ်တဲ့။ အဲဒီကလေးလေးတွေ ကြီးလာတဲ့အခါ အမေ့ကို အဖွား လို့ ခေါ်ကြမှာနော်"

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့... သိပ်ကို ကောင်းတာပေါ့..."

ကျိုးရူရှီး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး သူမ၏ သူငယ်အိမ်များကလည်း တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာခဲ့လေသည်။

သူမ၏ အကြည့်များသည် ချင်စီယောင်၏ ဘေးဘက်မှ ရွေ့လျားသွားကာ ချင်စီယောင်၏ အနောက်ဘက်ဆီသို့ ငေးကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။ "အယ်... စီယောင်... ကြည့်စမ်းပါဦး... မိုအာလေး အမေ့ကို လာကြည့်တာလား... အမေ့မျက်လုံးတွေက နည်းနည်း... အမေ သေချာ မမြင်ရဘူးဖြစ်နေတယ်..."

ချင်စီယောင်က လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိဘဲ ဗလာကျင်းနေသော ခြံဝင်းလေးသာ ရှိလေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် အမေ" ချင်စီယောင်က သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များကို ကဗျာကယာ သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကြားမှ ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေ၏။ "ခင်ပွန်းက အမေ့ကို လာကြည့်တာပါ... ခင်ပွန်း ပြန်ရောက်လာပါပြီ"

"သူ ပြန်လာပြီဆိုတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့ကွယ်... သူ ပြန်လာပြီဆိုတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့..."

ကျိုးရူရှီးသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်ချလိုက်လေတော့သည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် ကျိုးရူရှီး၏ အမြင်အာရုံသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကြည်လင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ကျိုးရူရှီးသည် ထိုဆောင်းရာသီ ညတစ်ညဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ထိုနေ့တွင် သူမ၏ ကလေးငယ်လေး လောကထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် သူမ၏ ဘဝသည် ကလေးငယ်လေး၏ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ခြယ်မှုန်းလိုက်သော အရောင်အသွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ၏။

ကလေးငယ်၏ ပထမဆုံး ငိုကြွေးသံ၊ သူမကိုယ်တိုင်၏ ကူကယ်ရာမဲ့မှု။

ကလေးငယ်၏ ပထမဆုံး အပြုံး၊ သူမကိုယ်တိုင်၏ ပျော်ရွှင်မှု။

ကလေးငယ်၏ ပထမဆုံး ဗလုံးဗထွေးစကားသံ၊ သူမကိုယ်တိုင်၏ ကြည်နူးမှု။

ကလေးငယ်၏ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းများ၊ သူမကိုယ်တိုင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှု။

ကလေးငယ် ပထမဆုံးအကြိမ် နှင်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်ခဲ့ခြင်း၊ သူမကိုယ်တိုင်၏ ရင်နာရမှု။

ပထမဆုံး မွေးနေ့... သူမကိုယ်တိုင်၏ မျှော်လင့်ချက်များ။

"မိုအာလေး... ဒါက အမေ မင်းကိုပေးတဲ့ ပထမဆုံး မွေးနေ့လက်ဆောင်ပဲ"

ကျိုးရူရှီးသည် ကလေးငယ်၏ လည်ပင်းတွင် ငြိမ်းချမ်းရေး ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးပြားလေးတစ်ခုကို ဆွဲပေးလိုက်လေသည်။

"အမေက... နောင်အနာဂတ်မှာ မင်း ဘယ်လို အောင်မြင်မှုတွေ ရလာမလဲဆိုတာကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။

အမေ မျှော်လင့်တာတစ်ခုတည်းက မိုအာလေး..."

"အမေ... ဘာတွေပြောနေတာလဲဟင်"

ကျိုးရူရှီး၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်စီယောင်က အမြန် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်လေသည်။

"နှစ်တွေ တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ်... နှစ်တွေ တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ်..."

"နှစ်တိုင်း..."

"ငြိမ်းချမ်းပါစေ။"