အခန်း ၉၅

အခန်း (၉၅) ငွေပေးချေရန် ဖြစ်နိုင်ပြီ

"အိုး... မင်းတို့လည်း မစ္စတာချန်ကို လာတွေ့တာလား..."

"ဒါကို အတည်ပြုဖို့အတွက် ဖုန်းတစ်ချက်လောက်တော့ ဆက်ပေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်..." ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

သို့သော် သူ၏ ပြုံးနေသော အမူအရာကပင် လီဝေကို လုံးလုံးလျားလျား ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့ပေ၏။

Mercedes-Benz G-wagon မောင်းနှင်လာသူက အေးအေးဆေးဆေး ဝင်သွားနိုင်သော်လည်း Lamborghini Aventador မောင်းနှင်လာသူက အဘယ်ကြောင့် ဖုန်းဆက်၍ အတည်ပြုနေရမည်နည်း။

ဤကဲ့သို့သော တံခါးစောင့်မျိုးသည် တကယ်ကို အခြေအနေနှင့် အချိန်အခါကို နားမလည်ဘဲ လူတစ်ဖက်သားကိုလည်း မျက်နှာချိုသွေးရန် မသိချေ။

သူက ပို၍ ချမ်းသာကြောင်းကို ဤတံခါးစောင့်က မမြင်နိုင်ဘူးလော။

မိမိတွင်ရှိသော အာဏာအနည်းငယ်ကို အသုံးပြု၍ အခြားသူများကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်တတ်သူတစ်ယောက်သည် မည်သို့သော အရည်အသွေးမျိုး ရှိနေမည်နည်း။

"မင်းကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာနော်... တကယ်လို့ ငါ ဖုန်းဆက်လိုက်ရင် အခြေအနေတွေက တခြားစီ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..." လီဝေသည် သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဝတ်စုံပြည့်အမျိုးသားအား အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး..." ဝတ်စုံပြည့်အမျိုးသားက ပြုံးလိုက်ပြီး မည်သည့် စိတ်မရှည်မှု သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်မှု အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မပြသခဲ့ချေ။

"ကောင်းပြီလေ ကောင်းပြီလေ... အခုဆို ခွေးကြောင်ကြွက်တွေတောင် ငါ့ကို လာစိန်ခေါ်ရဲနေပြီပဲ..." လီဝေသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ချန်ဟိုင်ထံသို့ ဖုန်းဆက်ရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ဦးလေးချန်လား... ကျွန်တော် ရှောင်ဝေ ပါ... ဦးလေး အိမ်ရောင်းမယ်ဆိုတာ တွေ့လို့ လာကြည့်တာပါ..."

"ဒါပေမဲ့ ဦးလေးတံခါးဝက ဒီလောက်စောက်ချိုးမပြေတဲ့ လုံခြုံရေးက ကျွန်တော့်ကို အထဲပေးမဝင်ဘူး... အဲဒါကို ဘယ်လိုပြောမလဲ..." လီဝေက ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ငါ အခုပဲ ထွက်လာခဲ့မယ်..." ချန်ဟိုင်က ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းချသွားလေသည်။

ဖုန်းချပြီးချိန်တွင် လီဝေသည် ပို၍ပင် ယုံကြည်မှုရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက ဖုန်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ချန်ဟိုင် ထွက်လာတဲ့အထိ စောင့်နေလိုက်... အဲဒီကျရင် မင်း ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

သူ၏ စကားတစ်ခွန်းလုံးသည် ခြိမ်းခြောက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

တစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်လာခဲ့ပြီး ဤသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ဝတ်စုံပြည့်အမျိုးသားက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားလေသည်။

"သခင်ကြီး... ဒီနှစ်ယောက်က အိမ်ဝယ်ဖို့ လာကြတာပါ..." ဝတ်စုံပြည့်အမျိုးသားက စုယွမ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ငါ နားလည်ပြီ..." ချန်ဟိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လီဝေကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ခုနက ဖုန်းထဲမှာ မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်..."

ချန်ဟိုင် ရောက်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် လီဝေသည် အားကိုးစရာ ကျောထောက်နောက်ခံတစ်ခု ရှာတွေ့သွားပြီဟု တွေးလိုက်ပေ၏။ ထို့နောက် သူက ဝတ်စုံပြည့်အမျိုးသားကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဦးလေးချန်... အဲဒါ သူပဲ... သူက အရမ်းမောက်မာပြီး ရိုင်းစိုင်းတယ်... သူ့ကို အိမ်တော်ထိန်းအဖြစ် ခန့်ထားတာက ဦးလေးအတွက်တော့ အရှက်ရစရာပဲ..."

"ဦးလေးချန်... ဒီလို အထက်စီးဆန်တဲ့ ကောင်မျိုးကို အခုချက်ချင်း အပြစ်ပေးသင့်တယ်..." လီဝေက ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုလည်း ငါ့ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းကို အရင်တောင်းပန်လိုက်စမ်း..." ချန်ဟိုင်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်ရာ သူ၏ လေသံမှာ အလွန်အမင်း တည်ကြည်လေးနက်နေပေ၏။

"ဟမ်... ဦးလေးချန်... အစေခံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို လာစိန်ခေါ်တာကို ကျွန်တော်က သူ့ကို တောင်းပန်ရမယ်ပေါ့... ဦးလေးချန်... ကျွန်တော်က ဦးလေးအိမ်ကို ဝယ်မယ့်သူပါ..." လီဝေက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ငါ့ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်း အကြောင်းကို ငါ ကောင်းကောင်းသိတယ်... သူက ဘယ်တော့မှ အဲဒီလို လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး..."

"ဒီအတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုပဲရှိတယ်... အဲဒါက မင်းရဲ့ ပြဿနာပဲ... တကယ်လို့ မင်း မတောင်းပန်ဘူးဆိုရင် ဒီအိမ်ကို မင်းဆီရောင်းဖို့ ငါ လုံးလုံးလျားလျား စဉ်းစားမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီမစ္စတာစု ကလည်း အိမ်ဝယ်ဖို့ လာတာပဲ..." ချန်ဟိုင်၏ သဘောထားမှာ အလွန်တင်းမာနေပြီး ဝတ်စုံပြည့် အိမ်တော်ထိန်းဘက်မှ ရပ်တည်ပေးနေကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေ၏။

"ဒါက..."

လီဝေ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ သူ၏ ဖခင်မွေးနေ့သည် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ပြီး ဖခင်အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် ဤတောင်စောင်းရှိ ပန်းရှန် ဗီလာဧရိယာကို လာရောက်ဝယ်ယူခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ အကယ်၍ ဖခင်သာ ပျော်ရွှင်သွားပါက မိသားစုပိုင် ကုမ္ပဏီကို သူ့ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ကောင်း ပေးအပ်လာနိုင်ပေသည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိချိန်တွင် လီဝေသည် ၎င်းတို့၏ အကူအညီကို လိုအပ်နေသောကြောင့် မလိုလားစွာဖြင့်သာ သဘောတူလိုက်ရလေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ခုနက ကျွန်တော့်အမှားပါ... တောင်းပန်ပါတယ်..." လီဝေက အလွန် မလိုလားစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"သခင်လေးက ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပင့်နေပါပြီ... ကျွန်တော်က အိမ်တော်ထိန်း တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်ပြီး ဒီလို တောင်းပန်မှုမျိုးနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး..." အိမ်တော်ထိန်းက ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

လီဝေက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ လှောင်ပြောင်နေခဲ့၏။

'မင်းအပြစ်မဟုတ်မှန်း သိရက်နဲ့တောင် တောင်းပန်နေရသေးတယ်... အဲဒါက ကိုယ့်ဒုက္ခ ကိုယ်ရှာတာ မဟုတ်ဘူးလား...'

"ကဲ... မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး အိမ်ဝယ်ဖို့ လာတာဆိုတော့ အတူတူ လာကြည့်ကြတာပေါ့... နောက်ဆုံး ဘယ်သူ အောင်မြင်သွားမလဲ ဆိုတာကတော့ မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်..." ချန်ဟိုင်က ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူက စုယွမ်နှင့် လီဝေကို အထဲသို့ ဝင်ရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်၏။

လီဝေသည် စုယွမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ စုယွမ်က သူ၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးလုံးလျားလျား မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

"ဒါက တော်တော်လေး မထင်မှတ်ထားစရာပဲ... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ဆိုရင် ငါနဲ့ တကယ်ပဲ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မှာမို့လား..."

လီဝေက အထင်သေးဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးနိုင်သော ဟန်ပန်ကို ပြသရန်အတွက် စုယွမ်၏ ရှေ့မှ တမင်သက်သက် လျှောက်သွားလေ၏။

တောင်စောင်းရှိ ဗီလာများ၏ ဒီဇိုင်းနှင့် အဆောက်အအုံ အပြင်အဆင်များသည် ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိပေသည်။

တောင်တန်းများနှင့် ရေပြင်များကြားတွင် တည်ရှိနေပြီး လေထုက အလွန်အမင်း သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်ကာ ရှုခင်းများကလည်း ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသည်။

၎င်းသည် အနားယူ အပန်းဖြေရန်အတွက် ပြီးပြည့်စုံသော နေရာတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ရေကူးကန်၊ အားကစားခန်းမ အစရှိသဖြင့် လိုအပ်သည်များ အားလုံး ပြည့်စုံစွာ ရှိနေပေသည်။

ထိုနေရာတစ်ဝိုက်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီးချိန်တွင် သူတို့အုပ်စုသည် ၎င်းတို့၏ နောက်ဆုံးနေရာဖြစ်သော ဗီလာ၏ မြေအောက်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

"ဒါက မြေအောက်ခန်းပါ... ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းဖို့အတွက်တော့တော်တော် အဆင်ပြေပါတယ်..."

"အိမ်ရဲ့ အခြေအနေကတော့ ဒီလောက်ပါပဲ... ငါက ဈေးကြီးကြီးတောင်းဖို့ မရည်ရွယ်ထားပါဘူး... ယွမ် ၂၅ သန်းဆိုတာ တစ်ပတ်ရစ် အိမ်ခြံမြေ တစ်ခုအနေနဲ့တောင်မှ အလွန်အမင်း ဈေးသက်သာနေပါပြီ..."

"ဒါဆိုလည်း သဘောတူညီမှု ရပြီပေါ့... ဘယ်သူအရင် ပိုက်ဆံပေးနိုင်လဲ အဲဒီလူက အိမ်ကိုရမယ်..." ချန်ဟိုင်က ပြောဆိုလိုက်၏။

စုယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မြေအောက်ခန်းအတွင်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ သေချာပေါက်ပင် ဗီရိုတစ်ခုပေါ်တွင် ခေါက်ထားသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်လေသည်။

"ဒါက ထန်ပေါ်ဟူ၏ စစ်မှန်သောပန်းချီကား ဖြစ်ရမယ်..."

စုယွမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်သော်လည်း ၎င်းကို ဖွင့်၍ မကြည့်ခဲ့ချေ။

ထိုပန်းချီကားလိပ်ကို အလွန်ပေါ့ပေါ့တန်တန် ထားရှိထားခြင်းက ဤချန်ဟိုင်သည် ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော လက်ရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း မသိရှိထားသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပေ၏။

"ယွမ် ၂၅ သန်းလား..."

လီဝေ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူက ယွမ် ၂၅ သန်းကဲ့သို့သော ငွေကြေးအမြောက်အမြားကို သေချာပေါက် ထုတ်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိချေ။ အိတ်သွန်ဖာမှောက် ရှာဖွေလျှင်တောင်မှ သူ့ထံတွင် ယွမ် ဆယ့်ရှစ်သန်းသာ ရှိပေသည်။

"အင်း... ဦးလေးချန်..."

"ဦးလေးရဲ့ ဈေးက နည်းနည်း များမနေဘူးလား..."

"ဒီဈေးနဲ့ဆိုရင် တခြားနေရာမှာ ဗီလာအသစ် တစ်လုံးတောင် ဝယ်လို့ရတယ်... ဦးလေးချန် ပိုက်ဆံလိုနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် ကြားထားပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလို အဆမတန် ဈေးကြီးကြီးတော့ တောင်းလို့ မရဘူးမလား..."

"ဒီလိုလုပ်ရင်ရော... ဦးလေးက ယွမ် ၂၅ သန်းအထိ တောင်းနေစရာ မလိုပါဘူး... ယွမ် ဆယ့်ငါးသန်းဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

"ကျွန်တော် ပိုက်ဆံကို တိုက်ရိုက် လွှဲပေးပါ့မယ်... ပြီးတော့ တစ်မိနစ်လေးတောင် နောက်ကျမှာ မဟုတ်ဘူး... ဦးလေးဆီ ပိုက်ဆံပေးဖို့ အချိန်ဆွဲနေမှာ မဟုတ်ဘူး..." လီဝေက ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မည်ဆိုပါက ဤဈေးနှုန်းမှာ အမှန်တကယ် ဈေးသက်သာလွန်းလှပေသည်။

သို့သော် လက်ရှိအချိန်တွင် ချန်ဟိုင်က ငွေ အရေးတကြီး လိုအပ်နေသောကြောင့် သူ့အနေနှင့် အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

'တကယ်လို့ ငါ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ဈေးနှိမ်လိုက်နိုင်မယ်ဆိုရင်...'

'ငါက သူ့ရဲ့ အသက်သွေးကြောကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆုပ်ထားနိုင်မှာပဲ...'

'ပြိုင်ဘက်ဘက်ကိုတော့ စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး...'

'ဒီလောက် များတဲ့ ပိုက်ဆံတောင် မထုတ်နိုင်တဲ့လူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီပစ္စည်းကို ဝယ်နိုင်မှာလဲ...'

ဤသို့ ဈေးဆစ်နေသည်ကို ကြားချိန်တွင် ချန်ဟိုင် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။ ယွမ် ၁၅ သန်းဆိုသည်မှာ လက်တွေ့အားဖြင့် ဓားပြတိုက်နေခြင်းပင်။ သူက ငွေကြေးကို အလွန်အမင်း လိုအပ်နေပြီး လီဝေ၏ အတင်းအကျပ် ဈေးနှိမ်မှုကို အလွန်အမင်း မကျေနပ်သော်လည်း သူက…

"ဟူး..."

ချန်ဟိုင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ မီတာ ငါးခြောက်မီတာခန့် အကွာတွင်ရှိသော စုယွမ်ထံသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"ဒီက မစ္စတာစု ကရော ဘယ်လောက် ပေးနိုင်မလဲ..." ချန်ဟိုင်က မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဟားဟား... ဦးလေးချန်... ဦးလေးက သူ့ကို သွားမေးနေစရာ မလိုပါဘူး... သူက ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်များ ထုတ်ပေးနိုင်မှာမို့လို့လဲ... သူက Mercedes-Benz G-Wagon ကို မောင်းပြီး ကျွန်တော်က Lamborghini Aventador ကို မောင်းတာလေ... ဘယ်သူက ငွေကြေးအင်အား တောင့်တင်းလဲဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ..."

"ယွမ် ၁၅ သန်းကိုတောင် သူ ထုတ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..." လီဝေက ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ယွမ် ၂၅ သန်း ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် များပြားလှသော်လည်း ဤ ထန်ပေါ်ဟူ၏ စစ်မှန်သောပန်းချီကား နှင့် လဲလှယ်နိုင်ရန်မှာမူ ရိုးရှင်းစွာပင် ကြီးမားလှသော အမြတ်အစွန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

"မစ္စတာချန်... ယွမ် သန်းနှစ်ဆယ့်ငါးဆယ်ဆိုတဲ့ ဈေးက တကယ်ကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်..."

"ကျွန်တော်က တခြားသူတွေ ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ အခွင့်ကောင်းယူတတ်တဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး... ဒါကြောင့် ယွမ် ၂၅ သန်းပဲ ထားလိုက်ကြတာပေါ့..."

"ကျွန်တော် အခုပဲ ပိုက်ဆံ ချေနိုင်ပါတယ်..."