အခန်း ၉၉

အခန်း (၉၉) အံ့အားသင့်သွားသော ကျိုးရို့

"ဒီပန်းချီကားက တကယ်ပဲ ယွမ်သန်း ၂၀၀ တန်တယ်..." စုယွမ်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားရချိန်တွင် လီဟူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရပေသည်။

သူသည် ဤဗီလာ၏ ယခင်အိမ်တော်ထိန်း ဖြစ်ခဲ့ပေ၏။ ချန်ဟိုင် ရှင်းလင်းရေးလုပ်စဉ်က သူသည် မြေအောက်ခန်းရှိ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် ပန်းချီကားများကို အကြိမ်ကြိမ် ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ပန်းချီကားတစ်ချပ်စီတိုင်းသည် တန်ဖိုးမရှိကြောင်း အတည်ပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ယခု သူဌေးသစ် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ယွမ်သန်း ၂၀၀ တန်ကြေးရှိသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ချက်ချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့လေပြီ။

အိမ်တန်ဖိုးက ယွမ် ၂၅ သန်းသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဗီလာရှစ်လုံးစာ ရရှိသွားခဲ့လေ၏။

လီဟူ အသက်ပြင်းပြင်း မရှူဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ စုယွမ်၏ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းသည် တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

တစ်ချက်နှစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့် ပန်းချီကား၏ တန်ဖိုးကို ချက်ချင်း သိရှိသွားခဲ့၏။

"လီဟူ... ဒီကိစ္စကို ချန်ဟိုင်နဲ့ ဆွေးနွေးသင့်တယ်လို့ မင်းထင်လား... သူဌေးချန်ကို တစ်ခုခု ပြောချင်သေးလား..." စုယွမ်က လီဟူအား မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါက..."

"သူဌေး... ဒီပန်းချီကားက သူဌေးပိုင်တယ်ဆိုတာ စာချုပ်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားပြီးသားပါ... သူဌေးချန်ကို ပြောပြရင်တောင် ဒါက သူပိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"သူ့ကို ပြောပြလိုက်ရင် သူ အများကြီး တွေးနေလိမ့်မယ်..." လီဟူ၏ စိတ်ထဲတွင် စုယွမ်သည် သူ၏ လက်ရှိသူဌေးဖြစ်ကြောင်း သိထားပြီးဖြစ်ရာ သူသည် ချန်ဟိုင်အား ဤကိစ္စကို ပြောပြပြီး မလိုအပ်သော ပြဿနာများကို သဘာဝကျကျပင် ဖန်တီးမည်မဟုတ်ချေ။

"အင်း..." စုယွမ်သည် လီဟူ၏ အဖြေကို အလွန်သဘောကျသွားပေ၏။ သူသည် မူဝါဒရှိပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူ ဖြစ်သည်။

"ခဏလောက် စောင့်ကြတာပေါ့... အဘိုးဝမ် မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်..." စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်၏။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် အဘိုးဝမ် ထံမှ ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။ စုယွမ် ဖုန်းကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကြိုဆိုရန် ဗီလာအဝင်ဝသို့ သွားရောက်လိုက်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် Audi A6 ကားတစ်စီး ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်လာပြီး ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။ နောက်ခန်းမှ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းလာပြီး ယာဉ်မောင်းနေရာမှ ငယ်ရွယ်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဆင်းလာလေသည်။

"မိတ်ဆွေလေးစု... မင်း စောင့်နေရတာ ကြာပြီလား..." အဘိုးဝမ် က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်ပြီး စုယွမ်၏ လက်ထဲတွင် ပန်းချီကား မရှိသည်ကို သတိမပြုမိမီ သူ၏လက်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပေသည်။

ဒါကလည်း မှန်ပေ၏။ ဤမျှ အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သယ်ဆောင်လာ၍ မရနိုင်ချေ။

"မကြာပါဘူး... အဘိုးဝမ် ရဲ့ အမြန်နှုန်းက တော်တော်လေး မြန်နေပါပြီ..." စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ အရင်မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ... သူက ငါ့ရဲ့တပည့်ဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီ နှစ်တွေအတွင်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလောကမှာ ငါ လက်ခံခဲ့တဲ့ အစွမ်းအစအရှိဆုံး တပည့်လည်း ဖြစ်တယ်... မိတ်ဆွေလေးစု... မင်း အချိန်ရရင် သူ့ကို လမ်းညွှန်မှုတချို့ ပေးနိုင်ပါတယ်..." အဘိုးဝမ် က သူ၏ဘေးရှိ အမျိုးသမီးငယ်ကို ကြည့်ရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

"လမ်းညွှန်မှုပေးတယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ အကြံဉာဏ်တွေ ဖလှယ်လို့ ရပါတယ်..." ထို့နောက် စုယွမ်၏ အကြည့်များသည် အဘိုးဝမ် ၏ ဘေးရှိ အလွန်ခပ်တည်တည်နှင့် မောက်မာသော ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ရှိသည့် အမျိုးသမီးထံသို့ ရောက်ရှိသွားပေသည်။

အံ့သြစရာတော့ မရှိချေ။ အဘိုးဝမ် ကိုယ်တိုင်ကပင် သူမကို အလွန်အရည်အချင်းရှိသော အမျိုးသမီးငယ်ဟု ပြောဆိုထားရာ သူမသည် အနည်းငယ် မောက်မာနေမည်မှာ သေချာပေ၏။

"ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ နာမည်ကို မေးခွင့်ပြုပါ..." စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျိုးရို့ပါ..." ကျိုးရို့ သည် စုယွမ်ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ထံတွင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အရောင်းအဝယ်လုပ်သူ တစ်ဦး၏ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေသည်ကို မတွေ့ရချေ။ ချမ်းသာပြီး ရုပ်ဖြောင့်သည်မှလွဲ၍ သူ၏ထံတွင် အခြားထူးခြားချက်များ မရှိပေ။

ယနေ့တွင် ကျိုးရို့ သည် ခြွင်းချက်အနေဖြင့် ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းရှိသော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရမည်ဟု သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူက ပြောပြခဲ့လေသည်။ သူမသည် တကယ်ကို မျှော်လင့်နေခဲ့သော်လည်း လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံရချိန်တွင် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီမှု မရှိခဲ့ချေ။

သူက သူမကို လမ်းညွှန်မှုပေးသင့်သည်ဟု ဆရာဖြစ်သူက ပြောခဲ့ခြင်းကို သူမ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရပေ၏။

ခဏတာမျှ ကျိုးရို့ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော့်နာမည်က စုယွမ် ပါ..." စုယွမ်ကလည်း သူ၏ နာမည်ကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် အဘိုးဝမ် ကို ကြည့်လိုက်၏။

"အဘိုးဝမ်... ဒီပစ္စည်းကို ခင်ဗျား မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မမြင်ရသရွေ့ ကျွန်တော် တကယ်ကို စိတ်အေးလက်အေး ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဟားဟားဟား... မိတ်ဆွေလေးစု ရဲ့ မျက်စိလျင်မှုနဲ့ဆိုရင် ဘာတွေ စိုးရိမ်စရာ ရှိလို့လဲ..." အဘိုးဝမ် က ပြောဆိုရင်း စုယွမ်၏ အနောက်မှ ဗီလာဆီသို့ လိုက်ပါသွားလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ဘေးရှိ ကျိုးရို့ အား တီးတိုးပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီနေ့ မင်းတော့ ကံထူးပြီပဲ... ဒါက မင်းတစ်သက်မှာ အနီးကပ် မြင်တွေ့ခွင့်ရဖို့ ခဲယဉ်းလှတဲ့ အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ..."

ကျိုးရို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆရာဖြစ်သူက ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယုံကြည်ရခက်သေးသည်ဟု သူမ ခံစားနေရဆဲပင်။

သူမသည် ဤလုပ်ငန်းနယ်ပယ်တွင် ငါးနှစ်ကြာ ကျင်လည်ခဲ့ပြီး ရတနာများစွာကို ခံစားအကဲဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမကို အံ့အားသင့်စေနိုင်မည့်အရာက ဘာများ ရှိနိုင်ဦးမည်နည်း။

အလွန်နည်းပါးလှပေ၏။

ဒီနေ့ ဆရာ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘူး... သူက အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေတာပဲ...

အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာလို့များလား...

ကျိုးရို့ ဆက်မတွေးတော့ချေ။ သူ၏ တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ဆရာဖြစ်သူကို အရှက်ခွဲ၍ မရနိုင်ပေ။ သူမတွင် မေးခွန်းများ ရှိနေလျှင်ပင် ပြန်ရောက်ချိန်မှသာ မေးမြန်းရမည် ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဗီလာ၏ ဧည့်ခန်းဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး လီဟူက စားပွဲတစ်ခု၏ ဘေးတွင် တည်ကြည်လေးနက်စွာ အစောင့်ချနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ဤသည်မှာ ယွမ်သန်းနှစ်ရာ တန်ကြေးရှိသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့အနေဖြင့် မပေါ့ဆရဲကြချေ။

"သူဌေး..." စုယွမ် ရောက်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် လီဟူက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အင်း... အဘိုးဝမ်... ရတနာက အဲဒီစားပွဲပေါ်မှာ ရှိတယ်..." စုယွမ်က စားပွဲပေါ်ရှိ စာလိပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

"အိုး... အိုး..." အဘိုးဝမ် သည် အပေါ်ယံတွင် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲ၌မူ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပေသည်။ သူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး စာလိပ်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလေ၏။

ကျိုးရို့ လည်း အနောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

မကြာမီ အဘိုးဝမ် သည် စာလိပ်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ၎င်းကို တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် အခိုက်အတန့်မျှ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပေ၏။

"အင်း... ခင်ဗျားက မစ္စတာဝမ် ဖြစ်ရမယ်... ကျွန်တော် ပန်းချီကားကို ဖွင့်ပေးပါ့မယ်..." လီဟူက ပြောဆိုလိုက်ပြီး စာလိပ်ကို ဖွင့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

လီဟူ၏ လှမ်းလာသော လက်ကို မြင်ချိန်တွင် အဘိုးဝမ် ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး လီဟူကို တားဆီးရန် အလျင်အမြန် လက်လှမ်းလိုက်လေ၏။

"နေဦး..." အဘိုးဝမ် ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် လီဟူက သူ၏လက်ကို အလျင်အမြန် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အဘိုးဝမ် အား နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကာ ထို့နောက် စုယွမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

၎င်း၏ ဆိုလိုရင်းကို သူ သဘာဝကျကျပင် နားမလည်ခဲ့ချေ။

"မိတ်ဆွေလေး... ဒီလို ရှေးဟောင်းပန်းချီကားမျိုးကို ဒီလောက် အလွယ်တကူ ဖွင့်လို့မရဘူး... မင်းလက်တွေက ချွေးထွက်နေလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ ချွေးတွေက ပန်းချီကားပေါ် ကျသွားရင် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်..."

"အဲဒါက လုံးဝ လက်ခံလို့မရတဲ့ ကိစ္စပဲ..."

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အဘိုးဝမ် သည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ အသစ်စက်စက် သန့်ရှင်းသော လက်အိတ်အဖြူ တစ်စုံကို ထုတ်ယူကာ အလွန်ဂရုတစိုက် ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် စာလိပ်ပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်ကို ညင်သာစွာ တင်လိုက်ပြီး အလွန်နူးညံ့သော အားကိုအသုံးပြုကာ တဖြည်းဖြည်း ဖြန့်ဖွင့်လိုက်တော့၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အဘိုးဝမ် ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဤပန်းချီကားသည် ငြင်းဆိုဖွယ်မရှိသော စစ်မှန်သည့် လက်ရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း အဘိုးဝမ် ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ အဘိုးဝမ် ၏ မျက်လုံးများသည် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်သော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေပြီး ပန်းချီကားကို ကြည့်လေလေ ၎င်း၏ လက်ရာမြောက်လှသော အလှတရားကို ခံစားရလေလေ ဖြစ်နေပေ၏။

အပြင်တွင် တွေ့ရသော ပစ္စည်းအစစ်သည် ဗီဒီယိုထဲတွင် တွေ့ရသည်ထက် အဆပေါင်း သန်းချီ၍ ပိုမို လက်ရာမြောက်လှပေသည်။ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း၏ အသွင်အပြင်နှင့် ထိပ်တန်းအဆင့် လက်ရာများသည် စာလိပ်ကို ဖြန့်ဖွင့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှစ၍ ချက်ချင်း သိသာထင်ရှားနေတော့သည်။

"လှပလိုက်တဲ့ ပန်းချီကားပဲ... တော်တော်လှတဲ့ ပန်းချီကားပဲ..."

"ဒါက တကယ်ကို လက်ရာမြောက်လှတဲ့ ပန်းချီကားပဲ..."

"တကယ်ကို ရှားပါးပြီး လက်ရာမြောက်တဲ့ ဖန်တီးမှုပဲ..."

အဘိုးဝမ် သည် အသက်ပြင်းပြင်း ချလိုက်လေ၏။

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးရို့ သည် ဤကဲ့သို့သော လက်ရာမြောက် ပန်းချီကားကို ကြက်သေသေလျက် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အဘိုးဝမ် သည် ချက်ချင်းပင် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး ကျိုးရို့ အား လက်ကတံတောင်ဖြင့် တွတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"တပည့်လေး... ဒီလက်ရာမြောက် ပန်းချီကားကို ဘာလို့ သေချာ မခံစားကြည့်သေးတာလဲ..."

အဘိုးဝမ် ၏ ခေါ်သံကြောင့် ကျိုးရို့ သည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အတွေးရေယာဉ်ကြောမှ နိုးထလာခဲ့လေ၏။ သူမသည် ယမန်နေ့က တွေ့ခဲ့ရသော ယွမ် ၇ သန်း တန်ကြေးရှိသည့် လက်ရေးလှစာလိပ် အကြောင်းကို တွေးတောနေခဲ့သဖြင့် ခဏတာမျှ သတိမဝင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ... ကျွန်မ ခုနက တွေးလွန်နေလို့ပါ..." ကျိုးရို့ က ပြောဆိုလိုက်ပြီး ဤနေရာတွင် မည်ကဲ့သို့သော လက်ရာမြောက် ပန်းချီကားများ ရှိနေနိုင်သနည်းဟု တွေးတောနေမိဆဲပင်။ မနေ့ကလိုမျိုး ယွမ် ၇ သန်း တန်ကြေးရှိတဲ့ နောက်ထပ် လက်ရေးလှစာလိပ် လက်ရာတစ်ခုများ ရှိနေနိုင်မလား...

အများကြီး မတွေးတောတော့ဘဲ ကျိုးရို့ သည် ပန်းချီကားကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူမ၏ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံးသည် တစ်စုံတစ်ရာ၏ ဆွဲငင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး သူမ လုံးလုံးလျားလျား ကြက်သေသေသွားရတော့၏။

ဤပန်းချီကား၏ ဟန်ပန်ကို တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ သူမ ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန် ရင်းနှီးနေပေသည်။

ပန်းချီဆရာ၏ တံဆိပ်တုံးကို သူမ မသိစိတ်ဖြင့် သတိပြုမိလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး တုန်ရီနေသော လက်ညှိုးဖြင့် ၎င်းကို ညွှန်ပြကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒါ... ဒါက... ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ လက်ရာတစ်ခုပဲ..."