အခန်း ၁၀၀

အခန်း (၁၀၀) ပိုမို ဆက်သွယ်ပြောဆိုခြင်း

ထန်ပေါ်ဟူ၏ လက်မှတ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးရို့ သည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာ ဖြူရော်သွားတော့၏။

ဤလူငယ်က ထန်ပေါ်ဟူ၏ စစ်မှန်သောပန်းချီကား ကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးထင်ခဲ့ဖူးချေ။

အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်ချိန်တွင် ဤပန်းချီကားသည် လိုက်ဖက်ညီမှုနှင့် အနုပညာ အယူအဆပိုင်းတို့တွင် ထိပ်တန်းအဆင့်၌ ရှိနေပြီး ၎င်း၏ စုတ်ချက်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်သည် သေချာပေါက် ထန်ပေါ်ဟူ၏ အထွတ်အထိပ် အချိန်ကာလက လက်ရာဖြစ်ကြောင်း ယုံမှားသံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

ဤပန်းချီကား၏ တန်ဖိုးကို ပိုမိုသက်သေပြနေသည်မှာ တံဆိပ်တုံးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်ချိန်တွင် အထင်ရှားဆုံးသော တံဆိပ်တုံးမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ တော်ဝင်တံဆိပ်တုံးပင် ဖြစ်နေပေ၏။

ထိုဧကရာဇ်မှာ နာမည်ကြီး ပန်းချီကားများနှင့် လက်ရေးလှစာလိပ်များပေါ်တွင် သူ၏ တံဆိပ်တုံးကို နှိပ်နှိပ်လေ့ရှိသော ချန်းလုံဧကရာဇ် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ ကျိုးရို့ သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။ သူမသည် ထန်ပေါ်ဟူ၏ ပန်းချီကားများကို ကြည့်ရှုလိုခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ လက်ရာအားလုံးနီးပါးမှာ ပုဂ္ဂလိက စုဆောင်းသူများ၏ လက်ထဲတွင်သာ ရှိနေပြီး သူမအနေဖြင့် ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ အခွင့်အရေး မရရှိခဲ့ချေ။

ဒီနေ့ ကောင်းတဲ့အရာ ဘာတစ်ခုမှ မြင်ရမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေမဲ့ ဒီလူငယ်လေးဆီမှာ ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ လက်ရာမြောက် ပန်းချီကား ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး...

ကျိုးရို့ သည် မျက်ထောင့်ထောင့်မှ စုယွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ပင် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

စုယွမ်အပေါ် ထားရှိခဲ့သော ယခင်က အစွဲအမြင်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု အငွေ့အသက်များဖြင့် အစားထိုးသွားခဲ့ပေသည်။

ဤမျှ ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦးက ထန်ပေါ်ဟူ၏ စစ်မှန်သော လက်ရာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ခြင်းက မယုံနိုင်စရာပင်။

၎င်းက အဓိကအချက် မဟုတ်ချေ။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ဆရာဖြစ်သူက မရောက်လာမီ ပြောခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းဖြစ်သည်။

သူက ဒီပစ္စည်းကို တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်တဲ့...

အဲဒီ အသေးစိတ် အကဲခတ်နိုင်စွမ်း... အဲဒီ စိတ်ဓာတ်... အဲဒါက လုံးဝကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလွန်းတယ်...

တကယ်လို့ အဲဒီလို လူမျိုးကမှ လမ်းညွှန်မှုပေးဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးဆိုရင် တခြားဘယ်သူမှလည်း ပြည့်မီမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...

ကျိုးရို့ သည် ပန်းချီကားကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုရင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သန့်စင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ထန်ပေါ်ဟူ၏ ပန်းချီကားကို အသေးစိတ် တစ်ခုမျှ မလွတ်စေဘဲ လေ့လာကြည့်ရှုရင်း နှစ်နာရီနီးပါး အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ကြ၏။

အဘိုးဝမ် ၏ သက်ပြင်းချသံကို ကြားရချိန်တွင် လီဟူမှာ အိပ်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

"ဟူးး... လက်ရာမြောက် ပန်းချီကားတခုပဲ.."

"ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရာပေါင်းများစွာက ရတနာတစ်ခုပဲ... မိတ်ဆွေလေးစု... ဂုဏ်ပြုပါတယ်... ဂုဏ်ပြုပါတယ်..." အဘိုးဝမ် က အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးရို့သည် စုယွမ်ကို အလွန် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

စုယွမ်က သူမထက် နှစ်နှစ်သုံးနှစ်ခန့် ငယ်ရွယ်ပုံရသော်လည်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်းနယ်ပယ်တွင် သူ ပြသခဲ့သော စွမ်းရည်များမှာ သူမထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။

တစ်ဖက်တွင် စုယွမ်ကို မိမိ၏ အထက်လူကြီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရန် သူမ အနည်းငယ် ဝန်လေးနေခဲ့သော်လည်း...

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူ့လို လူတစ်ယောက်ကို လက်လွှတ်မခံလိုဘဲ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်သော ပညာရပ်များကို သူ့ထံမှ သင်ယူခွင့် ရရှိရန် မျှော်လင့်နေမိခဲ့သည်။

ခဏတာ လွန်ဆွဲပြီးနောက် ကျိုးရို့ သည် လက်တွေ့အမှန်တရားကို လက်ခံလိုက်လေ၏။ သူမက မိမိကိုယ်ကို ပါရမီရှင်တစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ထားရာ ပါရမီရှင်များ၏ အထက်တွင် အခြားသော ပါရမီရှင် ရှိနေမည်မှာ သေချာပေသည်။

"စီနီယာစု... နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်မကို လမ်းညွှန်မှုပေးပါလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..." ကျိုးရို့ က နှိမ့်ချစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဘာလို့ စီနီယာလို့ ခေါ်ရတာလဲ... ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက သက်တူရွယ်တူတွေပဲလေ... ကျွန်တော့်ကို စီနီယာဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ် တပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး..." စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟားဟားဟား... မင်းက ငါ့တပည့်ရဲ့ စီနီယာလို့ ခေါ်တာကို ခံယူထိုက်ပါတယ်... ငါက မင်းကို မိတ်ဆွေလေး လို့ ခေါ်တာပဲလေ.. တကယ်လို့ မင်းတို့တွေက ရွယ်တူတွေလို ခေါ်ဝေါ်ကြမယ်ဆိုရင် အထက်အောက် ဝါစဥ်တွေ ရှုပ်ကုန်မှာ မဟုတ်ဘူးလား..." အဘိုးဝမ် က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စုယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထို့နောက် ကျိုးရို့ ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသွားပေသည်။

"တကယ်တော့ ငါ နောက်နေတာပါ... မင်းတို့နှစ်ယောက်က ကိုယ့်အမြင်နဲ့ကိုယ် ပြောလို့ရပါတယ်... ငါ့ဘက်ကနေပြီး ဆွေးနွေးမှု စတင်ဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

"ဒါနဲ့ မိတ်ဆွေလေးစု... မင်းရဲ့ ဇနီးကရော ဘယ်မှာလဲ..." အဘိုးဝမ် က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဇနီး... အဘိုးဝမ် ခင်ဗျားကတော့ နောက်နေပြန်ပြီ... ကျွန်တော် အိမ်ထောင်မကျသေးဘူးလေ... ဇနီးကို ဘယ်ကနေ သွားရှာရမှာလဲ..." စုယွမ်သည် အဘိုးဝမ် က အဘယ်ကြောင့် ဤအကြောင်းကို ရုတ်တရက် မေးမြန်းလာသနည်းဟု နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရပေသည်။

"အိုး... ကောင်းတာပေါ့... အိမ်ထောင်မရှိတာ ကောင်းတယ်... လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပေါ့..."

"ဒါဆို မိတ်ဆွေလေးစု... မင်း ဘယ်တော့ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စီစဉ်ထားလဲ... အခု မင်း သဘောကျနေတဲ့သူ ရှိလား..." အဘိုးဝမ် က ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး..." စုယွမ်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"အိုး... စိတ်ဝင်စားတဲ့သူ မရှိဘူးပေါ့... ဒါဆိုရင်..." အဘိုးဝမ် ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားသွားပြီးနောက် ကျိုးရို့ ကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ရှောင်ရို့... မင်းလည်း တွေ့တဲ့အတိုင်းပဲ... မိတ်ဆွေလေးစု ရဲ့ အရည်အချင်းကို အကဲခတ်နိုင်စွမ်းက အလွန်အမင်း ထက်မြက်ပြီး မင်း ယှဉ်နိုင်တာထက် အများကြီး သာလွန်တယ်..."

"အခု မိတ်ဆွေလေးစု ကို မင်း သိသွားပြီဆိုတော့ သူ့ကို ပိုပြီး သိကျွမ်းလာအောင် အချိန်နည်းနည်းယူပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေဆီကနေ သင်ယူလိုက်ဦး..." အဘိုးဝမ် က တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အာ... ကောင်းပါပြီ... ကျွန်မ သေချာပေါက် ကြိုးစားပြီး သင်ယူပါ့မယ်..." အဘိုးဝမ် က ကျိုးရို့ အား အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကြိမ်ကြိမ် မျက်ရိပ်ပြနေခဲ့သည်။ သူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ကျိုးရို့ တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်သွားပုံရကာ သူမ၏ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပေ၏။

"အဘိုးဝမ်... ခင်ဗျား ဒီမှာရှိနေတာကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် သင်ပေးရဲမှာလဲ..." စုယွမ် နှိမ့်ချနေခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် ပတ်သက်၍ လုံးဝ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မသိရှိထားသော်လည်း သူ ရှင်းပြ၍မရနိုင်သောကြောင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ဆိုသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကိုသာ လက်ခံလိုက်ရလေသည်။

"ဟားဟားဟား... မင်းကမှ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးဆိုရင် ဘယ်သူက ပြည့်မီမှာလဲ..."

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ဒီကိစ္စကို သဘောတူလိုက်ပြီ... ငါတို့ရဲ့ တာဝန်တွေကို ရှောင်လွှဲမနေကြနဲ့တော့... မင်းနဲ့ ရှောင်ရို့ က မင်းတို့ရဲ့ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းတွေကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်သင့်တယ်..."

"ကောင်းပြီ... လောလောဆယ် အဲဒီအကြောင်း မပြောကြသေးတာပေါ့... တခြားအကြောင်း အရင်ပြောကြတာပေါ့..." စုယွမ် စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် အဘိုးဝမ် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပန်းချီကားကို ဂရုတစိုက် လိပ်လိုက်လေ၏။

"မိတ်ဆွေလေးစု... ဒီ ထန်ပေါ်ဟူရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပန်းချီကားကို မင်း ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ..." အဘိုးဝမ် က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သဘာဝကျကျပဲ လေလံတင်ရမှာပေါ့... လေလံပွဲမှာမှ ဒီလိုအရာမျိုးက သူ့ရဲ့ တကယ့်တန်ဖိုးကို အပြည့်အဝ ရရှိနိုင်မှာလေ..." စုယွမ်က ပြုံးလျက် လီဟူအား လက်ဖက်ရည်ငဲ့ပေးရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးက သေချာပေါက် လေလံတင်သင့်တယ်... ဒါမှ သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးက အများကြီး ပိုမြင့်မားသွားမှာ..." အဘိုးဝမ် က သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါက ပရူဒန်ရှယ်၊ ဆိုသဘီ နဲ့ ခရစ္စတီး ဆိုတဲ့ ထိပ်တန်း လေလံရုံ သုံးခုနဲ့ ဆက်သွယ်ပေးနိုင်တယ်..."

"ပရူဒန်ရှယ် နဲ့ ခရစ္စတီး တို့ရဲ့ လေလံပွဲတွေက နည်းနည်း နောက်ကျလိမ့်မယ်... မကြာခင်မှာ ကျင်းပဖို့ မရှိသေးဘူး... ဆိုသဘီလေလံရုံ ကတော့ မကြာခင်မှာ အတော်လေး ကြီးမားတဲ့ လေလံပွဲတစ်ခု ကျင်းပဖို့ ရှိတယ်..."

"အဲဒါက ဒီပစ္စည်းကို မိတ်ဆွေလေးစု အမြန်ရောင်းချင်သလား... ဖြည်းဖြည်းမှ ရောင်းချင်သလား ဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်..." အဘိုးဝမ် က မေးမြန်းလိုက်၏။

"အမြန်ပဲ လုပ်ကြတာပေါ့... ကျွန်တော် အခုချိန်မှာ ပိုက်ဆံလိုနေတယ်..." စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဆိုသဘီလေလံရုံ မှာပဲ လုပ်ကြတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ လေလံပွဲကို ဒီမှာ ကျင်းပမှာ မဟုတ်ဘဲ ဟောင်ကောင်မှာ ကျင်းပမှာ... မိတ်ဆွေလေးစု လည်း အဲဒီကို သွားရမှာဆိုတော့ အချိန်ကိစ္စက အရေးကြီးတယ်..." လီဟူထံမှ လက်ဖက်ရည်ကို ယူရင်း အဘိုးဝမ် က ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်တော်က အချိန်မရွေး အားပါတယ်..." ဤ ဆိုသဘီလေလံရုံ သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးဆုံးနှင့် ဂုဏ်သတင်းအကျော်ကြားဆုံး လေလံရုံဖြစ်ပြီး ရတနာပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရောင်းချခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း စုယွမ် သိရှိထားပေသည်။

"ကောင်းတာပေါ့... ဒီအဘိုးကြီးလည်း လေလံပွဲ မတက်ရတာ ကြာပြီဆိုတော့ ဒီရက်ပိုင်း လေလံပွဲတွေမှာ ဘယ်လို လှည့်ကွက်အသစ်တွေ ရှိနေလဲဆိုတာ သေချာ မသိဘူး..."

"အတည်ပြုပြီးတာနဲ့ မင်းကို ငါ အကြောင်းကြားလိုက်မယ်..." အဘိုးဝမ် က လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် အဘိုးဝမ် ကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်... ကိစ္စပြီးသွားရင် ခင်ဗျားကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်..." စုယွမ်အနေဖြင့် အဘိုးဝမ် ၏ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြုထားပြီဖြစ်ရာ ကျေးဇူးမတင်ဘဲ နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထန်ပေါ်ဟူ၏ လက်ရာများကို မည်သည့် လေလံရုံတွင်မဆို အလွန်အမင်း အလိုရှိကြသော်လည်း အချိန်က အရေးကြီးသော အချက်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို ငွေသားအဖြစ် အမြန်ပြောင်းလဲနိုင်ရန် တကယ့်ကို အဆက်အသွယ်များ လိုအပ်ပေ၏။

"ရက်ရောတဲ့ ဆုလာဘ်တွေ မလိုပါဘူး... ဒီလက်ရာကို ခံစားခွင့်ရတာကတင် မင်း ငါ့ကိုပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး လက်ဆောင်ဖြစ်နေပါပြီ..."

"ကောင်းပြီ... ငါ ပြန်ပြီးတော့ ပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်... ဒီနေ့အတွက် နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်..." အဘိုးဝမ် က အပြင်သို့ လျှောက်သွားရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျိုးရို့သည် စုယွမ်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဘိုးဝမ်၏ နောက်မှ အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားလေသည်။

အဘိုးဝမ်ကတော့ ကျိုးရို့ကို စိတ်ပျက်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရသည့်အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိပုံရ၏။

ကျိုးရို့က အပြင်ဘက်ရှိ ကားကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဘိုးဝမ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများက “ကျွန်မ နေခဲ့သင့်သလား...” ဟု မေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး...

အဘိုးဝမ်၏ မျက်လုံးများကလည်း “ငါလို အဘိုးကြီးက အဲ့ဒီကားကို မောင်းနိုင်ပါ့မလား...” ဟု ပြန်ဖြေနေသကဲ့သို့ပင်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မျက်လုံးချင်းသာ ဆက်သွယ်နေခဲ့ကြပြီး ကားထဲသို့ ရောက်သွားချိန်မှသာ ထိုထူးဆန်းသော ဆက်သွယ်မှု ရပ်တန့်သွားလေသည်။

လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေသော စုယွမ်က အဘိုးဝမ် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်အတွင်း ပိုမို သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်လာပြီး စိတ်ချမ်းသာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် လှည့်လိုက်ချိန်မှာပင် သူ၏ ဖုန်းက ရုတ်တရက် မြည်လာခဲ့လေသည်။