အခန်း ၁၄၁

အခန်း (၁၄၁)

ချန်ရွှင်သည် ရုတ်တရက် ရင်တဒိန်းဒိန်းခုန်သွားသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး လမ်းထောင့်ဆီသို့ ရုတ်ချည်း လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ထိုနေရာတွင် လူရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်။

သူမသည် ယခင်ကထက် များစွာ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်နေပြီ ဖြစ်ကာ ယခုအခါ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဖိအားကို မသိမသာ ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

မြို့အရှေ့ဘက်တွင် ပန်းများ ပွင့်လန်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်လှမ်းချင်း နီးကပ်လာ၏။

ချန်ရွှင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ကုန်သည်တစ်ဦး၏ အပြုံးမျိုးကို ပြုံးလိုက်သည်။

"စီနီယာ... ဝိညာဉ်အဆောင်တွေ လိုချင်လို့လားခင်ဗျာ..."

အမျိုးသမီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ချန်ရွှင်၏ မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"...အင်း"

"အထဲကို ကြွပါခင်ဗျာ..."

"ကျေးဇူးပဲ..."

အမျိုးသမီးသည် အေးချမ်းတည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် စင်ပေါ်တွင် စီရီထားသော ဝိညာဉ်အဆောင် အမျိုးမျိုးကို တစ်ခုမကျန် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလေသည်။

"ဒီနှစ်တွေထဲ တစ်ချိန်လုံး ဒီဆိုင်ကိုပဲ ဖွင့်နေခဲ့တာလား..."

"ဟဲဟဲ... စီနီယာ့ကို မလိမ်ပါဘူးဗျာ... ကျွန်တော်တို့ ဘိုးဘေးတွေက သာမန်လောကမှာ ဆိုင်ဖွင့်ခဲ့ကြတာလေ... ဒီပညာကလည်း ဘိုးဘေးအစဉ်အဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ပညာပါ..."

"...ပန်းပဲဖို လား..."

"...ဟုတ်ပါတယ်"

ချန်ရွှင်သည် တည်ငြိမ်သယောင် ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြီးမားသော အကွာအဝေးတစ်ခု ကာဆီးနေလေပြီ။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလို ထူးခြားတဲ့ ဝိညာဉ်အဆောင်မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... အပေါ်ယံကြည့်ရင်တော့ သာမန် ဝိညာဉ်အဆောင်နဲ့ တူပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုကတော့ ကွာခြားနေတယ်..."

"ဟဲဟဲ... စီနီယာ... အဲဒါကတော့လေ..."

"ရပါတယ်... အံ့ဩစရာ ကောင်းလွန်းပါတယ်..."

အမျိုးသမီးသည် လှည့်ကြည့်ကာ ချန်ရွှင်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မမှာ အရင်တုန်းက မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်... ဆိုင်ရှင်... ရှင်က သူ့ရုပ်ရည်နဲ့ နည်းနည်း ဆင်တယ်နော်..."

"ဘယ်နှစ်နှစ်တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ ဆိုတာ မမှတ်မိတော့ဘူး... နှစ်တစ်ရာလား... နှစ်ဆယ်လား... ဒါမှမဟုတ် နှစ်လေးရာတောင် ရှိသွားပြီလား..."

အမျိုးသမီးသည် လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် စဉ်းစားခန်းဝင်နေပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကြာလွန်းတော့ မေ့တောင်မေ့သွားပြီ..."

"ဒီလို ကိစ္စမျိုးလည်း ရှိသလား..."

ချန်ရွှင်သည် တမင်တကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ တပည့် ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် အကြီးမားဆုံးသော ကံကောင်းမှုပါပဲ..."

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသွင်ပြင်သည် ချောမောလှပပြီး သန့်စင်နေသည်။ သူမသည် ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသော်လည်း ထိုအပြုံးလေးထဲတွင် ဝမ်းနည်းလွမ်းဆွတ်မှုများ ရောယှက်နေ၏။

"ဒီနှစ်တွေထဲ... နေကောင်းရဲ့လား..."

"ဟုတ်ကဲ့... အလွန် ကောင်းပါတယ်..."

"မွန်း..."

ရုတ်တရက် အိမ်နောက်ဖေးမှ ကျယ်လောင်သော နွားအော်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

နွားနက်ကြီးသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ထားပြီး တဆတ်ဆတ် တုန်ရီလျက် ထိုနေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ပမာ ရပ်တန့်နေ၏။

အမျိုးသမီးသည် ထိုနွားနက်ကြီးကို သတိထားမိသွားသောအခါ သူမ၏ အပြုံးသည် ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားလေသည်။

"ဆိုင်ရှင်... ဒီပညာရပ်တင်မကဘဲ အဲဒီနွားနက်ကြီးကပါ ဘိုးဘေးအစဉ်အဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတာလား..."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

ချန်ရွှင်သည် မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှ မရှိဘဲ ပြတ်သားစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ခဏလောက် ထိုင်လို့ ရမလား..."

"စီနီယာ... ဒီဘက်ကို ကြွပါ..."

ချန်ရွှင်သည် စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို အလျင်အမြန် ရှင်းလင်းပေးလိုက်ပြီး ဘေးတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။ သူသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသော ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်ထား၏။

"ဆိုင်ရှင်လည်း ထိုင်ပါဦး..."

အမျိုးသမီးသည် သွယ်လျသော လက်လေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"...ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းအိမ်အတွင်း ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သူသည် သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် အသာတကြည် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးသည် ချက်ချင်း စကားမပြောဘဲ ချန်ရွှင်ကို အကဲခတ်နေသကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများ ပွင့်ဟလာ၏။

"ကျွန်မ နာမည်က လျိုယွမ်..."

ချန်ရွှင်၏ နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်သွားသည်။ အသက်ရှူသံ အနည်းငယ် မြန်ဆန်လာသည်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။

"အို... စီနီယာလျို ဖြစ်နေတာကိုး..."

"...ကြည့်ရတာ တကယ်ပဲ လူမှားမိသွားတာ ထင်ပါတယ်..."

လျိုယွမ်သည် စိတ်အေးသွားသကဲ့သို့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အချိန်တွေ အရမ်းကြာလာတော့ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေရဲ့ မျက်နှာတောင် မှေးမှိန်သွားတတ်တာပဲ..."

"စီနီယာကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ... အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ သူတွေက အမြဲတမ်း မေ့တတ်ကြတာ သဘာဝပါပဲ..."

ချန်ရွှင်သည် သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မျက်နှာအမူအရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်လေး ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

"စီနီယာလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနဲ့ ရေစက်ဆုံခွင့်ရတာက ကျွန်တော်တို့လို အောက်ခြေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ..."

"ရပါတယ်... ရှင်က အဲဒီလို ပြောနေမှတော့ 'အခွင့်အရေး' တစ်ခု ပေးရတာပေါ့..."

လျိုယွမ်သည် ချန်ရွှင် စကားရုပ်သိမ်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အမိန့်တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုအပေါ်တွင် 'ဝူယွင်ဂိုဏ်း' ဟူသော စာလုံးများကို ထွင်းထုထား၏။

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းများ မှေးကျဉ်းသွားသည်။ ဤအမိန့်တံဆိပ်ပြားဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည့် ခံစားချက်က ဘာလဲ။

"ဒီတံဆိပ်ပြားက ကျွန်မရဲ့ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်တဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက် ဂိုဏ်းကနေ ယူလာခဲ့တာ... သူက ဒါကို သူ့ရဲ့ 'မျိုးဆက်' တွေဆီ ပေးချင်တယ်ဆိုပြီး ကျွန်မကို အပ်ထားခဲ့တာ..."

လျိုယွမ် လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တံဆိပ်ပြားသည် ချန်ရွှင်၏ မျက်စိရှေ့သို့ တည့်မတ်စွာ ပျံသန်းလာသည်။

"အဲဒီ မိတ်ဆွေဟောင်းက ဆိုင်ရှင်နဲ့ ရုပ်ချင်း ဆင်တယ်... ရှင့်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ..."

"တောင်းပန်ပါတယ် စီနီယာ... အဲဒီ ကွယ်လွန်သွားတဲ့... မိတ်ဆွေဟောင်းရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူများလဲ..."

"ဂျိခွန် လို့ ခေါ်တယ်..."

လျိုယွမ်သည် အသံကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ချန်ရွှင်ထံမှ မျက်စိတစ်မှိတ်မျှပင် အလွတ်မခံဘဲ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ချန်ရွှင်၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများ အနည်းငယ် တုန်ရီသွား၏။ သို့သော် မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးကတော့ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။

"သြော်... ဝူယွင်ဂိုဏ်းက စီနီယာကိုး... နာမည်ကြီးတယ်ဆိုတာ ကြားဖူးပါတယ်... ကြားဖူးပါတယ်..."

"တကယ်လို့ ရှင်သာ စိတ်ဝင်စားရင် ဝူယွင်ဂိုဏ်းကို လာခဲ့ပါ... ဧည့်သည်အကြီးအကဲ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရမည်ဟု ကတိပေးပါတယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ..."

ချန်ရွှင်သည် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်လိုက်ပြီး အမိန့်တံဆိပ်ပြားကို ရိုသေစွာဖြင့် ရင်ခွင်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူသည် ဖားယားသော အပြုံးမျိုးကို ပြုံးပြနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်ကြေကွဲနေမိသည်။

ကြယ်ကိုးလုံးတောင်ကြားမှ လာသော တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများ မည်မျှ ဒုက္ခရောက်ရသနည်း၊ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သို့ တက်ရန် မည်မျှ ခက်ခဲသနည်း ဆိုသည်ကို သူ အသိဆုံး ဖြစ်သည်။

မိမိတွင်သာ မျိုးဆက်များ အမှန်တကယ် ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဂျိခွန် ချန်ရစ်ခဲ့သော ဤအမိန့်တံဆိပ်ပြားသည် ထိုမျိုးဆက်များ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လျိုယွမ်သည် အပြုံးလေးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ချန်ရွှင်၏ နာမည်ကို မေးမြန်းခြင်း မပြုပေ။

"တကယ်တော့ ဂျူနီယာညီလေးဂျိ မထွက်ခွာခင်မှာ စကားအချို့ ချန်ရစ်ခဲ့သေးတယ်..."

"စီနီယာ... ဒါက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ များပြားလွန်းပါတယ်..."

ဤနေရာတွင်မှ ချန်ရွှင်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ကျွန်တော်က စီနီယာတို့ရဲ့ 'မိတ်ဆွေဟောင်း' မဟုတ်ပါဘူး... သူတစ်ပါးရဲ့ အရိပ်အောက်မှာလည်း ရှင်သန်မနေချင်ပါဘူး..."

"သူ ပြောခဲ့တယ်... အရင်တုန်းက နန်ဒုတောင်ကို သွားတုန်းက သာမန်ထက် လွန်ကဲတဲ့ အစွမ်းရှိတဲ့ လူနှစ်ယောက်က သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တယ်တဲ့... အဲဒါ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိခဲ့ဘူး..."

လျိုယွမ်သည် ချန်ရွှင်၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ စကားပြောနေသည့်အလား ဆက်လက် ပြောဆိုနေ၏။

"ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီ အမွေအနှစ် ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို သူ့ရဲ့ 'အချစ်ဆုံးမိတ်ဆွေ' ဆီကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်... သူ ယုံကြည်ထားတာက... အဲဒီ ရှေးဟောင်းစာအုပ်ဟာ သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတာထက်...သူ့သူငယ်ချင်း လက်ထဲမှာဆိုရင် ပိုပြီး ခရီး ရောက်နိုင်မယ်လို့ သူထင်ခဲ့လို့ပေါ့... မိတ်ဆွေဖြစ်သူက ဒဏ္ဍာရီလာ အနာဂတ်ကမ္ဘာကြီးကို သူ့အစား မြင်တွေ့ခွင့်ရလိမ့်မယ်လို့ သူ မျှော်လင့်ခဲ့တာ..."

"ဟဲ... ဟဲဟဲ..."

ချန်ရွှင်သည် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"စီနီယာ... အဲဒါက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမသက်ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စပါ..."

"ကျွန်မမှာ နေရမယ့်အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး... သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေကိုလည်း မရှာတွေ့ခဲ့ဘူး... ဒါကြောင့် ဒီဆန္ဒကို ရှင့်ဆီပဲ အပ်နှံခဲ့ရတာပါ..."

လျိုယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အလွန်အေးစက်ပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဆိုင်ရှင်... စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့..."

ချန်ရွှင်၏ လက်ချောင်းများ ထပ်မံ တုန်ရီသွားပြန်သည်။ သူသည် နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

မိမိသည် အတိတ်က သံယောဇဉ်များကို ဖြတ်တောက်ထားနိုင်ပြီဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း။

အိမ်နောက်ဖေးရှိ နွားနက်ကြီး၏ မျက်လုံးများမှာမူ ယခုထက်တိုင် တုန်ရီနေဆဲ ဖြစ်သည်။ တရှူးရှူးအသံကြီးများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေပြီး ခြေတစ်လှမ်းချင်း နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ခွာနေ၏။ ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် လေအေးများ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေပြီး တံခါးဝရှိ ကြိုးကြာဖြူပင် နှစ်ပင်ထံမှ စိမ်းလန်းသော သစ်ရွက်များ တဖွဲဖွဲ ကြွေကျလာသည်။

နွေဦးရာသီ ဖြစ်လင့်ကစား ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခြောက်ကပ်ဆွေးမြေ့မှုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းခြုံနေလေသည်။

"...ဟုတ်ကဲ့... နားလည်ပါပြီ"

ချန်ရွှင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"တပည့် တစ်ယောက်အနေနဲ့ နည်းနည်း ဘောင်ကျော်သလိုဖြစ်သွားရင် ခွင့်လွတ်ပေးပါ..."

"ဒါဆို ကျွန်မ သွားတော့မယ်... နောက်ဆို ဒီကို လာဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လျိုယွမ်သည် ညင်သာစွာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်များက ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

"စကားနည်းနည်းလောက် ပြောကြည့်တာနဲ့တင် သိလိုက်ရပြီ... ဆိုင်ရှင်က တကယ်ပဲ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်း မဟုတ်ဘူး... လူမှားမိသွားတာပါ..."

"စီနီယာ... ဂရုစိုက်သွားပါ..."

"...လိုက်ပို့ပေးမလား"

"ဒီက ကြွပါစီနီယာ..."

ချန်ရွှင်သည် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လမ်းပြပေးရန် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် ဆိုင်ရှေ့ရှိ လှုပ်ကုလားထိုင်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်၏။

လျိုယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ ရုတ်တရက် နူးညံ့သွားသည်။ ချန်ရွှင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အိမ်နောက်ဖေးဘက်သို့ တစ်ချက်မျှ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော်လည်း စိမ်းသက်နေသော ထိုကျောပြင်လေးသည် ဝေးကွာသွားခဲ့လေပြီ။

ချန်ရွှင်သည် လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အားလျော့စွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ထားလိုက်သည်။ လက်ထဲတွင်မူ ဝူယွင်ဂိုဏ်း၏ အမိန့်တံဆိပ်ပြားကို နာကျင်သည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။

သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များသည် မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်နေပြီး အာရုံစူးစိုက်မှု မရှိဘဲ အဆုံးအစမဲ့သော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကိုသာ ငေးမောကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လျိုယွမ်သည် အရှေ့ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်ခြင်း မရှိကြတော့ဘဲ မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မဆုံနိုင်တော့သည့် မျဉ်းပြိုင်နှစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားသည်။ သူမ၏ ပုံရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဆိုင်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ချန်ရွှင်၏ ပုံရိပ်သည်လည်း သူမ၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

လမ်းမပေါ်တွင် လူများ အဆက်မပြတ် သွားလာနေကြပြီး ကျင့်ကြံသူများ၏ ရယ်မောသံများလည်း မပြတ်တမ်း ထွက်ပေါ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လျိုယွမ်သည် သူမ၏ ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်မထားနိုင်တော့ဘဲ မျက်ဝန်းအိမ်အတွင်း မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းလာခဲ့သည်။

"ချန်ရွှင်... စီနီယာအစ်ကို... ပြီးတော့ နွားနက်ကြီး... ရှင်တို့မှန်း ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေပါ့မလဲ..."

"အသက်ရှင်လျက် ရှိနေတာကို မြင်လိုက်ရရုံနဲ့တင် ... ဝမ်းသာလှပါပြီ..."

လျိုယွမ် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနှစ်ပေါင်း ရာချီကြာမြင့်ခဲ့သော အချိန်ကာလတစ်လျှောက်လုံး သူမ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ဖိစီးနေခဲ့သော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးသည် ဤတစ်ခဏလေးအတွင်း လွတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို ချန်ရွှင်... ရှင်က တကယ့်ကို သာမန် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ဘူးပဲ..."

မေပယ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေခဲ့သော သူ၏ပုံရိပ်ကို သူမ ပြန်လည်သတိရမိသည်။ သူ၏ စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် သူမ၏ သိရှိနားလည်နိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်နေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်မည်။

သို့သော် လျိုယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် သူ့ကို အပြစ်တင်လိုစိတ် မရှိပေ။

ဒဏ္ဍာရီလာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သော သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်တိုင်းတွင် အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုခု ရှိနေမည်မှာ သေချာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စီနီယာအစ်ကို ချန်ရွှင် ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနှင့် ဆုံတွေ့ခွင့်ရခြင်းသည်ပင်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားသော အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။