အခန်း ၁၅၀

အခန်း (၁၅၀)

တစ်လခန့် ကြာပြီးနောက် ဇီယန် ပြည်နယ်၏ နယ်စပ်တစ်နေရာ၌...

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် အမည်မသိ တောင်တန်းတစ်ခု၏ ခါးပန်းသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ အထင်းသား ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အခြားသော တွေးတောမှုများ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်၏။

ချန်နိုင်ငံ၏ မြေပုံကို အားထား၍ ဤလမ်းခရီး တစ်လျှောက်တွင် မြို့ရိုးခံတပ် ဆယ်ခုကျော်နှင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဖွင့်ထားသော ဈေးအချို့ကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မည်မျှပင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့စေကာမူ အပြစ်မဲ့ ပြည်သူများကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်နေသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရပေ။

မြို့များအတွင်း၌ ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်ကာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို ခံစားနေသော ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသော်လည်း ထိုကဲ့သို့ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နေသူများ၏ သာမန် အချင်းပွားမှုများမှာ သူတို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရမည့် ကိစ္စများ မဟုတ်ပေ။

သာမန်လူများ၏ သွေးသားကို အသုံးချ၍ ရွှေအမြူတေအဆင့်သို့ တက်ရန် ကြိုးပမ်းနေသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဆိုသည်မှာ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရချေ။ ထို့ထက်ပို၍ ရွှေအမြူတေအဆင့် အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် မြို့တစ်မြို့လုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည် ဟူသော ကြောက်မက်ဖွယ် ကောလာဟလမျိုးကိုပင် လေတိုက်သံလောက်မျှ မကြားခဲ့ရပေ။

ဈေးအပြင်ဘက်မှ ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ကျင့်ကြံသူအချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို ရံဖန်ရံခါ တွေ့မြင်ခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးများသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဝင်ပါရန် အကြောင်းမရှိပေ။ ချန်ရွှင် အနေဖြင့်လည်း မသက်ဆိုင်သော သူစိမ်းများအပေါ် "အားကြီးသူ ဖြစ်နေ၍ အပြစ်ရှိသည်" ဟု အတင်းအဓမ္မ စွပ်စွဲကာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ တရားခံကြီးများသဖွယ် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုးကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။

"နွားကြီး..."

"မွန်း..."

"ကျုပ် ကြေညာတယ်... အခုကစပြီး 'အားနည်းသူကို ကူညီပြီး အားကြီးသူကို နှိမ်နင်းမယ့်' အစီအစဉ်ကို... ယာယီ ရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီ"

ချန်ရွှင်သည် လက်ထဲရှိ တောင်ဖြိုပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ် ဆဲဆိုလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းကို အာရုံစိုက်ပြီး အဆင့်တက်ဖို့က ပထမပဲ... အပို အတွေးတွေကို အကုန် လွှင့်ပစ်လိုက်တော့..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးမှာလည်း အတော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး ခွာတစ်ဖက်ဖြင့် ချန်ရွှင်၏ ပခုံးကို ဖွဖွလေး ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"တောက်... ထားလိုက်ပါတော့ နွားကြီးရာ... ငါတို့က ထာဝရအသက်ရှင်မယ့် သူတွေပဲ... ဒီ ချန်နိုင်ငံမှာ မတွေ့ရရင်တောင် တစ်ချိန်ချိန် တခြားတစ်နေရာမှာ အဲဒီလို လူယုတ်မာမျိုးတွေနဲ့ သေချာပေါက် ဆုံရမှာပါ..."

ချန်ရွှင် လက်ကို နောက်ပြန်လှည့်၍ နွားနက်ကြီး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"သေချာ ကျင့်ကြံကြမယ်... အရင်ဆုံး သေချာပေါက် ရနိုင်မယ့် ခွန်အားတွေကို အရယူရမယ်... လောစရာ မလိုပါဘူး..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် နှာခေါင်းမှ လေပူများကို ပြင်းထန်စွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် တက်ကြွမှု မီးတောက်များ ပြန်လည် လင်းလက်လာသည်။ လက်ရှိ သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ရင်းမြစ်များဖြင့်ဆိုလျှင် မူလဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် သွားရုံဖြင့် လုံလောက်ပြီး အလျင်လိုနေစရာ မလိုပေ။

"နွားကြီး... သွားစို့... နေရာ ပြန်ရှာကြမယ်..."

"မွန်း..."

သူတို့သည် တောအုပ်အတွင်းရှိ သားရဲများ သွားလာရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြတ်သန်းကာ မတ်စောက်သော တောင်ထွတ်များ ဝန်းရံနေသည့် နေရာတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပုံသဏ္ဌာန် အမျိုးမျိုးရှိသော တောင်တန်းများ အစီအရီ တည်ရှိနေပြီး ဆန်းကြယ်သော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေ၏။

ဤတောင်တန်းတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စုဝေးနေခြင်း မရှိဘဲ ရံဖန်ရံခါ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသာ သွားလာလှုပ်ရှားနေတတ်သည်။ အပြင်ဘက် အစွန်အဖျားတွင် မုဆိုးများ၏ တဲငယ်အချို့ကို တွေ့ရရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်သွားကြပြီး အခြေအနေမသိဘဲ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လာသော သားရဲကောင်များကို ညစာဟင်းလျာအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ကြသည်။

နောက်ထပ် လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

သာမန် တောအုပ်တစ်ခု အတွင်း၌ ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် နတ်အသိကို အစွမ်းကုန် ဖြန့်ကျက်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်၏ လုံခြုံရေးကို စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် စေ့စပ်သေချာစွာ အကဲခတ်နေကြသည်။ မကြာမီ သူတို့ ရပ်နေသော မြက်ခင်းပြင်သည် ရုတ်တရက် ရွှံ့နွံအိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ ပျော့အိသွားလေသည်။

"နွားကြီး... တူးမယ်... ငါတို့ရဲ့ မြေအောက်ကမ္ဘာ ကို ဖန်တီးကြမယ်..."

"မွန်း..."

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ ပြင်းထန်လှသော မှော်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး တုတ်ခိုင်သော မှော်စွမ်းအင် သံကြိုးငါးချောင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရစ်ပတ်သွားသည်။ ထို့နောက် မြေအောက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရန်အတွက် ဖြည်းညှင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားကြလေသည်။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းသည် သာမန် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ကွဲပြားခြားနားနေပြီ ဖြစ်သည်။ သဘာဝလောက၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် အသုံးမဝင်တော့သည်မှာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အပေါ် မှီခိုပြီး အဆင့်တက်ရန် ကြိုးစားပါက ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တုန်းကထက်ပင် ပိုမို နှေးကွေးမည်ဖြစ်ပြီး သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

မြေအောက်မှ တုန်ခါသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေပြီး သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် ပိုမို နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ နစ်မြုပ်သွားကြသည်။ မြေပြင်မှာမူ မူလအတိုင်း ပြန်လည် ဖြစ်တည်သွားပြီး မည်သည့် အပြောင်းအလဲမျှ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

မှော်စွမ်းအင် အကာအကွယ်ကို အပြည့်အဝ ဖွင့်ထားရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကြီးများနှင့် ကျောက်ဆောင်များ ဖိနှိပ်ခံရသံများကို ကြားနေရသည်။ ၎င်းသည် အမှောင်ကျနေသော နက်ရှိုင်းသည့် ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်၏။

"နွားကြီး... နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေသလိုပဲ..."

ချန်ရွှင်သည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရင်း နတ်အသိဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။ "ခံနိုင်ရည် ရှိရဲ့လား..."

"မွန်း... မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကြီးများ မှော်စွမ်းအင်၏ တွန်းဖယ်ခြင်းကို ခံနေရသည်ကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေသည်။ သူတို့သည် အောက်သို့ ဆက်လက် နစ်မြုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဟား... ဟား... ဟား... ဒီလိုနေရာမျိုးဆိုရင် သရဲတောင် လာရှာလို့ တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချန်ရွှင် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖိအားများ အဆမတန် ကြီးမားလာသော်လည်း သူတို့အပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိပေ။

"နွားကြီး... ငါ့အကြံက မိုက်တယ် မဟုတ်လား..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် အံ့အားသင့်စွာ အော်မြည်လိုက်ပြီး "ငါ့ အစ်ကိုကြီးက တကယ် တော်တာပဲ" ဟူသော အထင်ကြီး လေးစားသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"သာမန် ဂူတွေ၊ တိမ်တဲ့ မြေအောက်ခန်းတွေထက် အများကြီး ပိုလုံခြုံတယ်... ဒီမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မရှိပေမဲ့ 'ဒြပ်ငါးပါး ချီစွမ်းအင်' တွေ အပြည့်အဝ ရှိနေတယ်လေ..."

ချန်ရွှင်သည် သူ၏ ပါးနပ်သော ဉာဏ်ကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်နေသည်။ "အနက်ကလည်း အနေတော်ပဲ... အရမ်း နက်သွားရင် မြေကြီးရဲ့ ဖိအားကို ငါတို့ ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီး သွားဖြီးကာ ရယ်ပြလိုက်သည်။ သူတို့၏ အကြွင်းမဲ့ ကာကွယ်မှုဖြင့်ဆိုလျှင် လတ်တလော မည်သည့် ဖိအားမှ မခံစားရပေ။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

သူတို့ နစ်မြုပ်သွားသော အရှိန်သည် ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်။ လေထုမှာလည်း အလွန်အမင်း ပါးလွှာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ရွှင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်၏ ဖိအားကို အမြဲတမ်း အကဲခတ်နေ၏။

သူတို့၏ 'ဒြပ်ငါးပါး ရွှေအမြူတေ' သည် အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြီးပြည့်စုံသော စွမ်းအင် စက်ဝန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် မလိုအပ်တော့ပေ။ ဤအချက်သည် သာမန် ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် အဓိက ကွာခြားချက် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေများ ပြည့်စုံနေမှသာ ချန်ရွှင်သည် ဤ 'မြေအောက်ကမ္ဘာ စီမံကိန်း' ကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အသာတကြည် ဘေးဘက်သို့ လှိုဏ်ခေါင်းတူးပြီး ဂူဖန်တီးရုံသာ ရှိပေမည်။

သုံးရက်သုံးည ကြာပြီးနောက်...

မြေကြီး၏ ဖိအားသည် သူတို့ကို အမှန်တကယ် ဒုက္ခပေးလာသဖြင့် အပေါ်သို့ အနည်းငယ် ပြန်တက်ကာ သင့်တော်သော အနက်သို့ ရောက်ရှိမှသာ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

"နွားကြီး... အစီအရင် ခင်းလိုက်..."

ချန်ရွှင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ မှော်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး အရောင်ငါးမျိုး တောက်ပနေသော အလင်းတန်းများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းထိန်သွားစေသည်။ ဘေးဘီရှိ မြေကြီးများနှင့် ကျောက်ဆောင်ကြီးများ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားကြသည်။

"ငါ မြေအောက်ခန်းကို တူးဖော်ပြီး ချဲ့လိုက်မယ်... မင်းက ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးထား..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးလည်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကြီးကို ဟလိုက်သည်။ ပါးစပ်ထဲမှ သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအထဲမှ မရေမတွက်နိုင်သော အစီအရင် အလံများ၊ အစီအရင်ပြားများနှင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများ ဆက်တိုက် ထွက်ကျလာသည်။ နွားနက်ကြီးသည် မှော်စွမ်းအင် အကာအကွယ်ထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး ခွာများကို အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားကာ ချန်ရွှင် ဖန်တီးပေးသော နေရာလွတ် တစ်လျှောက် အစီအရင်များကို စတင် ခင်းကျင်းတော့သည်။

ဝုန်း...

ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရောင်ငါးမျိုးရှိသော မှော်စွမ်းအင်များဖြင့် ဖိနှိပ်ထားပြီး 'ဒြပ်ငါးပါး အစီအရင်' သည် ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ စတင် အသက်ဝင်လာသည်။ မြေအောက်ခန်း၏ နေရာလွတ်သည် တည်ငြိမ်သွား၏။ မြေအောက်တွင် ဒြပ်ငါးပါး ချီစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သဘာဝလောက၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ထက် များစွာ ပိုမို သိပ်သည်းလှသည်။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် ဤ ဒြပ်ငါးပါး ချီစွမ်းအင်များကို အလွန် သဘောကျ နှစ်ခြိုက်ကြသည်။ သာမန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဆိုသည်မှာ ကန့်သတ်ချက် များလွန်းပြီး ရှားပါးလှသော်လည်း ဤစွမ်းအင်ကမူ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသဖြင့် အလွန် အဆင်ပြေလှပေသည်။ နွားနက်ကြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကျော် တပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အစီအရင်၏ အဓိက နေရာများတွင် ခိုင်မြဲစွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ မတော်တဆ အခြေအနေများအတွက် စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် အဖြစ် အသုံးပြုရန် ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်၏ အချိတ်အဆက်မိလှသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကြောင့် ကျယ်ဝန်းလှသော မြေအောက်ခန်းကြီး တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ်လာပြီး ပိုမို ခိုင်ခံ့လာသည်။

"နွားကြီး... စလိုက်ကြစို့ကွာ..."

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး မှော်စွမ်းအင်များကို စိတ်ကြိုက် အသုံးချကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကြီးများကို ပြင်းထန်သော ခွန်အားဖြင့် ဖိသိပ်နေသည်။

"ငါတို့ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် တုန်းကသာ မှော်စွမ်းအင်နဲ့ ဒီလို လုပ်နိုင်ခဲ့ရင်... ဘာမှော်ပညာမှတောင် သုံးစရာ မလိုဘူး..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်မြည်လိုက်ပြီး ချန်ရွှင်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါကာ အစီအရင်၏ လွှမ်းခြုံနိုင်စွမ်းကို ဆက်လက် တိုးချဲ့နေသည်။

တစ်နေကုန် တစ်နေခန်း မြေအောက်မှ တုန်ခါသံများ တစ်ချက်မျှ ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ဤနေရာသည် မြေပြင်နှင့် အလွန် ဝေးကွာလွန်းလှသည်။ ရွှေအမြူတေ အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးက ဤမျှ နက်ရှိုင်းသော မြေအောက်ထဲတွင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရန် ဤကဲ့သို့သော ရူးသွပ်သည့် လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်နေမည်ဟု မည်သူမျှ စိတ်ကူးမိမည် မဟုတ်ပေ။

ဤလုပ်ရပ်သည် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များကို ဆန့်ကျင်နေသော အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည့် အပြုအမူပင် ဖြစ်သည်။ ပုံမှန် တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းရှိသော ကျင့်ကြံသူ မည်သူကမျှ ဤသို့ တွေးတောမိမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုအချက်ကြောင့်ပင် လုံခြုံရေးသည် 'အထွတ်အထိပ်' သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူတို့၏ မြေအောက်ခန်းသည် ယခင်က နေထိုင်ခဲ့သော ဂူ၏ ပုံစံအတိုင်း အတိအကျ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းနေသည်မှအပ အားလုံး ပြည့်စုံနေ၏။

"နွားကြီး... ဘယ်လိုလဲ..."

ချန်ရွှင် နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကွေးတက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ယုံကြည်နိုင်ဖွယ် မရှိလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းနေပြီး အမှောင်ထုနှင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုတို့ လွှမ်းမိုးနေသည်။ ဤ မြေအောက်ခန်းကြီး အတွင်း၌ ဆေးဖော်စပ်ခန်း၊ လက်နက်ပြုလုပ်ရေးခန်း၊ ဝိညာဉ်သားရဲခန်းနှင့် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရေးခန်း အားလုံး စုံလင်စွာ ပါဝင်နေသည်။

"မွန်း... မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် ချန်ရွှင်၏ အနားသို့ ပြေးလာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို အစီအရင်ဖြင့် အပြည့်အဝ ခိုင်ခံ့အောင် ပြုလုပ်ထားပြီး ရေနှင့် မီး ဘေးအန္တရာယ်များကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည့်အပြင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဒြပ်ငါးပါး ချီစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူ၍ အလိုအလျောက် လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှင်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူတို့၏ ခရီးတစ်လျှောက်တွင် အမှန်တကယ်ပင် အရာများစွာကို သင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"နွားကြီး... အလုပ်စမယ်... သစ်ပင်စိုက်... ဝိညာဉ်ဆေးပင် မျိုးစေ့တွေ ချလိုက်တော့..."

ချန်ရွှင် စတင် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် အကိုင်းအခက်တွေကို အလင်းရောင် ရဖို့ ထင်းအဖြစ် သုံးလိုက်... ဒီလောက် ကျယ်တဲ့ ဂူကြီးကို မှော်စွမ်းအင်နဲ့ အလင်းပေးနေရရင် မှော်စွမ်းအင် ဘယ်လောက်များများ မလောက်နိုင်ဘူး..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လမ်းခရီးတွင် သေချာ တိုင်ပင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ နွားနက်ကြီးသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလွှားသွားပြီး အလုပ် စတင်တော့သည်။

ချန်ရွှင်လည်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး ဆေးဖော်စပ်ခန်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ကျန်းယွမ်ဆေးကို ဖော်စပ်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရေခဲကဲ့သို့ ပြာလဲ့ကြည်လင်နေသော ဆေးမီးဖိုကြီးသည် အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မှော်စွမ်းအင် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန်အတွက် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မြောက်မြားစွာကို စီထားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ကြည်လင်နေ၏။ မီးဖိုကို ချက်ချင်း မဖွင့်သေးဘဲ လက်ချောင်းများကို ချိုးကာ အချိန်ကို တွက်ချက်နေသည်။

ထာဝရအသက်ရှင်သူများ အတွက် အချိန်ကာလ ဆိုသည်မှာ အလွန် ဂရုမစိုက်သော အရာဖြစ်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားလွယ်မှုမျိုး ရှိနေတတ်သည်။

"... အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူးပဲ..."

အမှောင်ထုထဲတွင် တိုးညှင်းသော သက်ပြင်းချသံလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ရွှင်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် ဆေးမီးတောက်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ရာ သရဲတစ္ဆေများကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး လှပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နွားနက်ကြီးမှာမူ ဟိုဟိုဒီဒီ အလုပ်ရှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှင်သည် နေ့စဉ် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို အာရုံစိုက် လုပ်ဆောင်နေပြီး အရန်အဖြစ် အလယ်အလတ်အဆင့် ဓာတ်ငါးပါးပေါင်းစပ်ဆေး ပုလင်းငါးလုံးကိုပါ ဖော်စပ်ကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။ နွားနက်ကြီးသည်လည်း နေ့စဉ် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် သစ်ပင်များ အနားတွင် ထိုင်လျက် ရှင်သန် ကြီးထွားလာသော ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင်နှင့် တဖြည်းဖြည်း ကြီးလာသော ယွီယွမ်သစ်သီးပင် ကို ကြည့်ရှုနေတတ်သည်။

ထို့အပြင် နေ့စဉ် အနားယူချိန်များတွင် အနာဂတ်၏ မူလဝိညာဉ်အဆင့် စီမံကိန်းကြီး အကြောင်းကို အားတက်သရော ပြောဆိုဆွေးနွေးကြပြီး သူတို့၏ နေ့ရက်များသည် အလွန်ပင် ပြည့်စုံနေလေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် နေ့ရက်များသည် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ပြင်ပလောကတွင် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲမှုများ ရှိနေသော်လည်း သူတို့၏ ကမ္ဘာလေးထဲတွင်မူ မည်သည့် လှိုင်းဂယက်မျှ မရှိပေ။