အခန်း ၁၅၁

အခန်း (၁၅၁)

အချိန်ကာလများသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ပန်းများ ပွင့်လိုက် ကြွေလိုက်နှင့် သံသရာ လည်ပတ်နေသည်။ ဆောင်းဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သစ်ရွက်ကြွေများသည် လေနှင်ရာသို့ လွင့်ပါးသွားသကဲ့သို့ မိတ်ဆွေ သံယောဇဉ်များသည်လည်း ရင့်ကျက်သော စပျစ်ရည်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလာသည်။ လေအေးများ တိုက်ခတ်လာချိန်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ရှိသော်လည်း ဝမ်းနည်းမှုများ မရှိတော့ပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ၊ သို့မဟုတ် ရာစုနှစ်တစ်ခုမျှ အချိန်ကာလများ လွန်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။ လူအများအပြားသည် နှုတ်ဆက်စကားပင် ပြောကြားခွင့် မရလိုက်ဘဲ အချိန်ကာလ၏ ရေစီးကြောင်းထဲတွင် ရုတ်တရက် နစ်မြုပ်ပျောက်ကွယ်သွားကြရသည်။

ဇီယန် ပြည်နယ်၊ ကျောက်စိမ်းဝါးတောင်တန်း၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ လွင်ပြင်ကြီး တစ်ခုပေါ်တွင်...

ထိုနေရာ၌ ယခင်အတိုင်း သဲမုန်တိုင်းများ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေပြီး သာမန်လူများ ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော အချိန်များက မိတ်ဆွေ သုံးဦးကို လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော မြင်ကွင်းမျိုး မရှိတော့ပေ။ သာမန် မီးခိုးရောင် ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့ ဤနေရာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လွင်ပြင်ကြီးပေါ်တွင် အလျင်လိုခြင်းမရှိဘဲ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ ကမ္ဘာတစ်ခု ခြားသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

ယနေ့တွင် ဝူယွင်ဂိုဏ်းသည် 'တံခါးပိတ်' ကြောင်း ကြေညာလိုက်ပြီး တောင်တံခါး အကာအကွယ် အစီအရင်ကို အပြည့်အဝ ဖွင့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသည် မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ် ရှိသည်ကို ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့ အသိဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

... ရွှေအမြူတေအဆင့် တောင်ထွတ်ခေါင်းဆောင် တစ်ဦး မကြာမီ 'နတ်ရွာစံ' တော့မည် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ဝူယွင်ဂိုဏ်းဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ ဤဆယ်စုနှစ်များ အတွင်း ဝူယွင်ဂိုဏ်းတွင်လည်း အပြောင်းအလဲ များစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ဂိုဏ်း၏ အင်အားသည် သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီး ဂုဏ်သိက္ခာလည်း များစွာ မြင့်မားလာခဲ့သည်။

သို့သော် ဝူယွင်ဂိုဏ်း၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သော ဝေ့ရွှင် သည် မူလဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်ရန် လမ်းစ မရှိတော့ကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက် "မရှာကြနဲ့တော့" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ချန်ရစ်၍ ဂိုဏ်းမှ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ညအမှောင်ထုသည် လွှမ်းမိုးလာသည်။ ကောင်းကင်အစွန်းသည် မင်ရည်များ ပက်ဖျန်းထားသကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး လရောင်လည်း မရှိ၊ ကြယ်ရောင်လည်း မရှိပေ။ ဘာမျှမရှိသော ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကြီးသာ ဖြစ်နေသည်။

...

ဝူယွင်ဂိုဏ်း အတွင်းရှိ မတ်စောက်သော တောင်ကမ်းပါးယံ တစ်ခုပေါ်တွင်...

အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် တောင်ကမ်းပါးယံ အစွန်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် အလွန် နောက်ကျိနေပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်လည် တမ်းတနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးသည် နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ တောင်အောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော တပည့်များသည် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလျက် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသည်။ အဓိက တောင်ထွတ် အသီးသီးပေါ်ရှိ ခေါင်းဆောင်များသည်လည်း လက်နောက်ပစ်လျက် အဝေးမှ တောင်ကမ်းပါးယံဆီသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာများဖြင့် နှုတ်ဆိတ်နေကြသည်။

ညလေပြင်းများသည် တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေပြီး တောင်ကြားထဲမှ ကြွေကျနေသော ပန်းပွင့်လေးများကို လွှင့်တင်ပေးနေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် အလွန် ဆွေးမြေ့ဖွယ် ကောင်းလှပြီး ယခင်က သင်းပျံ့ခဲ့သော ရနံ့များကို သယ်ဆောင်လာကာ အတိတ်က အမှတ်တရများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် စုစည်းပေးနေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

ဂိုဏ်းချုပ် ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်တွင်...

အမျိုးသား နှစ်ဦး ရပ်နေသည်။ တစ်ဦးမှာ လက်ရှိ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်သော တင်းချိုး ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာ လက်နက်ပြုလုပ်ရေး တောင်ထွတ်၏ ခေါင်းဆောင် ဂျီဟောက်ရွှမ် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အဝေးရှိ တောင်ကမ်းပါးယံပေါ်မှ မှုန်ဝါးဝါး ပုံရိပ်လေးကို လှမ်းကြည့်နေကြသည်။ ထိုသူမှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း တောင်ထွတ်၏ ခေါင်းဆောင် လျိုယွမ် ပင် ဖြစ်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... လျို ဂျူနီယာညီမလေး ကတော့..."

ဂျီဟောက်ရွှမ် စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ အသက်အရွယ်အားဖြင့် သူက လျိုယွမ်ထက် ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူမ မည်မျှ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော လမ်းကို လျှောက်လှမ်းခဲ့ရသည်ကို သူ အသိဆုံး ဖြစ်သည်။

သူမ၏ တာအိုလက်တွဲဖော်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရပြီး ထိုစစ်ပွဲကြီးတွင် ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိခဲ့သော ဂိုဏ်းတူ အစ်ကို အစ်မများသည်လည်း အဆင့်တက်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သဖြင့် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသည်။ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း တောင်ထွတ်၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ မူလကတည်းက မြင့်မားလှသည် မဟုတ်ပေ။

သူမ အလေးစားဆုံးသော ဆရာသခင်သည်လည်း အချိန်ကာလ၏ ရေစီးကြောင်းကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရပြီး၊ သူမ အချစ်ဆုံး တပည့်သည်လည်း ရွှေအမြူတေအဆင့်သို့ မတက်နိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

ဝူယွင်ဂိုဏ်း၏ မျိုးဆက်ဟောင်း ကျင့်ကြံသူများထဲတွင်... သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင် လျိုယွမ် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

"... ငါ သိပါတယ်"

တင်းချိုး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ဂျီဟောက်ရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဂျီဟောက်ရွှမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြင်းထန်သော ဝမ်းနည်းနာကျင်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ လျို ဂျူနီယာညီမလေးသည် လူတိုင်းအပေါ် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး အမူအရာ သိမ်မွေ့ကာ သဘောထား ပြည့်ဝသူ ဖြစ်သည်။ ကံတရားက ဘာကြောင့် ထိုကဲ့သို့ စိတ်ထားကောင်းမွန်သူကို အနည်းငယ်မျှ မျက်နှာသာ မပေးရသနည်း။

"ဂိုဏ်းချုပ်... ကောင်းကင်ကြီးက တရားမျှတမှု မရှိဘူး..."

ဂျီဟောက်ရွှမ်၏ ရင်ဘတ်သည် ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး နဖူးတွင် အမည်းရောင် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ကြီးက... တရားမျှတမှု မရှိဘူး..."

"ဂျီ စီနီယာအစ်ကို"

တင်းချိုး လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် တားမြစ်လိုက်သည်။ "တိုးတိုးလုပ်ပါ... လျို ဂျူနီယာညီမလေးကို သွားမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့... ဒါက သူမအတွက် နောက်ဆုံး အနားယူချိန်လေးပါ..."

ဂျီဟောက်ရွှမ် ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်မအော်တော့ပေ။ သို့သော် သူ၏ လက်သီးများကိုမူ အရိုးများ မြည်လာသည်အထိ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားမိသည်။ လျို ဂျူနီယာညီမလေး ဤကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားရမည်ကို သူ လက်မခံနိုင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင်...

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

ရုတ်တရက် တောင်တံခါး အကာအကွယ် အစီအရင်ကြီး တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ဆန်းကြယ်သော ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်းကာ ရောက်ရှိလာသည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မိုးခြိမ်းသံများကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို အရောင်ငါးမျိုးရှိသော အလင်းတန်းများက လွှမ်းခြုံထားပြီး လောကကို အုပ်စိုးနိုင်သော အရှိန်အဝါကြီးသည် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ တောင်ထွတ် အသီးသီးရှိ တပည့်များအားလုံး မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြပြီး "ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ" ဟု အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားကြသည်။

တောင်တံခါး အကာအကွယ် အစီအရင်ကြီးသည် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက် ဖြစ်သွားသည်။ ၎င်းသည် မှော်စွမ်းအင်ဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အလွန် အဆင့်မြင့်မားသော 'အစီအရင် ပညာရပ်' ဖြင့် ဖြေလျော့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ..."

"ရဲတင်းလှချည်လား..."

တောင်ထွတ် အသီးသီးမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြီးမားလှသော မှော်စွမ်းအင် အလင်းတန်းများ ကောင်းကင်သို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထိုးတက်သွားကြသည်။ သူတို့ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ရန် ပြင်လိုက်သော အခိုက်အတန့်တွင်...

တောင်ထွတ် ခေါင်းဆောင်များ၏ ခေါင်းထဲသို့ ဂိုဏ်းချုပ်၏ နတ်အသိဖြင့် ပြောဆိုသော အသံများ ဝင်ရောက်လာသည်။ ခေါင်းဆောင်များ၏ မျက်နှာ အမူအရာများ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူတို့သည် မှော်စွမ်းအင်များကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် မိမိတို့၏ တပည့်များကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ရန်သူ ဝင်ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြလိုက်ကြသည်။

တပည့်များ ကြောင်အမ်းသွားကြသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် အကြောက်တရားများ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ စောစောက အရှိန်အဝါကြီးသည် တောင်ထွတ် ခေါင်းဆောင်များ ရှေ့တွင် ရပ်နေချိန်၌ပင် တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော အလွန် ကွာခြားလှသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တောင်ကမ်းပါးယံပေါ်၌...

လျိုယွမ်သည် နောက်ကွယ်မှ ဖြစ်ပျက်သွားသော ကြီးမားလှသည့် အပြောင်းအလဲများကို အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကောင်းကင်ကိုသာ ဆက်လက် မော့ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ပိုမို၍ နောက်ကျိလာပြီ ဖြစ်သည်။

တောက်... တောက်...

သူမ၏ အနောက်ဘက်မှ ခြေသံနှစ်ခု တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။ လျိုယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"... စီနီယာအစ်ကို ချန်ရွှင်... နွားကြီး... ရှင်တို့ ရောက်လာကြတာပဲ..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် လျိုယွမ်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းစွာ အော်မြည်လိုက်သည်။ ချန်ရွှင်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ သူမ၏ အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဤ တောင်ကမ်းပါးယံသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်များက သူတို့ ငါးယောက် အတူတကွ ယှဉ်တွဲထိုင်ကာ ကြယ်တံခွန်မိုး ရွာသွန်းသည်ကို ကြည့်ရှုခဲ့ကြသော အမှတ်တရ နေရာလေး ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် ခဲတုံးဆွဲထားသကဲ့သို့ လေးလံနေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော ရှုပ်ထွေးမှုများ လည်ပတ်နေသည်။

(ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်နေရင် ရပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ... မမြင်ရ၊ မကြားရရင် သူတို့တွေ ငါ့ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ရှင်သန်နေလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... တကယ်လို့ ဒီလောကကြီးကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရင်တောင်မှ...)

ချန်ရွှင်သည် ရင်ထဲတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျိန်ဆဲနေမိပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

'ချန်ရွှင်... မင်း ဘာကို ထွက်ပြေးချင်နေတာလဲ...'

သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင် သူသည် လျိုယွမ်၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမ ကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နွားနက်ကြီးသည်လည်း သူမ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်တောင်တစ်ချက်မျှ မခတ်ဘဲ ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် လျိုယွမ်ကိုသာ အမြဲတမ်း ကြည့်နေမိသည်။

"လျို... ဂျူနီယာညီမလေး..."

ချန်ရွှင်သည် မဲ့ရွဲ့နေသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်း ဖန်တီးလိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် အားယူကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့... ရောက်လာပြီ..."

လျိုယွမ်သည် ကြယ်ပွင့်လေးများကဲ့သို့ နူးညံ့သော မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ ချန်ရွှင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို က ကျွန်မကို လူစိမ်းတစ်ယောက်လို သဘောထားတော့မလို့ ထင်နေတာ..."

"... အားလုံးကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ဒီလောကကြီးရဲ့ သေခြင်း ရှင်ခြင်း ဆိုတဲ့ အရာကို ငါ နည်းနည်းလေးတောင် နားမလည်ခဲ့သေးပါလား..."

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော ခံစားချက်များ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ... နက်ရှိုင်းလှသော 'ဆွေးမြေ့ခြင်း' နှင့် အချိန်ကာလများက သယ်ဆောင်လာသော ပြင်းထန်လှသည့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပင် ဖြစ်သည်။

"လျို ဂျူနီယာညီမလေး... အဲဒီတုန်းက... ငါ မှားခဲ့ပါတယ်..."

"စီနီယာအစ်ကို ချန်ရွှင်... နားလည်သဘောပေါက်စရာ မလိုပါဘူး... တကယ်လို့ သေခြင်း ရှင်ခြင်းကို သေသေချာချာ နားလည်သွားခဲ့ရင် ကျွန်မတို့တွေ လူသား မဟုတ်တော့ဘဲ နေမှာပေါ့..."

လျိုယွမ် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူမကို ဖုံးလွှမ်းနေသော သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်များသည် ပိုမို သိပ်သည်းလာသည်။

"နောင်တမရရင် လုံလောက်ပါပြီ... ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကို လို လူမျိုးအတွက်တော့... သေချာပေါက် နောင်တရစရာတွေ ပိုပို များလာမယ့် လမ်းစဉ် ဖြစ်နေမှာပေါ့..."

"ဟဲ ဟဲ..."

ချန်ရွှင် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်မောရုံသာ ပြုလုပ်ကာ ပြန်လည် မဖြေကြားပေ။

"ဒီနှစ်တွေမှာ... နေကောင်းရဲ့လား..."

လျိုယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။ ဤစကားကို သူမအား မေးမြန်းမည့်သူ မရှိခဲ့သည်မှာ အလွန် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က ထိုသို့ မေးမြန်းခဲ့ဖူးသူများသည်လည်း အစောကြီးကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ရုတ်တရက် မျက်ရည်များ ရစ်သိုင်းလာသည်။ သာမန် စကားတစ်ခွန်းက သူမ ရင်ထဲရှိ အနူးညံ့ဆုံး နေရာလေးကို အကာအကွယ်မဲ့စွာ တည့်တည့် မှန်သွားစေခဲ့သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ချန်ရွှင်... ရှီကျင်း ကွယ်လွန်သွားပြီ... ဆရာလည်း ကွယ်လွန်သွားပြီ... အားလုံးပဲ... အားလုံး ကွယ်လွန်သွားကြပြီ..."

လျိုယွမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်များ ပိုးပေါက်ကျလာသည်။ သူမသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ချန်ရွှင်၏ အင်္ကျီစကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေလေသည်။

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် လျိုယွမ်၏ အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ရင်ကွဲမတတ် နာကျင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို ကြည့်နေမိသည်။ ချန်ရွှင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသော လျိုယွမ်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

ထို ကျင့်ကြံခြင်းလောက စစ်ပွဲကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် အရာများစွာကို ဆွဲယူသွားခဲ့သည်။ ထိုစစ်ပွဲ၏ သက်ရောက်မှုသည် သူမ၏ တစ်သက်တာလုံး အပေါ် နက်ရှိုင်းစွာ အရိပ်မည်း ကျရောက်နေစေခဲ့သည်။

"... ရှီကျင်း ဘာစကားတွေများ ချန်ထားခဲ့သေးလဲ..."

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ ဆွေးမြေ့ခြင်း အရိပ်အယောင်များသည် ပိုမို သိပ်သည်းလာပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေသော ခေါင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ အောက်သို့ ငုံ့ကျသွားသည်။

"... 'မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိသိရက်နဲ့... ကံကြမ္မာ အတိုင်းပဲ လက်ခံလိုက်ရတော့မှာပေါ့' တဲ့..."

လျိုယွမ်သည် မိမိကိုယ်မိမိ စကားပြောနေသကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး အသံသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားသည်။

"ကျွန်မ သူ့ကို တစ်ခါမှ အပြစ်မတင်ခဲ့ဖူးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အရမ်း နောင်တရမိတယ်..."

"ဒီလောက် အကြာကြီး အတူတူ နေလာခဲ့တာတောင်မှ... နောက်ဆုံး အချိန်မှာ သေချာ နှုတ်ဆက်စကားတောင် မပြောလိုက်ရဘူးလေ..."

လျိုယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေသော သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များသည် ယခုအခါ အစစ်အမှန် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကဲ့သို့ သိပ်သည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ပါးလွှာသော ရေခဲပြင်လေးကဲ့သို့ အားနည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှင် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မျက်မှောင်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြုတ်လိုက်မိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ နှုတ်မှ မည်သည့် မှတ်ချက်မျှ ထွက်ပေါ်မလာပေ။ ဤနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောဆိုရန် သူ့တွင် အရည်အချင်း မရှိဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"စီနီယာအစ်ကို ချန်ရွှင်... ကျွန်မအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့တော့..."

လျိုယွမ်သည် ညင်သာစွာ လက်လွှတ်လိုက်ပြီး နွားနက်ကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "နွားကြီး... နည်းနည်းလောက် ထပ်တိုးခဲ့ပါဦး..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီး တိုးညှင်းစွာ အော်မြည်လိုက်ပြီး လျိုယွမ်၏ ကိုယ်ကို တင်းကျပ်စွာ မှီတွယ်၍ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ချန်ရွှင်၏ အကြည့်များသည် လျိုယွမ် အပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အသက်စွမ်းအင် မီးတောက်လေးသည် မျက်စိရှေ့မှာပင် လျင်မြန်စွာ ငြိမ်းသတ်ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည်ကို တွေ့မြင်နေရသည်။ ချန်ရွှင်၏ အသက်ရှူနှုန်းများသည် သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပင် မြန်ဆန်လာသည်။

"စီနီယာအစ်ကို ချန်ရွှင်... ဒီ တောင်ကမ်းပါးယံက... အားလုံး အတူတူ ကြယ်တံခွန်မိုး ရွာတာကို ကြည့်ခဲ့တဲ့ နေရာလေးပဲနော်..."

လျိုယွမ်သည် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်သွားသည်။

"အဲဒီ စစ်ပွဲကြီးသာ မဖြစ်ခဲ့ရင်... သေချာပေါက် ကျွန်မတို့တွေ အားလုံး အတူတူ ရှိနေကြဦးမှာပဲနော်..."

ချန်ရွှင် လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "... အင်း"

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ကောင်းကင်ကြီးကလည်း အတော်လေး ရက်စက်တာပဲ... ကြယ်လေး တစ်ပွင့်တောင် မလင်းဘူး..."

"... အင်း"

"စီနီယာအစ်ကို ချန်ရွှင်... နွားကြီး... ဒီနေ့ ရှင်တို့နဲ့ ပြန်တွေ့ရတာက... ဒီ နှစ်ရာချီ အတွင်းမှာ ကျွန်မအတွက် အပျော်ရွှင်ဆုံး ကိစ္စပဲ..."

"... အင်း"

"မွန်း..."

"နှစ်တစ်ထောင် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းခရီးမှာ... နည်းနည်းတော့ ပင်ပန်းသွားပြီ... ဒီနေ့တော့ အရာအားလုံးကို ချထားခဲ့ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နားလို့ရပြီ..."

"... အင်း"

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းများသည် ဆွေးမြေ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လေးလံသော စကားလုံးများဖြင့်သာ ဆက်တိုက် ခေါင်းညိတ်နေမိသည်။

"ကျွန်မ..."

လျိုယွမ် နောက်ဆုံး စကားတစ်ခွန်းကို ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် အားလျော့ ကျဆင်းသွားသည်။ ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့ အလျင်အမြန် သူမကို ထိန်းကိုင်ထားလိုက်ကြသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ အလင်းရောင်များ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝိညာဉ် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်တော့မည့် အခြေအနေတွင် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ချန်ရွှင်... နွားကြီး... ရှီ စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ဂျိ မောင်လေး... ကျွန်မ... အားလုံးနဲ့ အတူတူ... အဲဒီ ကြယ်တံခွန်မိုး ရွာတာကို... နောက်ထပ် တစ်ခါလောက် ထပ်ကြည့်ချင်သေးတယ်..."

'မဖြစ်နိုင်မှန်း သိသိရက်နဲ့... ဆွေးမြေ့ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဆောင်းဦးလေပြည်ဆီကို ဒီဆန္ဒလေး အပ်နှင်းလိုက်ချင်ပါတယ်...'

ချန်ရွှင်၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ပခုံးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်၏။

"စီနီယာညီမ လျို... ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်"

"... ဟင်"

လျိုယွမ်သည် နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများကို မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ရွှင်သည် အခြား လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်တင်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို ထောက်ထားသကဲ့သို့ အပေါ်သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ကောင်းကင်ပြင်ကို စူးစိုက် ကြည့်ရှုနေသည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်... လောကကြီးကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်သော မှော်စွမ်းအင်များသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆုတ်ဖြဲမတတ် ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် သူ၏ 'အစွမ်းအစ အပြည့်အဝ' ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ပြင်းထန်လှသော မှော်စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်များသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်များ တုန်ခါသွားပြီး တောင်တန်းများ မြည်ဟည်းလာကာ ကြောက်မက်ဖွယ် လေမုန်တိုင်းကြီးများ တိုက်ခတ်လာသည်။ တဝူးဝူး မြည်နေသော လေပြင်းသံများသည် နားစည်ကို ကွဲမတတ် ဖြစ်စေပြီး မှော်စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်များသည် ရူးသွပ်နေသော ဟာရီကိန်း မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်နေသည်။

ချန်ရွှင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်ကြီးများသည် အမြစ်မှ ကျွတ်ထွက်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်ဆောင်ကြီးများသည် လေထဲတွင် လွင့်စင်နေကာ မြေပြင်မှ တုန်ခါသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော တပည့်များ၏ မျက်နှာများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေပြီး နေရာတွင်ပင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသည်။

မည်မျှ အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူက ဤမျှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ရသနည်း။ တောင်ထွတ် ခေါင်းဆောင်များ၏ မျက်ခွံများ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော ဒေါသအနည်းငယ်သည်ပင် ကြောက်ရွံ့မှုများကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားရလေသည်။

"အပေါ်မှာ"

"ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကြ..."

မြေပြင်ပေါ်ရှိ နေရာအနှံ့အပြားမှ အထိတ်တလန့် အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူအားလုံး ကောင်းကင်ကို တပြိုင်နက် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာ အမူအရာများသည် ထုံထိုင်းသွားပြီး ခွေခေါက်ကျသွားကာ ချွေးစေးများ ရေလို ကျဆင်းလာကြသည်။

မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်မှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကြီး ကျဆင်းလာသည်။

ထို့နောက်... ဥက္ကာပျံများကဲ့သို့ မီးလုံးကြီးများသည် ကောင်းကင်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျံသန်းကျဆင်းလာကြသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဟူသော ကြီးမားလှသည့် လေထုကို ဆုတ်ဖြဲသံကြီးများသည် ညကောင်းကင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

မည်းမှောင်နေသော ညကောင်းကင်သည် နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားသည်။ ကျောက်စိမ်းဝါးတောင်တန်း တစ်ခုလုံးသည် လောင်ကျွမ်းနေသော ချော်ရည်ပူ ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အနီရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

ဝုန်း... ဝုန်း...

မီးလုံးကြီးများသည် ကောင်းကင်ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

၎င်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် လှပနေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြက်သီးမွေးညင်း ထဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် မှော်စွမ်းအင် လှိုင်းများကို သယ်ဆောင်လာသည်။

မီးလုံးကြီးများသည် ကောင်းကင်၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ အခြားတစ်ဖက်သို့ စီးဆင်းသွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

လျိုယွမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မှင်သက်နေသော အလင်းရောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် အရည်ပျော်ကျသွားမတတ် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အဆိုပါနေ့ရက်... စစ်ပွဲ မဖြစ်ပွားခင်က အပျော်ရွှင်ဆုံး နေ့ရက်များဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ချန်ရွှင်... နွားကြီး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

လျိုယွမ်၏ အသံသည် ပျောက်ကွယ်သွားမတတ် တိုးညှင်းနေသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို အတင်းဖွင့်ထားပြီး သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ချန်ရွှင်၏ အင်္ကျီစကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ရှေ့လျှောက် နေ့ရက်တွေမှာတော့... ကျေးဇူးပြုပြီး... အဲဒီလောက်ကြီး အထီးမကျန်ပါစေနဲ့တော့နော်..."

"စီနီယာညီမ လျို"

"မွန်း..."

လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်၏ ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် လျိုယွမ်သည် သူတို့၏ လက်မောင်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သက်ရှိအငွေ့အသက် အနည်းငယ်မျှပင် မကျန်ရှိတော့ပေ။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင်သာ ထာဝရ ငြိမ်းချမ်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အပြုံးလေးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ချန်ရွှင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ဤလောကတွင် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်... ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အမှတ်တရများ ပြည့်နှက်နေသည့် ဤ တောင်ကမ်းပါးယံပေါ်တွင် ယခုအခါ သူတို့ နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။