အခန်း ၁၅၂

အခန်း (၁၅၂)

ချန်ရွှင်သည် မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ငေးငိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

ရင်ထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားသွားများဖြင့် မွှန်းခံနေရသကဲ့သို့ နာကျင်နေ၏။ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘဲ သနားစရာ ကောင်းလောက်အောင် အားငယ်နေမိသည်။ နွားနက်ကြီးသည် လျိုယွမ်၏ အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး ဝမ်းနည်းစွာ အော်မြည်လျက် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေသည်။

လျိုယွမ်၏ သေဆုံးမှုသည် သူမ တစ်ယောက်တည်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် 'အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ' ဖြစ်ကြောင်း အပြည့်အဝ သက်သေပြလိုက်ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

အရိုးစွဲအောင် နာကျင်စေသော ခံစားမှုကြောင့် ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းများတွင် သွေးကြောများ အထင်းသား ပေါ်လာသည်။

နှစ်တစ်ထောင် ကာလများ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သက်ရှိအားလုံးသည် သံသရာထဲတွင် လည်ပတ်နေကြသည်။ သွားရမည့်သူများ သွားကြရပြီး တစ်ကြိမ် လွဲချော်သွားသည်နှင့် ထာဝရ ခွဲခွာသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။ တောင်တန်းများသည် ခြောက်သွေ့နေပြီး ညအမှောင်ထုသည် ဆွေးမြေ့ဖွယ် ကောင်းလှကာ လေအေးများက အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်နေသည်။

ဝူယွင်ဂိုဏ်းတွင် နာရေးခေါင်းလောင်းသံများ အကြာကြီး မြည်ဟည်းနေပြီး တောင်ထွတ် အသီးသီးရှိ တပည့်များက လျို တောင်ထွတ်ခေါင်းဆောင် ကွယ်လွန်သွားခြင်းကို နက်ရှိုင်းစွာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြသည်။

တောင်ကမ်းပါးယံပေါ်တွင် လျိုယွမ်သည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည့် အနေအထားဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။ အလွန် အေးချမ်းပြီး နူးညံ့သော ပုံစံလေး ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှင်သည် အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များ ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သေနေသော ရေအိုင်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မှု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြက်ပင်များသည် အဝါရောင် ပြောင်းသွားပြီး သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော သစ်ရွက်ခြောက် အနည်းငယ်သည်လည်း အသံတိတ် ကြွေကျလာသည်။ ကိုင်းခြောက်များသာ ကျန်ရှိနေသော သစ်ပင်များသည် မြောက်လေပြင်း အောက်တွင် တုန်ရီနေကြသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိ၊ ညအမှောင်ထု ပိုမို နက်ရှိုင်းလာချိန်တွင် ချန်ရွှင်၏ စိတ်နှလုံးသည် တည်ငြိမ်သွားပြီး မည်သည့် လှိုင်းဂယက်မျှ မရှိတော့ပေ။

"နွားကြီး"

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် လေးလံသော ခေါင်းကို ငုံ့ထားဆဲဖြစ်ပြီး အားနည်းစွာဖြင့် ချန်ရွှင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"လျို ဂျူနီယာညီမလေး ပြောတာ မှန်တယ်... နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ် လိုအပ်မှာလဲ... အချင်းချင်း ဆုံတွေ့ကြမယ်၊ နားလည်ပေးကြမယ်၊ လမ်းခရီးကို အတူတူ လျှောက်လှမ်းကြမယ်... ဒါကပဲ ဒီလောကမှာ အလှပဆုံး အရာပဲ မဟုတ်လား"

ချန်ရွှင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"အခုကစပြီး ထွက်ပြေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... အရာအားလုံးကို ရင်ဆိုင် ဖြေရှင်းမယ်... ဘာကိုမှ ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး..."

"မွန်း... မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် ချန်ရွှင်၏ ဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လိုက်သည်။ ချန်ရွှင်သည် နွားနက်ကြီး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်ပဲ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းနေပါစေ၊ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေက အသက်ရှင်လျက် ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်လေ... ဟုတ်တယ်မလား"

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် ချန်ရွှင်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ချန်ရွှင်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်၍ မှောင်မိုက်နေသော ညကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် 'ဆွေးမြေ့ခြင်း' အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက ငါတို့နဲ့ အတူ ဆက်ပြီး ရှင်သန်နေမှာပါ..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီး ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ချန်ရွှင်၏ စကားသည် နွားနက်ကြီး၏ ရင်ထဲသို့ တည့်တည့် မှန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

... ငါ ကုသိုလ် အများကြီး ယူပြီး သူတို့ကို သေချာပေါက် လူဝင်စားအောင် လုပ်ပေးမယ်။

တစ်လောကလုံးက သူတို့ကို မေ့သွားရင်တောင် ကိုယ်နဲ့ ချန်ရွှင်ကတော့ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ လက်တွေ့ဘဝကို ဘယ်တော့မှ ထပ်ပြီး မရှောင်ပြေးတော့ဘူး။

"ဟက်... သတ္တဝါတွေရဲ့ သံသရာလည်တာက ဘာအရေးလဲ... ငါနဲ့ နွားကြီးက ထာဝရ အသက်ရှင်မယ့် သူတွေပဲ... တစ်ချိန်ချိန်မှာ သေချာပေါက် ပြန်ဆုံရမယ့် နေ့ ရှိလာမှာပါ..."

ချန်ရွှင် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး နွားနက်ကြီး၏ ကျောကို ခပ်ပြင်းပြင်း ပုတ်လိုက်သည်။

"နွားကြီး... ကုသိုလ် ယူမယ်... အဲဒီကျရင် ငါတို့ဘက်က သူတို့ကို သွားရှာမယ်... တစ်ယောက်မှ မကျန်စေရဘူး..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ရူးသွပ်နေသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ချန်ရွှင်၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်နေသည်။ အဲဒီအချိန် ရောက်လာရင် သူတို့ကို အဆင့်တက်ဖို့ ဆေးတွေတောင် ပြင်ဆင်ပေးထားမယ်။ သူတို့ သေဆုံးသွားတာကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ရပ်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

"နွားကြီး... သွားစို့... ရှန်ရင်တောင် ကို သွားပြီး သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ကြမယ်... နောက်ကျရင် ငါတို့ မျက်နှာကို မေ့သွားမှာ စိုးလို့..."

ချန်ရွှင် လက်ကို ကြီးမားစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အရောင်ငါးမျိုး တောက်ပနေသော မှော်စွမ်းအင်များ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

"ငါလည်း 'သံယောဇဉ်' တွေမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာပဲ... ဒါက ကျင့်ကြံခြင်း လောကကြီးပဲလေ... ငါတို့က ထာဝရ အသက်ရှင်မှာ... မဖြစ်နိုင်တာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူး..."

"မွန်း..."

ချန်ရွှင်၏ စကားကြောင့် နွားနက်ကြီးလည်း ပိုမို တက်ကြွလာပြီး အမြီးကို တဖျတ်ဖျတ် ယမ်းလာသည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော လေထုသည် ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

သူတို့၏ အရှိန်အဝါသည် ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး ဆန်းကြယ်သော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရင်ထဲတွင် ဖိစီးနေသော နောက်ဆုံး အတားအဆီးကို အပြီးတိုင် ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် အလင်းရောင်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ဘဲ နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ညလေပြည်သည် လျိုယွမ်၏ မျက်နှာကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး တောင်ကြားမှ လွင့်ပျံလာသော ရောင်စုံ ပန်းပွင့်လေးများသည် ကောင်းကင်တွင် ကခုန်နေကြသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အပြုံးလေးသည် ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

...

အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် ရှန်ရင်တောင် သို့ ခြေချလိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် အဆုံးအစမရှိသော အုတ်ဂူများ အစီအရီ တည်ရှိနေကာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

သို့သော် သူတို့သည် ဝူယွင်ဂိုဏ်း၏ ပိုင်နက်ထဲတွင် မိမိအိမ်လို လွတ်လပ်စွာ လျှောက်သွားနေကြပြီး အစောင့်များကလည်း သတိမထားမိကြသလို မည်သူကမျှ လာရောက် နှောင့်ယှက်ခြင်း မရှိကြပေ။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် နတ်အသိကို ဖြန့်ကျက်ထားပြီး သင်္ချိုင်းကြားရှိ လမ်းငယ်လေးများအတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကို သေချာစွာ ရှာဖွေနေကြသည်။

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီး အော်မြည်လိုက်သည်။ ရှာတွေ့သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ရွှင်၏ မျက်လုံးများ စူးရှသွားပြီး နွားနက်ကြီး၏ နောက်သို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာသည် အလွန် လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသပ်စွာ ရှင်းလင်းထား၏။

'အပြင်စည်း ဂိုဏ်းအလုပ်အကိုင်ဋ္ဌာန အကြီးအကဲ၊ ဂျိခွန် ၏ အုတ်ဂူ'

"မွန်း... မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် အကိုင်းအခက်များနှင့် အမွှေးတိုင်အိုးကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အလွန် လေးနက်တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် အသုဘ အခမ်းအနား ပြင်ဆင်မှုကို စတင်တော့သည်။

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အတိတ်က အမှတ်တရများ ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။ သူသည် အုတ်ဂူဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် နောင်တရိပ် အနည်းငယ် ရောယှက်နေသည်။

ထိုအချိန်က သူ၏ အစွမ်းအစ မလုံလောက်ခဲ့သဖြင့် ဂိုဏ်းတွင် ဆက်နေပြီး ကြယ်ကိုးလုံး တောင်ကြားမှ အတူတကွ ရောက်ရှိလာခဲ့သော ညီအစ်ကို၏ နောက်ဆုံးအချိန်ကို လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

မဟုတ်သေးပေ... ထိုအချိန်က သူ၏ စိတ်နေသဘောထားအရ အစွမ်းအစ ရှိခဲ့လျှင်တောင်မှ ကျန်ရစ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့ သေဆုံးသွားသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေရမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဂျိ စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."

ချန်ရွှင်၏ ချောက်ကမ်းပါးကြီးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများသည် အလွန် ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုကို လှမ်းကြည့်နေသည်။

"အစ်ကိုက တကယ်တော့ အစကတည်းက သိနေခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား... အဲဒီ ရှေးဟောင်း စာအုပ်ကို ပေးကတည်းက ကျွန်တော် ရိပ်မိသင့်တာ..."

သူသည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ရှေးဟောင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ခေါင်းစဉ် မပါရှိပေ။ သို့သော် ၎င်း၏ ပစ္စည်းအမျိုးအစားသည် ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သာမန် စက္ကူများနှင့် မတူညီပေ။

ယခု ချန်ရွှင်၏ အမြင်အာရုံဖြင့်ပင် ဤအရာသည် မည်သည့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ကို ခွဲခြား မသိနိုင်သေးပေ။

"ဒီစာအုပ်ကို ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေ အတူတူ ဖတ်ကြတာပေါ့..."

ချန်ရွှင် ဘေးသို့ လှည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဂျိခွန် ရပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ဖွင့်ပြီနော်..."

ဖျပ်...

ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှန်လိုက်သည်။ ချန်ရွှင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ၎င်းသည် ကျင့်စဉ်များ၊ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်များ ရေးသားထားသော ရှေးဟောင်း စာအုပ် မဟုတ်ဘဲ နားလည်ရခက်ပြီး ခက်ခဲနက်နဲသော 'ဘာသာစကား' များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများ တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာသည်။ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သော်လည်း စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ဇွဲလုံ့လကြီးစွာဖြင့် လိုက်ဖတ်နေမိသည်။

နွားနက်ကြီးသည် အသုဘ အခမ်းအနားကို ဆက်လက် ပြုလုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မှော်စွမ်းအင်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော ခမ်းနားသည့် အထူးပြုလုပ်ချက် များကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုထားသည်။ ယခင်က ချန်ရွှင် ဦးဆောင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူ တစ်ယောက်တည်း အားလုံး လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

လေပြင်းများ တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေချိန်တွင် ချန်ရွှင်၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘာကြောင့် ဖတ်မရတာလဲ။

သူသည် စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ပြီး တစ်ရွက် လှန်နေသည်။ သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လေ့လာဆည်းပူးခဲ့သော ယဉ်ကျေးမှု အသိပညာ ဗဟုသုတ အားလုံးကို အသုံးပြု၍ ဘာသာပြန်ဆိုရန် ကြိုးစားနေသည်။ ဘာသာစကား ဘာသာပြန်ဆိုခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်သည် ကျင့်စဉ်များကို ဖော်ထုတ်ခြင်းထက် အဆတစ်သောင်းခန့် ပိုမို ခက်ခဲလှသည်။

"... ဟင်"

ဖတ်ရှုနေရင်း ချန်ရွှင်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။

"အနောက်ပိုင်းက စာလုံးတွေက... ဖတ်လို့ ရနေပါလား..."

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တုန်ရီလာသည်။ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများသည် စာမျက်နှာ လှန်လေလေ ပိုမို နက်ရှိုင်းလေလေ ဖြစ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် တုန်ရီသော အသံဖြင့် စကားလုံး တစ်ခွန်း ထွက်ကျလာသည်။

"ဒါ... တကယ်ကြီးလား..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးလည်း လန့်သွားသည်။ ချန်ရွှင် ဤမျှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်မှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။

အသုဘ အခမ်းအနား အချိန်လည်း လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဆိုင်တွင် ချိန်းထားသော အချိန်လည်း ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်၏။ နွားနက်ကြီးသည် ပူဇော်ဖွယ်ရာများကို သေသပ်စွာ ပြန်စီထားပြီး ချန်ရွှင်၏ အနားသို့ အမြန် ပြေးလာခဲ့သည်။

"နွားကြီး... ဒါကို ကြည့်စမ်း..."

ချန်ရွှင်သည် ပြောမပြတတ်အောင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် နွားနက်ကြီးနှင့်အတူ ထိုစာမျက်နှာကို စူးစိုက် ကြည့်နေမိသည်။

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီး၏ မျက်လုံးများလည်း ကြေးခေါင်းလောင်းကြီးများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားပြီး နှာခေါင်းမှ လေပူများကို ပြင်းထန်စွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ချန်ရွှင် ဖတ်၍ ရသည်ဆိုလျှင် နွားနက်ကြီးလည်း ဖတ်၍ ရသည်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဂျိ မိသားစုက... ဒီလောကက လူတွေ မဟုတ်ခဲ့ဘူး..."

ချန်ရွှင်၏ လက်ချောင်းများ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေသည်။ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် စာမျက်နှာများကို ထပ်မံ လှန်လိုက်သည်။

"ဂျိ စီနီယာအစ်ကိုကြီးရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက... မူလက အင်မတန် ကြီးမားတဲ့ နာမည်ကြီး မိသားစုကြီး တစ်ခုရဲ့ မျိုးဆက်ခွဲတွေ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သတင်းအချက်အလက်တွေ များလွန်းသဖြင့် နွားနက်ကြီး၏ ဦးနှောက်ပင် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

"ဟိုဘက်လောကကို သွားဖို့... နွားကြီး... လမ်းကြောင်း ရှိတယ်ကွ..."

ချန်ရွှင် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တံတွေးများ လွင့်စင်သွားသည်အထိ ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နွားကြီး... ဟိုဘက် ကမ္ဘာကို သွားဖို့ လမ်းကြောင်း ရှိတယ်..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးလည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို အစွမ်းကုန် ပြူးကျယ်ကာ ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ "မွန်း... မွန်း..."

"အော်... ဒါကိုး... 'ကြယ်တံခွန်မိုး ရွာသွန်းတဲ့' ည..."

ချန်ရွှင် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေမိသည်။ ထိုညက ဂျိ စီနီယာအစ်ကိုကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော နက်ရှိုင်းသည့် ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု... သူ သေချာပေါက် တစ်ခုခုကို သိထားခဲ့တာပဲ။

"အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ရပ်ဆန်းက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ခဲ့ဘူးပဲ..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် နေရာတွင်ပင် ခုန်ပေါက်နေသည်။ အမည်းရောင် နွားမျက်နှာကြီးပင် နီရဲလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်၏ အကြည့်များသည် တစ်နေရာတည်းသို့ တပြိုင်နက် ကျရောက်သွားသည်။ အဆုံးအစမရှိ ဝေးကွာလှသော၊ အနန္တ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးဆီသို့။

ချန်ရွှင် ဖြည်းညှင်းစွာ စကားစလိုက်သည်။

"နွားကြီး... 'ကောင်းကင်မြစ်ကမ်းပါး' တဲ့... လမ်းက အဲဒီမှာ ရှိတယ်..."

နွားနက်ကြီးသည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာပြီး မိမိ၏ ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ ၎င်းသည် မသိရှိရသေးသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ခိုင်မာသော မျှော်လင့်ချက် မီးတောက်လေးကို ထွန်းညှိပေးလိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်၊ နွားတစ်ကောင် နှင့် အုတ်ဂူတစ်ခု။

သူတို့၏ အကြည့်များသည် လေဟာနယ်ကို ထိုးဖောက်ပြီး အချိန်ကာလများကို ကျော်လွန်ကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အရှိန်အဝါများသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

လမ်းခရီးသည် အဆုံးအစမရှိ ဝေးကွာပြီး ရှည်လျားလှသည်။ ထာဝရအသက်ရှင်သူသည် အမှန်တရားကို ရှာဖွေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လှည့်လည် စူးစမ်းရမည် ဖြစ်သည်။

ခရီးသွားခြင်း၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို သိရှိနားလည်ပြီး ဘဝ၏ အစစ်အမှန် အဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေရမည်။

ချန်ရွှင်သည် နွားနက်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးအကြိမ် အနေဖြင့် အုတ်ဂူကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ဂျိ စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အစ်ကို့ရဲ့ ဆန္ဒကို... သေချာပေါက် လက်ခံရရှိပါပြီ..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးလည်း အုတ်ဂူကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လိုက်သည်။ ငါတို့ သေချာပေါက် ဂျိ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ဘူးနော်။

ချန်ရွှင် လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး နွားနက်ကြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

သူတို့သည် ဂျိ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို နက်ရှိုင်းသော လေးစားမှုများဖြင့် အတူတကွ ဂါရဝပြု နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

"ဂျိ စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ငါတို့တွေ အတူတူ ခရီးထွက်ကြမယ်... အနာဂတ်ရဲ့ 'ခေတ်သစ်ကြီး' ကို သွားကြည့်ကြမယ်..."

"မွန်း... မွန်း..."

ထိုစကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့ ထုတ်လွှတ်နေသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် အရှိန်အဝါများသည်လည်း လေပြေလေညှင်းနှင့်အတူ ကောင်းကင်သို့ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။