အခန်း ၁၅၆

အခန်း (၁၅၆)

ကျောင်ကူဈေးတန်း။ ၎င်းသည် ဂိုဏ်းငယ်တစ်ခုမှ စီမံအုပ်ချုပ်သော အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ ဈေးတန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ထိုနေရာသည် ခြောက်ကပ်တိတ်ဆိတ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဆိုင်အများစုမှာ တံခါးများပိတ်သိမ်းထားပြီး၊ နောက်ခံအကြောင်းအမျိုးမျိုးရှိသည့် ဂိုဏ်းမဲ့ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်သာ ဟိုတစ်စဒီတစ်စ ကျန်ရစ်ကာ အသက်ဆက်ရန် အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်နေကြသည်။

ထိုဈေးတန်း၏ အစွန်အဖျားတွင် ကောက်ရိုးဦးထုပ်ဆောင်းထားသော ပုံရိပ်နှစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"နွားကြီး... ငါ အမြင်မှားနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား"

ချန်ရွှင်သည် နတ်အသိကို ဖြန့်ကျက်၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ခြောက်ကပ်နေရတာလဲ။ ကျင့်ကြံသူတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ"

"မွန်း"

နွားနက်ကြီးသည်လည်း နှာခေါင်းကို ရှုံ့ပွရှုံ့ပွလုပ်လိုက်သည်။ ဘယ်လိုတွေးတွေး အခြေအနေက ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

"မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေများ သောင်းကျန်းနေလို့လား"

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းများ တဖျတ်ဖျတ် အရောင်လက်သွားကာ ခါးကြားမှ တောင်ဖြိုပုဆိန်ကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်မိသွားသည်။ "ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာ မတရားတာမြင်ရင် ဝင်ကူညီရမှာပဲ မဟုတ်လား"

"မွန်း"

နွားနက်ကြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

ထိုစဉ် ဈေးတန်းထဲမှ ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် ဂိုဏ်းမဲ့ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး လျှောက်လာသည်။ လက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် သောကများ လွှမ်းမိုးနေသည်။

"အစ်ကိုကြီး"

ချန်ရွှင် တဟားဟားရယ်မောလျက် ပြေးသွားကာ ထိုသူ၏ လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ နွားနက်ကြီးကလည်း အနောက်မှ ချက်ချင်း ပတ်ဝင်သွားပြီး ဆုတ်လမ်းကို အသေအချာ ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

ထိုသူသည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ လာသူမှာ ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် (၁၀) တွင်ရှိသည့်အပြင် အစွမ်းထက် ဝိညာဉ်သားရဲကိုပါ ခေါ်ဆောင်ထားသေးသည်မဟုတ်ပါလား။

အရှေ့အနောက် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် အင်္ကျီလက်စွပ်အတွင်းမှ အဆောင်တစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လာသူများမှာ ရည်ရွယ်ချက်ကောင်း ရှိဟန်မတူ။

"အထင်မလွဲပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့က လူကောင်းတွေပါ"

ချန်ရွှင်က ဖော်ရွေသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးကို တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲသို့ 'မတော်တဆ' ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "နည်းနည်းလောက် မေးစရာရှိလို့ပါ"

ယခုအခါ ချန်ရွှင်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ လူများကို တမင်သက်သက် ရှောင်ဖယ်နေခြင်းမျိုး မရှိတော့ပေ။ လူ့လောကတွင် နေထိုင်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ အရာရာကို အကောင်းမြင်စိတ်ဖြင့် လက်ခံနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

'ဪ... သဘောပေါက်လွယ်တဲ့သူပဲ'

ဂိုဏ်းမဲ့ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်တောက်သွားသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ရင်ခွင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ကောက်သွင်းလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာသွားသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေက တကယ့်ကို သဘောကောင်းတာပဲ။ သိသလောက်တော့ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အကုန်ပြောပြပါ့မယ်"

"ဒီ ကျောင်ကူဈေးတန်းကြီးက သိပ်ကို ခြောက်ကပ်နေတယ်... မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေများ ကျူးကျော်လာလို့လား"

ချန်ရွှင်၏ ရင်ဘတ်များ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေပြီး ခါးကြားမှ ပုဆိန်မှာ အချိန်မရွေး လေထဲသို့ ပျံထွက်သွားတော့မည့်ပုံ ရှိသည်။ "ကျုပ်က ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ယောက်ပါ။ အားနည်းသူကိုကူညီပြီး အားကြီးသူကို နှိမ်နင်းရတာ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ တာဝန်ပဲလေ"

"မွန်း"

နွားနက်ကြီးကလည်း အနောက်မှနေ၍ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ငါလည်း ဒီသဘောထားပဲဟု ဆိုလိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုသူမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီးနောက် လက်သီးဆုပ်ကာ ရှင်းပြလေသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ ဂိုဏ်းက မသိသေးဘူးလား။ ချန်နိုင်ငံရဲ့ ထိပ်သီးဂိုဏ်းဆယ်ခုက အမိန့်ထုတ်ပြီး ဝူနိုင်ငံ မြောက်ပိုင်းကို ပူးပေါင်းရှာဖွေဖို့ သွားကြတာလေ"

"ဗျာ..."

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်နှင့်အတူ အံ့ဩမှုများ ရောယှက်သွားသည်။ "အစ်ကိုကြီး... တကယ်ကြီး ပြောနေတာလား။ အကုန်လုံး သွားကြပြီလား"

"ဟုတ်ပါ့ဗျာ"

ဂိုဏ်းမဲ့ကျင့်ကြံသူသည် ခေါင်းခါလျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဂိုဏ်းအများစုက တပည့်တွေ အများကြီး စေလွှတ်လိုက်ကြတာ။ အခု ချန်နိုင်ငံရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလောက တစ်ခုလုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီ"

"စွမ်းရည်ရှိတဲ့ ဂိုဏ်းမဲ့ကျင့်ကြံသူတွေလည်း အကုန်လိုက်သွားကြပြီ။ ချန်နိုင်ငံ အပြင်ဘက်က အင်အားကြီးအဖွဲ့ သုံးဖွဲ့လည်း သွားကြတယ်လို့ ကြားတယ်"

"ကျန်ခဲ့တာကတော့ ကျုပ်တို့လို စွမ်းရည်မရှိတဲ့ အောက်ခြေက လူတွေလောက်ပါပဲ"

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အဖြစ်အပျက်ကြီးတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။ "စီနီယာကြီးတွေကို အားကျလိုက်တာဗျာ"

"ဪ... ဒီလိုကိုး။ တာအိုမိတ်ဆွေ... ကျေးဇူးပါပဲ။ နားလည်သွားပါပြီ"

ချန်ရွှင်က လက်သီးဆုပ်၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ အံ့ဩမှုများ ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။ "ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်ပြုပါဦး"

"ရပါတယ်... တာအိုမိတ်ဆွေလည်း လမ်းခရီး ဖြောင့်ဖြူးပါစေ" ထိုသူသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အလကားနေရင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံး ရလိုက်သဖြင့် ရင်ထဲမှ သောကများအားလုံး လွင့်ပါးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တကယ်ကြီးလား။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့ အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်ကြသည်။ သူတို့ တောင်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေစဉ်အတွင်း ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အခြေအနေက ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့ပြီပါလား။

"ဟဲဟဲ..." ချန်ရွှင် ရုတ်တရက် အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ "နွားကြီး... ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်... အောင်မြင်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း တက်သွားပြီဟေ့"

"မွန်း" နွားနက်ကြီး၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ လည်ပတ်နေသည်။ "မွန်းမွန်း"

ဖျတ်...

လေထဲတွင် မြေပုံတစ်ချပ် ဖြန့်ကျက်သွားသည်။ ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် ဈေးတန်းကို ကွေ့ပတ်ကာ အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရင်း ခရီးစတင်ခဲ့ကြလေပြီ။

ခြောက်လ ကြာပြီးနောက်။ ချန်နိုင်ငံ အရှေ့ဘက်နယ်စပ်။

မျက်စိတစ်ဆုံး လွင့်ပျံနေသော သဲမုန်တိုင်းများအကြားတွင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော တံခါးကြီးတစ်ခု မားမားမတ်မတ် ရှိနေသည်။ မြို့ရိုးပေါ်တွင် စစ်သည်တော်များ အပြည့်အစုံ နေရာယူထားကြပြီး လက်ထဲမှ လက်နက်များက အေးစက်စွာ တောက်ပနေသည်။ စစ်တပ်၏ အလံများကလည်း လေထဲတွင် တလူလူ လွင့်ပျံနေ၏။

သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် စူးရှထက်မြက်နေပြီး ပြင်ပရန်သူများ ဝင်ရောက်လာမည်ကို အချိန်ပြည့် စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

အရှေ့ဘက်တွင် နိုင်ငံငယ်များစွာ ရှိပြီး လူရိုင်းများ မကြာခဏ လာရောက် လုယက်တတ်ကြသည်။ ထိုသို့ လာရောက်တိုင်း နယ်စပ်ရှိ စစ်သည်တော်များသည် ရန်သူများကို ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်အထိ သတ်ဖြတ်လေ့ရှိပြီး အလောင်းများကို မြို့ရိုးပေါ်တွင် သုံးရက်တိုင်တိုင် ချိတ်ဆွဲထားလေ့ရှိသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ ခြောက်ကပ်နေသော်လည်း လူ့လောကမှာမူ အသက်ဝင် လှုပ်ရှားနေဆဲပင်။ ကမ္ဘာနှစ်ခုသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိဘဲ လည်ပတ်နေကြသည်။

နယ်စပ်မြို့လေးသည် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေပြီး လမ်းဘေးဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်ရောင်းချသံများ ဆူညံနေသည်။ လယ်သမားများ၊ အဝေးမှ လာသော ကုန်သည်လှည်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ညီလေး... နောက်လည်း လာအားပေးဦးနော်"

"ဟုတ်ကဲ့... လာခဲ့ပါ့မယ်"

လမ်းဘေး သစ်သီးဆိုင်မှ အဘိုးအိုသည် သစ်သီးများ အပြည့်သယ်ဆောင်လာသော လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"နွားကြီး... အရသာရှိလား"

ချန်ရွှင်သည် လက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် သစ်သီးများကို ကိုင်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သစ်သီးအရည်များ ပေကျံနေလျက် နွားနက်ကြီး၏ ပါးစပ်ထဲသို့လည်း ပစ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"မွန်း" နွားနက်ကြီးက ပါးစပ်ထဲမှ သစ်သီးများကို ဝါးရင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"တကယ်ကြီး ဂိုဏ်းအများစုက မြောက်ဘက်ကို သွားကြတာပဲ... ဟိုမှာက အန္တရာယ်အရမ်းများတယ်လို့ ကြားတယ်။ မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေးတွေတောင် ကိုယ်တိုင် သွားရတာတဲ့။ ငါတို့တော့ သွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ရွှင်သည် ပါးစပ်ထဲ အပြည့်ဝါးနေရင်း စကားပြောလိုက်သည်။

"မွန်း..." နွားနက်ကြီးကမူ ချန်ရွှင်၏ စကားကို တစ်ဝက်သာ နားထောင်ပြီး သစ်သီးများကိုသာ အာရုံစိုက် စားသောက်နေသည်။

သူတို့သည် လမ်းမပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြားထဲတွင် လျှောက်သွားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို စပ်စုနေကြသည်။

"ဟို အင်အားကြီးအဖွဲ့ သုံးဖွဲ့ကလည်း အရှေ့ဘက် နိုင်ငံငယ်လေးတွေကနေ အင်အားကြီးလာတာတဲ့။ အဲဒီဘက်က တော်တော်လေးကို ရှုပ်ထွေးတယ်။ တချို့နိုင်ငံတွေဆို ကျင့်ကြံသူတွေကတောင် ဧကရာဇ် လုပ်နေကြတာ"

ချန်ရွှင်က ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး စကားနားမထောင်သော နွားနက်ကြီး၏ ခေါင်းကို ခပ်ဆတ်ဆတ် ရိုက်လိုက်သည်။ "ဟေ့ကောင် နွားကြီး"

"မွန်း" နွားနက်ကြီး လန့်သွားပြီး ပါးစပ်ထဲမှ ပြုတ်ကျလုနီးပါးဖြစ်နေသော သစ်သီးများကို ရှည်လျားသော လျှာကြီးဖြင့် အမြန်ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ချန်ရွှင်က သစ်သီးကျွေးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ရာ နွားနက်ကြီးသည် သနားစရာ မျက်လုံးများဖြင့် ချန်ရွှင်ကို ကြည့်ကာ စကားနားထောင်မည့်ပုံ ဖမ်းလိုက်သည်။

"အဲဒီလို စည်းကမ်းမရှိတဲ့ နေရာတွေကမှ ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ။ ချန်နိုင်ငံမှာ နေတာထက် အများကြီး ပိုလုံခြုံတယ်"

"မွန်း..."

"ထိပ်သီးဂိုဏ်းဆယ်ခုက ကောင်တွေက သေချာပေါက် မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေးတွေကို အစောင့်ထားခဲ့မှာပဲ။ အဲဒီမှာ သွားနေတာက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးတာပဲ။ အဲဒီမှာဆို ငါတို့အတွက် ဘာအခွင့်အရေးမှ မရှိဘူး"

ချန်ရွှင်က နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ ထိပ်သီးဂိုဏ်းဆယ်ခု၏ လုပ်ရပ်များက ရက်စက်လွန်းသည်။ "ဝင်စရာ အပေါက်တောင် မရှိဘူး။ ဝူယွင်ဂိုဏ်းမှာတောင် 'မူလဝိဉာဉ်ဆေး' ဖော်နည်း မရှိဘူး။ ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီးဆယ်ခုက အကုန်လုံးကို ချုပ်ကိုင်ထားတာ သေချာတယ်"

"မွန်း..." နွားနက်ကြီး မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ လင်းရှူကုန်သည်အဖွဲ့မှာ စုံစမ်းကြည့်တုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒီ အင်အားကြီးအဖွဲ့ သုံးဖွဲ့က တစ်ဖွဲ့စီတိုင်းဟာ ထိပ်သီးဂိုဏ်းဆယ်ခုလောက်နီးနီး ချမ်းသာကြတယ်လေ"

"မွန်း..."

"ဆိုလိုတာက... ဟိုဘက် ကျင့်ကြံခြင်းလောကက ဒီကလောက် စည်းကမ်းမတင်းကျပ်ဘူး။ အင်အားကြီးအဖွဲ့ သုံးဖွဲ့ကလည်း ထိပ်သီးဂိုဏ်းဆယ်ခုလို အောက်ခြေက လူတွေကို လမ်းပိတ်ထားနိုင်တဲ့ အင်အားမျိုး မရှိဘူး"

ချန်ရွှင်က ဆက်လက် ရှင်းပြနေသည်။ နေရာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ရသဖြင့် ပညာမတတ်သော်လည်း ဗဟုသုတတော့ အတော်လေး ကြွယ်ဝနေပြီဖြစ်သည်။ "အန္တရာယ် နည်းနည်းများပေမယ့် အကျိုးအမြတ်ကတော့ သေချာပေါက် ကြီးမားတယ်"

"မွန်း..." နွားနက်ကြီးက နှာခေါင်းမှ လေပူများ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ လက်ရှိစွမ်းရည်နှင့်ဆိုလျှင် ထွက်ပြေးဖို့လောက်တော့ ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ပေ။

ချန်ရွှင် ပြောသော အန္တရာယ်ဆိုသည်မှာ မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လာအောင် သူတို့က ဘယ်သောအခါမှ အခွင့်အရေး ပေးမည်မဟုတ်။

"ထိပ်သီးဂိုဏ်းဆယ်ခုက ကောင်တွေနဲ့တော့ သွားမပတ်သက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ သူတို့က တစ်ဖွဲ့တည်းတွေ။ မြောက်ဘက်ကိုလည်း သွားလို့မရဘူး။ ဒါဆိုရင် အရှေ့ဘက်ကပဲ ငါတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက်ပဲ"

ချန်ရွှင်သည် လူဆိုးတစ်ယောက်လို ပြုံးလိုက်သည်။ ဤအစီအစဉ်ကို သူတို့ လင်းရှူကုန်သည်အဖွဲ့မှာ ရှိကတည်းက စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်သည်။ "နိုင်ငံအသီးသီးက ကျင့်ကြံသူတွေ အကုန်လုံး မြောက်ဘက်ကို သွားပြီး ရှာဖွေနေကြတဲ့ အချိန်မှာ ငါတို့က အရှေ့ဘက်ကို သွားပြီး 'ရှာဖွေ' ကြတာပေါ့"

"မွန်းမွန်း..." နွားနက်ကြီးလည်း ပျော်ရွှင်စွာ အော်မြည်လိုက်သည်။ သူများတွေနဲ့ သွားလုစရာ မလိုတာ အကောင်းဆုံးပဲ။

ချန်ရွှင်က နွားနက်ကြီး၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲချလိုက်သည်။ "နွားကြီး... သွားစို့။ နယ်စပ်ကို ဖြတ်ပြီး လမ်းကြောင်းရှာရအောင်"

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို ညင်သာစွာ ဆောင့်လိုက်သည်။ ဖုန်မှုန့်လေးများ အနည်းငယ်သာ လွင့်စင်သွားပြီး လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်သည် နယ်စပ်မြို့လေးမှ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လယ်သမားများ မျက်လုံးပြူးသွားကြပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ စောစောလေးတင် သူတို့ရှေ့မှာ အသက်ရှင်နေတဲ့ နွားနက်ကြီးတစ်ကောင် ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

လမ်းမတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ဆူညံသွားသည်။ တချို့က မျက်စိမှားတာလို့ ပြောကြပြီး၊ တချို့က နတ်ဘုရားတွေ လူယောင်ဖန်ဆင်းလာတာလို့ ပြောကြသည်။ နောက်ဆုံးတော့ လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းက ရယ်စရာပုံပြင်လေးတစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နယ်စပ်မြို့လေးသည် ယခင်အတိုင်း စည်ကားနေဆဲဖြစ်ပြီး လူ့လောကကြီးသည် ဆက်လက် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေဆဲပင်။ ဝူနိုင်ငံ မြောက်ပိုင်းတွင်မူ ကျင့်ကြံသူများ အဆက်မပြတ် စုဝေးရောက်ရှိနေကြပြီး နေ့စဉ်ရက်ဆက် ကောင်းကင်ကို ခွင်းသည့် အသံကြီးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သို့သော် ထာဝရအသက်ရှင်သူ နှစ်ဦးကမူ လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ချန်နိုင်ငံ ပြင်ပရှိ အရှေ့ဘက် နိုင်ငံများသို့ 'အိမ်ဖောက်ထွင်း' ရန် ထွက်ခွာသွားကြလေပြီ။