အခန်း ၁၆၃

အခန်း (၁၆၃)

"အင်အားကြီးသူတွေကို နှိမ်နှင်းပြီး အားနည်းသူတွေကို ကူညီခဲ့တယ်... အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်... အဲဒီလို ကိစ္စမျိုးတွေ ချန်နိုင်ငံ မှာ တုန်းက တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူးနော်..."

ချန်ရွှင်သည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်၏။

"ဟဲဟဲ... ဂိုဏ်းချုပ် တွေကိုတောင် ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့သေးတယ်လေ... တကယ်ဆို သူတို့က တိမ်ပေါ်က အထက်တန်းစားတွေပဲ..."

"မွန်း... မွန်း... မွန်း..."

နွားနက်ကြီးလည်း ထိုအဖြစ်အပျက်ကို သတိရပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုစဉ်က တစ်ဖက်လူမှာ အသတ်ခံရတော့မည် ထင်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"နတ်သားရဲလေးကောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့ မှာလည်း သူလျှို လိုမျိုးတောင် လုပ်ခဲ့သေးတယ်... လျှို့ဝှက် အေးဂျင့် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားသလိုပဲကွာ..."

ချန်ရွှင်သည် လွမ်းဆွတ်တမ်းတသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ခံစားချက် အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အဲဒါကလည်း တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းပါတယ်ကွာ..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် ချန်ရွှင်ကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစဉ်က အစ်ကိုကြီးသည် စကားဝှက် များ အကြောင်းမဲ့ ဖန်တီးချင်နေသဖြင့် သတင်းရောင်းဝယ်ရေး လုပ်နေသော ကျင့်ကြံသူများကိုပင် ခေါင်းရှုပ်သွားစေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ တရားဝင် သတင်းရောင်းဝယ်ရေး ဆိုင်ကြီးပါဆိုမှ...

"အင်း... တကယ့်ကို ရတနာတွေပါပဲ..."

ချန်ရွှင်သည် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မှတ်စုစာအုပ်၏ စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် လှန်လှောကြည့်ရှုနေ၏။

"နိုင်ငံအသီးသီးက ပြည်သူတွေနဲ့အတူ ဒုက္ခသည်တွေအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ဖူးတယ်နော်... ငါ့ ဖိနပ် ပေါက်သွားတာလည်း အဲဒီတုန်းက ဖြစ်မယ်..."

"မွန်း... မွန်း..."

နွားနက်ကြီး အံ့သြသွားသည်။ မိမိနှင့်အတူ ဂိုဏ်းမှ ထွက်ပြေးစဉ်က ပေါက်ပြဲသွားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"နွားကြီး... မင်းကြောင့် မဟုတ်ပါဘူးကွာ..."

ချန်ရွှင်သည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်က ခွေးသူတောင်းစားမှန်း မသိဘူး... လမ်း အလယ်တည့်တည့်မှာ ဓားကျိုး တစ်ခု ချထားခဲ့တာလေ... တောက်... အကုန်လုံးက အသက်လုပြီး ပြေးနေရတဲ့ အချိန်မှာ မြေကြီးပေါ်က ဓားကျိုးလေး တစ်ခုကို ဘယ်သူကများ နတ်အသိ သုံးပြီး ကြည့်နေမှာလဲ... တကယ် ယုတ်မာတဲ့ ကောင်တွေ... ဒါပေမဲ့... အပ်ချုပ်ပညာလေး တတ်ထားလို့ တော်သေးတာပေါ့... ချုပ်ပြီး ဆက်စီးလို့ ရခဲ့တာ..."

ချန်ရွှင်သည် တံတွေးကို ထွီခနဲ ထွေးလိုက်၏။

"မွန်း... မွန်း... မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် ဗိုက်နှိပ်၍ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ထိုင်ခုံကို ချန်ရွှင်၏ ဘေးသို့ ရွှေ့ကာ မှတ်စုစာအုပ်ကို အတူတကွ ဝင်ရောက် ကြည့်ရှုလိုက်၏။ မှတ်ဉာဏ် ဆိုသည်မှာ တစ်နေ့နေ့တွင် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် "မှတ်တမ်းတင်ခြင်း" သည် အဖိုးတန်လှ၏။ ဤအချက်သည်ပင်လျှင် နွားနက်ကြီးက ချန်ရွှင်အပေါ် အလေးစားဆုံးသော အချက် ဖြစ်လေသည်။

"နွားကြီး... ကြည့်စမ်း... မင်းရဲ့ အစီအရင်တွေကို ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရတဲ့ ဂိုဏ်းတွေရဲ့ စာရင်းကိုလည်း သေချာ မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်ကွ... မိစ္ဆာတစ္ဆေတစ်ရာဂိုဏ်း... ကောင်းကင်တောင်ဂိုဏ်း... လေမုန်တိုင်းဂိုဏ်း..."

ချန်ရွှင်သည် အသံနှိမ့်ကာ ဟီးခနဲ ရယ်မောလိုက်၏။ အားလုံးသည် နွားနက်ကြီး၏ မှတ်တမ်းဆိုးများသာ ဖြစ်သည်။

"စောစောကတည်းက ဘာတွေ သဘောကျပြီး ရယ်နေမှန်း မသိဘူး..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာဖြင့် ဝုန်းခနဲ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စများကိုပါ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်လား။ နွားနက်ကြီးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် မှတ်စုစာအုပ်ကို လုယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချန်ရွှင်၏ ရယ်မောသံများမှာ ပိုမို၍ ကျယ်လောင်လာ၏။ ဒေါသထွက်သွားသော နွားနက်ကြီးသည် လက်စားချေသည့် အနေဖြင့် "ချန်ရွှင်၏ ရှက်ဖွယ်ရာ မှတ်တမ်းများ" ရေးသားထားသော မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင်တော့ မတန်တော့ပေ... အရှုံးကြီး ရှုံးသွားပြီ...

"မင်း..."

ချန်ရွှင် အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားပြီး ဝုန်းခနဲ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"နွားကြီး... အဲဒီမှာ ရပ်နေစမ်း... မင်းကို သေချာ ဆုံးမပေးရတော့မယ် ထင်တယ်..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် နှာမှုတ်သံ ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်၏။ တကယ်ပဲ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရတော့မည်လားဟု တစ်ခဏမျှ ယုံကြည်သွားမိသည်။

"ငါ က..."

ချန်ရွှင် စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင်... ရုတ်တရက် ကျိုကုန်းတောင် တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွား၏။ နတ်အလင်းတန်း နှစ်ခုသည် ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်လျက် တက်သွားပြီး ကြောက်ခမန်းလိလိ ပြင်းထန်သည့် ဖိအားကြီး တစ်ခု ပျံ့နှံ့လာသည်။ ကောင်းကင်တွင် လှေပျံတစ်စင်း ကန့်လန့်ဖြတ် ရပ်တန့်နေပြီး ထိုအပေါ်၌ ရပ်နေသော ပုံရိပ်နှစ်ခုထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ဖိအားများသည် လူတို့၏ ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေကာ အလိုအလျောက် မြေပြင်ပေါ်၌ ဝပ်တွား၍ ခေါင်းမမော့ရဲအောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

"ဘိုးဘေး အား လိုက်ပါပို့ဆောင်ပါ၏..."

"ဘိုးဘေး အား လိုက်ပါပို့ဆောင်ပါ၏..."

ကျိုကုန်းတောင် ၏ တောင်ထွတ် အသီးသီးမှ မရေမတွက်နိုင်သော အမျိုးသမီးများ၏ အသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး တောင်တန်းကြီး တစ်ခုလုံး အေးစက်သော တင်းမာမှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေး ပါလား..."

"မွန်း..."

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ ဤမျှ အစွမ်းထက်သော သူများကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်၏။ သူတို့သည် ကမန်းကတမ်း ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်ကြသည်။

"မြောက်ပိုင်းဒေသမှာ ထူးခြားဖြစ်စဉ်တွေ ဖြစ်ပေါ်နေတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျိုကုန်းတောင် အနေနဲ့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေစရာ မလိုဘူး... အရာအားလုံးက အရင်အတိုင်းပဲ ဆက်ရှိနေလိမ့်မယ်..."

မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ မပါဝင်သော၊ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသည့် အသံကြီးသည် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

"မကြာခင်မှာ ဂျူနီယာညီမလေး ကျင်းယွီ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်... စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး... ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ကြ..."

"ဘိုးဘေး ရဲ့ အမိန့်အတိုင်းပါ..."

"ဘိုးဘေး ရဲ့ အမိန့်အတိုင်းပါ..."

"မွန်း..."

ကျိုကုန်းတောင် နေရာအနှံ့မှ ပြန်လည် ဖြေကြားသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည်လည်း ထိုအထဲတွင် ရောနှောကာ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ထမင်းချက်များသည်လည်း ဂိုဏ်းသားများပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

“ဝုန်း...”

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လှေပျံကြီးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကောင်းကင်အစွန်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။ ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမြန်နှုန်းကို ကြည့်ပြီး ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် ငါတို့လည်း အဲဒီလိုမျိုး လိုချင်လိုက်တာ ဟူသော အားကျသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် ငေးကြည့်နေမိကြ၏။ သူတို့နှစ်ဦး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အကြီးမားဆုံး အခွင့်အရေးကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

'နွားကြီး... အခွင့်အရေး ဆိုတာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ သူတွေအတွက်ပဲ ရောက်လာတတ်တာကွ...'

ချန်ရွှင်သည် နွားနက်ကြီးထံသို့ တိတ်တဆိတ် နတ်အသိဖြင့် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

'ဒါပေမဲ့... ထာဝရအသက်ရှင်သူတွေ ပြင်ဆင်မှု ပြီးစီးသွားပြီ ဆိုရင်တော့ နေရာတိုင်းက အခွင့်အရေးတွေ ဖြစ်လာတော့တာပဲ...'

'မွန်း...'

နွားနက်ကြီးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး စောစောက မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေး ၏ ဖိအား အငွေ့အသက်များကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်၏။

'ညဘက်ရောက်ရင် ပြင်ဆင်ထား... နှင်းဂီတတောင်ကြား ဘက်ကို သွားကြမယ်...'

ချန်ရွှင်သည် လက်မောင်းကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ပြင်းထန်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

'ပတ်ဝန်းကျင်က မြေမျက်နှာသွင်ပြင်တွေကို ကျောက်ခဲ တစ်လုံးကအစ ငါ့ခေါင်းထဲမှာ အကုန် မှတ်မိနေပြီ...'

'မွန်း...'

နွားနက်ကြီးသည် ချန်ရွှင်ကို နှာခေါင်းဖြင့် ပွတ်တိုက်လိုက်၏။ ဒါပေါ့...

'ဒါပေမဲ့ကွာ... ဘိုးဘေး က အဲဒီလောက် ထင်ထင်ရှားရှား ကြေညာပြီး ထွက်သွားတယ် ဆိုတော့...'

ချန်ရွှင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ မြင့်တက်သွားပြီး ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

'ထောင်ချောက် ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်းလည်း များတယ်... နွားကြီး... အချိန်မရွေး ထွက်ပြေးလို့ရအောင် ပြင်ဆင်ထား...'

'မွန်း...'

နွားနက်ကြီးသည် အများကြီး မစဉ်းစားတော့ပေ။ အစ်ကိုကြီး ပြောလျှင် အမှားမရှိနိုင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

တောင်ထွတ် တစ်ခု၏ အပေါ်၌ အမျိုးသမီး ငါးဦး ရပ်နေကြ၏။ သူတို့သည် ပါးလွှာပြီး အရောင်အသွေးစုံလင်သော ပိုးသားဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး လက်ချောင်းလေးများသည် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းကာ အသားအရေသည် နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသည်။ သန့်စင်သော လေပြည်များ တိုက်ခတ်သွားသောအခါ သူတို့၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျနေသော ဆံနွယ်လေးများ ညင်သာစွာ လွင့်ဝဲသွားပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားများ ပိုင်ဆိုင်ထားကြ၏။ အမျိုးသမီး ငါးဦးစလုံး၏ အကြည့်များသည် အဝေးရှိ ကောင်းကင်သို့ ဦးတည်နေကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူညီသော မျက်နှာ အမူအရာများ ရှိနေကြသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင်မူ တူညီစွာဖြင့် နားမလည်နိုင်မှုများ ရှိနေကြသည်။

"အစ်မကြီး... ဘာလို့ ဘိုးဘေးက မြောက်ပိုင်းဒေသ ရဲ့ အခြေအနေကို အသေးစိတ် မပြောပြခဲ့ရတာလဲ..."

"အစ်မကြီး... ကျင့်ကြံခြင်းလောက ရဲ့ အင်အားစု အားလုံးက အကုန်အစင် သွားရောက်နေကြတာတောင်... မြောက်ပိုင်းဒေသ မှာ ဘာတွေများ ဖြစ်နေလို့လဲဟင်..."

"ဟုတ်တယ်... မင်တောင်ပံဂေဟာ တွေတောင် အကုန်လုံး သွားကြပြီ... အဲဒီမှာ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးကြီး တွေ့တယ်လို့ ကြားတယ်... အခုလို သွားကြတာ ဘာသဘောလဲ မသိဘူး..."

"မင်တောင်ပံဂေဟာ က လူတွေက အကျိုးအမြတ်ကို ပထမ ဦးစားပေးတဲ့ သူတွေလေ... မြောက်ပိုင်းဒေသ က သတင်းတွေက အမြဲတမ်း မရေမရာ ဖြစ်နေတာ..."

အမျိုးသမီး လေးဦးသည် တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုပြီးနောက် ကျိုကုန်းတောင် ၏ အစ်မကြီး ဖြစ်သော ကျန်ရွှယ်ချန် ကို တပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်၏။ ဝတ်ရုံစများသည် နှင်းပွင့်များ၊ လရောင်များကဲ့သို့ ချောမွေ့စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ ခြေလှမ်းများသည် ကျက်သရေရှိကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။ သူမ၏ ညီမငယ် လေးဦးသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြစ်သွားကြပြီး ရင်ထဲတွင် သူမနှင့် ယှဉ်လျှင် ငါတို့က ဘာမှ မဟုတ်ပါလား ဟူသော သိမ်ငယ်စိတ်များ ဝင်ရောက်လာကြ၏။ စီနီယာအစ်မ ကျန် ၏ အလှတရားသည် နိုင်ငံအသီးသီးသို့တိုင် နာမည်ကျော်ကြားလှပြီး ရှားပါးလှသော ကောင်းကင်ဝိညာဉ်အမြစ် ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

"စိုးရိမ်မနေကြပါနဲ့... စိတ်အေးအေးထားပြီး ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ကြပါ..."

ကျန်ရွှယ်ချန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ကြည်လင်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေကာ လောကီရေးရာ အညစ်အကြေးများနှင့် ကင်းကွာနေသော နတ်မိမယ်လေး တစ်ပါးကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာအစ်မ..."

အမျိုးသမီး လေးဦးသည် သက်ပြင်း ဖွဖွချကာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်ကြပြီး လေပေါ်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြလေသည်။ လေထုထဲတွင် မှိန်ဖျော့သော ရနံ့လေးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ထိုလေးဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်... ကျန်ရွှယ်ချန် သည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။ အေးစက်သော လေပြည်သည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို လာရောက် ရိုက်ခတ်သွားပြီး ဆံပင်များသည် နှင်းခဲများကဲ့သို့ ဖြူဖွေးတောက်ပသွားကာ ရုတ်တရက် လက်ချောင်းထိပ်များ၌ မှော်စွမ်းအင် များ စုစည်းလာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် လျှပ်စီးများကဲ့သို့ စူးရှစွာ တောက်ပသွားပြီး သူမ၏ ရွှေအမြူတေ ထဲမှ ဖြူဖွေးသော မှတ်တမ်းကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခု လေထဲသို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လက်ကောက်ဝတ်များသည် အကြည့်များ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ကျက်သရေရှိစွာ လှုပ်ရှားနေ၏။

ကျန်ရွှယ်ချန် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော ဉာဏ်ပညာများ ကိန်းအောင်းနေပြီး မှတ်တမ်းကျောက်စိမ်းပြား ပေါ်တွင် တွက်ချက်မှုများ စတင် ပြုလုပ်နေသည်။ မြောက်ပိုင်းဒေသ စူးစမ်းရှာဖွေရေးသည် ယခုအခါ ၎င်း၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက် ကို တဖြည်းဖြည်း ဖော်ပြလာပြီ ဖြစ်သည်။

"ထိပ်တန်းဂိုဏ်းဆယ်ခု၊ အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်း သုံးခု၊ ပြီးတော့ ဝူနိုင်ငံကနေ မြောက်ဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ... မြောက်ပိုင်းဒေသက လူရိုင်း ကျင့်ကြံသူတွေ..."

သူမ တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းဆယ်ခု ၏ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးမှုများကို သူတို့ အလုံအလောက် ခံစားခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ ချန်နိုင်ငံ အရှေ့ပိုင်းဒေသသည် မြောက်ပိုင်းဒေသ စူးစမ်းရှာဖွေရေး မစတင်မီက ပိတ်ဆို့ခံထားရခြင်း ဖြစ်၏။ ဒါပေမဲ့ အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်း သုံးခုက အပေါ်ယံတွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ထားသော်လည်း နောက်ကွယ်တွင်မူ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းဆယ်ခု နှင့် အမြဲတမ်း တိတ်တဆိတ် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

နှစ်ဖက်စခန်းမှ ကျင့်ကြံသူများနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင် များ ကူးလူးဆက်ဆံမှုကို ဖြတ်တောက်ထားပြီး နောက်ကွယ်တွင် ကျင့်ကြံသူ မည်မျှ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ကာ အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်ကို မသိနိုင်ပေ။ အပြင်ပန်းတွင် သတင်းမထွက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အခု မြောက်ပိုင်းဒေသ စူးစမ်းရှာဖွေရေးကြောင့် အဲဒီ သိမ်မွေ့တဲ့ ချိန်ခွင်လျှာက ပျက်စီးသွားတော့မယ်...

ကျန်ရွှယ်ချန် ၏ မျက်မှောင်များ ပိုမို တွန့်ချိုးသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူမ၏ ပုံရိပ်သည် တောင်ထိပ်ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။