အခန်း ၁၆၆

အခန်း (၁၆၆)

ကျိုကုန်းတောင် ရှိ မိမိတို့အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးတို့သည် ပစ္စည်းများ အားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။ မီးဖိုချောင်တွင် စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် အဆုံးမဲ့ အမှောင်ထုအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

လမ်းခရီးတွင်...

သူတို့သည် ကောင်းကင်မှ ပျံသန်းခြင်း မပြုဘဲ ကိုယ်ဖော့ပညာများကို အသုံးပြုကာ တောနက်ကြီးများထဲမှ ဖြတ်သန်းလျက် ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီး ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေကြသည်။

"မွန်း မွန်း..."

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး နွားကြီးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်မြည်နေပြီး ချန်ရွှင်အား ကိုယ်ဖြင့် လာပွတ်သပ်နေသည်။ ထို တင်းမာလှသော အခြေအနေမှ မရုန်းထွက်နိုင်သေးပုံရသည်။ ယခင်က တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသော ကျင့်ကြံသူများသည် အကြောင်းအကျိုး နားလည်သူများ မဟုတ်ကြပေ။ အင်အားချင်း မျှတနေလျှင်ပင် နောက်ဆုံး၌ ကျောထောက်နောက်ခံ အင်အားကို နှိုင်းယှဉ်ကြကာ သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်လေ့ရှိသည်။

ချန်ရွှင်က နွားခေါင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်ထားရင်း လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နွားကြီး... မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေက သာမန် ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ နည်းနည်း ကွာခြားမယ် ထင်တယ်"

"မွန်း..." နွားကြီး နှာခေါင်းမှ လေပူများ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အပြည့်အဝ စိတ်အေးသွားသည့်ဟန်ဖြင့် ချန်ရွှင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်ရွှင် ဘာကြောင့် သည်လောက် မျက်နှာတည်နေရသနည်းဟု စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေသည်။

"သာမန် ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ပဲ ဆက်ဆံခဲ့ရတော့ မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေးတွေကို ငါ အထင်သေးသွားမိတာ... ငါ့ရဲ့ တွက်ချက်မှုတွေကို ကျော်လွန်သွားတယ်"

"မွန်း"

"ပထမအချက်... အဲဒီပန်းက စန္ဒာဂိုဏ်း ရဲ့ အဖိုးတန် ရတနာ ကျိုကုန်းတောင် ရဲ့ ထွက်ကုန်ပဲ... ဒါပေမဲ့ ကျင်းယွီ က နည်းနည်းလေးတောင် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ငါ့ကို ပေးလိုက်တယ်"

ချန်ရွှင် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်သည်။ "ဒုတိယအချက်... ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုက ငါတို့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်တာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်း ကို အတည်ပြုဖို့ လုပ်လိုက်တာပဲ"

"မွန်း မွန်း"

"အဲဒီ မူလဝိညာဉ်စွမ်းအား ရဲ့ သဘောတရားကို ငါ သေချာ နားမလည်ပေမဲ့ သူမ တကယ် အားကုန် မထုတ်ခဲ့တာ သေချာတယ်... ပြီးတော့ ငါတို့ဆီက တစ်ခုခုကို 'ရိပ်မိ' သွားတာ အသေအချာပဲ"

"မွန်း..." နွားကြီး နှာခေါင်းမှ လေများ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး စဉ်းစားဟန် ပြုလုပ်နေသည်။ မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေးက စကားပြောလို့ ကောင်းတဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ပဲ သူ ထင်ထားခဲ့တာ။

"အဆိုးဆုံးက နောက်ဆုံး စကားပဲ... 'လိုအပ်တာရှိရင် ကျိုကုန်းတောင် ကို လာခဲ့' တဲ့... တောက်... ငါတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုများ ရိပ်မိသွားတာလား"

ချန်ရွှင် ရင်ထဲ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ "မူလဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ သိချင်ရင် သူ့ဆီ လာခဲ့လို့ ပြောချင်တာလား... တကယ်ကြီးလား..."

"မွန်း..." နွားကြီးလည်း တုန်လှုပ်သွားသည်။ ချန်ရွှင် တစ်ယောက်လုံး သူမ၏ လက်ခုပ်ထဲ ရောက်နေခဲ့တာလား။

"ဒါပေမဲ့ သူ့စကားက နားလည်ရခက်ပြီး အပေးအယူ အတော် မျှတတယ်... ဟာကွက် မရှိဘူး... ငါ့ရဲ့ အဆင့်မြင့် နည်းဗျူဟာတွေနဲ့ နည်းနည်း ဆင်တယ်"

ချန်ရွှင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သတိထားခဲ့လို့ သက်သာသွားတာ... နှစ်တစ်ရာလောက် စောင့်ကြည့်မနေခဲ့ရင် ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

နွားကြီးက ချန်ရွှင်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အစ်ကိုကြီးအပေါ် လေးစားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမျှ အချိန်များစွာ ပေးပြီး အသေချာဆုံး အခွင့်အရေး ရလာသည်အထိ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနိုင်ခဲ့သည်။ အစ်ကိုကြီးဆီက သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိသေးသည်။

"နွားကြီး... ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ အသက်ရှင်ဖို့ ဆိုရင် ပေါ့ဆလို့ မရဘူး"

ချန်ရွှင် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထောင့်မှ နွားကြီး၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်နေသည်။ "ငါ့နောက်ကို သေချာ လိုက်ခဲ့... မူလဝိညာဉ်အဆင့် ရဲ့ နေရာမှာ မင်း... နွားကြီး အတွက်လည်း နေရာတစ်ခု ဖယ်ထားပေးမယ်"

"မွန်း မွန်း..." နွားကြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ချန်ရွှင်ထံ တိုးကပ်သွားပြီး ပါးစပ်ကြီး ဖြဲကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟား ဟား ဟား... သွားစို့ ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီး ဆီကို..."

"မွန်း မွန်း..."

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ တောတောင်များထဲတွင် သရဲတစ္ဆေများအလား ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံကြီးများ ပဲ့တင်ထပ်သွားရာ ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် သားရဲများမှာ တွင်းထဲတွင် တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေကြတော့သည်။

သို့သော် ယခု ကျိုကုန်းတောင် သို့ ခိုးဝင်ခဲ့ရခြင်းက ချန်ရွှင်၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားသော သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ပါရမီရှင်များ ကြားမှ ရုန်းထွက်လာခဲ့ကြသည့် မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေးများသည် အလွန် နက်ရှိုင်းသော အကြံအစည်များ ရှိကြပြီး ကလေးများကဲ့သို့ တိမ်တိမ်လေး မတွေးတတ်ကြပေ။

ထို့အပြင် မူလဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်ရန်မှာ 'စိတ်နှလုံးကို သန့်စင်ခြင်း' ဟူသော အတားအဆီးကို ကျော်လွှားရမည် ဖြစ်သည်။ ယင်းသည်ပင်လျှင် မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ မူလဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်ရာတွင် ကျရှုံးရသည့် အဓိက အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ လှိုင်းတံပိုးများ ရိုက်ခတ်နေသော သဲသောင်ပြင်ကဲ့သို့ ဝိညာဉ်အမြစ် ၏ အရည်အသွေးသည် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်တွင် အကြောင်းရင်း တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး 'အဓိက အချက်' မဟုတ်ပေ။

……

နှစ်နှစ် ကြာပြီးနောက်။ ချန်နိုင်ငံ ၏ အနောက်ဘက်... ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီး။

မျက်စိတစ်ဆုံး ကျယ်ပြောလှပြီး သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော သဲကန္တာရကြီး။ ခမ်းနားထည်ဝါပြီး ငြိမ်သက်နေကာ တစ်ရောင်တည်းသာ ရှိသည်။ အဝါရောင်... အဝါရောင်... လောင်ကျွမ်းနေသော အဝါရောင်များသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် ဤနေရာတွင် ပြင်းထန်သော လှိုင်းတံပိုးများကို တစ်မုဟုတ်ချင်း ရပ်တန့်စေလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။

"ထာဝရအသက်ရှင်ရတာ တကယ် မိုက်တာပဲ... အရမ်း ကောင်းတာပဲ"

"မွန်း..."

"ထာဝရအသက်ရှင်ရတာ တကယ် မိုက်တာပဲ... အရမ်း ကောင်းတာပဲ"

"မွန်း မွန်း..."

"ငါက ဆေးပညာရှင်... မင်းက အစီအရင် ပညာရှင်"

"မွန်း မွန်း မွန်း..."

နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်သည် အဆုံးမဲ့ လွင်ပြင်ကြီးပေါ်သို့ ဖြာကျလာသည်။ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ကာ သဲလှိုင်းများ လှုပ်ရှားနေပြီး ကောင်းကင်တွင် ရွှေမှုန်များ လွင့်ပျံနေသည့်အလား ရှိနေချိန်တွင် အရိပ်နှစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ချန်ရွှင်သည် စုတ်ပြဲနေသော ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ နွားကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဲနှင့် ကျောက်ခဲများကိုပင် တုန်ခါသွားစေလောက်သည့် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် သီချင်းဆိုနေသည်။ နွားကြီးသည်လည်း စုတ်ပြဲနေသော ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို ဆောင်းလျက် 'မွန်း မွန်း' ဟု လိုက်ဆိုနေသည်။ အစ်ကိုကြီး၏ သီချင်းက တော်တော် နားထောင်လို့ ကောင်းသည်။ နွားကြီး၏ ခြေလှမ်းများမှာ နှေးကွေးပုံပေါ်သော်လည်း တစ်လှမ်းလျှင် ပေတစ်ထောင်ခန့် ရောက်ရှိနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အရိပ်ဖျော့ဖျော့လေးများသာ ချန်ရစ်ခဲ့ကာ အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လှုပ်ရှားမှုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"နွားကြီး... စဆင်းမယ်... အစီအရင် ခင်းတော့"

ချန်ရွှင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဆေးပင်တွေ စိုက်မယ်... မူလဝိညာဉ်အထောက်အကူပြုဆေး ဖော်စပ်မယ်ဟေ့"

"မွန်း မွန်း..." နွားကြီး ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်မြည်လိုက်ပြီး ချန်ရွှင်နှင့်အတူ သဲထဲသို့ စတင် တိုးဝင်သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့ လိုအပ်သော ပြင်ဆင်မှုများ အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်မည့် အနက်သည် ယခင်အကြိမ်ထက် အများကြီး ပိုမို နက်ရှိုင်းသည်။

ဝုန်း...

ဝုန်း...

မြေအောက်တွင် သဲများချည်းသာ ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။ ချန်ရွှင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ချီစွမ်းအင် မရှိပေ။ တစ်စုံတစ်ခု၏ စုပ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိသည်။ လက်ရှိ ရွှေအမြူတေ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူလည်း အချို့အရာများကို မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

"နွားကြီး"

"မွန်း"

"နယ်စပ်က မြို့မှာ ချီစွမ်းအင် မရှိဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီး နဲ့ နီးတဲ့ 'ယွိရွှီမြို့' မှာတော့ ချီစွမ်းအင် ရှိတယ်... အဲဒါက ချီစုစည်းခြင်းအစီအရင် ကြောင့်ဆိုပေမဲ့..."

ချန်ရွှင် သဲတစ်ဆုပ်ကို ယူကာ သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘယ်လို စဉ်းစားကြည့်ကြည့် ထူးဆန်းတယ်... ယွိရွှီမြို့ တည်ရှိတဲ့ နေရာကလည်း နေရာကောင်းမှ မဟုတ်တာ"

"မွန်း မွန်း..." နွားကြီး ခြေလက်များ လှုပ်ရှားကာ အမူအရာဖြင့် ပြသလိုက်သည်။ 'မွန်း မွန်း မွန်း'

"အရင်တုန်းက ဒီနေရာက ဒီလိုမျိုး မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တာလား"

"မွန်း မွန်း မွန်း..."

"အနည်းဆုံးတော့ မြို့တည်တဲ့ အချိန်တုန်းက ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီး က ဒီလိုမျိုး အသီးအပွင့် မရှိတဲ့ နေရာမျိုး မဟုတ်လောက်ဘူး"

"မွန်း..." နွားကြီး ဉာဏ်ပညာပါသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နွားကြီးတွင် မွေးရာပါ ဝိညာဉ်အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိပြီး ရှေးယခင်က ဤနေရာတွင် ချီစွမ်းအင် ရှိခဲ့မည်ဟု ခံစားမိနေသည်။

"ဟေ့ကောင် နွားကြီး... အရင်တစ်ခေါက် ဒီမှာ အနှစ်နှစ်ဆယ် နေတုန်းက သတိမထားမိဘူးလား... ဒီမှာ နေရင် ချီစွမ်းအင် ကုန်ဆုံးမှုက ချန်နိုင်ငံ မှာ နေတာထက် သိသိသာသာ ပိုများတယ်"

ချန်ရွှင် သဲများကို ကြည့်ရင်း မျက်ခွံများ တဆတ်ဆတ် လှုပ်လာသည်။ "ဒီ ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီး မှာ 'ချီစွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူနေတဲ့ တစ်ခုခု' များ ရှိနေတာလား"

"မွန်း..." နွားကြီး လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ အဲဒီလို ဖြစ်ဖို့ များသည်။

" ချီစုစည်းခြင်းအစီအရင်ကြီး ရှိနေပြီး ငါတို့ရဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူနေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား... သောက်ကျိုးနည်း"

ချန်ရွှင် ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လာသည်။ ကုန်ဆုံးသွားသော မှော်စွမ်းအင်များကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းရန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက်တောင် အလဟဿ ကုန်သွားခဲ့လဲ ဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်။ "နွားကြီး... မင်းက အစီအရင် ပညာရှင်လေ... အဲဒီလို ဟုတ်ရဲ့လား"

"မွန်း" နွားကြီးလည်း လန့်သွားသည်။ သူတို့သည် မှော်စွမ်းအင်များကို အမြဲတမ်း ချွေတာသုံးစွဲသူများ ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲမှုကိုပင် ခံစားသိရှိနိုင်ကြသည်။ ထူးဆန်းသည်။ တွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤအနှစ်နှစ်ဆယ် အတွင်း အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာကျော် အလဟဿ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

သို့သော် နွားကြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အစီအရင်၏ စွမ်းအားကို မခံစားရပေ။ မူလကတည်းက ထိုသို့ 'သဘာဝတရား' ဖြစ်နေသကဲ့သို့ အလွန် သဘာဝကျကျ ချီစွမ်းအင်များ ပျောက်ကွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို နောက်ထပ် နှစ်သောင်းချီကြာရင် ငါတို့ရဲ့ ချန်နိုင်ငံ က ချီစွမ်းအင်တွေလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားမှာပေါ့"

ချန်ရွှင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ထာဝရအသက်ရှင်သူများ ဖြစ်သဖြင့် ထိုအချိန်ထိ သေချာပေါက် အသက်ရှင်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။ "ဒါကြောင့် ထိပ်တန်းဂိုဏ်းဆယ်ခု က မြောက်ပိုင်းဒေသ ကို ဦးဆောင်ပြီး သွားရှာဖွေကြတာကိုး"

ဤနေရာမှ ချီစွမ်းအင် စုပ်ယူမှုက နှေးကွေးသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နေရာအနှံ့ရှိ ချီစွမ်းအင်များ ခန်းခြောက်သွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။

"မွန်း..." နွားကြီး ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် အလုပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် အစ်ကိုကြီး ပြောသည်မှာ အလွန် ယုတ္တိရှိကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းဆယ်ခု သည် သမိုင်းကြောင်း ရှည်ကြာပြီး မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် အလွန် ဉာဏ်ကောင်းကြသည်။ သူတို့ ဤပြဿနာကို စောစောကတည်းက ရိပ်မိနေလောက်သည်။

နွားကြီး နှာခေါင်းမှ လေမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ချန်ရွှင်ကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ခွာကို မြှောက်ပြီး လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

"နွားကြီး... ကြည့်စမ်း... အဆင့်တက်သွားတော့ ငါတို့ရဲ့ အမြင်နဲ့ စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်စွမ်းတွေ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာပြီ"

ချန်ရွှင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ သဲများကို ပစ်ချလိုက်သည်။ "မူလဝိညာဉ်အဆင့် ရဲ့ နေရာမှာ ငါ... ချန်ရွှင် ဘိုးဘေး အတွက် နေရာတစ်ခု ရှိကိုရှိရမယ်"

"မွန်း..." နွားကြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တုန်ရီသွားသည်။ အစ်ကိုကြီးနှင့် သူ လူကြီးလူကောင်းများ ဖြစ်လာမည့် အချိန် ရောက်လာပြီ။

"နွားကြီး... သွားစို့"

"မွန်း"

ဝုန်း...

တစ်ရက်နှင့် တစ်ည ကြာပြီးနောက်။

ချန်ရွှင် တောင်ဖြိုပုဆိန်ဖြင့် ဂူကို တူးဖော်ပြီး နွားကြီးက ဝင်ရိုးစွန်းငါးခု အစီအရင် ကို ခင်းကျင်းကာ နေရာကို ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်၏ အချိတ်အဆက်မှာ အလွန် မိလှသည်။ သူတို့ အတူတူ ဆေးပင်များကို စတင် စိုက်ပျိုးကြသည်။ ဆေးဖော်နည်းတွင် ဖော်ပြထားသော သက်တမ်းထက် များစွာ ကျော်လွန်သော ရှားပါး ဆေးပင်များသည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာကြသည်။

မြေအောက်ဂူထဲမှ 'ခစ် ခစ် ခစ်' ဟူသော ထူးဆန်းသည့် ရယ်မောသံများနှင့် ကြိုးကြာဖြူသစ်ပင် မီးလောင်ကျွမ်းသံများ မကြာခဏ ထွက်ပေါ်နေသည်။ မသိလိုက်ဘာသာနှင့် ကြိုးကြာဖြူသစ်ပင်သည် ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးတို့အတွက် 'ထာဝရ ခရီးသွားဖော်' ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ အချိန်ကာလ တစ်လျှောက်လုံး အတူတူ ဖြတ်သန်းပြီး ဘယ်တော့မှ စွန့်ခွာသွားမည် မဟုတ်သော တန်ဖိုးရှိသည့် အဖော်ပင်။

မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ အဝါရောင် သဲများ လွင့်ပျံနေဆဲဖြစ်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်းနှင့် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်။ လာရောက်သူလည်း မရှိ ပြန်သွားသူလည်း မရှိပေ။ ကောင်းကင်ထက်ရှိ နေမင်းကြီးသာ တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေပြီး နေဝင်ချိန် ရောက်သောအခါ သဲပြင်ကို အနီရောင် ဆိုးပေးရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။