အခန်း ၁၆၈

အခန်း (၁၆၈)

ချန်ရွှင်သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ရှားပါးဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ဆေးဖိုအတွင်းသို့ လျင်မြန်ကျွမ်းကျင်စွာ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ မီးဖိုအတွင်း၌ ဆေးမီးတောက်များ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လျက်ရှိ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှတောက်ပနေပြီး နတ်အသိများက မီးဖိုအတွင်း၌ အဆက်မပြတ် လှည့်ပတ်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် မိမိ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာအပေါ် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ပေါများလွန်းလှသဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးခဲ့ပြီးနောက် လက်ရည်သွေးလာကာ နတ်ကောင်းနတ်မြတ်များ၏ စောင့်ရှောက်မှု ရှိသည်ဟု ယုံကြည်ထားသောကြောင့်ပင်။

"နွားကြီး... အစီအရင် ခင်းကျင်းလိုက်စမ်း... ဒီလို မြေအောက်အမှောင်ထဲမှာ ဆေးဖော်နေရင် ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းချီးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ရွှင်သည် လက်နှစ်ချောင်းပူးကာ ကောင်းကင်သို့ လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ မွှေးပျံ့သော ဆေးရနံ့များ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန် ပေါ့ပါးသွက်လက်နေ၏။

"ဟင်... ဆေးပင်တွေ ထည့်တဲ့အစီအစဉ် နည်းနည်း မှားသွားပုံရတယ်... ဒီဆေးပင်နှစ်ခုရဲ့ သဘာဝက ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေတာကိုး"

"မွန်း... မွန်း"

နွားနက်ကြီးသည် အော်မြည်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပုံရိပ်ယောင် မဟာအစီအရင်ကို စတင် ခင်းကျင်းလေသည်။ အစီအရင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ချလိုက်သော နွားနက်ကြီးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ချန်ရွှင်အား ကြည့်ရှုနေ၏။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆေးဖော်စပ်နေပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က စုတ်တံကိုကိုင်ကာ မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်နေသည်။

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် မသိမသာ အော်မြည်လိုက်မိပြီး သူ၏ အစ်ကိုကြီးမှာ ပိုပိုပြီး စွမ်းဆောင်ရည် မြင့်မားလာကြောင်း တွေးတောမိသည်။ အတိတ်က ချန်ရွှင်သည် ဆေးဖော်စပ်တိုင်း မီးဖိုပေါက်ကွဲတတ်ပြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင်များစွာကို အလဟဿဖြစ်စေခဲ့ကာ ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် ဆေးတစ်လုံးကိုပင် အောင်မြင်အောင် မဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သည်ကို နွားနက်ကြီး မှတ်မိနေဆဲပင်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ နွားနက်ကြီး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကွေးညွတ်သွားသည်။ အမြီးကို တဖျတ်ဖျတ်ယမ်းရင်း အစ်ကိုကြီးနောက်သို့ တစ်သက်လုံး လိုက်ပါမည်ဟု ရင်ထဲမှ သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်၏။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာဖြင့် နွေ၊ မိုး၊ ဆောင်း ရာသီစက်ဝန်း တစ်နှစ်တာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

ချန်ရွှင်သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မှန်ကန်သော ဆေးဖော်စပ်နည်း ကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နွားနက်ကြီးသည် ရံဖန်ရံခါ မြေအောက်မှထွက်ကာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ပြင်ဆင်ပေးပြီး ချန်ရွှင်၏အနီးတွင်သာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အမွှေးတိုင်အိုးများကို ထုတ်ယူကာ ပူဇော်ဆုတောင်းရန်လည်း မမေ့လျော့ပေ။

"ဒါကိုး... မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေရဲ့ ဆေးစွမ်းအာနိသင် ပေါင်းစပ်မှုမှာလည်း သေချာတဲ့ နိယာမ ရှိနေတာပဲ"

ချန်ရွှင်သည် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်ပြီး မှတ်စုစာအုပ် စာမျက်နှာများထက်တွင် စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်အောင် ရေးမှတ်လိုက်သည်။

"ဒီပုံအတိုင်းဆိုရင် မကြာခင် ငါ့ကိုယ်ပိုင် ဆေးဖော်နည်းတောင် ထွင်နိုင်တော့မယ်"

"မွန်း... မွန်း"

အနည်းငယ် ဝေးသောနေရာတွင်ရှိသည့် နွားနက်ကြီးသည် ချန်ရွှင်၏ စကားကို ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်၏။ အစီအရင်၏ အစွန်းတွင် ထိုင်နေသော နွားနက်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော ချန်ရွှင်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အကြောင်းရင်းမသိဘဲ စိတ်နှလုံး အလွန်အေးချမ်းသွားပြီးနောက် လေ့လာစမ်းသပ်မှုများထဲသို့ ထပ်မံ နစ်မြုပ်သွားလေသည်။ သူတို့အနေဖြင့် အဆင့်တက်ရန်အတွက် ဆေးကြောပါဝင်သော အကောင်းဆုံး ဆေးများ မဖြစ်မနေ လိုအပ်သည်ဟု သူ ယူဆထား၏။ ထိုမျှလောက် ဆေးစွမ်းအာနိသင် ပြည့်ဝနေပါမှ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ချီစွမ်းအင်များကို အားကိုးရန် မလိုအပ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ဆေးမီးဖိုအတွင်း၌ အောက်တန်းအဆင့် ဖေးယင်ဆေးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပုံပေါ်လာသော်လည်း နောက်ဆုံးအချိန်တွင် အသုံးမဝင်သော အရည်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သို့သော် ချန်ရွှင်သည် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း မရှိပေ။ ယခုအခါ အနားမယူသလောက်ပင် ဖြစ်နေပြီး တောနက်ထဲရှိ မြေအောက်ဂူတွင်သာ နေထိုင်ကာ သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်တစ်ခုအထိ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့လေပြီ။ နွားနက်ကြီးသည် ချန်ရွှင်အား ကြည့်ရသည်မှာ ညောင်းညာလာသောအခါ အစီအရင်စာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဖတ်ရှုနေတတ်သည်။ ပျင်းရိငြီးငွေ့စရာ မရှိဘဲ သင်ယူစရာများမှာ တောင်ပုံရာပုံ ရှိနေသေးသည်။

အချိန်ကာလသည် ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးအပေါ် ဘယ်သောအခါမျှ အေးစက်စက်မဆက်ဆံခဲ့ဘဲ သူတို့အတွက် နှစ်ကာလများမှာ ရှုပ်ထွေးမှု ကင်းမဲ့နေခဲ့ရာ နောက်ထပ် ရှစ်နှစ်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြန်သည်။

မြောက်ဘက်နယ်စပ်မှ သတင်းအချို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်နိုင်ငံ၏ ကျင့်ကြံသူများနှင့် အရှေ့ဘက်နိုင်ငံများမှ ကျင့်ကြံသူများသည် နယ်စပ်တွင် စစ်မီးမွှေးခဲ့ကြပြီး အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်ဟု ဆို၏။ စစ်မီးသည် နေရာအနှံ့အပြားသို့ ကူးစက်လောင်ကျွမ်းနေပုံရကာ ငှက်သိုက် ပျက်စီးလျှင် ဥများ အကောင်းအတိုင်းမကျန်နိုင် ဆိုသကဲ့သို့ ဤသည်မှာ လမ်းစဉ် အငြင်းပွားမှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဤနေရာမှာ ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီး ဖြစ်၏။ ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေသော လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်သည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြောင်းပြန်လန်မတတ် အဖြစ်အပျက်ကြီးများ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မသိရှိကြပေ။ သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် ဟားတိုက်ရယ်မောကာ နောက်ပြောင်နေကြပြီး နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ လေးနက်ကြည်ညိုသော ဟန်ပန်ဖြင့် နေထွက်ချိန်မှ ခရမ်းရောင်ချီစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေကြလေသည်။

ဆေးကြောပါဝင်သော ဖေးယင်ဆေး အလုံးနှစ်ဆယ်ကျော်ကို ဆေးသေတ္တာအတွင်း၌ သိမ်းဆည်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်က နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ အရေအတွက်ကိုသာ အဆက်မပြတ် စုဆောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆေး ဖော်စပ်အောင်မြင်ချိန်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ကောင်းကင်၌ ထူးခြားဖြစ်စဉ်များ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ချန်ရွှင်ကမူ ယင်းကို တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသက်သက်ဟုသာ မှတ်ယူထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာသည် အဆမတန် တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၌ ဒြပ်ငါးပါးဆေးများကို ဖော်စပ်ခဲ့စဉ်ကထက် များစွာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့ပြီး သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခြင်းသည်လည်း အောင်မြင်မှု၏ အကြောင်းရင်းတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။

"နွားကြီး... ငါတို့ ရွှေအမြူတေအဆင့်ကို တက်တုန်းက ကျခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်မိုးကြိုးဒဏ်ကို မင်း မှတ်မိသေးလား"

"မွန်း"

နွားနက်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် ယခုတိုင် ကြောက်လန့်နေဆဲ ဖြစ်ကာ ထိုစဉ်က မိမိကိုယ်ကို အလွန်သေးငယ်နိမ့်ကျသူအဖြစ် ခံစားခဲ့ရပြီး မည်သို့မျှ တွန်းလှန်၍မရသော စွမ်းအားကြီးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း နက်ရှိုင်းစွာ သိမြင်ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဟဲဟဲ... တကယ်တော့ ကြောက်စရာ မလိုပါဘူးကွာ"

ချန်ရွှင်သည် ခေါင်းခါရယ်မောလိုက်ပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မွန်း"

"အဲဒီတုန်းက ကျလာတဲ့ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်ရဲ့ စွမ်းအားမှာ အဆင့်အလိုက် ကန့်သတ်ချက် တစ်ခု ရှိနေတာ ရှင်းနေတာပဲ... တကယ်လို့ ငါတို့ကို အသေအလဲ သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် မူလဝိညာဉ်အဆင့် မိုးကြိုးကို တစ်ခါတည်း ချလိုက်ရင် တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြီးသွားပြီပေါ့"

ချန်ရွှင်သည် နှာခေါင်းရှုံ့ရယ်မောလိုက်ပြီး ကြောက်လန့်နေသော နွားနက်ကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သေချာ စဉ်းစားကြည့်လေ... ဟုတ်တယ်မလား"

"မွန်း"

နွားနက်ကြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး အစ်ကိုကြီး ပြောသည်မှာ အလွန်မှန်ကန်လှသည်ဟု တွေးတောလိုက်၏။ အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံက သူတို့ကို တကယ်သတ်ဖြတ်လိုပါက အလုပ်ရှုပ်ခံနေစရာ မလိုဘဲ အဆင့်ကို ကျော်လွန်နေသော ကောင်းကင်မိုးကြိုးတစ်ချက်သာ ပစ်ချလိုက်လျှင် သူတို့ ဇာတ်သိမ်းသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"တွေ့လား... အဲဒီတုန်းက ငါတို့က ထင်ရာမြင်ရာတွေ တွေးပြီး ကောင်းကင်ဘုံကို အထင်လွဲနေခဲ့ကြတာပဲ"

ချန်ရွှင်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး လေသံကို တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ကောင်းကင်မိုးကြိုး တစ်ချက် ကျလာတိုင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပါဝင်နေတယ် မဟုတ်လား... နွားကြီး... မင်း နားမလည်သေးဘူးလား"

"မွန်း"

နွားနက်ကြီးသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားကာ ထိုနေရာတွင်ပင် ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်လိုက်ပြီး ချန်ရွှင်၏ လမ်းညွှန်မှုကို အလျင်အမြန် လက်ခံလိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်ညိုလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အစ်ကိုကြီး၏ တန်ဖိုးရှိသော စကားများကို ထပ်မံ ကြားနာလိုသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေ၏။

"အဲဒီတုန်းက ငါက ဘာမှနားမလည်ဘဲ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်သက်သက်နဲ့ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ... မသိနားမလည်ခြင်းက ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ"

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နောင်တရသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒါက ကောင်းကင်က ချပေးတဲ့ ဘေးဒဏ် မဟုတ်ဘူး... ငါတို့အတွက် ကောင်းကင်ကပေးတဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာနဲ့ သန့်စင်ပေးမှုပဲ... ကြောက်ရွံ့နေစရာမလိုဘဲ အေးအေးဆေးဆေး လက်ခံလိုက်ရင် ရတာကို"

"မွန်း"

နွားနက်ကြီးသည် နှာမှုတ်သံ ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး တကယ်တမ်း၌ ထိုစဉ်က ကောင်းကင်မိုးကြိုးမှာ သိပ်ပြီး နာကျင်စရာ မကောင်းခဲ့ကြောင်း ပြန်လည် သတိရမိသည်။ စွမ်းဆောင်ရည် သိသိသာသာ တိုးတက်လာသော ယခုအချိန်တွင် တည်ငြိမ်စွာ တွေးကြည့်လိုက်လျှင် အစ်ကိုကြီး ပြောသည်မှာ မှန်ကန်လှပြီး အစ်ကိုကြီးသည် အမြဲတမ်း မိမိထက် အရာရာကို ပိုမို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိသူ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသဖြင့် စိတ်ဒဏ်ရာတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ချန်ရွှင်၏ စကားများကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မူလဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်မယ့်အချိန်မှာ ကောင်းကင်က ကောင်းချီးလာပေးလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် အခမ်းအနားနဲ့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသပြီး အတင်းအကျပ် မဆန့်ကျင်ဘဲ လက်ခံရမယ်"

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းများသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားသူတစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး နွားနက်ကြီး၏ ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ပစ္စည်းတွေ သိမ်းလိုက်... နည်းနည်း ပိုနက်တဲ့နေရာကို ရွှေ့ကြမယ်... အမွှေးတိုင်ထွန်းပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်စင်မယ်... ပြီးရင် မူလဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်ကြမယ်"

"မွန်း"

နွားနက်ကြီးသည် စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာကာ ရင်ဘတ်အောက်ခြေမှ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဂူအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် လိုက်လံ သိမ်းဆည်းလေတော့သည်။ ချန်ရွှင်သည် အားရပါးရ ရယ်မောရင်း အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော အမွှေးတိုင်အိုးများကို စီရီကာ ပြောင်လက်နေအောင် ပွတ်တိုက်လိုက်ပြီးနောက် ထိုမြင်ကွင်းကို ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်ရှုနေ၏။

နွားနက်ကြီး ပစ္စည်းသိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူတို့သည် အနောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားကြရာ သဲမုန်တိုင်းများက သူတို့၏ ခြေရာများကို အဆက်မပြတ် ဖုံးလွှမ်းသွားကြသည်။ ထို့နောက် လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ညအချိန်၌။ ကြေးမုံပြင်ကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်နေသော လပြည့်ဝန်းကြီးသည် ကောင်းကင်၌ ထွန်းလင်းနေပြီး ခြောက်သွေ့နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြန့်ကြက်ချထား၏။ ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် အလျင်စလိုမရှိဘဲ အမွှေးတိုင်အိုးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ နေရာချကာ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဝိညာဉ်ဆေးပွင့်ဖတ်များကို ကြဲဖြန့်လိုက်ကြပြီး အခမ်းအနားကို အလွန် ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်နေကြလေသည်။

"နွားကြီး... မင်း ဝေးဝေးမှာ သွားနေ"

ချန်ရွှင်သည် ပေါ့ပါးသော မျက်နှာဖြင့် အစီအရင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ကပေးမယ့် ကောင်းချီးကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေနဲ့"

"မွန်း... မွန်း"

နွားနက်ကြီးသည် ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး လေဟာနယ်ကို နင်းကာ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးထွက်သွားရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အနက်ရောင်အစက်လေး တစ်စက်အဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"ဟူး... ဒီနှစ်ရာချီအတွင်းမှာ ရွှေအမြူတေ ငါးခုက နည်းနည်းလေးမှ မပြောင်းလဲခဲ့ဘူးပဲ"

ချန်ရွှင်သည် ဝမ်းနည်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် အချိန်ယူကာ ရင့်ကျက်လာစေရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အခုတော့ ဆေးအာနိသင်ကို သုံးပြီး အတင်းအကျပ် အခွံခွာဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်... လာစမ်း... ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာ"

စကားဆုံးသည်နှင့် ဆေးသေတ္တာ ပွင့်သွားပြီး အပြာရောင် ဆေးကြောများ တစ်ပတ်လည် ရေးထွင်းထားသည့် န်းမည်းနက် ပြောင်လက်နေသော ဆေးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာ၏။ အဝေးမှ ကြည့်လျှင်ပင် ၎င်း၏ အတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော အလွန်ပြင်းထန်သည့် ဆေးအာနိသင်ကို ခံစားသိရှိနိုင်သော်လည်း အပြင်ဘက်သို့ ယိုစိမ့်ထွက်ပေါ်ခြင်း မရှိဘဲ ဆေးကြောများဖြင့် အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ် ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်ရွှင်သည် ဆေးကို လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ညှပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် အတော်လေး စိုးရိမ်နေကာ ဆရာသခင်ထံမှ အဆင့်တက်ရန် အတွေ့အကြုံများကို သင်ယူခဲ့ရခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အဆိုးဆုံးကတော့ အဆင့်တက်တာ ကျရှုံးသွားရုံပေါ့... ဒီဆေးလုံးမှာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမှ မရှိတာ..... ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ"

ချန်ရွှင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ဖေးယင်ဆေးကို တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချလိုက်ရာ ထိုခဏ၌ပင် သူ၏ မျက်နှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"တကယ်ကြီးလားကွာ..."

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ခဏတာမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ ကိန်းအောင်းသွားပြီး စိတ်နှလုံးကို ကမောက်ကမဖြစ်စေသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာကာ အကြောင်းရင်းမသိသော ဒေါသများက သူ့ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာ၏။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဘာလဲ... ဒီလောက်လေးပဲလား... မူလဝိညာဉ်အဆင့်ကို တက်တာက စိတ်ခံစားမှုအထိပါ သက်ရောက်မှု ရှိတာလား"

ချန်ရွှင်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းထဲမှ ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းရောင်များမှာ ပိုမို အားကောင်းလာကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါက သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲတွေကို အများကြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးတဲ့သူပဲ... ဆက်လုပ်စမ်း"

အဝေးမှ ကြည့်နေသော နွားနက်ကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ထင်ဟပ်နေပြီး ချန်ရွှင်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသထွက် ရူးသွပ်နေပုံရသော်လည်း ပြောဆိုလိုက်သော စကားများမှာမူ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒါကိုး... ဒါက ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ပဲ"

ချန်ရွှင်သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး စိတ်နှလုံး လှုပ်ရှားမှုမှာ အပေါ်ယံမျှသာဖြစ်ကာ သူ၏ စစ်မှန်သော စိတ်နှလုံးအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး အခမ်းအနား စလိုက်ရအောင်"

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ရှုံ့မဲ့နေပြီး မျက်လုံးများတွင် နီရဲသော သွေးကြောများ ယှက်သန်းနေသော်လည်း အလျင်စလို မရှိဘဲ အမွှေးတိုင်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ မီးညှိလိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်၌ပင် ကြီးမားလှသော ဆေးစွမ်းအာနိသင်များသည် ချန်ရွှင်၏ ရွှေအမြူတေပေါ်၌ အပြည့်အဝ ပျော်ဝင်သွား၏။

ဂျွတ်...

တိုးညှင်းသော အက်ကွဲသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်ရွှင်၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားကာ ထိုခံစားချက်ကြီး နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။