အခန်း ၁၇၃

အခန်း (၁၇၃)

"လမ်းမှာ စားဖို့ သောက်ဖို့တွေ သေချာ ထုပ်ပိုးသွားမှ ဖြစ်မယ်။ ခရီးဝေး သွားရမှာဆိုတော့ ထမင်း မစားရရင် အဆင်မပြေဘူးလေ။"

ချန်ရွှင် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ "နွားကြီး... နောက်ကျရင် ငါတို့လည်း 'ရတနာလှေ' ဒါမှမဟုတ် 'လှေပျံ' လိုမျိုး တစ်ခုလောက် ရှာကြရအောင်။"

"ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီး ကို ဖြတ်သွားရင် စီးစရာ မရှိရင် အချိန်ပြည့် ပျံသန်းနေရပြီး ဘာမှ လုပ်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ခေါင်းတစ်ခုလုံး ကျင်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ 'ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်ရမယ့် နေ့ရက်တွေ' စတင်တော့မည်ပေါ့။

ချန်ရွှင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ တဖြည်းဖြည်း ကွေးညွတ်သွားသည်။ ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီး မည်မျှ ကျယ်ဝန်းသည်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော သူတို့ ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။ ဘယ်လောက်ပဲ ပျံသန်းပါစေ အဆုံးကို မမြင်ရပေ။

အကယ်၍ လှေပျံသာ ရှိလျှင် သွားရင်းလာရင်း အနားယူနိုင်သလို ကျင့်ကြံလို့လည်း ရသေးသည်။ ကိုယ်တိုင် ပျံသန်းရသည်နှင့် ကွာခြားလှသည်။

"နွားကြီး... ငါ့ခေါင်းထဲမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိတယ်။ ကျင့်ကြံခြင်း လောကရဲ့ အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းတွေကို စုဆောင်းပြီး ငါတို့ရဲ့ 'အိပ်မက်ထဲက လှေပျံ' ကို ဖန်တီးကြမယ်။"

ချန်ရွှင် အလွန် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြီးမားသော စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တစ်ခုကို ပြောပြနေသည်။ "ဟိုတုန်းက ငါတို့ ဆွဲလာခဲ့တဲ့ 'ရွေ့လျားအိမ်လေး' လိုမျိုးပေါ့... ဒီကမ္ဘာမှာ တစ်ခုတည်းသော အကောင်းဆုံး အိမ်လေးကို ဖန်တီးကြမယ်။"

"မွန်း..."

"နွားကြီး... ဖြစ်နိုင်မလား။"

"မွန်း... မွန်း... မွန်း..."

နောင်အနာဂတ် ဘဝလေးကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ရုံဖြင့် နွားနက်ကြီး၏ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တွေက အရမ်း ကြီးမားလွန်းနေသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး လမ်းသွယ်လေး၏ နံရံကို မှီကာ ထိုင်ချလိုက်ရသည်။ နှာခေါင်းမှလည်း "ဖူး... ဖူး..." ဟု ပြင်းထန်သော နှာမှုတ်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လမ်းသွယ်လေး၏ အပြင်ဘက်တွင် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ခွေးဝါကြီး အချို့က နံရံတွင် သေးပန်းရင်း ခေါင်းစောင်းကြည့်နေကြသည်။ (ဒီနွားနဲ့ လူ... ဒီလို ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ နေရာလေးမှာ ဘာတွေ အော်ဟစ်နေကြတာလဲ။)

"ဟေ့ကောင် နွားကြီး... သွားစို့။ အားကုန်သွားပြီလား။"

"မွန်း..."

"ဈေးဝယ်ပြီးရင် အိမ်ပြန်မယ်လေ... မြန်မြန် လုပ်စမ်းပါ။"

"မွန်း"

သူတို့ လမ်းသွယ်လေးထဲမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်လာကြသောအခါ ခွေးဝါကြီးများ လန့်ဖျပ်သွားပြီး "ဝုတ်... ဝုတ်..." ဟု ဟောင်ကာ ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။

......

ချန်နိုင်ငံ၊ ယုံချွမ်ပြည်နယ်။

ချန်နိုင်ငံ၏ နယ်စပ်တွင် တည်ရှိသောကြောင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုဝေးရာ နေရာများ အလွန် နည်းပါးသည်။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် သိုင်းလောက ဂိုဏ်းများ အများအပြား ရှိကြပြီး ကျင့်ကြံခြင်း ဂိုဏ်းငယ်လေးများသည် တောင်တန်းကြီးများထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေထိုင်ကြသည်။

ယခုအခါ ချန်နိုင်ငံ၏ လူသားကမ္ဘာသည် အင်အားအကောင်းဆုံး အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး သိုင်းလောက ဂိုဏ်းအသီးသီးသည် တံခါးဖွင့်ကာ တပည့်များကို ပေါ်တင် လက်ခံနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် သိုင်းလောက ဇာတ်လမ်းများနှင့် သူရဲကောင်း ပုံပြင်များစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ယုံချွမ်ပြည်နယ်တွင် မြို့ကြီးပြကြီးများ အများအပြား ရှိပြီး ရှေးဟောင်း မြို့ရိုးများကိုလည်း အကြိမ်ကြိမ် ပြုပြင်မွမ်းမံထားကြသည်။ ဝူနိုင်ငံ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလောက ပျက်စီးသွားပြီးနောက်ပိုင်း ချန်နိုင်ငံ၏ လူသားကမ္ဘာသို့ စစ်မီး အနည်းငယ်မျှ မကူးစက်တော့ပေ။

မြို့ကြီးများ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြို့နယ်အသစ်များ အများအပြား ပေါ်ထွက်လာပြီး လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးသော တောင်ပေါ်ရွာလေးများတွင် နေထိုင်ကြသူများသည်လည်း ထိုမြို့နယ်သစ်များသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်လာကြသည်။

ယနေ့။ အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်၏ ရာသီဥတုမှာ အချိန်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲနေပြီး အလင်းနှင့် အရိပ်၊ တိမ်တိုက်များသည် စက္ကန့်နှင့်အမျှ အရောင်အသွေးများ ပြောင်းလဲနေသည်။

ဖုန်ထနေသော တောလမ်းလေးပေါ်တွင် နွားကျောင်းသား တစ်ဦး ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။

သူတို့၏ ရှေ့တွင် ကျယ်ပြောလှသော လယ်ကွင်းပြင်ကြီး ရှိနေသည်။ ခမ်းနားထည်ဝါသော အဆောက်အအုံများ တစ်ခုမျှ မရှိဘဲ တောပန်းရိုင်းများသာ ဖူးပွင့်ဝေဆာနေပြီး မွှေးရနံ့များ ပျံ့လွင့်နေသည်။

လယ်ကွင်းပြင်ထဲတွင် အိမ်လေး အနည်းငယ် ရှိပြီး ထိုအိမ်လေးများမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးခိုးငွေ့များသည် ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီး၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ရှုခင်းများနှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေကာ ကောင်းကင်မှ တိမ်ဖြူဖြူများကြားသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ထိုစဉ် အသက်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော လယ်သမား အဘိုးအို တစ်ဦးသည် နွားဝါကြီး တစ်ကောင်ကို ဆွဲလျက် တောလမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်လာသည်။ သူ၏ အသားအရေမှာ နေလောင်ထားသဖြင့် မည်းနက်နေပြီး ဟောင်းနွမ်းသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ လက်ပေါ်တွင်လည်း သွေးကြောများ ထောင်ထနေသည်။

လယ်သမား အဘိုးအိုသည် ခြေလှမ်းတုံ့သွားပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "လူလေးတို့ 'ဟုန်ယန်မြို့နယ်' က လာကြတာလား။"

ထိုသို့ မေးပြီးနောက် လယ်သမား အဘိုးအိုသည် နွားနက်ကြီးကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ အသက်စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေသော ဒီနွားကြီးနဲ့ သူတို့အိမ်က အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေတဲ့ နွားဝါကြီးနဲ့က တခြားစီပါလား။

ဟုန်ယန်မြို့နယ် ဟုတ်လား။

ချန်ရွှင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဘိုး... ဒီနားမှာ လူမနေကြတော့ဘူးလား။ အရင်တုန်းက ရွာတွေ အများကြီး ရှိတယ် ထင်လို့ပါ။"

"မွန်း..." နွားနက်ကြီးသည် နွားဝါကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လယ်သမား အဘိုးအိုကို သံသယ မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလမ်းတစ်လျှောက်လုံး လျှောက်လာတာ ရွာတစ်ရွာမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။

"လူလေး... အရင်တုန်းက ဒီမှာ ရွာတွေ ရှိတယ် ဟုတ်လား။"

လယ်သမား အဘိုးအိုသည် ဝါကြင့်ကြင့် သွားများကို ပေါ်အောင် ဖြဲပြပြီး တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟားဟား... လူလေး... မင်း ဘယ်တောကြိုတောင်ကြားက လာတာလဲကွ။"

"ကျွန်တော်..." ချန်ရွှင် ရုတ်တရက် မေးခွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် စကားပြောရန် အခက်အခဲ ဖြစ်သွားပြီး အားနာပါးနာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အဘိုး... ကြည့်ရတာ ကျွန်တော် လမ်းမှားလာတာ ထင်တယ်။"

"မွန်း..." နွားနက်ကြီးသည် မသိမသာ ချန်ရွှင်၏ ခြေထောက်နားသို့ ကပ်သွားသည်။

မူလဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်လာပြီး အရင်က မေ့လျော့နေသော မှတ်ဉာဏ်များပင် ရှင်းလင်းစွာ ပြန်လည် ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။

နွားနက်ကြီး လမ်းမှားသွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ဤနေရာသည် ဟိုအရင်တုန်းက သူတို့ 'တောင်ပေါ်ရွာလေး' ကနေ ထွက်ပြေးလာတုန်းက သွားခဲ့တဲ့ လမ်း ဖြစ်ကြောင်း သေချာပါသည်။

"လူလေး... အဲဒီလမ်းအတိုင်း ဆက်သွားရင် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် 'ဘိုးဘွားတွေရဲ့ အုတ်ဂူ' တွေပဲ ရှိတာကွ။"

လယ်သမား အဘိုးအိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ဟုန်ယန်မြို့နယ် မှာ နေတဲ့ သူဌေးတွေရဲ့ ဘိုးဘွား အုတ်ဂူတွေက အဲဒီမှာ ရှိတာ။ လမ်းမမှားစေနဲ့နော်။"

"သတိပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး။" ချန်ရွှင် လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

(ဟင်... ဒီလက်သီးဆုပ်ပြီး အရိုအသေပြုတဲ့ ပုံစံက... မြို့ပေါ်က လူတွေရဲ့ ပုံစံပဲ။)

လယ်သမား အဘိုးအို မျက်လုံး ပြူးသွားသော်လည်း ဤလူငယ်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက မြို့ပေါ်က လူနှင့် မတူပေ။ (သိုင်းလောကက လူများလား...)

"ကဲကဲ လူလေးရေ... အဘိုး အရင် သွားနှင့်တော့မယ်။ အိမ်မှာ အဘွားကြီး စောင့်နေလို့။"

"ဟုတ်ကဲ့... ဂရုစိုက်သွားပါ အဘိုး။"

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

လယ်သမား အဘိုးအို၏ ရိုးသားသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး နွားဝါကြီးကို ဆွဲလျက် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

ကောင်းကင်မှ ရွှေရောင် နေရောင်ခြည်သည် လယ်သမား အဘိုးအို၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျရောက်နေသည်။ တောလမ်းလေးပေါ်တွင် လေပြေလေညှင်းလေးများ တိုက်ခတ်သွားပြီး နွေးထွေးမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော အထီးကျန်မှုများနှင့် လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများကို ဇာတိမြေ၏ လေပြေလေညှင်းနှင့်အတူ လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားစေရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

"နွားကြီး... တောင်ပေါ်ရွာလေးရော... ဘေးနားက ရွာတွေရော အကုန်လုံး ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ..."

"မွန်း..."

သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း အရင်က 'ရင်းနှီးခဲ့တဲ့ အရာတွေ' မကျန်ရှိတော့ပေ။ ခြေလှမ်းများပင် လေးလံလာပြီး 'ဇာတိမြေကို ပြန်ရောက်လေလေ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပိုများလာလေလေ' ဆိုသည့် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရွာတစ်ရွာမျှ မရှိတော့သလို ရွာကို ကာရံထားသော ခြံစည်းရိုးများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အားလုံးက မြို့နယ်သစ်ကို ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီ ထင်သည်။

နွားနက်ကြီးသည် မှတ်ဉာဏ်ကို အားပြုပြီး ချန်ရွှင်ကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားကာ တိုးတိုးလေး မွန်းမွန်း ဟု အော်မြည်နေသည်။ အရာအားလုံးက သူစိမ်းပြင်ပြင် ဖြစ်နေသည်။

ချန်ရွှင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အပြောင်းအလဲများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဝေဝါးနေသော အမြင်အာရုံထဲတွင် အတိတ်က ပုံရိပ်နှစ်ခု ထပ်တူကျလာသလို ခံစားရသည်။

ထိုပုံရိပ်မှာ တောင်ဖြိုပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်ပြီး မာနတခွဲဝဲနှင့် လျှောက်လှမ်းနေသော လူငယ်လေး တစ်ယောက်နှင့် အနောက်မှ ကြောက်လန့်တကြား လိုက်ပါလာသော နွားနက်ကြီး တစ်ကောင်၏ ပုံရိပ် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အဒေါ်ကြီးဝမ်တို့ ရွာမှ ထွက်ပြေးလာကြပြီး အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များစွာဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ပြေးလွှားခဲ့ကြကာ ဘာကိုမှ မငဲ့ကွက်ဘဲ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

နွားနက်ကြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချန်ရွှင်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "မွန်း မွန်း"

"တကယ်လား" ချန်ရွှင်၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "တကယ်ကြီးလား"

သူတို့၏ အကြည့်များ ရောက်ရှိသွားသော 'နေရာတစ်နေရာ' ကြောင့် မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေး နှစ်ဦး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

"နွားကြီး... ဟို တောင်ကုန်းလေး... ဟုတ်တယ်မလား။"

ချန်ရွှင် မျက်နှာ နီရဲလာပြီး အဝေးသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "သေချာတယ်မလား"

"မွန်း မွန်း မွန်း... " နွားနက်ကြီး ပြင်းထန်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သေချာတယ်... သေချာတယ်... ရာနှုန်းပြည့် သေချာတယ်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုတောင်ကုန်းလေးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ချန်ရွှင် ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး နွားနက်ကြီးလည်း သူ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လေပြေလေညှင်းလေး တိုက်ခတ်သွားပြီး သစ်ပင်ပေါင်းများစွာ ယိမ်းနွဲ့သွားကြသည်။

"ရွာလူကြီး... ငမဲ... အဒေါ်ကြီးဝမ်... ရွာသားတို့ရေ... ငါတို့ ပြန်ရောက်ပြီဟေ့..."

"မွန်း..."

သူတို့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းပြီး အဝေးသို့ အားကုန် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ အသံကျယ်ကျယ် အော်လိုက်ရင် ကောင်းကင်ဘုံက သူတို့ဆီ ရောက်သွားမယ်လို့ ထင်မှတ်နေမိကြသည်။

ဒီတောင်ကုန်းလေးအောက်မှာ အရင်က သူတို့ နေခဲ့တဲ့ ဂူလေး မရှိတော့ရင်တောင်မှ။

အနောက်ဘက်မှာ ဟိုအရင်တုန်းက တောင်ပေါ်ရွာလေး မရှိတော့ရင်တောင်မှ။

ပြီးတော့ သူတို့နောက်ကနေ အမြဲတမ်း လိုက်ပြေးနေတဲ့ 'ခွေးမည်းလေး' မရှိတော့ရင်တောင်မှပေါ့။

သူတို့သည် အမွှေးတိုင် အချို့ ကုန်ဆုံးသွားသည်အထိ အချိန်အကြာကြီး အော်ဟစ်နေကြသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်နေသော မှတ်ဉာဏ်များ အားလုံး ပွင့်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူတို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟတော့ဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ၊ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းခဲ့တာ အနှစ်တစ်ထောင်တောင် ရှိခဲ့ပြီ။ အချိန်ကာလတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီး အရာအားလုံးက ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ။ လူတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ အရင်က ဇာတိမြေ ဆိုတာလည်း အချိန်ရေစီးကြောင်းထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

နေထွက်လိုက်၊ နေဝင်လိုက်နဲ့ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူတို့သည် မှတ်ဉာဏ်ကို အားပြုကာ 'မြေကွက်လပ်' တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုနေရာသည် စွန့်ပစ်ခံထားရပြီး ဘာမှ မကျန်ရှိတော့ပေ။ လေအေးများသာ တိုက်ခတ်နေပြီး ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံနေသည်။

ယခု လယ်ကွင်းပြင်ထဲတွင် နေထိုင်ကြသော လယ်သမားများသည် ဤနေရာ၌ 'တောင်ပေါ်ရွာလေး' တစ်ရွာ ရှိခဲ့ကြောင်း ဘယ်သူမှ မသိကြတော့ပေ။ သူတို့ သိတာက 'ဟုန်ယန်မြို့နယ်' ဆိုတဲ့ နာမည်အသစ် တစ်ခုတည်းသာ။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို စုဆောင်းပြီး 'သက်ကယ်တဲလေး' တစ်လုံး ဆောက်လုပ်လိုက်ကြသည်။ ယင်းက သူတို့ ဤကျင့်ကြံခြင်း လောကကို ရောက်လာစဉ်က ပထမဆုံး 'အိမ်လေး' ကို ပြန်လည် ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"နွားကြီး... အခု ငါတို့က တကယ့်ကို ကိုယ်ပိုင် 'အိမ်' တစ်လုံး ဆောက်နိုင်နေပြီပဲ။"

ချန်ရွှင် သက်ကယ်တဲလေးထဲက မြေကြီးပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

သို့သော် ရယ်မောနေရင်းနှင့်ပင် သူ၏ ခံစားချက်များ တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာသည်။ "... အိမ် ဆောက်တတ်သွားပြီပဲ..."

"မွန်း..." နွားနက်ကြီးသည် ချန်ရွှင်၏ ဘေးတွင် ကပ်ထိုင်ပြီး ချန်ရွှင်၏ ပခုံးကို ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ဒီ သက်ကယ်တဲလေးကို ဘယ်လောက်ပဲ သေသပ်လှပအောင် ဆောက်ထားပါစေ အရင်တုန်းက အိမ်လေးနဲ့ မတူတော့ပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက 'အိမ်' ရဲ့ နွေးထွေးမှုကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ခံစားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

သူတို့ ထိုနေရာတွင် နှစ်ရက်ခန့် နေထိုင်ပြီးနောက် လေအေးများ တိုက်ခတ်နေသော ဆွေမျိုးများ၏ 'ဘိုးဘွား အုတ်ဂူ' များဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ထိုနေရာတွင် အုတ်ဂူများစွာ ရှိနေသော်လည်း ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီး သိသော နာမည် တစ်ခုမျှ မရှိပေ။ ရင်းနှီးသော နာမည် တစ်ခုမှ မတွေ့ရပေ။

'ဝမ်တယ်ဖ' ဆိုတဲ့ နာမည်မျိုးလည်း မရှိသလို 'ခွေးမည်းလေး' ဒါမှမဟုတ် 'ရွာလူကြီး' ရဲ့ အုတ်ဂူ ဆိုတာလည်း ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး။

"နွားကြီး... သွားစို့။"

ချန်ရွှင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ "ဖန်နင်းမြို့ ကို ပြန်မယ်။ နင်း မိသားစုကို သွားကြည့်ရအောင်။"

"မွန်း..." နွားနက်ကြီးသည် လက်မခံချင်သေးဘဲ နှာခေါင်းကို ရှုံ့ပွရှုံ့ပွ လုပ်ကာ အုတ်ဂူများကို အသည်းအသန် လိုက်လံ ရှာဖွေနေဆဲပင်။

ချန်ရွှင် သူ့ကို မတားတော့ဘဲ အုတ်ဂူများကြားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်မတ်ရပ်နေလိုက်သည်။ အလိုအလျောက် နှဲကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဘယ်သူ့အတွက် ရည်စူးမှန်း မသိသော ဈာပန တေးသွားတစ်ပုဒ်ကို မှုတ်လိုက်လေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း။ တောရွာလေး၏ မနက်ခင်းသည် အလွန် စောလွန်းပြီး လယ်သမားများသည် အစောကြီးထကာ လယ်ထဲဆင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

နွားနက်ကြီး တစ်ကောင်သည် လယ်ကွင်းပြင်ထဲတွင် အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေသည်။ သူ့ဘေးပတ်လည်တွင် 'နွားပျိုမလေးများ' ဆယ်ဂဏန်းခန့် ဝိုင်းရံနေပြီး အတူတူ ပြေးလွှား ဆော့ကစားနေကြသည်။

အနီးအနား ရွာတွေက နွားပျိုမလေး အားလုံးကို ချန်ရွှင် ငွေကြေး အမြောက်အမြား ပေးပြီး အကုန် 'ငှား' လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟိုအရင်တုန်းက ဦးချိုကျိုးသွားတဲ့ နွားနက်ကြီးရဲ့ ဝမ်းနည်းစရာ အိပ်မက်လေးကို အကောင်အထည် ဖော်ပေးဖို့အတွက်ပါ။

"မွန်း မွန်း..." နွားနက်ကြီးသည် သူ့၏ ယောက်ျားပီသသော အလှတရားများကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ပြနေပြီး ပုံစံအမျိုးမျိုး ဖမ်းကာ နွားပျိုမလေးများ၏ 'အားကျလေးစား' သော အကြည့်များကို ခံယူရင်း အလွန် ကျေနပ်နေလေသည်။

"ဟားဟားဟား..."

ချန်ရွှင် လယ်ကန်သင်းရိုးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပန်းချီကားချပ် တစ်ခုကို ထုတ်ကာ ဤမြင်ကွင်းကို ပန်းချီဆွဲနေလေသည်။

နေ့ဝက်ခန့် ဆော့ကစားပြီးနောက် နွားနက်ကြီးသည် အလွန် ကျေနပ်သွားပုံဖြင့် ချန်ရွှင်ဆီသို့ ပြေးလာသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ မက်ခဲ့ရသော အိပ်မက်လေး တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ နွားပျိုမလေးတွေက သူ့ကို လျစ်လျူမရှုကြတော့ဘူး ဆိုတာ တကယ် သေချာသွားပြီ။

ဒီလိုဆိုရင်တော့ ရင်ထဲမှာ ဘာအပူအပင်မှ မရှိတော့ဘူးပေါ့။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အတူတူ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။

"နွားကြီး... အကောင်နည်းနည်းလောက် ခေါ်သွားမလား။" ချန်ရွှင် ရယ်မောလိုက်ပြီး နွားနက်ကြီး၏ ကျောပြင်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ နွားနက်ကြီးက ပြေးလွှားဆော့ကစားဖို့ပဲ စိတ်ဝင်စားနေတာကိုး။

"မွန်း" နွားနက်ကြီး အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ငါ့ရင်ထဲမှာ ဘာတွယ်တာစရာမှ မရှိတော့ဘူး။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ဖန်နင်းမြို့ ကို ပြန်ကြမယ်။"

ချန်ရွှင် အခြား အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ အလိုအလျောက် ကွေးညွတ်သွားသည်။ အဲဒီနေရာကတော့ အရင်တုန်းကနဲ့ သိပ်မကွာလောက်ပါဘူးနော်...

"မွန်း မွန်း..." နွားနက်ကြီး ချန်ရွှင်ကို နှာခေါင်းဖြင့် ပွတ်တိုက်လိုက်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့သည့် ပုံစံ ပြသနေသည်။

ထို့နောက် သူတို့ ငှားလာသော နွားပျိုမလေးများ အားလုံးကို ပိုင်ရှင်များထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး ဖန်နင်းမြို့ သို့ သွားမည့် ခရီးစဉ်ကို စတင်လိုက်ကြသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ထိုစကားတစ်ခွန်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သူတို့ နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။

"မရောက်နိုင်သော နေရာကို ဝေးကွာသောအရပ်ဟု ခေါ်ပြီး၊ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့သော နေရာကို ဇာတိမြေဟု ခေါ်သည်။"

သို့သော် ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့ ရင်တွင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အမှန်တကယ် လိုလားတောင့်တနေသည်မှာ ထာဝစဉ် "ဝေးကွာသောအရပ်ထက် ပို၍ဝေးကွာသော နေရာများ" သာလျှင် ဖြစ်ပေသည်။