အခန်း ၁၇၇

အခန်း (၁၇၇)

လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်ခန့်က... ကျိုကုန်းတောင်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ စစ်ပွဲကြီးမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသောကြောင့် စန္ဒာဂိုဏ်းသည် တောင်တံခါးကို အပြည့်အဝ ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး နေရာအနှံ့ရှိ မြို့များသို့ စေလွှတ်ထားသော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများအားလုံးကို ပြန်လည် ခေါ်ယူထားလေသည်။

ရွှေအမြူတေအဆင့် အကြီးအကဲများအားလုံးနီးပါးသည် စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်ရာ ဂိုဏ်းအတွင်း၌ အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော အမျိုးသမီး အကြီးအကဲ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

နှင်းဂီတတောင်ကြား အတွင်း၌...

တောင်တန်းများသည် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး တောင်ထွတ်များသည် တိမ်တိုက်များကို ထိုးဖောက်မတတ် မြင့်မားလှရာ အပြင်လောကနှင့် ကွဲပြားခြားနားသော သီးခြားကမ္ဘာတစ်ခုပမာ ဖြစ်နေသည်။ တောင်ကြားအတွင်း၌ ကျယ်ဝန်းလှပြီး နေရာအနှံ့တွင် အဖြူရောင် နန်းတော်ဆောင်ကြီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အစီအရင်များကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး နို့နှစ်ရောင် အလင်းတန်းဖျော့ဖျော့လေးများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

တောင်ကြား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ တဝုန်းဝုန်း မြည်ဟည်းသံများကို သဲ့သဲ့ ကြားနေရသည်။ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုလိုက်လျှင် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ရေတံခွန်ကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့ရပေမည်။ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လျှင် နှင်းတောင်ပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ငွေရောင် ဖဲကြိုးလေး တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေလေသည်။

ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်လျှင် သလင်းကျောက်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော နှင်းပွင့်လေးများ လွင့်ဝဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ နတ်သမီးလေးများ ပန်းပွင့်များ ကြဲဖြန့်နေသကဲ့သို့ လှပလွန်းလှပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့ အအေးဓာတ်နှင့်အတူ မိုးနှင့်မြေကို ရောယှက်ကာ လူ့လောကကို ရင်ခုန်ဖွယ်ရာ ဆေးခြယ်ထားသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

ယနေ့တွင် တောင်ကြားအတွင်းရှိ နှင်းတောင်ငယ်လေး တစ်ခု၏ ထိပ်မှ ပေါ့ပါးသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်ရွှယ်ချန်သည် သွယ်လျသော ခါးလေးကို လှုပ်ခါလျက် ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်။ ပါးလွှာသော ပိုးသားလက်ጌလေးထဲမှ ဖြူဖွေးသော လက်ကောက်ဝတ်လေး ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ရိုသေကျိုးနွံသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ချဉ်းကပ်လာလေသည်။

စန္ဒာဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေး ကျင်းယွီသည် ကျောက်စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်နေ၏။ စားပွဲပေါ်တွင် ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည် တစ်အိုးနှင့် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန် နှစ်လုံး တင်ထားသည်။ သို့သော် မျက်နှာချင်းဆိုင် ခုံတွင်မူ မည်သူမျှ မရှိပေ။

"တပည့် ရွှယ်ချန် ဘိုးဘေးကို အရိုအသေပြုပါတယ်ရှင်"

"ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

"တပည့် ဒီနေ့ ဂူထဲမှာ နေရင်း ရုတ်တရက် သတိရလို့ ဗေဒင်တွက်ကြည့်လိုက်တာ... 'ဧည့်သည်တော်' ရောက်လာမယ်လို့ အဖြေထွက်လာလို့ပါ"

"ကလေးမ... မင်းက ငါ့ကို လာပြီး သတိပေးတာလား"

ဘိုးဘေး ကျင်းယွီ၏ အသံသည် အိုမင်းနေသော်လည်း ထိုစကားလုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော တည်ငြိမ်မှုနှင့် လေးနက်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

"သူတို့ တောင်တံခါးရှေ့မှာ ယောင်လည်လည် လုပ်နေတာ နာရီဝက်လောက် ရှိနေပြီ"

"ဘိုးဘေးရဲ့ အမြင်ကိုတော့ လှည့်စားလို့ မရပါဘူးလေ"

ကျန်ရွှယ်ချန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများတွင် လခြမ်းကွေးလေးသဖွယ် ပြီးပြည့်စုံသော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

တောင်တံခါးရှေ့ရှိ လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်သည် ကျိုကုန်းတောင်ရှိ တောင်ထွတ်အသီးသီးမှ တပည့်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဤမျှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အချိန်ကာလမျိုးတွင် ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ရာ မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေးများ ဖြစ်မည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။

ချန်နိုင်ငံ၏ ထိပ်သီး ဂိုဏ်းကြီး (၁၀) ဂိုဏ်းထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်း ဖြစ်လျှင်တောင်မှ ထိုကဲ့သို့သော မူလဝိညာဉ်အဆင့် နွားဝိညာဉ်သားရဲကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ထိုနွားနက်ကြီးသည် မည်သည့် ဝိညာဉ်သားရဲ အမျိုးအစား ဖြစ်မှန်း ခန့်မှန်း၍ မရပေ။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကရှိ မည်သည့် မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ရှာဖွေကြည့်စေကာမူ ဆင်တူသော ဖော်ပြချက်မျိုးပင် မရှိချေ။

ကြည့်ရသည်မှာ ကျေးလက်တောရွာများတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော သာမန် လယ်ထွန်နွားအိုကြီး တစ်ကောင်နှင့်သာ တူနေ၏။ သို့သော် ထို့ကြောင့်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်ရွှယ်ချန်၏ အကြည့်များ စူးရှသွားသည်။ ကျင်းယွီ၏ ဘေးမှ နှင်းများ ရောနှောနေသော လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီးနောက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး အရေးအကြောင်းများ ပြည့်နှက်နေသော ရွှေအမြူတေ နောက်ဆုံးအဆင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ရိုသေကျိုးနွံစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဘိုးဘေး... ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေ အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ"

"တောင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်... လီမုန့်တောင်ထွတ် ခြေရင်းမှာ ဧည့်သည်တော်တွေကို သွားကြိုလိုက်စမ်း"

"အမိန့်အတိုင်းပါ ဘိုးဘေး"

အဘိုးအိုသည် ရိုသေစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် နှင်းလေပြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တောင်ကြားထဲသို့ တစ်ဖန် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"ဘိုးဘေး..."

ကျန်ရွှယ်ချန်၏ လှပသော မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားပြီး နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။ 'လီမုန့်တောင်ထွတ်' ဆိုသည်မှာ ကျိုကုန်းတောင်ရှိ ဒုတိယမြောက် တားမြစ်နယ်မြေပင် ဖြစ်သည်။

ထိုတောင်ခြေရှိ 'အမြင့်မြတ်ဆုံး ကျောက်စိမ်းပလ္လင် ခုနစ်ခု' ဆိုသည်မှာ စန္ဒာဂိုဏ်း၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိသူများသာ ထိုင်ခွင့်ရှိသော နေရာဖြစ်သည်။ ခေတ်ကောင်းချိန်များကဆိုလျှင် သာမန် မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေးများပင် ထိုင်ခွင့် မရှိပေ။ ယခုအခါ မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးတည်းကို ဧည့်ခံရန်အတွက် ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော နေရာကို ပေးအပ်ရမည်လော။ စန္ဒာဂိုဏ်းသည် ဤမျှအထိ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီလား။

ကျန်ရွှယ်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မှိုင်းရီသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် စစ်ပွဲသို့ ကျိုကုန်းတောင်မှ အနည်းဆုံး ဘိုးဘေး ငါးပါးခန့် စစ်ချီသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ရွှယ်ချန်... အဲဒီနှစ်ယောက်က သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူးကွ"

ကျင်းယွီသည် သူမ၏ စိတ်ကို ဖတ်မိသည့်အလား ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သေချာသလောက်ကတော့... ဟိုညက ပေါ်လာတဲ့ နှစ်ယောက်ပဲ"

"ရှင် ဘိုးဘေး... တကယ်ပဲ အဲဒီတုန်းက လူတွေလား..."

ကျန်ရွှယ်ချန်သည် အမှတ်တမဲ့ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ထိုညက ဘိုးဘေး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ခဲ့သည့်တိုင် ခြေတစ်လှမ်းမျှ နောက်မဆုတ်ဘဲ အထိအခိုက်မရှိခဲ့သော ထိုလူနှစ်ဦး ဆိုလိုသည်လား။

"ဓာတ်ငါးပါး မင်ရည်ဝိညာဉ်ပန်း ဆိုတာ မူလဝိညာဉ်ပျိုးထောင်ခြင်းဆေး ရဲ့ အဓိက ဆေးပင်ပဲ... ချန်နိုင်ငံရဲ့ ထိပ်သီး ဂိုဏ်းကြီး (၁၀) ဂိုဏ်း နဲ့ ငါတို့ရဲ့ နှင်းဂီတတောင်ကြားကလွဲရင် တခြားဘယ်နေရာမှာမှ မရှိဘူး"

ကျင်းယွီ၏ မျက်လုံးများ စူးရှသွားသည်။ ထိုင်နေလျက်ပင် ညာဘက်လက်မှ ဖီးနစ်တောင်ဝှေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"အဲဒီပန်းကို သူတို့ မျိုးဆက်တွေအတွက် သုံးလိုက်တာလား... ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပဲ သုံးလိုက်တာလား ဆိုတာ နှစ်ခုထဲက တစ်ခုပဲ"

"ဘိုးဘေး... ဒါဆို အဲဒီတုန်းက သူတို့က မူလဝိညာဉ်အဆင့် မရောက်သေးဘူး ဆိုတဲ့ သဘောလား..."

ကျန်ရွှယ်ချန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ ရင်ထဲရှိ ထိတ်လန့်အံ့သြမှုများသည် နှင်းလုံးကြီးတစ်ခုပမာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာ၏။

"အဲဒီညက ငါလည်း သေချာ မသိခဲ့ဘူး... သူတို့ ဝတ်ထားတဲ့ ဝတ်စုံက ထောက်လှမ်းမှု အားလုံးကို ကာကွယ်ပေးထားလို့ပဲ"

ကျင်းယွီသည် အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ တောင်ဝှေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ညာဘက်လက်သည် ပိုမို တင်းကျပ်လာ၏။

"ဒါပေမဲ့ အခုလိုမျိုး ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ထွက်ပေါ်လာတယ် ဆိုတာကတော့ သူတို့ ဘာကိုမှ မကြောက်တော့လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"ဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ တွက်ခဲ့တဲ့ ဗေဒင်အဖြေက 'ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်း' ဖြစ်နေရတာလဲ"

"ဟား... ဟား..."

ကျင်းယွီသည် ခေါင်းခါလျက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှ အဘယ်ကြောင့် အတင်းအကျပ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့သနည်း။ အကြောင်းမှာ စီနီယာအစ်မ နှစ်ဦးက မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်တွင် အနှေးနှင့်အမြန် စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားလာမည်ဟု တွက်ချက်ထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိမိ၏ မူလဝိညာဉ်ကို ဒဏ်ရာရစေသည့် အရင်းအနှီးကို ပေးဆပ်ကာ 'တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူး' ဟု အဖွဲ့အစည်း အသီးသီးကို ယုံကြည်စေပြီးမှသာ ပြန်လာခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်အထိ ထိုဒဏ်ရာများ မပျောက်ကင်းသေးပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုညက သူမကိုယ်တိုင်လည်း 'အစွမ်းထက်သူအဖြစ် ဟန်ဆောင်' နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလူနှစ်ဦး ပေါ်လာသည့် အချိန်အခါမှာ အလွန် ကွက်တိကျလွန်းလှသည်။ အလွန် ပြီးပြည့်စုံသော တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင်တကာ ကြံစည်ထားသလားဟုပင် ထင်မှတ်မှားစရာ ကောင်းလှသည်။

စန္ဒာဂိုဏ်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံစနစ်သည် အခြား အဖွဲ့အစည်းများနှင့် မတူညီပေ။ အမြဲတမ်း မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက ဂိုဏ်းချုပ်နေရာတွင် တည်ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ဆူပူသောင်းကျန်းမှုများပြားလှသော ခေတ်ကာလတွင် အကယ်၍ စစ်ပွဲအတွင်း အဓိက အင်အားစု တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်သွားခဲ့ပါက အဆိုးရွားဆုံး အဆုံးသတ်ကို ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ သေချာပေါက် စန္ဒာဂိုဏ်းပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမတို့သည် အမျိုးသား ကျင့်ကြံသူများအတွက် 'အကောင်းဆုံးသော ကျင့်ကြံခြင်း ကိရိယာ' သို့မဟုတ် 'ကျေးကျွန်' များအဖြစ် အကောင်းဆုံး ပစ်မှတ်များ ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှ လူများဆိုသည်မှာ ဘယ်တော့မှ ယုံကြည်၍ မရနိုင်ပေ။ သူမသည် အခြားသော အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းများကို အစကတည်းက ယုံကြည်မှု မရှိခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ထိုလူနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ တွက်ချက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ခဲ့လျှင် အနာဂတ်တွင် ကြီးမားသော ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ထိုလူနှစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းမှာ သိသာထင်ရှားစွာပင် 'တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ' များ ဖြစ်ကြသည်။ သူမသည် လက်အောက်ငယ်သားများကို အသုံးပြု၍ ထိပ်သီး ဂိုဏ်းကြီး (၁၀) ဂိုဏ်းနှင့် အခြား အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းများ၏ သတင်းကွန်ရက်များကို စုံစမ်းခိုင်းခဲ့သော်လည်း 'ချန်ရွှင်' ဟူသော အမည်ဖြင့် မှတ်တမ်း တစ်ခုမျှ မရှိပေ။

ထိုညက သူမ၏ အပြုအမူအရ ဆိုလျှင် အကယ်၍ သူတို့သာ မူလဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်နိုင်ခဲ့ပါက သေချာပေါက် ကျိုကုန်းတောင်သို့ လာရောက် အကူအညီ တောင်းခံမည် ဖြစ်သည်။ စန္ဒာဂိုဏ်း အနေဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ ရှိသည်။ အကယ်၍ ခန့်မှန်းချက် လွဲချော်သွားခဲ့လျှင်တောင်မှ ထိုလူနှစ်ဦး၏ အပြုအမူကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျေးဇူးกင်ရမည့်အစား ရန်သူလို သဘောထားမည့် ယုတ်မာသော လူစားမျိုး မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ စန္ဒာဂိုဏ်း အနေဖြင့် အရှုံးပေါ်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာပင် ထိုညက သူမ တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ 'ဓာတ်ငါးပါး မင်ရည်ဝိညာဉ်ပန်း' ကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီး 'ဒီပန်းက ရှားပါးတာ မဟုတ်ပါဘူး' ဟု တမင်တကာ ပြောဆိုခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းအမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

"ရွှယ်ချန်... သွားကြစို့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘိုးဘေး"

ကျန်ရွှယ်ချန်သည် ကျင်းယွီ၏ အနောက်မှ ရိုသေကျိုးနွံစွာ လိုက်ပါသွားလေသည်။ ဘိုးဘေး၏ နက်ရှိုင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များကို မိမိသဘောဖြင့် မှန်းဆခွင့် မရှိပေ။

ကျိုကုန်းတောင်၏ အပြင်ဘက်။

"နွားကြီး... ဂိုဏ်းတစ်ခုကို ဧည့်သည်အနေနဲ့ သွားရင် ဘယ်လို စည်းကမ်းတွေ ရှိလဲ... တစ်ဖက်လူက တောင်တံခါးကို ပိတ်ထားတာကွ... သောက်ကျိုးနည်းပဲ"

ချန်ရွှင်သည် ပြာပြာသလဲဖြင့် ဟိုဘက်ဒီဘက် လမ်းလျှောက်နေရင်း လက်ထဲတွင် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ပြည့်ကျပ်နေသော သိုလှောင်အိတ် တစ်အိတ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ငါတို့မှာ အတွေ့အကြုံက အရမ်း နည်းလွန်းတယ်ကွ... အသံကျယ်ကြီးနဲ့ အော်နှုတ်ဆက်ပြီး အတင်း ဝင်သွားလို့လည်း မရဘူးလေ"

အပြင်လောက ဈေးကွက်များတွင် မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်စဉ်စာအုပ်များ ရောင်းချနေမည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စကားပြောဖူးသော မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေး ဆိုသည်မှာ စန္ဒာဂိုဏ်းမှ ဘိုးဘေး ကျင်းယွီ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် လာရောက်ပြီး အခွင့်အရေး ရှာဖွေရုံမှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

စစ်မီးများ ပျံ့နှံ့နေသော ဤကဲ့သို့ အချိန်အခါမျိုးတွင် အခြား အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းများထံ သွားရောက်ပါက 'အခွင့်ကောင်းယူပြီး လာလုတာလား' ဟု အထင်လွဲခံရနိုင်ပြီး မလိုအပ်သော ပြဿနာများ ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးလည်း ရှုပ်ထွေးနေပြီး ချန်ရွှင်၏ အနောက်မှ လိုက်ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေသည်။

ယခင်က သူတို့ ဆိုလျှင် သူတပါးအိမ်၏ နံရံကို တိတ်တဆိတ် ထွင်းဖောက် ပြီး ခိုးဝင်မည် သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းအလုပ်အကိုင်ဌာနက တပည့် အနေဖြင့် ဝင်ရောက်မည် ဟူသော ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုသာ ရှိခဲ့သည်။ 'ဧည့်သည်အနေနဲ့ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဝင်ရောက်ခြင်း' ဟူသော အတွေ့အကြုံမျိုး မရှိပေ။ ရုတ်တရက်ကြီး ဤကဲ့သို့ လုပ်ရမည်ဆိုလျှင် မည်သို့ ပြုမူနေထိုင်ရမည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။

“ဝုန်း... ဝုန်း...”

ထိုစဉ် ကျိုကုန်းတောင်၏ တောင်စောင့်မဟာအစီအရင်ကြီးသည် တုန်ခါသွားပြီး အလင်းတန်း တိုင်အချို့ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။ တောင်တံခါး အတွင်းဘက်မှ သိပ်သည်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပျံ့လွင့်လာပြီး သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကျယ်ပြန့်သော တောင်ပေါ်လမ်းမကြီး တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ချန်ရွှင်သည် ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နွားနက်ကြီးနှင့်အတူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ တောင်ပေါ်လမ်းမကြီး၏ ဘေးဝဲယာရှိ လေထုထဲတွင် တောင်ထွတ်အသီးသီးမှ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများသည် မျက်လွှာချလျက် လက်သီးဆုပ်ကာ ကြိုဆိုနေသည့် ဟန်ပန်ဖြင့် ရပ်တန့်နေကြသည်။

တောင်ပေါ်လေပြည် ညင်သာစွာ တိုက်ခတ်သွားပြီး ပန်းပွင့်လေးများ လေထဲတွင် လွင့်ဝဲနေသည်။ အလွန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဧည့်ခံကြိုဆိုမှုပင်။

"ဟား..."

"မွန်း..."

သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ ဤသည်မှာ အတွေ့အကြုံသစ် တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ကြိုဆိုနေသည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။

"ဧည့်သည်တော်များ ရောက်ရှိလာခြင်းအတွက် အဝေးကနေ လှိုက်လှဲစွာ ကြိုဆိုပါတယ်... တာအိုမိတ်ဆွေ နှစ်ဦး အတွင်းကို ကြွပါရှင်"

ကျိုကုန်းတောင် တစ်ခုလုံးတွင် ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေသော ခမ်းနားကြီးကျယ်သည့် အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေး၏ အသံဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

"ဟဲ ဟဲ... ဟား ဟား ဟား..."

ချန်ရွှင်သည် ကြောင်တောင်တောင် အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဖိတ်ကြားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုမိတ်ဆွေ"

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည်လည်း ကျယ်လောင်စွာ အော်မြည်လိုက်ပြီး မိမိ၏ မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံမှုကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိဘဲ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်။

“ဝုန်း...”

သူတို့သည် လေပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားကြပြီး ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို တစ်ဟုန်ထိုး ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်စေလိုက်သည်။ အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်ထားသော ပြင်းထန်သည့် ဝိညာဉ်ဖိအားများကို ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် လွှမ်းခြုံထားလျက် မဟာအစီအရင် အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြလေသည်။

"စီနီယာကို အရိုအသေ ပြုပါတယ်ရှင်"

"စီနီယာကို အရိုအသေ ပြုပါတယ်ရှင်"

"စီနီယာကို အရိုအသေ ပြုပါတယ်ရှင်"

...

သူတို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တန်းစီရပ်နေကြသော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းငုံ့ အရိုအသေပေးကြသည်။ သူမတို့၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်နေ၏။ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်ဖိအားကြီးပါလား...

လီမုန့်တောင်ထွတ်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ထောက်မထားသကဲ့သို့ ခမ်းနားထည်ဝါလှသည်။ တောင်ထိပ်သည် အဆုံးမဲ့ တိမ်ပင်လယ်အထက်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး တောင်ခါးပန်းတွင် တောင်တန်းများ အထပ်ထပ် တည်ရှိနေကာ မှန်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော ရေပြင်သည် အပြာရောင် တောင်တန်းများကို ထင်ဟပ်နေပြီး ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသော ရှုခင်းအလှကို ဖန်တီးပေးထားသည်။

လီမုန့်တောင်ထွတ်၏ ခြေရင်းတွင် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော 'အမြင့်မြတ်ဆုံး ကျောက်စိမ်းပလ္လင် ခုနစ်ခု' ကို ထားရှိထားသည်။ ၎င်းတို့သည် ကျိုကုန်းတောင်ကို စီးမိုးကြည့်နေသကဲ့သို့ နေရာချထားပြီး လူများကို ပြင်းထန်သော ဖိအားများ ပေးစွမ်းနေလေသည်။

ကျောက်စိမ်းပလ္လင်၏ ခြေရင်းတွင် ဖန်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ခမ်းနားလှသော လှေကားထစ်များ ဆက်တိုက် တည်ရှိနေပြီး ထိုနေရာသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အင်မော်တယ်လောက၏ ဂီတသံများ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပျံ့လွင့်လာမည့် အံ့မခန်း ပြင်ဆင်မှုမျိုးကိုပင် ပြုလုပ်ထားလေသည်။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် အောက်မှနေ၍ အထက်သို့ လေပေါ်မှ တစ်လှမ်းချင်း တက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များသည် လေးနက်တည်ကြည်မှုများ ပါဝင်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်သော ဟန်ပန်ကို ပြသနေကြ၏။

လှေကားထစ်များ၏ အလယ်တွင် အမျိုးသမီး ငါးဦး ရပ်နေကြသည်။ လေပြေအဝှေ့တွင် အဝတ်အစားများ လွင့်ပျံနေပြီး သူမတို့သည် ညင်သာစွာ လက်သီးဆုပ်ကာ ချန်ရွှင်တို့ကို ကြိုဆိုလိုက်ကြသော်လည်း သူမတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်အံ့သြမှုများနှင့် သံသယဖြစ်ဖွယ် အရိပ်အယောင်များ ရောယှက်နေကြသည်။

ဤအမျိုးသား ထုတ်လွှတ်နေသော ဝိညာဉ်ဖိအားမှာ အလွန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များပင် သူ့ကို ရှောင်ဖယ်နေကြသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သူမတို့သည် မိမိတို့ဂိုဏ်းမှ ဘိုးဘေးများထံမှပင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေမျိုးကို မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။

သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် 'အရှိန်အဝါ' ဟူသော အရာမျိုးကို ခံစား၍ မရနိုင်ပေ။ စုတ်ပြတ်နေသော ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး မီးခိုးရောင် ပိုက်ဆံလျှော်အဝတ်ကြမ်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မည်သည့်ဘက်မှ ကြည့်ကြည့် သာမန် လယ်သမား တစ်ယောက်နှင့်သာ တူနေလေသည်။

အကယ်၍ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အရှိန်အဝါများသာ မရှိပါက သူမတို့သည် လမ်းဘေးတွင် သူနှင့် ဆုံတွေ့လျှင်တောင် လှည့်ကြည့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ဘေးနားရှိ နွားနက်ကြီး ဝိညာဉ်သားရဲမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေသေးသည်။ လည်ပင်းပတ်လည်တွင် ဒယ်အိုးများ၊ ရေနွေးအိုးများနှင့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး လေပေါ်ပျံသန်းတိုင်း တချွင်ချွင်နှင့် တန်ဖိုးမရှိသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထို့ထက်ဆိုးသည်မှာ နွားကပင် စုတ်ပြတ်နေသော ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားခြင်းပင်။

ကျောက်စိမ်းပလ္လင်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အဘွားအို ကျင်းယွီသည် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူတို့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် တောင်ဝှေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေ၏။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဆူနာမီလှိုင်းကြီးတစ်ခု ရိုက်ခတ်လာသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ရှေးဟောင်း ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင်သာ ရှိသော 'ဝိညာဉ်ဖိအား' သည် လက်တွေ့ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီလေ...

ဘိုးဘေး ကျင်းယွီ၏ တွေးတောမှုများသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားလေသည်။ မူလဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့် ဟုတ်ဟန်မတူ။ သေချာပေါက်မဖြစ်နိုင်။ သူတို့က တကယ်ပဲ ဘယ်သူတွေလဲ။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ကျင်းယွီ... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်... ရုတ်တရက် လာလည်ရတဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါဗျာ"

"မွန်း... မွန်း..."

ကောင်းကင်တွင် ရဲရင့်ပြတ်သားသော ရယ်မောသံများနှင့် နွား၏ အော်မြည်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူတို့သည် ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ လေထုထဲတွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး လီမုန့်တောင်ထွတ် ခြေရင်းရှိ ကျောက်စိမ်းပလ္လင်နှင့် တည့်မတ်စွာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုအသံ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် နားစည်များ နာကျင်သွားကြပြီး အလျင်အမြန် ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် နားကို ပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။ လှေကားထစ်များ၏ အလယ်တွင်ရှိသော အမျိုးသမီး ငါးဦးလည်း မျက်နှာများ ပျက်သွားကြ၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ချန်ရွှင်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ"

ကျင်းယွီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပိုမို နက်ရှိုင်းသော အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။

"ကျိုကုန်းတောင်ကနေ ရှင်တို့ကို လှိုက်လှဲစွာ ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်"

"ကျိုကုန်းတောင်ကနေ လှိုက်လှဲစွာ ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်"

"ကျိုကုန်းတောင်ကနေ လှိုက်လှဲစွာ ကြိုဆိုပါတယ်ရှင်"

...

ထိုစကားသံများသည် တောင်ထွတ်အသီးသီးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အသံများ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အမျိုးသမီး တပည့်များမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားကြ၏။ တကယ့်ကို ဘယ်လို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ရောက်လာကြသည်လဲ။ ဤမျှ မာနကြီးသော ဘိုးဘေးက ဤမျှအထိ အောက်ကျို့သော အပြုအမူမျိုး လုပ်ပြနေရသည်အထိပင်။

ကျန်ရွှယ်ချန်၏ မျက်ဝန်းများ မှေးကျဉ်းသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းများသည် ရှေးဟောင်းရေတွင်းတစ်ခုပမာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး အလွန် တည်ငြိမ်နေ၏။ သို့သော် နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများမှာမူ တိတ်တဆိတ် ကွေးညွတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ကျင်းယွီ... ကျွန်တော်တို့ကို စကားပြောဖို့ အချိန်လေး နည်းနည်းလောက် ပေးနိုင်မလားဗျ"

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် ကို 'ပျော်ရွှင်မြူးတူး' နေပြီ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းရည်တွေ တိုးတက်လာပြီးနောက် အစ်ကိုကြီးနှင့်အတူ ဧည့်သည်အဖြစ် 'ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း' လာလည်ရသည်က အကောင်းဆုံးပင်။ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်စရာ မလိုတော့ပေ။

အားလုံးက သဘောပေါက် နားလည်ကြပြီး စကားအသုံးအနှုန်းလည်း ယဉ်ကျေးသည့်အပြင် ဤမျှ ခမ်းနားလှသော ကြိုဆိုမှု အစီအစဉ်များကိုပါ ပြင်ဆင်ပေးထားကြသည် မဟုတ်ပါလား။

"တာအိုမိတ်ဆွေ ချန်ရွှင်... ဒီဘက်ကို ကြွပါရှင်"

"ဒါဆိုရင် အနှောင့်အယှက် ပေးပါရစေဗျာ"

ချန်ရွှင် လက်လှမ်းပြလိုက်သည်နှင့် လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်သည် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျံသန်းသွားကြလေသည်။ တောင်ထွတ်အသီးသီးမှ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း မိမိတို့၏ နေရာ အသီးသီးသို့ ပြန်လည် နေရာယူလိုက်ကြသော်လည်း သူမတို့၏ ရင်ထဲတွင်တော့ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူမတို့သည် တီးတိုးဖြင့် အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြသည်။ သို့သော် ထိုအကြောင်းအရာမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်း မဟုတ်တော့ဘဲ ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့၏ အကြောင်းများသာ ဖြစ်နေလေတော့သည်။