အခန်း ၁၈၅
Vol. 10 Ch. 185
အခန်း (၁၈၅)
ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ် တစ်လျှောက်လုံး သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော ကျင့်ကြံမှုဆိုင်ရာ မေးခွန်းများကို ဤ绝ကောင်းသော အခွင့်အရေးတွင် သူတို့ အကုန်လုံး ဖွင့်ဟမေးမြန်းလိုက်ကြသည်။
ကျင်းယွီသည် မည်သည့် ငြိုငြင်မှုမျှ မရှိဘဲ၊ ထိုမေးခွန်းများသည် အခြေခံအကျဆုံး မေးခွန်းများ ဖြစ်နေလျှင်ပင် တစ်ခုချင်းစီကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးသည်။ သူတို့ မှတ်စုစာအုပ်တွင် ရေးမှတ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်များ ပေါ်လာသည်။
ဤကဲ့သို့သော မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေးများ မဆိုထားနှင့်၊ ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် သူမ၏ သင်ကြားမှုကို ဤမျှ စိတ်အားထက်သန်စွာ "မှတ်စုထုတ်ပြီး" နားထောင်သူ ယခင်က တစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အနားယူဆောင်လေး အပြင်ဘက်တွင် ဆီးနှင်းများ ရောနှောနေသော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး လှိုင်းများသည် ကျောက်ဆောင်များကို ရိုက်ခတ်နေသည်။
အနားယူဆောင်လေး အတွင်း၌မူ ပညာဆာလောင်နေသော လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်သည် ဖော်ရွေသော အဘွားအိုအား အဆက်မပြတ် မေးခွန်းများ မေးမြန်းနေပြီး မှတ်စုစာအုပ်တွင် စာလုံးများနှင့် ပုံများကို အကြမ်းဖျင်း ရေးဆွဲနေကြသည်။
အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုအချိန်မှစ၍ "လဝက်" တိုင်တိုင် သူတို့ အနားယူဆောင်လေးမှ တစ်ခါမျှ မထွက်ခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"တာအိုမိတ်ဆွေ ကျင်းယွီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ"
ချန်ရွှင်သည် ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် လက်သီးဆုပ်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
"မွန်း... မွန်း... မွန်း"
နွားနက်ကြီးလည်း ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ နွားခွာတွင် မှတ်စုစာအုပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
"ဟင်း...ဟင်း...ဟင်း"
ကျင်းယွီ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ် လိုက်သည်။ ငွေရောင်ဆံပင်များ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေစဉ် သူမသည် အနားယူဆောင်လေး အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး အဆုံးအစမရှိသော လေပြင်းနှင်းမုန်တိုင်းထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
ဤလဝက် သင်ကြားမှုမှတစ်ဆင့် "မူလဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိပါက ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်လက်နက် နှစ်ခုကို အသစ်ပြန်လည် ဖန်တီးနိုင်သည်" ဆိုသော အချက်ကို ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိခဲ့ရသည်။
ကျင်းယွီ၏ အကြံပြုချက်မှာ "တစ်ခုကို တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် သုံးပြီး နောက်တစ်ခုကို ခံစစ်အတွက် သုံးပါ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရလျှင်ပင် မူလဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်နိုင်ပါက အသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"နွားကြီး... သွားကြစို့... 'ဖုန်းတုကျမ်းစာတိုက်' မှာ ကျင့်စဉ်တွေ သွားရွေးကြမယ်"
ချန်ရွှင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ တကယ့်ကို အမြတ်ကြီးရတာပဲ။
"ကိုယ်တိုင် စမ်းတဝါးဝါး လျှောက်လုပ်နေရတာနဲ့ ဆရာကောင်းဆီက သင်ယူရတာ တကယ့်ကို ကွာခြားလွန်းလှပါတယ်ကွာ..."
"မွန်း"
နွားနက်ကြီးသည် ချန်ရွှင်၏ မျက်နှာကို လာရောက် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူတို့ အရင်တုန်းက အတော်လေး လမ်းမှားခဲ့ကြတာပဲ။
"ရပါတယ်ကွာ... ပညာသင်ဖို့အတွက် ဘယ်တော့မှ နောက်ကျတယ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး"
ချန်ရွှင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
"သွားစို့"
"မွန်း"
နွားနက်ကြီး လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူတို့သည် အလင်းတန်းနှစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆီးနှင်းများ ကျဆင်းနေသော ကောင်းကင်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။
ကျိုကုန်းတောင်၊ ဖုန်းတုကျမ်းစာတိုက်။
ဤအဆောက်အအုံသည် အဓိက တောင်ထွတ်ပေါ်တွင် မရှိဘဲ လူသူအရောက်အပေါက်နည်းသော တောင်ခါးပန်းတွင် တည်ရှိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အစွမ်းထက်သော မဟာအစီအရင်များကို ခင်းကျင်းထားသော်လည်း စောင့်ကြပ်နေသော တပည့် တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။
ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့ အဆောက်အအုံ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ အတွင်းတွင် အထပ်ပေါင်း (၉)ထပ် ခွဲခြားထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်လျှင် ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များနှင့် သမိုင်း၏ နက်ရှိုင်းသော အငွေ့အသက်များကို ခံစားရသည်။
"နွားကြီး... သေချာ ရွေးကြမယ်ဟေ့"
ချန်ရွှင် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ ဒါကမှ အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုရဲ့ "အခြေခံအုတ်မြစ်" ဆိုတာပဲ။
"ဒီလို ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးကို အလဟဿ မဖြစ်စေရဘူး"
"မွန်း"
နွားနက်ကြီးလည်း မှင်တက်သွားသည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော အမွေအနှစ် ကျမ်းစာတိုက်ကြီးကို လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်ခွင့် ပြုထားသည် မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ အပြင်လောကတွင် ဤမျှလောက် ဗဟုသုတများကို ဝယ်ယူရမည် ဆိုပါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မည်မျှ ကုန်ကျမည်ကို တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်ပေ။
" 'ကူးယူ' ရုံ သက်သက်ပဲနော်... သူများရဲ့ မူရင်းစာအုပ်တွေကို ခိုးယူတာမျိုး၊ ဖျက်ဆီးတာမျိုး မလုပ်နဲ့"
ချန်ရွှင်သည် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှုရင်း နတ်အသိကို အပြည့်အဝ ဖြန့်ကျက်ထားလိုက်သည်။
"ဒါတွေက စန္ဒာဂိုဏ်းအတွက် အမှိုက်တွေ ဖြစ်နေရင်တောင် ငါတို့အတွက်ကတော့ တန်ဖိုးဖြတ်လို့မရတဲ့ 'ရတနာ' တွေပဲ"
"မွန်း"
"ကောင်းပြီ... သွားကြစို့"
ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် လေထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း အထပ်တိုင်းကို စတင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုကြသည်။ အထပ်တိုင်းတွင် သေးငယ်သော စင်လေးများ အများအပြား ရှိပြီး အပေါ်တွင် အတားအဆီးများ ပြုလုပ်ထားကာ "မည်သည့် မှော်ပညာရပ် သို့မဟုတ် ကျင့်စဉ် ဖြစ်သည်" ကို ဖော်ပြထားသော စာတမ်းများ ကပ်ထားသည်။
နွားနက်ကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ပန်းကန်ပြားလောက် ပြူးကျယ်နေသည်။ "အစီအရင် မှတ်တမ်း" များက တောင်ပုံရာပုံ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ "တစ်လ" တိုင်တိုင် သူတို့ ဤ ဖုန်းတုကျမ်းစာတိုက်မှ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မထွက်ခဲ့ကြပေ။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ ချန်ရွှင်သည် သူ စိတ်ကြိုက်ဖြစ်သော မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်စဉ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ 'ရတနာရောင်စဉ် ဒြပ်ငါးပါး ကျင့်စဉ်' ဖြစ်သည်။
ဤကျင့်စဉ်တွင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဒြပ်ငါးပါး ချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုသော တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်များ ပါဝင်သည့်အပြင် 'ဒြပ်ငါးပါးကို နင်းလျှောက်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို စိုးမိုးမည်' ဆိုသော ကိုယ်ဖော့ပညာ (ရွှေ့ပြောင်းခြင်းပညာ) ပါ တစ်ပါတည်း ပါဝင်နေသေးသည်။
အထဲတွင် ရေးသားထားချက်များမှာ အလွန် ချဲ့ကားထားပြီး ကြွားလုံးထုတ်ထားလွန်းလှသည်။ ချန်ရွှင်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ "သုံးပုံတစ်ပုံက လေလုံးထွားထားတာ ဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့ သုံးပုံနှစ်ပုံကတော့ လက်တွေ့အသုံးဝင်တဲ့ ကျင့်စဉ်" သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
ဒီတစ်ကြိမ် ခရီးစဉ်ကတော့ သူတို့အတွက် တကယ့်ကို "မျက်စိပွင့် နားပွင့်" ဖြစ်စေခဲ့သော အတွေ့အကြုံပင် ဖြစ်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဒြပ်ငါးပါးဝိညာဉ်အမြစ် (အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်အမြစ်) ၏ မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်စဉ်များသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် များပြားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အများအပြား ရှိနေလွန်းသဖြင့် ထူးဆန်းနေသလိုပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် "အမွေဆက်ခံခွင့် ကန့်သတ်ချက်" မျိုး မရှိဘဲ ဒြပ်ငါးပါး အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်အမြစ် ပိုင်ရှင် ကျင့်ကြံသူ မည်သူမဆို လွတ်လပ်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်အောင် ပစ်ထားသည်။
ချန်ရွှင် ကြောက်လန့်သွားသည်။ ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလက ဒြပ်ငါးပါး အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်အမြစ် ပိုင်ရှင် မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ ဘယ်လောက်တောင် များခဲ့လို့လဲ။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်အမြစ် ပိုင်ရှင်တွေထက်တောင် အများကြီး ပိုများနေခဲ့တာလား။
သာယာသော နေ့တစ်နေ့တွင်။ နေရောင်ခြည်သည် အလင်းတန်း သောင်းချီကာ တောင်တန်းများကို လင်းထိန်စေသည်။
လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်သည် ဤအဆောက်အအုံ၏ "ကျမ်းစာတိုက်စောင့် (တာဝန်ခံ)" များ အဖြစ် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့ဘာသာသူတို့ "လှုပ်ကုလားထိုင်" နှစ်လုံး ပြုလုပ်ကာ ထိုင်လျက် အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်စဉ်များကို ဖတ်ရှုနေကြသည်။ ကျင့်ကြံခြင်း ဘဝကို အပြည့်အဝ ခံစားနေကြ၏။
သူတို့၏ ကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် "တံခါးပိတ်ကျင့်စဉ်ဝင်ခြင်း" ဆိုသော အယူအဆ မရှိပေ။ ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် အဓိက ကျင့်စဉ် မဟုတ်သောကြောင့် အရန်ကျင့်စဉ်များ (ဥပမာ- ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်ကျမ်း) ကဲ့သို့ စိတ်ရောကိုယ်ပါ အပြည့်အဝ နှစ်မြှုပ်ထား၍ မရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ချန်ရွှင်သည် ဖုန်းတုကျမ်းစာတိုက် အရှေ့တွင် ကြိုးကြာဖြူသစ်ပင် အချို့ကို ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးထားပြီး လေပြေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသည်ကို ကြည့်ရှုရင်း နေ့ရက်များကို ကုန်ဆုံးနေသည်။
"တောက်... ရှေးခေတ်က ကျင့်ကြံသူတွေ အကုန်လုံးကများ 'နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီ အစွန်း' ကို ပြောင်းရွှေ့သွားကြတာများလား"
ချန်ရွှင်သည် လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ထူးဆန်းသော အခြေအနေများကို ပြန်တွေးမိပြီး ကျောချမ်းလာသည်။
"နွားကြီး... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ"
"မွန်း"
နွားနက်ကြီး ဖြစ်သလို အော်လိုက်သည်။ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူက အစ်ကိုကြီးနဲ့ အတူတူ နေရရင်ကို ပျော်နေပြီ။
"ဟဲ... နွားကြီး... စိတ်ထားလေးက ကောင်းသားပဲ"
ချန်ရွှင် ကုလားထိုင်ကို မှီလျက် ရယ်မောလိုက်ပြီး အဝေးရှိ ရွှေရောင် တောက်ပနေသော တောင်ထွတ်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဟူး ဇိမ်ပဲကွာ... ဒီလိုဘဝမျိုးက"
"မွန်း"
နွားနက်ကြီးသည် နွားခွာတစ်ဖက်ဖြင့် ကျင့်စဉ်စာအုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း အခြား နွားခွာတစ်ဖက်ဖြင့် ချန်ရွှင်ကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။
"ရော့... နေကြာစေ့"
ချန်ရွှင် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ တစ်ဆုပ်စာ ထုတ်ယူပြီး နွားနက်ကြီးကို ပေးလိုက်သည်။
"ကျင့်စဉ်တွေကို နည်းနည်း ထပ်လေ့လာရဦးမယ်... အခု ငါတို့မှာ အဲဒီလောက် အချိန်ပေးနိုင်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် ရှိနေပြီလေ"
"မွန်း... မွန်း"
နွားနက်ကြီးသည် နေကြာစေ့ကို ကိုက်စားရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အစ်ကိုကြီးက ကျင့်စဉ်တွေကို သုတေသန လုပ်မယ်ဆိုရင် သူက အစီအရင်တွေကို သုတေသန လုပ်မည်။
ထိုကဲ့သို့သော နေ့ရက်များသည် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ကျိုကုန်းတောင်၏ ချောက်ကမ်းပါးဘေးရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခု အရှေ့တွင် လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင် ထိုင်လျက် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေသော မြင်ကွင်းသည် နေ့စဉ်မြင်ကွင်း တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
ချန်ရွှင်သည် ကျင်းယွီကို အပူကပ်ပြီး "ကျမ်းစာတိုက်စောင့် အဘိုးအို" နှင့် "ကျမ်းစာတိုက်စောင့် နွားအိုကြီး" ဆိုသော ဂုဏ်ပုဒ်များကို တောင်းယူထားခဲ့သည်။
သေချာသည်က သူတို့ ဤနေရာကို အပိုင်စီးထားသော်လည်း အခြားတပည့်များ မှော်ပညာရပ်များ လာရောက်လေ့လာသည်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမည်တော့ မဟုတ်ပေ။ တပည့်များ လာရောက်ပါက ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်ဆံပြီး ဖုန်းတုကျမ်းစာတိုက်၏ တာဝန်ခံ အဖြစ် အလုပ်ကို သေချာစွာ လုပ်ဆောင်သည်။
ကျင်းယွီသည် ထိုတောင်းဆိုချက်ကို ကြားသောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ထို့အပြင် "ပူဇော်သက္ကာ" ပင် ပေးရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သော်လည်း ချန်ရွှင်က ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
ကျန်ရွှယ်ချန် ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ တခစ်ခစ် ရယ်မောနေမိသည်။ ကျင်းယွီ ဘိုးဘေးသည် သူမ၏ နေထိုင်ရာ ဂူကို ချန်ရွှင်တို့ အနီးသို့ ထပ်မံ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ပြန်သည်။
သူမသည် လအနည်းငယ် ကြာတိုင်း ချန်ရွှင်တို့ထံ လာရောက်လည်ပတ်ပြီး ပြင်ပကမ္ဘာမှ သတင်းများကို ပြောပြကာ လောက၏ အခြေအနေများကို သုံးသပ်ပြလေ့ရှိသည်။
သို့သော် သူမ မသိခဲ့သောအချက်မှာ ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် သူမ၏ ခက်ခဲနက်နဲသော သုံးသပ်ချက်များကို နားမလည်ကြဘဲ နောက်ဆုံး "ကောက်ချက်ချ" သည့် အပိုင်းကိုသာ နားလည်အောင် ကြိုးစားနေရသည် ဆိုသောအချက်ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း ချန်ရွှင်အတွက်မူ အလွန် ကျေးဇူးတင်စရာ ကောင်းလှသည်။ ယခင်က ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီးမှ ထွက်လာစဉ်ကကဲ့သို့ "သတိထားမိချိန်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းလောကကြီး ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်နေပြီ" ဆိုသော ခေတ်နောက်ကျကျန်ရစ်မှုမျိုးကို ရှောင်ရှားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ပန်းများ ပွင့်လိုက်၊ ကြွေလိုက်နှင့် မတွေ့ဆုံရသော သူများကို သတိရချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ နောက်ထပ် ငါးနှစ် ဆိုသော အချိန်ကာလသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြန်သည်။
စုဝမ်ခန်းမဆောင် အတွင်း၌။
ကျန်ရွှယ်ချန်သည် အလွန် ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ "ဆေးပုလင်း" သုံးလုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရောက်ရှိလာသည်။
ကျင်းယွီသည် ထိုပုလင်းများအတွင်းမှ အရာများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤနှစ်များအတွင်း ကောင်းမွန်နေခဲ့သော သူမ၏ စိတ်အခြေအနေသည် ရုတ်တရက် ထိုးကျသွားပြီး အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဤ ဆေးပုလင်း သုံးလုံးသည် အခြားအရာ မဟုတ်ပေ။ အားလုံးသည် "ရှန်ချင့်ရှေးဟောင်းဆေး" များ ဖြစ်ကြပြီး "အရည်အသွေး အလယ်အလတ်အဆင့်" အစစ်အမှန်များ ဖြစ်နေခြင်းပင်။
ဤဆေးများ၏ အရည်အသွေး မြင့်မားမှုကြောင့် သူမပင်လျှင် မျက်စိသူငယ်အိမ် ကျယ်သွားသည်အထိ အံ့သြခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တစ်စုံတစ်ခုက လည်ချောင်းတွင် ဆို့နေသကဲ့သို့ အလွန် နေရခက်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ မရှိသော မျက်နှာထား ဖြစ်လာသည်။
ကြည့်ရသည်မှာ ထို တာအိုမိတ်ဆွေ ချန်ရွှင်၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း စွမ်းရည်သည် သူမ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသော "ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်" သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။
ကျန်ရွှယ်ချန်သည် ဘိုးဘေး၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် အလျင်အမြန် လက်သီးဆုပ်၍ အရိုအသေပြုကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းတွင် ကျင်းယွီ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် လက်ထဲမှ ပုလင်း သုံးလုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းသော တွေးတောမှုထဲသို့ နစ်မြောသွားသည်။
(...မူလကတော့ သူတို့ကို စန္ဒာဂိုဏ်း အပေါ် 'ကျေးဇူးတင်' အောင် လုပ်မယ်လို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာ... အခုတော့ ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီး ငါတို့ စန္ဒာဂိုဏ်းက သူတို့ အပေါ် ကြီးမားတဲ့ 'ကျေးဇူးတင်' ရမယ့် အခြေအနေ ဖြစ်သွားပြီ...)
ဒါက ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်လဲ။
ကျင်းယွီသည် ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌ ခေါင်းခါလျက် သက်ပြင်း ဖွဖွချလိုက်သည်။ တကယ့်ကို "ကိုယ့်ခြေထောက်ကိုယ် ကျောက်ခဲနဲ့ ပြန်ထု" သည့် ရလဒ်မျိုး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအမြစ် မသိရသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် အပြင်ပန်းကြည့်ရသလောက် ရိုးရှင်းနေမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
minko