အခန်း ၁၉၀

အခန်း (၁၉၀)

တစ်လ ကြာပြီးနောက်၊ ပန်းမိုးတောင်ကြား။

ဤတောင်ကြားသည် ယခုအခါ သစ်တောကြီး တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်ထားနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် များသည် တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် မိုးထိအောင် မြင့်မားနေကြပြီး ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

ချန်ရွှင်သည် လေထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ တွေးတောနေသည်။

(နှစ်တစ်သောင်းကျော် သက်တမ်းရှိတဲ့ ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် ကို မြေကြီးထဲ စိုက်လိုက်ရင် ပန်းမိုးတောင်ကြား တစ်ခုလုံးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ချက်ချင်း စုပ်ယူပစ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီသစ်ပင်ကနေ ထွက်လာတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက အမြဲတမ်း 'လွင့်စင်' သွားတတ်တာပဲ။ ဝိညာဉ်ဆေးပင် တွေကနေ ထွက်လာတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေနဲ့ အတူတူပဲ၊ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် အသုံးပြုလို့ မရဘူး)

"ဒီ သစ်ပင် ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဂုဏ်သတ္တိမဲ့ သဘာဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အဖြစ်ကို ပြောင်းလဲသွားပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြောင်းလဲတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က အရမ်းကို နှေးကွေးလွန်းတယ်"

ချန်ရွှင်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် သစ်သားဓာတ် မူလဝိညာဉ် သည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက် သဘာဝတရား၏ စွမ်းအင်များကို အာရုံခံနေသည်။

"သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေတောင်မှ ဒါကို အတင်းအကျပ် စုပ်ယူရင် အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်။ လောက သဘာဝမှာ ရှိတဲ့ သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ မတူလို့ဖြစ်မယ်"

သူ ရုတ်တရက် ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်သည်။

(ဒီလိုမျိုးတွေကို အများကြီး ဆက်တိုက် စုပ်ယူနေမိရင် နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ်တိုင် ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် ဘီလူးအဖြစ် ပြောင်းသွားနိုင်တယ်...)

သူ၏ အောက်ဘက်တွင်မူ နွားနက်ကြီးသည် လှေပျံငယ်လေး တစ်စင်း၏ ပတ်လည်တွင် ပြေးလွှားနေပြီး အစီအရင်များ ချထားရန် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

"ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ စုဝေးတဲ့ နေရာမှာ မစိုက်ပျိုးရင် ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် ရဲ့ သက်တမ်း က မြင့်တက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာက နေရာတိုင်းမှာ ဒီသစ်ပင်တွေ ပေါက်ရောက်နေတယ်"

ချန်ရွှင်၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ သစ်သားဓာတ် မူလဝိညာဉ်သည် စူးစမ်းလိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် မျက်လုံးကြီးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ငါကသာ နေရာအနှံ့မှာ သက်တမ်းရင့် ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် တွေကို လိုက်စိုက်ပျိုးလိုက်မယ် ဆိုရင်..."

ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ချန်ရွှင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

(ငါတို့သာ တကယ်လုပ်မယ်ဆိုရင် ဒီကျင့်ကြံခြင်းလောက တစ်ခုလုံးကို အသံတိတ် 'ဖျက်ဆီး' ပစ်လို့ ရနိုင်တယ် မဟုတ်လား။)

ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် သည် ရှားပါးသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကဲ့သို့ ရှင်သန်ရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရွေးချယ်လေ့ မရှိပေ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရှိလျှင် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ရှင်သန်နိုင်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ စုပ်ယူလိုက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို သဘာဝတရားသို့ ပြန်လည် ပေးအပ်ရန်အတွက်မူ မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် ကြာမြင့်သော အချိန်ကာလများ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

ချန်ရွှင်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ဤ ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် ဆိုသော အပင်သည် ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ကင်ဆာဆဲလ် ပဲ။ ခုတ်လှဲပစ်သင့်တယ်။

"ဒီကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခကြီး ရှိနေတာကို ငါ မသိခဲ့ဘူးပဲ။ ဒီအရှင် က မင်းတို့ အားလုံးကို အမြစ်ပြတ်အောင် ရှင်းလင်းပစ်မယ်"

ချန်ရွှင်၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖြတ်သန်းသွားပြီး မည်သည့်အချိန်က ထုတ်ယူလိုက်မှန်း မသိသော ဓားပြခေါင်းစည်းပုဝါကို ခေါင်းတွင် စည်းထားလိုက်သည်။

"... နေပါဦး။ ထာဝရအသက်ရှင်နေတဲ့ ငါတို့ ထာဝရအသက်ရှင်သူ တွေကလည်း ကျင့်ကြံခြင်းလောက အမြင်နဲ့ဆိုရင် တကယ့် ကင်ဆာဆဲလ်တွေလို ဖြစ်နေတာပဲ မဟုတ်လား..."

"မွန်း"

မြေပြင်ပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်နေသော နွားနက်ကြီးသည် အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အလိုအလျောက်ပင် ဓားပြခေါင်းစည်းပုဝါကို ဆွဲထုတ်ကာ စည်းနှောင်လိုက်သည်။

(အစ်ကိုကြီး... ဓားပြတိုက်ဖို့လား။)

ထိုသို့ဖြင့်...

ပန်းမိုးတောင်ကြား တွင် အလွန် ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ဤကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ 'စစ်မှန်သော အဆိုးရွားဆုံး ကင်ဆာဆဲလ် သုံးခု (ချန်ရွှင်၊ နွားနက်ကြီး၊ ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင်)' သည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တစ်နေရာတည်းတွင် စုဆုံသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"အင်း... ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ တွေးစရာလေး ရှိနေလို့ပါ နွားကြီးရာ"

"မွန်း မွန်း"

နွားနက်ကြီးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး နှစ်ကြိမ်ခန့် အော်မြည်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန်လည် ပြေးလွှားလှုပ်ရှားနေတော့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အစီအရင်အလံ သုံးခုသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး ရဲရင့်ခမ်းနားသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ဟဲဟဲ"

ချန်ရွှင်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ပူးကာ ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သစ်သားဓာတ် မူလဝိညာဉ်သည် အပြာရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သံကြိုးများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်သွားလေသည်။

လောက၏ ဒြပ်ငါးပါး။ လောက၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် ဂုဏ်သတ္တိမဲ့ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူများသည် ဝိညာဉ်အမြစ် ကို အခြေခံ၍ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အာရုံခံကာ သဘာဝတရားနှင့် ချိတ်ဆက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းများသည် ပိုမို ကြည်လင်လာပြီး ယခင်က သူဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသော အခြေခံ ချီကျင့်စဉ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလာသည်။

(အဲဒီစာအုပ်ကို ရေးခဲ့တဲ့ ရှေးခေတ်က လူတွေဟာ တကယ့်ကို ပါရမီရှင်တွေပဲဖြစ်မယ်။)

"ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် ကနေ ထွက်လာတဲ့ 'သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်' ကို သဘာဝတရားရဲ့ 'ဂုဏ်သတ္တိမဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်' အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးတဲ့ 'ကြားခံပစ္စည်း' က ဘာလဲ"

ချန်ရွှင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကွေးညွတ်သွားပြီး ဒြပ်ငါးပါး မူလဝိညာဉ် များသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ပန်းမိုးတောင်ကြား တစ်ခုလုံး ဟိန်းဟောက်သွားပြီး ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော ဖိအားများ ရိုက်ခတ်လာသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ နွားနက်ကြီးမှာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ချန်ရွှင်၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ အလင်းတန်းကြီး ငါးခုသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစပ်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။ ထိုစဉ်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်၏ ထူးခြားသော မြင်ကွင်းကြီးသည် ဤလောကတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

"မွန်း မွန်း"

နွားနက်ကြီးသည် အလျင်အမြန်ပင် လှေပျံငယ်လေးထဲသို့ ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းလိုက်ပြီး နွားခေါင်းကို အနည်းငယ် ပြူထွက်ကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေလေသည်။

"ငလူးမ... ငါ သဘောပေါက်ပြီ။ ကြားခံပစ္စည်းက 'လောကရဲ့ ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင်' ထဲက 'သစ်သားဓာတ်' ပဲ"

ချန်ရွှင်၏ မျက်နှာတွင် သွေးဆာနေသည့်အလား ရူးသွပ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မူလဝိညာဉ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်သည် သူထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ဝါးဟားဟားဟား..."

သူ၏ ရယ်မောသံသည် တောင်ကြား တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အလွန်ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းကြီးများသည် နွားနက်ကြီး၏ အစီအရင်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ရောက် ရိုက်ခတ်နေသည်။

နွားနက်ကြီး၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားပြီး လှေပျံ၏ အနားသတ်များကို ခွာနှစ်ဖက်ဖြင့် အတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားရသည်။ ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ချန်ရွှင်သည် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ လွင့်ပျံနေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ချန်ရွှင်၏ ရယ်မောသံမှာ ပိုမို ကျယ်လောင်လာသည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကတည်းက နားမလည်ခဲ့သော ပဟေဠိများသည် ယခု အဆင့်တက်သွားသည့် အချိန်တွင် နောက်ဆုံးတော့ အဖြေပေါ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လောက၏ ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင်များသည် အဆုံးအစမရှိ ပေါများလှသော်လည်း ကျင့်ကြံသူများသည် အဘယ်ကြောင့် ၎င်းတို့ကို အထောက်အကူ အဖြစ်သာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိကြသနည်း။

အကြောင်းမှာ မည်သူမျှ "ဒြပ်ငါးပါး ရွှေအမြုတေ" သို့မဟုတ် "ဒြပ်ငါးပါး မူလဝိညာဉ်" ကို မပိုင်ဆိုင်ထားကြသလို၊ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ "ထာဝရအသက်ရှင်ခွင့်" မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒြပ်ငါးပါး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် လေ၊ မိုးကြိုး၊ ရေခဲ စသည့် အထူးဂုဏ်သတ္တိများ အဖြစ်သို့ "ပြောင်းလဲ" နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သဘာဝတရား၏ ဂုဏ်သတ္တိမဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည်လည်း "ကြားခံပစ္စည်း" တစ်ခုခုကို အသုံးပြု၍ သဘာဝတရား၏ ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင်မှနေ၍ "ပြောင်းလဲ" လာခြင်း ဖြစ်မည်မှာ သေချာလှသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... ငါ သဘောပေါက်သွားပြီ"

ချန်ရွှင်၏ ရင်ဘတ်သည် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး လောကကြီး၏ "အနှစ်သာရ" ကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ထိတွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ပန်းမိုးတောင်ကြား တစ်ခုလုံးသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

နွားနက်ကြီးသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အစီအရင်များကို အလျင်အမြန် ထိန်းချုပ်ကာ အရပ်လေးမျက်နှာကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းနေရသည်။

(ဒါက သူများပိုင်နက်လေ။ ငါတို့က နေရာငှားခ ပေးပြီး နေနေတာ... မဖျက်ဆီးပစ်နဲ့ဦးနော်။)

"မှတ်စုစာအုပ်... မှတ်စုစာအုပ် ထုတ်... ဟုတ်ပြီ"

ချန်ရွှင်သည် ကမန်းကတန်းဖြင့် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မိမိ၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုများကို အလျင်အမြန် ရေးမှတ်လိုက်သည်။ ဤအရာသည် ကိုယ်ပိုင် ကျင့်စဉ် ဖန်တီးခြင်းနှင့် လှေပျံ၏ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် အတွက် အလွန် အရေးကြီးသော တွေ့ရှိမှုကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

"မွန်း မွန်း"

နွားနက်ကြီးသည် ချန်ရွှင်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ရှည်လျားစွာ အော်မြည်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မေးခွန်းထုတ်သည့် အမူအရာများ ပေါ်နေသည်။

"နွားကြီး... ငါ လောကရဲ့ အမှန်တရား နောက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီ။ ရှေ့ဆက်မယ့် ခရီးမှာ ငါတို့တော့ ချမ်းသာပြီဟေ့"

ချန်ရွှင်သည် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး မှတ်စုစာအုပ်တွင် အဆက်မပြတ် ရေးမှတ်နေသည်။

"ဒါပဲ... ဒါကမှ ကျင့်ကြံခြင်း ဆိုတာပဲ။ အကောင်းဆုံး ပျော်ရွှင်မှုကြီးပဲကွ"

သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ အလွန်ထိန်လင်းတောက်ပသော အလင်းတန်းကြီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော ဖိအားများသည်လည်း လေထုထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားလေသည်။

"မွန်း မွန်း"

နွားနက်ကြီးလည်း အလွန် ဝမ်းသာအားရစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လှေပျံငယ်လေး၏ ပတ်လည်တွင် နှစ်ပတ်ခန့် ပြေးလွှားလိုက်သည်။ အစ်ကိုကြီးက တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ။ လောကရဲ့ ပညာရှိကြီးပဲ။

"ပညာဗဟုသုတတွေ လိုအပ်နေသေးတယ်။ ဒြပ်ငါးပါး ဝိညာဉ်အမြစ် ကျင့်စဉ်တွေကို ပိုပြီး လေ့လာရဦးမယ်"

ချန်ရွှင်သည် မိမိ၏ ဦးနှောက်က ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို ရှင်းလင်းလာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"အခြေခံ သီအိုရီ စာအုပ်တွေကိုလည်း လျစ်လျူရှုထားလို့ မဖြစ်ဘူး။ ရှေးခေတ်က ပညာရှိကြီးတွေရဲ့ အသိပညာတွေကို ကျေးဇူးတင်စွာနဲ့ပဲ လေ့လာကူးယူလိုက်ပါ့မယ်ဗျာ"

သူသည် မျက်လုံးကို ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် များဆီသို့ ပြန်လည် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ အရာရာတိုင်းကို အဆိုးမြင်ဘက် ကချည်းပဲ ကြည့်၍ မရနိုင်ပေ။

ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင်များကို မြေကြီးထဲ စိုက်ပြီး အတင်းအကျပ် ကြီးထွားစေပါက သေချာပေါက် ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ သက်ရှိအားအင် များကို အသုံးပြုပြီး မြေကြီးထဲ မစိုက်ပျိုးဘဲ ပြုစုပျိုးထောင်မည် ဆိုပါကလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက အလွန် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိစေမည်မှာ သေချာလှသည်။

ဥပမာအားဖြင့် မြေကြီးအောက် နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် နှစ်သောင်းချီ သက်တမ်းရှိသော ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် ရာပေါင်းများစွာကို မြှုပ်နှံထားလိုက်မည် ဆိုပါက... နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင်... ဖြစ်လာနိုင်သည်ကတော့...

"... နေပါဦး။ ဒါဆို 'ဝိညာဉ်သွေးကြော' တွေနဲ့ 'ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး မိုင်းတွင်း' တွေက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာတာများလား"

ချန်ရွှင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ စဉ်းစားတွေးတောမှုများ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာသည်။

"ယခင်ဘဝတုန်းက ရေနံတွေဆိုတာလည်း အရင်းအမြစ်ကို ပြန်ရှာကြည့်ရင် ရှေးဟောင်း အပင်တွေနဲ့ သတ္တဝါတွေရဲ့ ရုပ်ကြွင်းတွေကနေ ပြောင်းလဲလာတာပဲ မဟုတ်လား"

ချန်ရွှင် တံတွေးကို ဂလုခနဲ မြိုချလိုက်သည်။ အဆင့်တက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဦးနှောက်ထဲတွင် အသိဉာဏ်အသစ် တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ အရမ်းမိုက်လွန်းလှသည်။

"ထာဝရအသက်ရှင်ရတာ တကယ် ကောင်းတာပဲ... အံ့သြစရာ ကောင်းလွန်းတယ်..."

ချန်ရွှင်သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လေထဲတွင် သီချင်းလေး ညည်းဆိုနေမိသည်။ သူ၏ မှတ်စုစာအုပ်ရှိ စာမျက်နှာများသည် အလွန် လျင်မြန်သော နှုန်းဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် သီးသန့် စာအုပ်စင် အချို့ကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ထိုနေရာတွင် ချီစုစည်းခြင်း အဆင့်တစ် မှ စတင်ကာ မှတ်တမ်းတင်ထားသော မှတ်စုစာအုပ် အားလုံးကို အမျိုးအစား အလိုက် စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းထားလေသည်။

ဤကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ဝိညာဉ်သွေးကြောများ မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း ဟူသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အယူအဆ အမျိုးမျိုး ရှိသော်လည်း ကျင့်ကြံသူ အများစုကတော့ 'ဒါတွေက သဘာဝတရားက ပေးတဲ့ လက်ဆောင် ပဲလေ၊ အဲဒါတွေကို စဉ်းစားနေဖို့ အချိန်မှ မရှိတာ' ဟုသာ လွယ်လွယ် တွေးလေ့ရှိကြသည်။

ဝိညာဉ်သွေးကြော ရှိလျှင် လုယူမည်။ သုံးလို့ ကုန်သွားလျှင် စွန့်ပစ်မည်။ ကောင်းမွန်သော ကျင့်စဉ်များနှင့် ဂါထာမန္တန်များကဲ့သို့ပင် ရှိလျှင် လုယူမည်၊ မရှိလျှင် လိုက်လံ ရှာဖွေမည်သာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သဘာဝတရားက ပေးအပ်သော ကျင့်စဉ် တစ်ခုခုကို ကံကောင်းထောက်မစွာ ရှာတွေ့ခဲ့လျှင် မိမိကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သကဲ့သို့ မရှက်မကြောက် ယူငင်သုံးစွဲကြမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှင်သည် ဟိုးအရင်ကတည်းက ထိုကဲ့သို့ လုယက်ခြင်းကို အခြေခံသော ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ တန်ဖိုးထားမှုများကို သဘောမကျပေ။ သို့သော် သူသည် မိမိ၏ ထင်မြင်ယူဆချက်များကို အခြားသူများအပေါ် ဘယ်သောအခါမျှ အတင်းအကျပ် မချမှတ်ခဲ့ဘဲ မိမိ လုပ်ချင်သည့် အရာကိုသာ တိတ်တဆိတ် လုပ်ဆောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူနှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် ရှေးခေတ်က ပညာရှိကြီးများကို အမြဲတမ်း လေးစားကြည်ညိုခဲ့ကြသည်။ ထာဝရအသက်ရှင်သူများ ဖြစ်သဖြင့် အချိန်များစွာ ရှိသောကြောင့် အရာရာ၏ အနှစ်သာရ ကို ရှာဖွေစူးစမ်းရခြင်းကို နှစ်သက်ကြပြီး လောကကြီးအပေါ် ရိုသေလေးစားမှုများကို အမြဲ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင်...

နွားနက်ကြီးသည်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အသိဉာဏ်အသစ် တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

လှေပျံထဲတွင် သူ၏ အစီအရင်အလံ သုံးခုကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းသော တွေးတောမှုများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။

(မူလဝိညာဉ် အဆင့်ကို ရောက်ရင် ဒုတိယမြောက် 'ဝိညာဉ်လက်နက်' ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်လို့ ရတယ်ဆိုတော့... ငါ နောက်ထပ် 'အစီအရင်အလံ' နှစ်ခု ထပ်လုပ်မယ်။ စုစုပေါင်း ငါးခု လုပ်ပြီး လောကရဲ့ ဒြပ်ငါးပါး နဲ့ ချိတ်ဆက်လိုက်ရင် ဒီထက်မက အများကြီး ပိုလုပ်နိုင်မှာ သေချာတယ်)