အခန်း ၁၉၄

အခန်း (၁၉၄)

ချန်ရွှင်သည် နောက်သို့လှည့်ကာ သူတို့သုံးယောက်အား ကြည့်ရှုရင်း အကြည့်များကို ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဘိုးဘေး..."

သူတို့သုံးယောက်က ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် လက်သီးဆုပ်၍ အရိုအသေပြုလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးစေးများ ရွှဲနစ်နေသည်။ စောစောက ဘိုးဘေး၏ ဖြတ်ခနဲ အကြည့်တစ်ချက်အောက်တွင် သူတို့သည် အလွန်ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြီးတစ်ခုကို ထူးဆန်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အင်း..."

ချန်ရွှင်သည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"နောက်ဆိုရင် မင်းတို့ကို ငါကိုယ်တိုင် လမ်းညွှန်သွန်သင်ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာ လို့ ခေါ်စရာ မလိုဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘိုးဘေး"

သူတို့သုံးယောက်သည် ချက်ချင်း ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု မေးမြန်းရန်ပင် သတ္တိမရှိကြပေ။ ဘိုးဘေးက ထိုသို့ပြောလျှင် ထိုအတိုင်း နာခံရုံသာ ရှိသည်။

"မွန်း..."

နွားကြီးသည်လည်း လှည့်ကြည့်လာပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူတို့သုံးယောက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အမြီးကို တရမ်းရမ်း လုပ်နေသည်။

"အခု အချိန်ကစပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ သာမန်သတ်မှတ်ချက်တွေကို အကုန်လုံး မေ့ပစ်လိုက်တော့"

ချန်ရွှင်သည် မျက်ဝန်းများ မှေးကျဉ်းသွားပြီး အဝေးသို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လိုက်လုပ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုလည်း အရမ်းကြီး ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုဘူး"

"မွန်း"

နွားကြီးက နှာမှုတ်သံပြင်းပြင်းတစ်ချက် ပြုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

သူတို့သုံးယောက်သည် ခေါင်းကို မော့မလာရဲကြဘဲ ပိုမို၍ပင် ရိုသေကျိုးနွံနေကြသည်။ မူလဝိညာဉ် အဆင့် ဘိုးဘေးတစ်ဦး၏ စကားသည် ပကတိအမှန်တရားဖြစ်ရာ အနည်းငယ်မျှပင် သံသယဝင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

"ပထမအဆင့် အနေနဲ့ ဒီစာအုပ်ငယ်လေးတွေကို အရင်ဖတ်ကြည့်ကြ"

ချန်ရွှင်သည် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး စာအုပ်ငယ် သုံးအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒီထဲမှာ ငါ ချီစွမ်းအင် စုစည်းခြင်းအဆင့်မှာတုန်းက ရခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ရေးမှတ်ထားတယ်၊ သေချာဖတ်ပြီး သဘောပေါက်အောင် လုပ်ကြ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေး"

သူတို့သုံးယောက် သည် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားကြပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုသေစွာ လှမ်းယူလိုက်ကြသည်။ မူလဝိညာဉ် အဆင့် ဘိုးဘေးတစ်ဦး၏ အတွေ့အကြုံမှတ်စုဆိုသည်မှာ စိတ်ကူးယဉ်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တာအိုလမ်းစဉ်ကို လက်ဆင့်ကမ်း ပေးအပ်ခြင်းနှင့် တူညီလှသည်။

"အင်း... အရင်ဆုံး ဖတ်ကြည့်ကြ၊ လှေပျံ ခရီးစဉ်က လအနည်းငယ် ကြာဦးမှာ"

ချန်ရွှင်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ် လမ်းခရီးအတွက် အလွန်အရေးကြီးလိမ့်မယ်"

သူတို့သည် လက်သီးဆုပ်၍ အရိုအသေပြုလိုက်ပြီးနောက် လှေပျံ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အလျင်အမြန် ထိုင်ချကာ စိတ်ဝင်တစား ဖတ်ရှုကြလေတော့သည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဆိုရဲကြပေ။

သို့သော် ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်စွာဖြင့် ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သောအခါ သူတို့သုံးယောက်၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်သွားကြသည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ရေးသားထားသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံများ မဟုတ်ဘဲ အမေးအဖြေ ပုစ္ဆာများသာ ဖြစ်နေလေသည်။

'မေးခွန်း - လမ်းခရီးတွင် ချီစွမ်းအင် စုစည်းခြင်းအဆင့် ငါး ရှိသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ ထိုသူသည် သာမန်လူများကို ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်လုယက်နေသည်။ မိမိ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ချီစွမ်းအင် စုစည်းခြင်းအဆင့် ခြောက် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ မည်သို့ ပြုလုပ်မည်နည်း။'

'အဖြေ (၁) - အားနည်းသူကို ကူညီပြီး အားကြီးသူကို နှိမ်နင်းခြင်းသည် ကျင့်ကြံသူတို့၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ လူရှေ့သူရှေ့သို့ ရဲရဲဝင့်ဝင့် ထွက်သွားကာ တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်မည်။'

'အဖြေ (၂) - မိမိနှင့် ပြိုင်ဘက်၏ စွမ်းအား ကွာခြားချက် သိပ်မရှိသလို ပြိုင်ဘက်၏ ဝှက်ဖဲများကိုလည်း မသိရှိပေ။ ထို့ကြောင့် မသိမသာ ရှောင်ကွင်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး အသက်အန္တရာယ်အဖြစ်ခံ၍ မစွန့်စားပေ။'

'အဖြေ (၃) - တစ်နေရာတွင် ပုန်းအောင်းကာ အလစ်တိုက်ခိုက်မည်။ ပြိုင်ဘက်ကို အစအနမကျန်အောင် ချေမှုန်းပြီး သဲလွန်စများကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်မည်။ ထို့နောက် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်သွားကာ မိမိ၏ စွမ်းဆောင်ချက်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောဆိုပြီး ဆုလာဘ်များကို ရယူမည်။'

'အဖြေ (၄) - ...'

သူတို့သုံးယောက်၏ နဖူးများမှ ချွေးစေးများ စီးကျလာသည်။ နောက်စာမျက်နှာများတွင် အဖြေတစ်ခုချင်းစီအတွက် အသေးစိတ် ရှင်းလင်းချက်များ ရေးသားထားသော်လည်း ထိုရှင်းလင်းချက်များကို ဖတ်ပြီးနောက် မိမိတို့၏ အမှားများကြောင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးနိုင်ကြောင်း သိရှိသွားလေသည်။ မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားသည်အထိ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။

နွားကြီးသည် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ကာ သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ချန်ရွှင် ထုတ်ထားသော ဤခက်ခဲလှသည့် ပုစ္ဆာများကြောင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

ချန်ရွှင် နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကွေးညွတ်သွားသည်။ ဤအရာများ အားလုံးသည် သူတို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများမှ ရရှိလာသည့် သင်ခန်းစာများ ဖြစ်ကြသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သို့ ယခုမှ ခြေချလာသော တပည့်များအတွက် အလွန် အသုံးဝင်မည်မှာ သေချာလှသည်။ ဤကျင့်ကြံခြင်းလောကသည် သူတို့ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ လှပပြီး အေးချမ်းသော နေရာတစ်ခု မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝူး... ဝူး...

လှေပျံသည် ထူထပ်သော တိမ်ပင်လယ်ကြီးကို ဖြတ်သန်း၍ အဆက်မပြတ် ပျံသန်းနေသည်။ သူတို့သုံးယောက်သည် စာအုပ်ငယ်လေးထဲတွင် ဈာန်ဝင်စားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုထဲတွင် ရေးသားထားသော အကြောင်းအရာများသည် သူတို့၏ စိတ်ကူးယဉ် မျှော်မှန်းချက်များကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကသည် ဤမျှလောက်အထိ အန္တရာယ်များလှသလော...

ရှီဝူကျွင်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများသည် အမြဲတမ်း 'ဘယ်လို ကျင့်ကြံရမလဲ' ဆိုသည့် ပျင်းစရာကောင်းသော စကားများကိုသာ ပြောဆိုလေ့ရှိကြသည်။ ဘိုးဘေး၏ သွန်သင်ဆုံးမမှုများသည် ဤမျှလောက် စုံလင်ကွဲပြားလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားပေ။

လျိုဟန်၏ လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးစေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး ရေများပင် ကျဆင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ရှင်းလင်းချက်များထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ရသည်။ မိမိ၏ ယခင်က တွေးခေါ်မှုများ အားလုံးသည် မှားယွင်းနေကြောင်းကို သူမ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ဂျီကျောက်သည် အလွန် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဖတ်ရှုနေပြီး အဖြေမှန် အချို့ကိုပင် ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကနှင့် တစ်ခါမျှ ထိတွေ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကသည် ဤမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နေမည်ဟု သူမထင်ခဲ့။ သူသည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ဘိုးဘေး ရေးသားထားသော စကားတစ်ခွန်းချင်းစီတိုင်းကို နှလုံးသားထဲတွင် စွဲမြဲစွာ မှတ်သားထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"နွားကြီး... ငါတို့လည်း ကျင့်ကြံတာကို စလိုက်ကြစို့၊ ငါ့မှာ ထပ်ပြီး စဉ်းစားစရာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်"

"မွန်း... မွန်း"

နွားကြီးသည် ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်လိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အစီအရင်ပညာ စာအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည်လည်း ဆက်လက်၍ လေ့လာသင်ယူရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

သူတို့သည် လှေပျံ၏ ဦးပိုင်းတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ထိုစာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်တည်းနှင့်ပင် လူငယ်သုံးယောက်အတွက် အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လှေပျံသည် ကောင်းကင်ကို ခွင်းလျက် ချီနိုင်ငံ၏ အရှေ့ဘက် အရပ်သို့ ဦးတည်ကာ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

...

သုံးလ ကြာမြင့်ပြီးနောက်... နန်းတော်ကိုးခု တောင်။

လှေပျံသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်ရာ ကျန်ရွှယ်ချန်သည် ထိုနေရာတွင် ကြိုတင် ရောက်ရှိစောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြသွားသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်သီးဆုပ်၍ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"စီနီယာ"

လျိုဟန်၊ ရှီဝူကျွင်းနှင့် ဂျီကျောက်တို့ သုံးယောက်သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေကြပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် အသစ်ဖြစ်သဖြင့် အစိမ်းသက်သက် ဖြစ်နေကြသည်။ ဤနေရာသည် ဝူယွင်ဂိုဏ်းထက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပိုမို ပြည့်ဝနေသော်လည်း လုံခြုံမှု မရှိသလို ခံစားနေရသည်။ ဘိုးဘေးနှစ်ဦးကလည်း သူတို့နှင့် အတော်လေး အလှမ်းကွာဝေးစွာ နေထိုင်ကြသည်။

"ရွှယ်ချန်..."

ချန်ရွှင်သည် ပြုံးရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လှေပျံကို သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

"ဒီသုံးယောက်က ငါ့မိတ်ဆွေဟောင်းတွေရဲ့ မျိုးဆက်တွေပဲ၊ လောလောဆယ် သူတို့ကို ငါကိုယ်တိုင် သွန်သင်လမ်းညွှန်ပေးမလို့ ခေါ်လာခဲ့တာ"

"စီနီယာကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

သူတို့သုံးယောက်သည် ကျန်ရွှယ်ချန်ကို ကြည့်ကာ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ ရင်ခုန်သံများကမူ အဆက်မပြတ် မြန်ဆန်နေဆဲပင်။ ရှီဝူကျွင်းနှင့် ဂျီကျောက်တို့သည် မျက်နှာများ နီမြန်းနေကြပြီး ကျန်ရွှယ်ချန်ကို တည့်တည့်ပင် မကြည့်ရဲကြပေ။ စောစောက ဖြတ်ခနဲ တွေ့လိုက်ရုံနှင့်ပင် သူတို့၏ အာရုံများကို ဖမ်းစားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လျိုဟန် တစ်ယောက်တည်းသာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ကျန်ရွှယ်ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေမိသည်။ အလွန် လှပလွန်းလှသော အမျိုးသမီးပါလားဟု သူမ စိတ်ထဲတွင် တွေးနေမိသည်။

"စီနီယာရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ ဖြစ်နေတာကိုး..."

ကျန်ရွှယ်ချန်သည် နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ မှော်လက်နက် သုံးခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မျှော်လင့်မထားဘဲ ရုတ်တရက် ဆုံတွေ့ရတာဆိုတော့ ဂျူနီယာလေးတွေအတွက် အမှတ်တရ လက်ဆောင်အနေနဲ့ ဒါလေးတွေကို ယူထားလိုက်ကြပါ"

သူတို့သုံးယောက်သည် နောက်သို့ ခြေတစ်ဝက်ခန့် ဆုတ်သွားကြပြီး ချန်ရွှင်ကို အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဂျီကျောက်သည် နွားကြီးကိုပါ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ နွားဘိုးဘေးသည် သူ့အပေါ် အတော်လေး ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ယူထားလိုက်ကြ... ဒီတစ်ယောက်က စန္ဒာဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်ရွှယ်ချန်ပဲ"

ချန်ရွှင်က မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပြီး နွားကြီးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ အခု ခြေချနေတဲ့ နေရာက နန်းတော်ကိုးခု တောင်ပဲ၊ စန္ဒာဂိုဏ်းရဲ့ ပိုင်နက်နယ်မြေပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘိုးဘေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာကျန်"

သူတို့သုံးယောက်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုသေစွာ လှမ်းယူလိုက်ကြသည်။ အနက်ရောင်အဆင့် အောက်အဆင့် မှော်လက်နက် သုံးခုကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။ ထိုလက်နက်များ၏ လေးလံလှသော အလေးချိန်ကြောင့် သူတို့၏ လက်များပင် အောက်သို့ အနည်းငယ် ညွှတ်ကျသွားသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်လည်း တွေဝေမှုများ ရှိနေကြသည်။ စန္ဒာဂိုဏ်း ဆိုသည်မှာ မည်သို့သော ဂိုဏ်းမျိုးနည်း။ ဝူယွင်ဂိုဏ်းတွင် ရှိစဉ်က နာမည်ကိုပင် တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။

ချန်ရွှင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် အံ့သြချီးကျူးသွားမိသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ဆိုသည့်အတိုင်း ချီစွမ်းအင် စုစည်းခြင်းအဆင့် တပည့်များကိုပင် ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးမားသော လက်ဆောင်မျိုး ပေးရက်ပါလား။

နွားကြီးလည်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ရှေးလူကြီးများ စိုက်ပျိုးခဲ့သော သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် နောက်လူများ အေးချမ်းစွာ နားခိုခွင့်ရသည် ဆိုသော စကားနှင့် အလွန် တူညီလှသည်။ သူတို့ ချီစွမ်းအင် စုစည်းခြင်းအဆင့်တွင် ရှိစဉ်က ဆင်းရဲနွမ်းပါးခဲ့ရမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်ပေ။

"စီနီယာရဲ့ ဆွေမျိုးတွေဆိုတော့လည်း ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးတွေ ရှိကြတဲ့ လူငယ်လေးတွေပါပဲ"

ကျန်ရွှယ်ချန်သည် သူတို့သုံးယောက်ကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"စီနီယာတို့ နှစ်ယောက် အနေနဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တာ ရှိရင် နှင်းဂီတ တောင်ကြား ကို အချိန်မရွေး လာခဲ့လို့ ရပါတယ်၊ ဒီကလေးတွေလည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်သွားလာခွင့် ရှိပါတယ်"

"ကျေးဇူးပါပဲ"

"မွန်း..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာကျန်"

လူလေးယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်တို့သည် ကျောက်ကမ်းပါးထိပ်တွင် တပြိုင်နက်တည်း ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။ အဘိုးမှသည် မြေးအထိ မိသားစု အားလုံး စုံလင်စွာ စုဝေးနေကြသကဲ့သို့ အလွန် ထူးဆန်းလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ကျန်ရွှယ်ချန်သည် ချန်ရွှင်ကို အရိုအသေပြုလိုက်ပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ကို နင်းလျှောက်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ကိစ္စအဝဝ များပြားရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် စီနီယာနှစ်ဦး၏ အနီးတွင် သူမ ဆက်လက် နေထိုင်ပေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"ကဲ... တော်ပြီ၊ ဆက်မကြည့်ကြနဲ့တော့၊ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ"

ချန်ရွှင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူတို့သုံးယောက်၏ နောက်စေ့ကို ခပ်ဖွဖွလေး ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

"မွန်း... မွန်း..."

နွားကြီးသည် ချန်ရွှင်၏ အနောက်တွင် ရပ်လျက် တခွိခွိ ရယ်မောလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက တောင်ပေါ်ရွာလေးတွင် ချန်ရွှင် သူ့ကို ဆုံးမသွန်သင်ခဲ့စဉ်က မြင်ကွင်းနှင့် အလွန် တူညီနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဘိုးဘေး... ဟဲဟဲ..."

သူတို့သုံးယောက်သည် ခေါင်းကို ကုတ်လျက် မျက်နှာများ နီရဲသွားကြသည်။ ဤမျှ လှပချောမောသော စီနီယာအစ်မကို သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။

"နောက်ဆိုရင် ငါတို့ ဒီနေရာမှာ နေကြမယ်၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်လာမှတော့ သေချာ ကျင့်ကြံဖို့ပဲ၊ လာကစားနေဖို့ မဟုတ်ဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘိုးဘေး"

သူတို့သုံးယောက်၏ မျက်နှာများ တည်ကြည်သွားပြီး စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ကြသည်။ ဤမျှ ကြီးမားလှသော အခွင့်အရေးကြီးကို လက်လွတ်ခံလိုက်ရပါက နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ရရှိရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"နွားကြီး... အိမ်ဆောက်ကြမယ်၊ မင်းတို့ ကလေးသုံးယောက်လည်း လိုက်ခဲ့ကြ"

"မွန်း"

"ဟုတ်ကဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့တွေ ထပ်မပြောနေနဲ့၊ မြန်မြန် လာခဲ့ကြ"

ချန်ရွှင်သည် လက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရှေ့မှ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ အနောက်တွင် နွားတစ်ကောင်နှင့် လူသုံးယောက်သည် ခပ်သုတ်သုတ် လိုက်ပါသွားကြသည်။ ထို့နောက် တောအုပ်အတွင်း၌ သစ်ပင်များ ခုတ်လှဲသည့် အသံကြီးများ မနားတမ်း ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

...