အခန်း ၁၉၅

အခန်း (၁၉၅)

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း နေထွက်ချိန်။

လူလေးယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်တို့သည် ကျောက်ကမ်းပါး အစွန်းတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေကြသည်။ လေပြေအေးလေးများက ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ တိုက်ခတ်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော သူတို့၏ မျက်ဝန်းများကို ထင်ဟပ်ပြသနေသည်။ ဝတ်ရုံစွန်းများသည် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်ပျံနေကြသည်။

"နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေ ရောက်ရှိလာပြီ၊ အရှေ့အရပ်မှ ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်များ ရောက်ရှိလာသည်... ကဲ... ရှူသွင်းလိုက်ကြ... ရှူး..."

"မွန်း..."

ရှူး...

သူတို့သုံးယောက်သည် မျက်နှာများ နီရဲလာသည်အထိ လေကို အားကုန် ရှူသွင်းလိုက်ကြသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသော်လည်း ဘိုးဘေး၏ စကားသည် မှားယွင်းစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ထက် ပိုမို၍ တန်ဖိုးကြီးမားသော အရာဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ ဝူယွင်ဂိုဏ်း တွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော သွန်သင်မှုမျိုး မရှိပေ။

"လေကို ရှူသွင်းရှူထုတ် လုပ်တဲ့အခါ စိတ်ကို ငြိမ်အောင်ထားဖို့က အဓိကပဲ၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ... နည်းနည်းလေးပဲ ရှူနိုင်မှာကို ကြောက်နေတာလား"

ချန်ရွှင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ပြန်လုပ်... အသက်ရှူနှုန်းကို မှန်မှန်ထား၊ စိတ်နှလုံးကို ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှု ရှိစေပြီး ကောင်းကင်တာအိုကို ကျေးဇူးတင်တဲ့ စိတ်ထား၊ ပြီးရင် ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်တွေ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်လာတာကို အာရုံခံကြည့်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘိုးဘေး"

သူတို့သုံးယောက်သည် ခြေထောက်များကို လှုပ်စိလှုပ်စိ လုပ်ကာ အနေအထားကို အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ ဘိုးဘေးနှင့် နွားဘိုးဘေးတို့၏ လုပ်ရပ်ကို အတုခိုးကာ စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ကြသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ နန်းတော်ကိုးခု တောင်ပေါ်တွင် အလွန် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ နေ့စဉ် နံနက်ခင်း နေထွက်ချိန်တိုင်းတွင် ကျောက်ကမ်းပါးထိပ်၌ လူလေးယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်တို့သည် ခရမ်းရောင်စွမ်းအင်များကို ရှူသွင်းကာ ကောင်းကင်တာအိုကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်ရွှယ်ချန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို အဝေးမှနေ၍ လှမ်းကြည့်ကာ အံ့သြမှင်သက်ပြီး စကားပင် မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ ထို ဂျူနီယာ သုံးယောက်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် အနည်းငယ်မျှပင် တိုးတက်လာခြင်း မရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုကလေးသုံးယောက်သည် စာအုပ်ငယ်လေးကို ဖက်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေတတ်ပြီး "ဘာလို့ ထပ်သေရပြန်တာလဲ" ဟု အော်ဟစ်နေတတ်ကြသည်။ ညဘက် ရောက်သောအခါတွင်လည်း အဆောက်အအုံရှေ့၌ မီးဖိုကာ မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အသားကို ကင်စားနေတတ်ကြသည်။ ကျင့်ကြံရန် ရောက်ရှိလာသည့် ပုံစံမျိုး မပေါက်ပေ။

ကျန်ရွှယ်ချန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ အလွန်အကျွံ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် "ဝိညာဉ်သွေးကြောကို အသုံးပြုပြီး ကျင့်ကြံမလား" ဟုသာ မေးမြန်းလေ့ ရှိသည်။ သို့သော် ထိုကိစ္စကိုပင် ချန်ရွှင်က "အချိန် မတန်သေးဘူး" ဟု ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် အခြေအနေများကို စောင့်ကြည့်လေ့လာရင်း အချိန်ကာလများသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ချန်ရွှင်သည် သူ၏ စွမ်းရည်မှတ် များကို မူလစွမ်းအင် ကဏ္ဍတွင် ပေါင်းထည့်ထားခဲ့သည်။

ယနေ့တွင် နေရောင်ခြည်သည် တောက်ပနေသည်။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးတို့သည် လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ နေကြာစေ့များ စားရင်း အရှေ့ဘက်ရှိ ကျောက်ကမ်းပါး အစွန်းကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။ သူတို့သုံးယောက်သည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက် ကျင့်ကြံနေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စိတ်ကို စုစည်းတည်ငြိမ်စေရန်အတွက် အစီအရင်တစ်ခု ခင်းကျင်းထားသည်။ သူတို့၏ ရှေ့တွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်နှင့် အသစ်စက်စက် စာအုပ်ငယ် အချို့ကို ပုံထားသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော စာအုပ်မှာ ချန်ရွှင်၏ ချီစွမ်းအင် စုစည်းခြင်းအဆင့် အတွေ့အကြုံ မှတ်တမ်း ဖြစ်ပြီး အသစ်စက်စက် စာအုပ်များမှာမူ သူတို့ကိုယ်တိုင် ရေးမှတ်ကာ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ရန်အတွက် အသုံးပြုသော မှတ်စုစာအုပ်များ ဖြစ်ကြသည်။

"နွားကြီးရေ... အခုခေတ် လူငယ်တွေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ပတ်ဝန်းကျင်က ကောင်းမွန်တာပဲကွာ"

ချန်ရွှင်က တက်ခေါက်လိုက်ပြီး အားကျစိတ်နှင့် မနာလိုစိတ်များကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။

"ဝိညာဉ်တောင်ပေါ်မှာ ကျင့်ကြံခွင့် ရရုံသာမက ဆေးအဆိပ် မပါတဲ့ အကောင်းဆုံးအဆင့် ချီအားဖြည့်ဆေး တွေနဲ့တောင် လမ်းကြောင်း ဖွင့်ပေးထားသေးတာကိုး"

"မွန်း..."

နွားကြီးသည်လည်း ခေါင်းကို ဘယ်ညာ ယမ်းလိုက်ပြီး နှာမှုတ်သံ ပြုကာ အတိတ်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိသွားသည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်များက ချန်ရွှင်သည် ချီအားဖြည့်ဆေး ကို ဖော်စပ်ရန် တစ်နှစ်၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ဆေး အတွက် (၁၀)နှစ်၊ ဒြပ်ငါးပါး ဆေး အတွက် နှစ် (၅၀) အထိ အချိန်ယူခဲ့ရပြီး မူလဝိဉာဉ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ပညာရပ်သည် တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ လိုက်လံ ရှာဖွေရာတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ရသော အချိန်များကိုမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီကို ခိုင်မာစွာ လျှောက်လှမ်းခဲ့သောကြောင့်သာ နောက်ဆုံးတွင် ဘိုးဘေး နေရာသို့ တက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တကယ်လို့များ ငါတို့ဆီမှာသာ အစကတည်းက ဒီလောက်များပြားတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ ရှိခဲ့မယ် ဆိုရင်... တွေးတောင် မတွေးရဲဘူး"

ချန်ရွှင်သည် ခါးသက်စွာ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ချီစွမ်းအင် စုစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်စဉ်စာအုပ်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

"ဒြပ်ငါးပါး ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်... ဒါတွေကို ဘယ်လိုများ အသွင်ပြောင်းရမလဲ..."

"မွန်း..."

"နွားကြီး... ခဏနေရင် အစီအရင် တစ်ခု ခင်းကျင်းပေးဦး၊ ဒြပ်ငါးပါးစွန်း အစီအရင် လေ၊ ဘယ်လို အလုပ်လုပ်သလဲ ဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်"

"မွန်း"

နွားကြီးသည် လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဉာဏ်ပညာ အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် တောက်ပနေသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုစည်းခြင်း အစီအရင် ကို ဒြပ်ငါးပါး စုစည်းခြင်း အစီအရင် အဖြစ် ပြောင်းလဲ ဖန်တီးပေးမည် ဖြစ်သည်။ ချန်ရွှင်သည် ကိုယ်ကို လှည့်ကာ အဆောက်အအုံ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ငါးမျိုးစပ် ဝိညာဉ်အမြစ် ကျင့်စဉ်များကို ကူးယူရေးမှတ်နေလေတော့သည်။

နွားကြီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုစည်းခြင်း အစီအရင် အသေးစားလေး တစ်ခုကို ခင်းကျင်းလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ ဒြပ်ငါးပါး မူလဝိဉာဉ် ကို ဖြည်းညှင်းစွာ နိုးထစေကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင် များကို မျိုချ စုပ်ယူနေလေသည်။

လျိုဟန်၊ ရှီဝူကျွင်း နှင့် ဂျီကျောက် တို့ သုံးယောက်သည်လည်း ဘိုးဘေးနှစ်ဦး၏ နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ရိုးရှင်းပြီး အေးချမ်းသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေကြသည်။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော်လည်း သူတို့သည် အလွန် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘိုးဘေးနှစ်ဦး၏ လုပ်ရပ်များသည် သာမန် သတ်မှတ်ချက်များကို ကျော်လွန်နေပြီး ဘယ်သောအခါမျှ ရိုးအီသွားခြင်း မရှိပေ။ ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် သူတို့သည်လည်း အမှန်တကယ် "ကောင်းကင်တာအိုကို ရိုသေလေးစားခြင်း" အကြောင်းကို စတင် သင်ယူလာခဲ့ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဂျီကျောက်သည် နွားကြီး၏ လွှမ်းမိုးမှုကို အများဆုံး ခံရပြီး ကုသိုလ်ကောင်းမှု ပြုလုပ်ခြင်းကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်သက်ဝင်လာခဲ့သည်။

နံနက်ခင်း နေထွက်ချိန်တိုင်းတွင် ဂျီကျောက်သည်လည်း မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် နံ့သာဖိုကို ပြင်ဆင်ကာ "ကျင့်ကြံခြင်း ဆိုတာ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သင့်တယ်" ဟူသော အမူအရာဖြင့် အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိလေ့ ရှိသည်။ သူတို့သည် ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ထားပြီး စိတ်လောခြင်း၊ မာန်မာနထောင်လွှားခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ကျင့်ကြံခြင်း၏ စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုကို စတင် ခံစားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသို့ ပြဿနာများ လာရောက်ရှာဖွေမည့် သေချင်နေသောသူ တစ်ယောက်မှ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

...

ဆယ်နှစ် ကြာပြီးနောက်။

သူတို့သုံးယောက်သည် အကောင်းဆုံးအဆင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ဆေး ကို အသုံးပြု၍ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ အောင်မြင်စွာ တက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်နှုန်းမှာ အတော်လေး နှေးကွေးနေပြီး အချိန်တစ်ဝက်ခန့်ကို ကျင့်ကြံခြင်းမှလွဲ၍ အခြားကိစ္စရပ်များတွင် အသုံးပြုခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဂျီကျောက်၏ ငါးမျိုးစပ် ဝိညာဉ်အမြစ် သည် ယခင်က ချန်ရွှင်တို့၏ အခြေအနေနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပေါများလှသော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကြောင့် ပြဿနာ မရှိဘဲ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့သည်။ သေချာသည်မှာ ချန်ရွှင်သည် သူတို့၏ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အတွက် ဆေးကြောပါ သော ဆေးများကို အသုံးပြုရန် မိုက်ရူးရဲ မဆန်ပေ။ သွေးကြောများကို ပေါက်ကွဲသွားစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော ထိုဆေးစွမ်းအင်များကြောင့် ခံစစ်စွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ထားခြင်း မရှိသော သူတို့အတွက် သေချာပေါက် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

ဤလူငယ်သုံးယောက်တွင် စနစ်မှ ရရှိသော စွမ်းရည်မှတ်များ မရှိသလို ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာအောင် ကျင့်ကြံနိုင်သည့် နည်းလမ်းလည်း မရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့် ထိုကဲ့သို့သော အန္တရာယ်များသည့် နည်းလမ်းမျိုးကို အသုံးပြု၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ပန်းမိုးတောင်ကြား အတွင်း၌။

လှေပျံကြီး၏ ကိုယ်ထည်သည် တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သက်တမ်း ကိုးသောင်းကိုးထောင် ရှိသော ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် ဖြင့် အခြေခံ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ချန်ရွှင်၏ အတွေးများသည် ထပ်မံ၍ လွင့်မျောသွားပြန်သည်။ ယခင်က သက်တမ်း တစ်သိန်း ရှိသော ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင်ကို ပျိုးထောင်ရန် ရေဝိညာဉ်ပညာ ဖြင့် မထိန်းချုပ်နိုင်ဟု ယူဆကာ လက်လျှော့ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမှတ်များသည် (၁၀၀) နီးပါး မြင့်တက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသစ်ပင်ကို ထပ်မံ၍ ပျိုးထောင်နိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။ သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်သည် အမှန်တကယ်ပင် ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်နေသလော...

...

နောက်ထပ် အနှစ် (၅၀) ကြာပြီးနောက်။

ချန်ရွှင်သည် ယခုအခါ ပန်းမိုးတောင်ကြားတွင် အပြီးတိုင် နေထိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တောင်ကြား တစ်ခုလုံးတွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ပျံ့လွင့်နေပြီး တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသော မူလဝိဉာဉ်မီးတောက် ငါးခုသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ထိုအထဲတွင် ပါဝင်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို ခံစားသိရှိနိုင်ပေသည်။ လှေပျံကြီးမှာ အပြည့်အဝ ပုံပေါ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး လှေဦးပိုင်းတွင် အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ကြိုးကြာငှက်ကြီး၏ ဦးခေါင်းကို တပ်ဆင်ထားသည်။

လှေကိုယ်ထည်တွင် နွားကြီးမှ အစီအရင် ဇဝါကွက်များကို ထွင်းထုထားသဖြင့် အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း အပြည့်အဝ ပြီးစီးခြင်း မရှိသေးပေ။ ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင် ကို အသွင်ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည့် စွမ်းရည် မပါဝင်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ချန်ရွှင်သည်လည်း ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင် ကို အသုံးပြု၍ ကျင့်ကြံရမည့် နည်းလမ်းကို မရှာဖွေနိုင်သေးပေ။ ယခုလောလောဆယ်တွင် မူလဝိဉာဉ် မှတစ်ဆင့် ခံစားချက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖမ်းယူနေရုံသာ တတ်နိုင်သေးသည်။

ဤလူငယ်သုံးယောက်ကို လောလောဆယ် နွားကြီးကသာ ယာယီ လမ်းညွှန်ပေးနေသည်။ ချန်ရွှင်၏ စာအုပ်ငယ်လေးကို သူတို့အား ကူးယူမှတ်သားခိုင်းထားပြီး ဖြစ်ရာ အစီအစဉ်တကျ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်သွားရုံသာ ရှိတော့သည်။

...

အချိန်ကာလသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အနှစ် (၄၀) တာ ကာလ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး လျိုဟန်၊ ရှီဝူကျွင်း နှင့် ဂျီကျောက် တို့ သုံးယောက်သည် နှင်းဂီတ တောင်ကြား သို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံ ကြလေသည်။

မြောက်ဘက် နယ်စပ်မှ ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေလောက်သော သတင်းဆိုးကြီး တစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လူရိုင်းကျင့်ကြံသူ သောင်းချီသည် မိမိတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ယဇ်ပူဇော်ကာ မျိုးဆက်သွေး စွမ်းအားများကို ထုတ်ယူပြီး ရေခဲမြစ်အောက်တွင် အိပ်မောကျနေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် မူလဝိညာဉ် အဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲများကို နိုးထစေလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့အချိန်အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိသေးပေ။ ကျင့်ကြံခြင်းလောက တစ်ခုလုံးကို ရိုက်ခတ်သွားစေသော ကြီးမားသည့် တုန်လှုပ်မှုကြီးပင် ဖြစ်သည်။ မြောက်ဘက်နယ်စပ်ကို ဝင်ရောက်ခွင့်မပြုသော တားမြစ်နယ်မြေ အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီး မလိုအပ်ဘဲ သွားရောက်စူးစမ်းခြင်းကို ပြင်းထန်စွာ တားမြစ်ပိတ်ပင်လိုက်သည်။

ချီနိုင်ငံ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလောကသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး အရှေ့ပိုင်း နိုင်ငံများ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလောကများလည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ဂိုဏ်းကြီးများ အားလုံးသည် ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် ဝတ်စုံဖြူများကို ဝတ်ဆင်ကြပြီး ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ခေါင်းလောင်းသံကြီးများ အကြာကြီး မြည်ဟည်းနေခဲ့လေသည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ နောက်ဆုံးသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီး အရာအားလုံး ပျက်သုဉ်းသွားတော့မည်ဟု ကြေညာလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလေသည်။ ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီး ဆယ်ခု သည် ဤနေရာတွင် အာဏာကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး အချို့သော ဂိုဏ်းများသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ နောက်ကွယ်မှ လှုပ်ရှားလာကြပြီး မဟာမိတ် ဖွဲ့ကာ နန်ဒုတောင် ကို ဖွင့်ပေးရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုကြဖို့ ကြံစည်နေကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ပန်းမိုးတောင်ကြား အတွင်း၌။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ နှစ်ခုသည် အဆက်မပြတ် မြင့်တက်နေသည်။ တောင်ကြားအတွင်း၌ ဝီခနဲ ပဲ့တင်ထပ်သံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ကာ ဖုန်မှုန့်များ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လွင့်ပျံနေကြသည်။ ကြီးမားလှသော စူးရှထိန်လင်းသည့် အလင်းရောင် ပုံရိပ်ကြီး နှစ်ခုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေကြပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ အလွန်ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝဲပျံနေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင် များနှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေကြသည်။

ဘုန်း...

ရုတ်တရက် မြေကြီးထဲမှ စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ အရောင်ငါးမျိုးရှိသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ပန်းမိုးတောင်ကြား တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသော မူလဝိဉာဉ် (၁၀) ခုသည် မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် ပေါ်လာလိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဖြစ်နေသည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်၏ အရှိန်အဝါသည် ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆေးကြောပါ သော မူလဝိဉာဉ်အားဖြည့်ဆေး။ ထိုဆေး၏ စွမ်းအင်သည် မည်မျှ ကြီးမားလိုက်မည်နည်း။ သကြားလုံးကဲ့သို့ စားသုံးနေခဲ့သည် ဆိုသော်ငြားလည်း နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်တိုင်တိုင် ဆက်တိုက် စားသုံးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုတော့ နောက်ဆုံးတွင် အဆင့်တက်ရောက်ရန် အချိန်ကျရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှင်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ အနက်ရောင် ဆံနွယ်များသည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် လျှပ်စီးအလင်းတန်း တစ်ချက် တောက်ပသွားလေသည်။

"မွန်း..."

နွားကြီးလည်း နှာမှုတ်သံ ပြုလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဟာနယ်ကို အဆက်မပြတ် တုန်ခါစေပြီး ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူတို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး အလွန် တည်ငြိမ်နေကြသည်။ မူလဝိဉာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့် ဆိုသည်မှာ ဤကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး တည်ရှိမှုပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူတို့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်မည့်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ပေ။

"နွားကြီးရေ... ဒီ မူလဝိဉာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ကြီးမားတာပဲ"

ချန်ရွှင်က လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် လက်ဖဝါးကြားသို့ စုစည်းလာပြီး ရေစီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လည်ပတ်ကာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ အကြီးမားဆုံး အကျိုးအမြတ်ကတော့ မူလဝိဉာဉ် ကိုယ်တိုင်ပဲ"

"မွန်း"

နွားကြီးသည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ မိမိ၏ မူလဝိဉာဉ်သည် ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင် များနှင့် ပိုမို ပေါင်းစပ်မိလာပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအားများ အဆမတန် မြင့်တက်လာသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ချန်ရွှင်၏ အကြည့်များသည် နက်ရှိုင်းနေသည်။ ဘယ်အချိန်ကတည်းက စတင်ခဲ့သည် မသိပေ။ သူသည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်လာခြင်းကို ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထိုအရာထက် မိမိ၏ ခေါင်းထဲတွင် စဉ်းစားထားသော စီမံကိန်းများကို အကောင်အထည် ဖော်ရန်အတွက်သာ ပိုမို အာရုံစိုက်နေမိသည်။

"တောက်... ခေါင်းကိုက်စရာပဲကွာ"

"မွန်း..."

"ဒြပ်ငါးပါး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရယ်၊ ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင် ကို ထိန်းချုပ်တဲ့ ကျင့်စဉ်ရယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ လှေပျံကို မောင်းနှင်မယ့် စွမ်းအင် အရင်းအမြစ်ရယ်..."

ချန်ရွှင်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"နွားကြီး... ငါတို့ရဲ့ လှေပျံကြီးကို သွားကြည့်ရအောင်"

"မွန်း..."

နွားကြီးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်လိုက်သည်။ အဆင့်တက်သွားခြင်းထက် ထိုအရာက ပိုမို၍ ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤနှစ်တစ်ရာ အတွင်း သူတို့သည် စွမ်းရည်မှတ် များကို ကဏ္ဍအသီးသီးတွင် သေသေချာချာ ပေါင်းထည့်ထားခဲ့ကြသည်။

ယခုလက်ရှိ စွမ်းရည်မှတ်များ - ခွန်အား - ၁၅၃ (၁၄၀) အမြန်နှုန်း - ၂၀၀ (၁၄၀) မူလစွမ်းအင် - ၂၀၀ (၁၄၀) ဝိညာဉ်စွမ်းအား - ၂၀၀ (၁၄၀) ခံစစ်စွမ်းရည် - ၂၀၀ (၁၄၀)

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်မှ လေပြေအေးလေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ပန်းမိုးတောင်ကြား အတွင်း လှိုင်းဂယက်များ ထသွားသည်။ မြေကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသော နေမင်းကြီးက ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလေသည်။ ချန်ရွှင်သည် ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်မှ လွင့်ပျံလာသော ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ပန်းပွင့်ဖတ်လေး တစ်ခုပြီး တစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အသံတိတ် ကျဆင်းလာကြသည်။

"လေပြေက ဘယ်ကနေ စတင်ပြီး ဘယ်နေရာမှာ ရပ်တန့်သွားတာလဲ"

ချန်ရွှင်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ဖွဖွချလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ပစ်ထားလိုက်သည်။

"နွားကြီး... ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင် က ဘယ်ကနေ စတင်ပြီး ဘယ်ကို ပြန်သွားတယ်လို့ ထင်လဲ"

"မွန်း..." နွားကြီးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သော မေးခွန်းကြောင့် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားသည်။

"ငါဟာ အရင်တုန်းက တောင်တန်းတွေ မြစ်ချောင်းတွေကို ကြည့်ရှုပြီး ဂူရှေ့မှာ နှစ်ပေါင်း ရာချီအောင် ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းခဲ့တယ်၊ ခပ်သိမ်းသောအရာတွေရဲ့ တာအိုကို လိုက်နာပြီး သဘာဝကျတဲ့ ပုဆိန်ခုတ်နည်းကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့တယ်"

ချန်ရွှင်သည် ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်နေသကဲ့သို့ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လောကီနှင့် ကင်းကွာနေသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပြီးတော့ သေကွဲရှင်ကွဲတွေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်၊ လူ့လောကရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်၊ အရာအားလုံးက ပျက်သုဉ်းသွားတာကိုလည်း တွေ့မြင်ခဲ့ရတယ်"

ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် မူလဝိဉာဉ် (၅) ခု၏ ပုံရိပ်ယောင်များ စတင် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် အဆက်မပြတ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဖိအားသည် ချက်ချင်းပင် အလွန် ပြင်းထန်လာလေသည်။ လေပြေအေးလေးများသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်လာပြီး ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်ရှလာသည်။

နွားကြီး၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ပြန်လာသည်။ နောက်သို့ ခြေတစ်ဝက်ခန့် တိတ်တဆိတ် ဆုတ်သွားပြီး နှာမှုတ်သံ တိုးတိုးလေးများ ပြုလုပ်နေမိသည်။

"ကျင့်ကြံခြင်း ဆိုတာ ဘာလဲ၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အနှစ်သာရကို သဘောပေါက် နားလည်ခြင်းပဲ၊ ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင် က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကနေ စတင်ပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးဆီကိုပဲ ပြန်သွားတယ်၊ အစားထိုးဝင်ရောက်တယ်၊ လှည့်ပတ်နေတယ်၊ အဆုံးအစမရှိ လည်ပတ်နေတယ်... ဒါကမှ အရာအားလုံးရဲ့ သံသရာ ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်တာအို ကို နာခံတာပဲ"

...