အခန်း ၁၉၈

အခန်း (၁၉၈)

လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

ချန်ရွှင်သည် မူလနေရာတွင်ပင် ထိုင်လျက် မလှုပ်မယှက် ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးမှာလည်း စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုမျိုးစေ့သည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပြီး ဒြပ်ငါးပါး ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်ပင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။

ရှင်ဟွေ့မြက်ပင်။

ယင်းသည် ချီစွမ်းအင် စုစည်းခြင်း အဆင့်တွင် သုံးသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်ဖြစ်ပြီး သူ့အတွက် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အပင်တစ်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယနှင့် သူစိမ်းဆန်သော အရာတစ်ခုကို ကြည့်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ချန်ရွှင်သည် သူ၏ စွမ်းအင်များ ပေါင်းစပ်ထားသော ရေဝိညာဉ်ပညာ နှင့် ဒြပ်ငါးပါး အင်မော်တယ်လမ်းစဉ် ၏ ဖန်တီးမှုတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူကိုယ်တိုင် 'မျိုးစေ့သစ်' တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်မိပြီ ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်သွားသည်။ သူသည် အဝေးကို ငေးမောကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ လှေပျံကြီးပေါ်တွင် စိုက်ပျိုးရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော 'ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင်' ကို သတိရသွားသည်။

သည်ထက် ပိုပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား အသွင်ပြောင်းပစ်လိုက်ရင် ကောင်းမလား။

ချန်ရွှင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် သွေးဆာနေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီအထိ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့တဲ့ ခရီးလမ်းမှာ ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် သာ မရှိခဲ့ရင် ငါတို့ မိသားစုက ကွဲကွာနေတာ ကြာပြီ"

မွန်း...

ထိုအချိန်တွင် တောင်ကြားအတွင်း၌ ကြီးမားသော တုန်ခါသံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထိုအလင်းရောင် အရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားပြီး နွားနက်ကြီးလည်း အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မူလဝိညာဉ် နွားပေါက်ကလေး ငါးကောင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း ပန်းငယ်လေး ငါးပွင့် ပွင့်နေသည်။ ဒြပ်ငါးပါး ဝိညာဉ်အမြစ် သည် ဤနေရာတွင် စုစည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မွန်း... မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် မျက်လုံးများကို အဝိုင်းသား ပြုလုပ်ကာ နေရာအနှံ့ ပြေးလွှားရင်း ချန်ရွှင်ကို လိုက်ရှာနေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် တောင်ကြား၏ ထောင့်တစ်နေရာ၌ သူ့ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာလေသည်။

"နွားကြီး"

ချန်ရွှင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး နွားနက်ကြီးကို ဆီးကြိုလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ"

နွားနက်ကြီးသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ချန်ရွှင်၏ ဘေးပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်ပြေးလွှားနေပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် စာများပင် ရေးပြနေသည်။

အဆင့်အတားအဆီးကြီးတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အရာများစွာကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်ဟု ဆိုသည်။ ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ မည်သို့ အစီအရင် ခင်းကျင်းရမည် နှင့် လှေပျံကြီးကို မည်သို့ မောင်းနှင်ရမည် တို့နှင့် ပတ်သက်၍လည်း အကြံအစည် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟော... မဆိုးပါလား"

ချန်ရွှင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် စူးရှသော အလင်းရောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"နှစ်ပေါင်းများစွာ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ရကျိုး နပ်သွားပြီပဲ... နောက်ဆုံးတော့ ဦးနှောက်လေး ဖွံ့ဖြိုးလာပြီကိုး"

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် သက်သောင့်သက်သာဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်သည်။ 'ဒါပေါ့ကွ' ဟု ပြောနေသယောင်ပင်။

ထိုအချိန်တွင် နွား၏ အကြည့်သည် ချန်ရွှင်၏ အနောက်ဘက်ရှိ ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်ပင်ဆီသို့ ရုတ်တရက် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။ နွားသည် ချန်ရွှင်ကို ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လိုက်သည်။

"မွန်း"

"အေး... ဟုတ်သားပဲ၊ ငါ မင်းကို တွေ့ရှိချက်အသစ် အကြောင်း ပြောပြရဦးမယ်... ဆေးဖော်စပ်နည်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိလောက်တော့ဘူး"

ချန်ရွှင်သည် နွားခေါင်းကို ဖက်ထားပြီး တရစပ် ပြောပြလေတော့သည်။ နွားနက်ကြီးသည် မျက်လုံးများကို အဝိုင်းသား ဖြင့် နားထောင်နေပြီး ၎င်း၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုများသည် ရေစီးသန်သော မြစ်ရေပြင်ကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် လျှံကျလာတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ကျိုကုန်းတောင် (နဝင်းတောင်)မှ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများသည် မိမိတို့၏ လုပ်ငန်းခွင် အသီးသီးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကိုမူ "စီနီယာက ဂါထာမန္တန်ကြီးတစ်ခုကို လေ့ကျင့်နေသည်" ဟုသာ ပြောပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ဝင်ရောက် စပ်စုခြင်း မပြုရဲကြပေ။ ပါးစပ်မှ ထုတ်ပြောရန်ပင် ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ရာ တားမြစ်ချက် တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော ထို မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကြီးကို... နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မခံစားလိုကြတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သုံးရက် ကြာပြီးနောက် သာမန်ညတစ်ည။

ညအမှောင်ထုသည် ပျစ်ချွဲသော မင်ရည်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး အရည်မပျော်နိုင်လောက်အောင်ပင် လေးလံလှသည်။

ထို့အပြင် တောက်ပသော ကြယ်ပွင့်လေးများ အမြောက်အမြား ဖြန့်ကြဲထားသော မည်းနက်သည့် ကန့်လန့်ကာကြီးနှင့်လည်း တူနေပြီး လူများကို အလွန်အမင်း ယစ်မူးသွားအောင် ဖမ်းစားနိုင်သော အစွမ်း ရှိလေသည်။

ဖုန်းတုစံအိမ် ၏ အပြင်ဘက်တွင် မီးပုံတစ်ပုံ ဖိုထားပြီး လူလေးယောက်နှင့် သတ္တဝါတစ်ကောင်တို့ ထိုမီးပုံကို ဝိုင်းထိုင်နေကြသည်။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် လှုပ်ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး လျိုဟန်၊ ရှီဝူကျွင်း၊ ဂျီကျောက် တို့ သုံးဦးသည် သူတို့၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေကြသည်။ ယခုအခါ သူတို့သည်လည်း မှတ်မိနိုင်စွမ်း မရှိလောက်အောင်ပင် လူကြီးများ ဖြစ်နေကြပြီ။

လျိုဟန်သည် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးအထိ ရှည်လျားသော ဆံနွယ်သည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစွတ်နေသော အသားအရေကို ပိုမို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လက်နှစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်တင်ထားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ မီးရောင်ဟပ်နေသော သူမ၏ ဖြူစွတ်သည့် မျက်နှာလေးသည် ပိုမို၍ ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

ရှီဝူကျွင်း တွင်မူ ထူထဲသော မျက်ခုံးများအောက်၌ ကြည်လင်တောက်ပသော မျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ၎င်းသည် အောက်ခြေအထိ ထိုးထွင်းမြင်နိုင်သော ကြည်လင်သည့် ကန်ရေပြင်ကဲ့သို့ သန့်စင်ပြီး အသက်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဂျီကျောက်၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာသွင်ပြင်သည် ထင်ရှားပြတ်သားပြီး ခန့်ညားလှသည်။ ရဲရင့်သော ဓားသဏ္ဌာန် မျက်ခုံးများအောက်ရှိ ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံသည် အေးစက်သော ချောက်ကမ်းပါးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး အမြဲတမ်း အလျှော့မပေးသော အလင်းရောင်များ ကိန်းဝပ်နေသည်။

"မသိလိုက်ဘာသာနဲ့ မင်းတို့တွေတောင် ဒီလောက် ကြီးလာကြပြီပဲ"

ချန်ရွှင်သည် သူတို့သုံးဦးကို လွမ်းဆွတ်စွာ ကြည့်ရှုရင်း အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ကျင့်ကြံရတာ ပျင်းစရာကောင်းတယ်လို့ မခံစားရဘူးလား"

"ဘယ်ဟုတ်ရမှာလဲ၊ ဘိုးဘေးရဲ့ မှတ်စုစာအုပ်လေးက ဘယ်လောက်ဖတ်ဖတ် မဝနိုင်အောင်ပါပဲ"

လျိုဟန်သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ချန်ရွှင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဘိုးဘေးသည် တင်းကျပ်ပုံပေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အလွန် ရင်းနှီးဖော်ရွေသော စရိုက် ရှိသူ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မတို့တွေ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တော့မယ် ထင်တယ်"

"ဟုတ်ပါတယ် ဘိုးဘေး၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်လောက်ပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ ပျင်းရိနေလို့ မဖြစ်သေးပါဘူး"

ရှီဝူကျွင်းသည် အင်္ကျီလက်စကို ခါလိုက်ပြီး ရိုသေစွာ လက်သီးဆုပ်ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"လုံလောက်တဲ့ အနိုင်ရနိုင်ခြေ မရှိဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ လျှောက်သွားနေတာက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးခြင်းပဲ"

"ဘိုးဘေး... ဓာတ်ငါးပါး ဝိညာဉ်အမြစ်က အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်မှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိဘူးလို့ ခဏခဏ အပြောခံရပေမဲ့ အဲဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ တပည့်တို့က ဒီရေစက်ကို လက်လွတ်မခံဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အာရုံစိုက်သင့်တာပါ"

ဂျီကျောက်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ ယခု ဖုံးကွယ်ထားသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ 'ချီစွမ်းအင် စုစည်းခြင်း အဆင့်သုံး' ဖြစ်သည်။

"လောဘစိတ်တွေ လွှမ်းမိုးမခံဘဲ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်ရမှာပါ"

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးက ပျော်ရွှင်စွာ အော်မြည်လိုက်ပြီး ဂျီကျောက်၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဤကျင့်ကြံမှုအဆင့် ဖုံးကွယ်သည့် ကျင့်စဉ်ကိုလည်း ချန်ရွှင်က ပြုပြင်မွမ်းမံပြီး သူတို့ကို ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂျီကျောက်သည် အလွန် ကြိုးစားပမ်းစား ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း ဝိညာဉ်အမြစ်၏ ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် လျိုဟန်နှင့် ရှီဝူကျွင်းတို့ထက် အများကြီး နောက်ကောက်ကျနေခဲ့သည်။ သို့သော် ကံကောင်းသည်မှာ ရင်းမြစ်များကတော့ ပေါများလွန်းလှသည်။

"ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပြီ ဆိုရင် မင်းတို့လည်း တောင်အောက်ဆင်းပြီး လောကကြီးကို လေ့လာကြည့်ကြပေါ့"

ချန်ရွှင်သည် ကျန်းမာရေး လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"အခွင့်အရေးတွေ ရဖို့အတွက် ပြိုင်ဆိုင်နေစရာ မလိုပါဘူး၊ စိတ်နှလုံးကိုပဲ ကျင့်ကြံပါ၊ အကယ်၍ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံလာရရင်..."

"ရုပ်ဖျက်မယ်၊ အလစ်တိုက်မယ်၊ လုပ်ကြံမယ်၊ အရိုးပြာပါမကျန်အောင် မီးရှို့ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာ အားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်ရမယ်"

သူတို့သုံးဦးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အသံကို ညှိကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"မိန်းမတွေ၊ ကလေးတွေလိုမျိုး ပျော့ညံ့တဲ့ သံယောဇဉ်တွေ မထားရပါဘူး၊ အဲဒါက မိတ်ဆွေတွေ၊ မိသားစုတွေနဲ့ ဂိုဏ်းအပေါ် တာဝန်မဲ့တာနဲ့ အတူတူပါပဲ"

"ဟားဟားဟား... ကောင်းတယ်"

"မွန်း..."

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့ ဗိုက်နှိပ်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ တကယ်ပဲ သင်ပေးရကျိုး နပ်ပေသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သေချာ ပုံသွင်းပေးခဲ့မှသာ သူတို့၏ တန်ဖိုးထားမှု အခြေခံအုတ်မြစ်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ပျိုးပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဘိုးဘေးနှစ်ပါး ဤမျှ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူတို့သုံးဦးလည်း လိုက်ပါ ရယ်မောကြလေသည်။

"ခဏခဏ ပြောရတယ်၊ အလကားနေရင်း ကုသိုလ် မယူနဲ့၊ ပြီးတော့ အလကားနေရင်း အကုသိုလ်လည်း မလုပ်နဲ့၊ မင်းတို့က အဲဒီအဆင့်ကို မရောက်သေးဘူး"

ချန်ရွှင်သည် အကြောင်းအကျိုး ဆီလျော်စွာဖြင့် ဖြည်းညှင်းသော လေသံဖြင့် သွန်သင်ဆုံးမလိုက်သည်။

"မင်းတို့က နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးနိုင်တဲ့ အစွမ်းထက်သူတွေ ဖြစ်လာမှသာ စကားပြောခွင့်အာဏာ ရမှာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပါးစပ်က ဒုက္ခပေးနိုင်တယ် ဆိုတာကို သေချာ မှတ်ထားကြ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘိုးဘေး"

သုံးဦးစလုံး လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယုံမှားသံသယဖြစ်မှုများ မရှိပေ။ ဘိုးဘေး၏ စကားကသာလျှင် အကြွင်းမဲ့ အမှန်တရား ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤသဘောတရားများကို မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ဖတ်ရှုခဲ့ရပြီး ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ကိန်းဝပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဉာဏ်ကောင်းသော လျိုဟန်သည် ယခင်က သူတို့ကို ဤသို့ သုံးသပ်ပြဖူးသည်။

"ဒီ မှတ်စုစာအုပ်လေးထဲက ဇာတ်လမ်းတွေက သာမန် လုပ်ကြံရေးထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ မဟုတ်ဘဲ ဘိုးဘေးရဲ့ တကယ့် အတွေ့အကြုံ အစစ်တွေ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ငါတို့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ သက်သက် ရေးထားတာ မဟုတ်ဘူး" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

"ထိုင်ကြ၊ ဒီညတော့ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းတွေ မလိုဘူး"

ချန်ရွှင်က လက်ကို အောက်မှ အပေါ်သို့ ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦး ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ၎င်းသည် စွမ်းအင်ဖြင့် ပင့်မလိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် 'မမြင်ရသော လက်နှစ်ဖက်' က ထိန်းကိုင်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

"စီနီယာ နှစ်ယောက်"

ထိုအချိန်တွင် အဝေးမှ လှပသော အရိပ်တစ်ခု ချဉ်းကပ်လာသည်။ ကျန်ရွှယ်ချန် ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဘာလို့ ဒီစီနီယာနှစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါက ထပ်ပြောင်းသွားရပြန်တာလဲ။ သိပ်ကို ရိုးရှင်းလွန်းနေသည်။ သာမန်လူ ဆိုတာထက်တောင် ကျင့်ကြံသူနဲ့ မတူတော့ဘူး။

"ရွှယ်ချန်... လာလေ"

"မွန်း..."

"စီနီယာကျန်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"

သူတို့သုံးဦး အလျင်အမြန် လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ ဤနှစ်များအတွင်း နှင်းဂီတတောင်ကြား တွင် ရှိနေစဉ် သူမက အများကြီး ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံများကိုလည်း မျှဝေပေးခဲ့သေးသည်။ ထိုအတွေ့အကြုံများထဲတွင် စန္ဒာဂိုဏ်း ၏ ဘိုးဘေးအဆက်ဆက် ချန်ရစ်ခဲ့သော အရာများစွာ ပါဝင်နေသည်။ ဤသုံးဦး၏ ကျင့်ကြံခြင်း ပတ်ဝန်းကျင်သည် တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားထားသကဲ့သို့ ကန့်သတ်ချက်များ မရှိလောက်အောင်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။

"လျိုဟန်၊ ရှီဝူကျွင်း၊ ဂျီကျောက်"

ကျန်ရွှယ်ချန်သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ချန်ရွှင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"စီနီယာနှစ်ယောက်နဲ့ ပြောစရာလေး ရှိလို့ပါ၊ ရွှယ်ချန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဝေခွဲမရတာလေးတွေ ရှိနေလို့ပါ"

"ဒါဆို ထိုင်လေ၊ အားလုံးက ကိုယ့်လူတွေချည်းပါပဲ"

"မွန်း..."

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့က ဖော်ရွေစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။ 'ကိုယ့်လူတွေ' ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူတို့သုံးဦး၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားကြသည်။ အလျင်အမြန်ပင် သူတို့နှစ်ဦး၏ အနောက်သို့ သွားရောက်ကာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်ကြသည်။

ညလေညှင်းသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး မီးတောက်များသည် ယိမ်းနွဲ့လှုပ်ရှားလျက် အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသည်။

ကျန်ရွှယ်ချန်သည် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက်၏ အဆင့်အတန်းကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ စကားစလိုက်သည်။

"စီနီယာ... ကျင်းယွီ ဘိုးဘေးက အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး"

"သူ ထွက်သွားတုန်းက အဲဒီ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ခဲ့ဘူးလား"

"ရွှယ်ချန်လည်း နားလည်ပါတယ်၊ မြောက်ဘက်နယ်စပ်ကို စွန့်စားပြီး သွားဖို့လည်း ရည်ရွယ်မထားပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့... အနည်းဆုံးတော့ ရုပ်အလောင်းလေးတော့..."

ကျန်ရွှယ်ချန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာ... တကယ်ပဲ ဘာမျှော်လင့်ချက်မှ မရှိတော့ဘူးလား"

ထိုအချိန်က သွားရောက် ရှာဖွေပါက သေချာပေါက် သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သိထားခဲ့သင့်သည်။ သို့တိုင်အောင် အဘယ်ကြောင့် နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့ရသနည်း။ သူမ အနေဖြင့် မည်သို့မျှ နားလည် လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ချန်ရွှင်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော သုံးဦးသည်လည်း ဘိုးဘေး၏ ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့အနေဖြင့် ထိုခံစားချက်ကို မျှဝေခံစားနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ နားမလည်နိုင်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။