အခန်း ၁၉၉

အခန်း (၁၉၉)

"မင်းတို့ ဂျူနီယာတွေကို ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ပြောပြမယ်"

ချန်ရွှင်သည် ညကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ် အတွင်း၌ နက်ရှိုင်းသော လွမ်းဆွတ်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"မင်းတို့ ချင်တိုင်းပြည် နဲ့ ဝူတိုင်းပြည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကကြားမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ စစ်ပွဲကြီး အကြောင်း သိလား"

သုံးဦး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဝူတိုင်းပြည်၏ ကျင့်ကြံခြင်းလောကသည် မူလက ချင်တိုင်းပြည်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။

ကျန်ရွှယ်ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ဝေခွဲမရဖြစ်မှုများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ရှေးဟောင်း စာအုပ်များထဲတွင် စာကြောင်းရေ အနည်းငယ်မျှ တွေ့ဖူးသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း မှတ်ဉာဏ်များက ဝေဝါးနေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုစစ်ပွဲကြီး စတင်ချိန်တွင် သူတို့ တစ်ယောက်မျှ မမွေးဖွားသေးသလို အကြီးအကဲများကလည်း ထိုအကြောင်းကို ပြောဆိုလေ့ မရှိကြပေ။

"အဲဒီတုန်းက ဝူတိုင်းပြည်က ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်သေးဘူး၊ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလောကက 'သိမ်းပိုက်ခဲ့တာပဲ'"

"ဟင်... ဘိုးဘေး၊ ချင်တိုင်းပြည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ အဲဒီလို စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာလား"

လျိုဟန် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာကို သူမ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေ။ အခြားနှစ်ဦးသည်လည်း အလားတူပင် အံ့သြ အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါတို့က ဝူတိုင်းပြည်က ဝင်တိုက်တယ်လို့ပဲ ထင်ပြီး သွေးဆူပြီး စစ်မြေပြင်ကို သွားဖို့ လုပ်ခဲ့သေးတယ်"

ချန်ရွှင်သည် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး နွားနက်ကြီး၏ ကျောပြင်ကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေ တချို့လည်း စစ်ထွက်ခဲ့ကြတယ်၊ အဲဒီတုန်းက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ခါစပဲ ရှိသေးတယ် ထင်တယ်"

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ကိန်းဝပ်နေသည်။

"အဲ... စီနီယာ... အဲဒီစစ်ပွဲကြီးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ် ဆိုတော့... သူတို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ခဲ့ကြလား"

ကျန်ရွှယ်ချန်သည် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရင်ထဲ၌ အလွန်အံ့အားသင့်နေမိသည်။ ဤစီနီယာနှစ်ယောက်သည် အဘယ်မျှလောက် ရှေးကျသော ခေတ်ကာလမှစ၍ အသက်ရှင်လာခဲ့ကြသနည်း။

"အဲဒီခေတ်က ချင်တိုင်းပြည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကက မိုးပျံနေတဲ့ ငှက်ကိုတောင် မြားနဲ့ပစ်ချနိုင်လောက်အောင် အင်အားကြီးမားခဲ့တာ၊ သေချာပေါက် သူတို့ ပြန်လာနိုင်ခဲ့ကြတာပေါ့"

ချန်ရွှင်သည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လျက် တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ပြန်ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျင့်ကြံမှုအခြေခံ ပျက်စီးသွားပြီး နောက်ထပ် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့"

လေးဦးစလုံး ကြားလိုက်ရသောအခါ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ထိုအရာက မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်သည်ကို သူတို့ အလွန် နာကျင်စွာဖြင့် ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။

နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ အသံမထွက်ရဲကြပေ။

ညအမှောင်ထု လွှမ်းမိုးလာချိန်တွင် မီးပုံဘေးမှ မီးပွားများ လွင့်ပျံနေသည်။

ချန်ရွှင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆက်လက် ပြောပြလေသည်။ နွားနက်ကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ချန်ရွှင်၏ ဘေးသို့ ကပ်သွားသည်။

"နောက်ပိုင်းမှ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်လောက်နဲ့ မူလဝိညာဉ် အဆင့် စစ်ပွဲကြီးမှာ ဝင်ပါတာက ရိုက်ခတ်မှုလေး ထိရုံနဲ့တင် လွင့်စင်ပြီး သေဆုံးသွားနိုင်တယ်၊ အလကား သွားသေတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

သူသည် ရုတ်တရက် အသံထွက်အောင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် ငါနဲ့ နွားကြီးက အလောင်းတွေကို လိုက်ကောက်တဲ့ 'အလောင်းသိမ်းတဲ့အလုပ်' စလုပ်ခဲ့တာ၊ စစ်မြေပြင်ကနေ သယ်လာတဲ့ အလောင်းတွေကို တစ်လောင်းပြီးတစ်လောင်း ဆီးကြိုခဲ့တာပေါ့"

"ဒါပေါ့... နာမည်လည်း မသိ၊ အရိုးတောင် မကျန်ခဲ့တဲ့ တာအိုမိတ်ဆွေတွေလည်း တောင်ပုံရာပုံ ရှိခဲ့တာပေါ့"

"စီနီယာ..."

ကျန်ရွှယ်ချန်သည် တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ချန်ရွှင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြန်လည် ခေါင်းငုံ့သွားသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဆုံးအောင် နားထောင်ပါဦး"

ချန်ရွှင်၏ မျက်နှာသည် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။

"ဒါဆိုရင် တာအိုမိတ်ဆွေ ကျင်းယွီ ရဲ့ ကိစ္စကိုလည်း သဘာဝကျကျ နားလည်လာမှာပါ၊ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ဆိုတာ မူလကတည်းက ဒီလောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တာပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ကျန်ရွှယ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချန်ရွှင်သည် ပြန်လည် စကားစလေသည်။ နွားနက်ကြီးလည်း နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးကို ထုတ်ယူကာ "မွန်း... မွန်း..." ဟု အော်မြည်လျက် ဖြည့်စွက် ရှင်းပြလေသည်။

ဘေးမှ နားထောင်နေသော လေးဦး၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြူးကျယ်လာကြသည်။ သူတို့ ရင်ထဲရှိ အတွေးများမှာ အားလုံး တူညီနေကြသည်။

(အတွေ့အကြုံတွေ များလွန်းတယ်...)

ဤသူနှစ်ဦးသည် တကယ့်ကို ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အတက်အကျ အားလုံးကို သူတို့၏ မျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည်။ သက်ရှိသမိုင်း အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ကျန်ရွှယ်ချန်၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းများ ရိုက်ခတ်သွားပြီး စိတ်ထဲ၌ တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားသော ဝေခွဲမရဖြစ်မှုများသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြေလျော့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမကိုယ်တိုင်၏ သောကများသည် ဤစီနီယာနှစ်ဦး ထမ်းပိုးခဲ့ရသော အရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက အရေးမပါသော သေးငယ်သည့် အရာလေးများသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

သန်းခေါင်ယံ၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှု။ အေးစက်သော လရောင်ကို ခံယူလျက် သစ်ပင်ရိပ်များသည် ဆွေးမြေ့ဖွယ်ရာ ယိမ်းနွဲ့နေကြသည်။ မီးပုံမှ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်နှင့် အေးစက်သော လေပြေများကြားတွင် လူရိပ်ငါးခုသည် ရှည်လျားစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဟဲဟဲ... ကျင့်ကြံခြင်းလောက စစ်ပွဲကြီးကိုလည်း ငါတို့ ရှောင်ပြေးခဲ့တယ်၊ မြောက်ဘက်နယ်စပ် စစ်ပွဲကနေလည်း ထွက်ပြေးခဲ့တယ်"

ချန်ရွှင်သည် ပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မှောင်မိုက်သော အရိပ်အနည်းငယ် ကျရောက်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ကတော့ နောင်လာနောက်သားတွေရဲ့ ရှေ့မှာ မတ်မတ်ရပ်ပေးရမှာလေ၊ ထွက်ပြေးဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး"

"ဒါဆိုရင် စီနီယာ ကရော..."

"အိမ်မရှိတဲ့ မူလဝိညာဉ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဆိုတာ ဘယ်မှာ ရှိလို့လဲကွ၊ ဟားဟား"

"ဘိုးဘေး"

"ဘိုးဘေး..."

"ဘိုးဘေး"

လူငယ်သုံးဦးသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ဘိုးဘေးသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ပြောရသနည်း။ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပြီး ပြောချင်သော စကားလုံးများ တောင်ပုံရာပုံ ရင်ထဲတွင် တစ်ဆို့နေသော်လည်း နှုတ်မှ ထုတ်မပြောနိုင်ခဲ့ကြပေ။

"မင်းတို့လို ကလေးပေါက်စတွေက ဘာနားလည်မှာလဲ"

ချန်ရွှင်သည် အနောက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံကြ၊ ငါတို့လို ဘဝမျိုးတော့ အဖြစ်မခံကြနဲ့"

ထာဝရအသက်ရှင်သူများ ဖြစ်ကြသော သူတို့သည် အရပ်လေးမျက်နှာကို အိမ်အဖြစ် သတ်မှတ်ရမည့် ကံကြမ္မာ ရှိကြသည်။ သို့သော် ချန်ရွှင်၏ ခေါင်းထဲတွင် ထို လှေပျံကြီး၏ မြင်ကွင်း ပေါ်လာသောအခါ ရင်ထဲ၌ နှစ်သိမ့်မှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယခုမှစ၍ အစစ်အမှန် 'အိမ်' တစ်လုံးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သုံးဦးစလုံး မျက်နှာများ နီရဲသွားပြီး ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ နေရခက်သော ခံစားချက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် ဘိုးဘေး၏ 'သက်တမ်း' ကို သတိရသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် ရိုးရှင်းသော အော်သံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ချန်ရွှင်၏ ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ့အကြောင်းကို တကယ် နားလည်သူ ဆိုသည်မှာ ဤနွားကြီး တစ်ကောင်သာ ရှိသည်။

"ရွှယ်ချန်... ငါတို့လည်း ဒီနေရာမှာ အကြာကြီး နေဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အချိန်တန်ရင် ဒီကလေးသုံးယောက်ကို တောင်အောက်ဆင်းခိုင်းပြီး ဝူယွင်ဂိုဏ်း ကို ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်ခိုင်းတော့မယ်"

"စီနီယာ... နားလည်ပါပြီ"

ကျန်ရွှယ်ချန်၏ ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ စီနီယာသည် 'ကောင်းကင် လွင်ပြင်ကြီး' ကို ဖြတ်ကျော်ရန် ရည်ရွယ်ထားပြီ ဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် ကြာရှည် နေထိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် 'ဝူယွင်ဂိုဏ်း' ဟူသော အမည်နာမသည် နက်ရှိုင်းစွာ ကိန်းဝပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နောင်တွင် စန္ဒာဂိုဏ်း အနေဖြင့် ထိုဂိုဏ်းနှင့် ပိုမို ရင်းနှီးအောင် ဆက်ဆံသင့်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒီည ရွှယ်ချန်ရဲ့ ဝေခွဲမရတာတွေကို ရှင်းပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ စီနီယာက စန္ဒာဂိုဏ်း အပေါ် ပေးသနားခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေကို ဂျူနီယာရဲ့ ရင်ထဲမှာ နက်ရှိုင်းစွာ မှတ်သားထားပါတယ်"

ကျန်ရွှယ်ချန်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ချန်ရွှင်ကို ရင်တွင်းမှ လေးစားမှုများဖြင့် လေးလေးနက်နက် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ခရီးထွက်မယ့် အချိန်ကျရင်လည်း ဂျူနီယာကို အသိပေးပါဦးနော်"

"အေး... သေချာပေါက်ပါ"

"မွန်း..."

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့က တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဖက်စလုံး၏ အကြားတွင် နက်ရှိုင်းသော လေးစားမှုများ အပြန်အလှန် ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ကျန်ရွှယ်ချန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင် ကို နင်းလျက် ပေါ့ပါးစွာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။

ချန်ရွှင်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော သုံးဦး၏ ရင်ထဲတွင်မူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှု ခံစားချက်ကြီး ရှိနေသည်။ သူတို့သည် ရင်တွင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးမှစ၍ ဤဘိုးဘေးနှစ်ပါးကို ချစ်ခင်လေးစားခဲ့ကြသည်။ ဘိုးဘေးတို့သည်လည်း မည်သည့် မျှော်လင့်ချက် တွက်ကိန်းမျှ မရှိဘဲ စင်ကြယ်သော မေတ္တာတရားဖြင့် သူတို့ကို ဆက်ဆံပေးခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

"လျိုဟန်၊ ရှီဝူကျွင်း၊ ဂျီကျောက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘိုးဘေး"

သူတို့သုံးဦးသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာကြပြီး မျက်နှာမော့ကာ လက်သီးဆုပ်လိုက်ကြသည်။

ချန်ရွှင်သည် သူတို့၏ မျက်နှာကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အလှည့်ကျ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ယောက်ျားလေး နှစ်ယောက်က လျိုဟန်ကို သေချာ ကာကွယ်ပေးကြနော်၊ သူမရဲ့ စကားကို သေချာ နားထောင်ကြ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘိုးဘေး"

ရှီဝူကျွင်းနှင့် ဂျီကျောက်တို့က လေးနက်သော အသံဖြင့် ဖြေကြားလိုက်သော်လည်း ရင်ထဲမှ ဟာတာတာ ဖြစ်မှုသည် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

"ဘိုးဘေးက ထွက်သွားတော့မလို့လား"

လျိုဟန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်တော့... သမီး..."

"လောကမှာ မခွဲခွာရတဲ့ ပွဲဆိုတာ မရှိပါဘူး၊ ခွဲခွာရမယ့် အချိန် ဆိုတာ သေချာပေါက် ရောက်လာမှာပါ"

ချန်ရွှင်သည် ပုံမှန် မျက်နှာထားဖြင့်ပင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်စေ့တွင် ယှက်ထားလိုက်သည်။

"ငါ က မင်းတို့ ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တာကို မြင်ပြီးမှပဲ တောင်အောက် ဆင်းခိုင်းမှာပါ"

ဘုတ်...

ဘုတ်...

ဘုတ်...

သုံးဦးစလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ချလိုက်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဘိုးဘေးနှစ်ပါးသည် သူတို့ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ တပည့်အဖြစ် မသတ်မှတ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်မူ မိမိတို့ကိုယ်ကို ဘိုးဘေး၏ တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှင်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးစင်းလိုက်သည်။ ယိမ်းနွဲ့နေသော မီးရောင်ကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် အမြင်အာရုံပဲ မှုန်ဝါးသွားသလား မသိပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ အမြင်အာရုံ၌ အတိတ်က မိတ်ဆွေများ ဖြစ်ကြသော... လျိုယွမ်၊ ရှီကျင်း နှင့် ဂျီခွန်း တို့၏ ပုံရိပ်များသည် ထပ်တူကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ထကြ၊ ငါ လည်း တရားကျင့်တော့မယ်"

ချန်ရွှင်သည် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး နွားနက်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"နွားကြီးရေ... မင်း တော်တော် ဝလာတယ် မဟုတ်လား"

"မွန်း..." နွားနက်ကြီးသည် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်သည်။ ဟုတ်လို့လား။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘိုးဘေး"

သုံးဦးစလုံး ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြပြီး မှိုင်းညှို့နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် အခေါ်ခံလိုက်ရသည်။

"တစ်လကို တစ်ခါ ဒီကို လာခဲ့၊ ငါ ထမင်းချက်ကျွေးမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဘိုးဘေး"

သုံးဦးစလုံး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဤနေရာသို့ စတင်ရောက်ရှိချိန်က ဘိုးဘေးသည် "အစာရှောင်ဆေးတွေ စားနေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ" ဟု ပြောကာ နေ့စဉ် ထမင်းချက်ကျွေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

"မြန်မြန် သွားကြစမ်းပါ၊ ဆူဆူညံညံနဲ့ ရိုင်းစိုင်းလိုက်ကြတာ"

ချန်ရွှင်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး အထင်သေးစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ဝူယွင်ဂိုဏ်း ကို ပြန်ရောက်ရင်လည်း ငါ့ဆီက သင်လာတယ်လို့ မပြောနဲ့နော်"

သုံးဦးစလုံး တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ကြပြီး သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ မှော်လက်နက်များကို ထုတ်ယူကာ နှင်းဂီတ တောင်ကြား ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြလေသည်။ ပျံသန်းထွက်ခွာခါနီးတွင် သူတို့သည် အနောက်သို့ မသိမသာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ကမ်းပါးယံရှေ့တွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့လေပြီ။ အားပျော့နေသော မီးပုံလေးသည်လည်း လောင်ကျွမ်းပြီးစီးသွားသည့်အလား ဖြည်းညှင်းစွာ ငြိမ်းသတ်သွားလေသည်။

ဘိုးဘေးနှစ်ပါးသည် ထိုလှုပ်ကုလားထိုင် နှစ်လုံးပေါ်တွင် ဆက်လက် ထိုင်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုကြဘဲ ကောင်းကင်အပြည့် လင်းလက်နေသော ကြယ်တာရာများကို မော့ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော မျက်ခုံးများကြားတွင် ထာဝရ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော၊ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး အေးချမ်းသော အချိန်ကာလများကို မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားသည့် အရှိန်အဝါများ လွင့်ပျံနေလေတော့သည်။