အခန်း ၂၀၀

အခန်း (၂၀၀)

နောက်တစ်နေ့တွင် နေမင်းကြီးသည် မှောင်မည်းနေသော ကောင်းကင်ကို ခွင်းကာ မီးတောက်နေသော ဘီးလုံးကြီးကဲ့သို့ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးတို့သည် အကြောဆန့်လိုက်ကာ နံနက်ခင်း မိုးသောက် အလင်းတန်းများကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"နွားကြီး... လှေပျံကြီးရဲ့ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်ကိစ္စကို မင်းကို လွှဲပေးလိုက်ပြီ"

ချန်ရွှင် မျက်ဝန်းများ မှေးကျဉ်းသွားသည်။

"ဒြပ်ငါးပါး အစီအရင်အလံနဲ့ ဒြပ်ငါးပါး ကျင့်စဉ်ကိစ္စကိုတော့ ငါ့တာဝန်ထားလိုက်ပါ"

"မွန်း"

နွားကြီးက 'အစ်ကိုကြီး စိတ်ချလိုက်' ဟု ဆိုလိုသည့်ဟန်ဖြင့် ယုံကြည်စိတ်ချရသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အကြံအစည် ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။

ဒြပ်ငါးပါး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ မရှိလျှင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစီအရင်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံပြီး 'ဒြပ်ငါးပါးစုစည်းခြင်း အစီအရင်' အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရုံသာ။ အစီအရင်မှတစ်ဆင့် မိုးနှင့်မြေ၏ ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ လှေပျံ၏ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်အဖြစ် အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည်။

"မင်း ပန်းမိုးတောင်ကြားကို သွားတော့... ဒီအဆောက်အအုံထဲက ကျင့်စဉ်တွေကို ငါ အားလုံး လေ့လာသုံးသပ်လိုက်မယ်"

ချန်ရွှင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ခံစစ်စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် သွေးကြောတွေ ကမောက်ကမဖြစ်တဲ့ နာကျင်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်... ကိုယ်ပိုင်ကျင့်စဉ် ဖန်တီးဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

"မွန်း..."

နွားကြီးသည် လှုပ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ချန်ရွှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖွဖွလေး တွန်းလိုက်ပြီးနောက် မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းမှုန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ချန်ရွှင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ကို သိုလှောင်အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ကာ ဖုန်းတုအဆောက်အအုံအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။

အချိန်ကာလသည် မြစ်ရေပြင်ကဲ့သို့ စီးဆင်းသွား၏။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးတို့သည် အလွန်တရာ အလုပ်များပြားသော နေ့ရက်များထဲသို့ လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်သွားကြသည်။

ထိုအတောအတွင်း လှေပျံကြီး၏ အမြီးပိုင်းမှ 'ကြိုးကြာဝိညာဉ်ဒြပ်ငါးပါးသစ်ပင်' သည် တိတ်တဆိတ် အညှောက်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် လှေပျံကြီး၏ အတွင်းပိုင်း၌ အမြစ်တွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို မစုပ်ယူတော့ဘဲ ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင်များကိုသာ စတင်စုပ်ယူနေပြီဖြစ်သည်။

သက်တမ်းနုနယ်သေးသဖြင့် အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ယခင် ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင်နှင့် များစွာ ကွာခြားမှု မရှိသော်လည်း ချန်ရွှင်က နေ့စဉ်ရက်ဆက် မပျက်မကွက် စောင့်ကြည့်လေ့လာနေခဲ့သည်။

လစဉ်လတိုင်း ဂျူနီယာသုံးယောက်သည် နှင်းဂီတ တောင်ကြားမှ ရောက်လာတတ်ကြပြီး လူလေးယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်တို့ ပျော်ရွှင်စွာ အတူတကွ အချိန်ဖြုန်းလေ့ရှိကြသည်။

ဆယ်နှစ် ကြာပြီးနောက် ပန်းမိုးတောင်ကြား။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးတို့သည် ဟင်းလင်းပြင်ထက်တွင် ရပ်လျက် တောင်ကြား၏ ထက်ဝက်ခန့်ကို နေရာယူထားသော လှေပျံကြီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း မှင်သက်နေမိကြသည်။

"နွားကြီး... ဒါ ဘာကြီးလဲကွ"

"မွန်း"

လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်တို့ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး လှေပျံ၏ အမြီးပိုင်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုနေရာတွင် သက်တမ်း ရှစ်သောင်းခန့်ရှိသော 'ကြိုးကြာဝိညာဉ်ဒြပ်ငါးပါးသစ်ပင်' ကြီး မားမားမတ်မတ် ရှိနေသည်။

ထူထပ်သော သစ်ရွက်များသည် လေအဝှေ့တွင် လှုပ်ရှားကာ တရှဲရှဲ မြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးသည် ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်မတတ် မြင့်မားစွာ ကြီးထွားနေပြီး တုတ်ခိုင်သော အမြစ်ကြီးများသည် ရှုပ်ထွေးစွာ ရစ်ပတ်လျက် တောင်ကြားအပြင်ဘက်သို့ပင် ကျော်လွန်ထွက်သွားမတတ် ဖြန့်ကျက်နေသည်။

လှေပျံကြီး၏ ကိုယ်ထည် ထက်ဝက်ခန့်မှာ ထိုသစ်ပင်၏ အရိပ်အောက်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သို့သော် အထူးဆန်းဆုံးအရာမှာ... ဤကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင်၏ အရွက်များသည် အစိမ်းရောင် မဟုတ်တော့ဘဲ အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော 'ယင်နှင့်ယန်' အရောင်နှစ်မျိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

"ဟာ... တကယ်ကြီးလားကွ"

ချန်ရွှင်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကာ နွားကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် အနည်းငယ် ကြက်သီးထသွားမိသည်။ ဒါက တကယ်ပဲ ဘာအပင်ကြီးလဲ။

"မွန်း"

နွားကြီးလည်း မှင်သက်သွားပြီး နှာမှုတ်သံကြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နွားကြီး... ငါတို့ရဲ့ လှေပျံကြီးကို ဒီသစ်သားနဲ့ မလုပ်လို့ မဖြစ်တော့ဘူး၊ စစ်မှန်တဲ့ ဒြပ်ငါးပါး လှေပျံ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ရမယ်... အရင် ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ အရမ်း နီးစပ်လွန်းနေတယ်"

ချန်ရွှင် မျက်ဝန်းများ မှေးကျဉ်းသွားပြီး လက်ထဲတွင် 'အလွန်အမင်း အသုံးပြုထားသဖြင့် ပြောင်လက်နေသော တောင်ဖြိုပုဆိန်' ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ဆိုရင် မင်းရဲ့ အစီအရင်တွေလည်း သေချာပေါက် ပြီးပြည့်စုံစွာ အလုပ်လုပ်နိုင်မှာပဲ"

"မွန်း"

နွားကြီး ရုတ်တရက် သတိဝင်လာသည်။ အစ်ကိုကြီး ပြောတာ မှန်သည်။

ယခု 'ဒြပ်ငါးပါးစုစည်းခြင်း အစီအရင်' ကို ခင်းကျင်းထားသော်လည်း ဤလှေပျံကြီးတွင် တစ်ခုခု ဖယ်ရှားလိုသော တုံ့ပြန်မှုမျိုး ရှိနေပြီး လုံးလုံးလျားလျား ပေါင်းစပ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ဖျက်ဆီးပစ်မယ်ဟေ့"

"မွန်း"

စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် 'ဓားပြဝတ်စုံ (ခေါင်းစွပ်နှင့် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံ)' များ ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး လှေပျံကြီးဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

ဝုန်း...

ဘုန်း...

တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် နားကွဲမတတ် ဆူညံသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော လှေပျံကြီးမှာ တစ်စစီ ကြေမွသွားပြီး မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေသော ကြိုးကြာဝိညာဉ်ဒြပ်ငါးပါးသစ်ပင်ကြီးလည်း ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ပြိုလဲကျသွားကာ မြေပြင်များ ပြင်းထန်စွာ အက်ကွဲသွားတော့သည်။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးတို့သည် သွေးဆာနေသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးများကို ပြုံးလျက် ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသော ပစ္စည်းဟောင်းများကို လုံးလုံးလျားလျား ဖြိုခွဲပြီး သဘာဝတရားဆီသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ကြသည်။

နောက်ထပ် နှစ်လေးဆယ်တာ အချိန်ကာလ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြန်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကရှိ ဖရိုဖရဲဖြစ်မှုများသည် နောက်ဆုံးတွင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ စတင်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ချန်တိုင်းပြည် တွင် ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီး ဆယ်ခု၏ တပည့်များ တိုက်ခိုက်ခံရသည့် ဖြစ်ရပ်များ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလာသည်။ မိမိတို့၏ စွမ်းအားကို စုဆောင်းရန်အတွက် လူသတ်ပစ္စည်းလုကာ မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးပြုရဲသော သေမထူးနေမထူး လူမိုက်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီး ဆယ်ခု ကိုယ်တိုင်သည်လည်း တစ်သားတည်း မဟုတ်တော့ဘဲ မိမိတို့အတွက် မဟာမိတ်အသစ်များကို ရှာဖွေကာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အင်အားစု အခင်းအကျင်းကို ပြန်လည်ရေးဆွဲရန် ကြံစည်နေကြသည်။

ဝူယွင်ဂိုဏ်း သည် တောင်တံခါးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး တပည့်သစ် လက်ခံခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်သည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်တရာ ငြိမ်သက်လွန်းလှရာ ခရမ်းရောင်တိမ် ဂိုဏ်း ပင်လျှင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မဝံ့ရဲပေ။

ပြင်ပလောကမှ ကောလာဟလများအရ "ဝူယွင်ဂိုဏ်းကို နှစ်ရာချီတိုင်တိုင် မထိပါးသင့်ဘူး" ဟု ပြောဆိုနေကြသည်။ တောင်တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီးဖြစ်သော ပြိုင်ဘက်ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ပါက ဂိုဏ်းများအကြား စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာမည်မှာ အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။

ချန်တိုင်းပြည် အရှေ့ပိုင်းမှ တိုင်းပြည်များသည် ပိုမို၍ပင် ပရမ်းပတာဖြစ်နေကြလေသည်။

မြောက်ပိုင်းဒေသ စူးစမ်းရှာဖွေမှုတွင် အကြီးမားဆုံးသော ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် မော့ယွီရွှမ် သည် လုံးလုံးလျားလျား ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး သမိုင်း၏ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

စန္ဒာဂိုဏ်း နှင့် စစ်ရှန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ တို့မှာ မနည်း တောင့်ခံထားရပြီး နောက်ထပ် မျိုးဆက်သစ် မူလဝိညာဉ် အဆင့် ဘိုးဘေး ပေါ်ထွက်လာမည့် အချိန်ကို မျှော်လင့်လျက် အခက်အခဲများကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားနေကြရသည်။

ကျိုကုန်းတောင် ခြေရင်းရှိ မြို့ကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့်တွင်လည်း အဓိကရုဏ်းများ ဖြစ်ပွားနေသော်လည်း ရုတ်တရက် ကျိုကုန်းတောင်ပေါ်မှ ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသော 'ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူကြီးများ' သည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ပျံသန်းဆင်းသက်လာကြပြီး ကြီးမားလှသော အင်အားဖြင့် ဖရိုဖရဲအခြေအနေများကို နှိမ်နင်းလိုက်ကြလေသည်။

ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသော ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူကြီးများ၏ အရှိန်အဝါကား ယခုခေတ်ကာလတွင် အလွန်တရာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေသော စစ်ရေးအင်အားတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်က ပြင်ပမှ ကျင့်ကြံသူများကို သာမက စစ်ရှန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ မှ လူများကိုပင် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

"တောက်... စန္ဒာဂိုဏ်း က ကောင်တွေ... ဒီလောက်တောင် အင်အားတွေကို ဖုံးကွယ်ထားကြတာလား"

ကျန်ရွှယ်ချန် သည်လည်း ဧည့်သည် တွေ့ဆုံခြင်း အားလုံးကို ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး တောင်တံခါးကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြောင်း ကြေညာလိုက်လေသည်။

ကျိုကုန်းတောင်၊ ပန်းမိုးတောင်ကြား။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လှေပျံကြီး တစ်စင်း ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အလျားမှာ ပေတစ်ထောင်ကျော်ခန့် ရှိသည်။ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော အဆောက်အအုံများ တည်ဆောက်ထားပြီး လှေဦးပိုင်းတွင် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လျက် အတောင်ပံ ဖြန့်တော့မည့် ကြိုးကြာငှက် အရုပ်ကြီး တစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားသည်။

အဆောက်အအုံများ၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ကျင့်ကြံရာ နေရာ၊ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံသည့် အခန်း၊ ဆေးဖော်စပ်သည့် အခန်း၊ ဝိညာဉ်သားရဲ အခန်း၊ အစီအရင် အခန်း စသည့် လိုအပ်သော အခန်းများ အားလုံး စုံလင်စွာ ပါရှိသည်။

ကုန်းပတ်၏ အရှေ့ဆုံး အပိုင်းတွင် လေသာဆောင် တစ်ခု ရှိပြီး ထိုနေရာတွင် လက်ဖက်ရည် သောက်ခြင်း၊ တရားထိုင်ခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်သည်။

လှေပျံ၏ အောက်ထပ်တွင်မူ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ စိုက်ပျိုးရန်အတွက် ကျယ်ပြောသော နေရာကြီး တစ်ခု ရှိပြီး ကျောက်တောင်တုများနှင့် ရေကန်ငယ်များပင် ပါရှိသေးသည်။ အလင်းရောင် အလုံအလောက် ရရှိစေရန် အတွင်းဘက်တွင် တောက်ပသော ကျောက်သလင်းများကို အပြည့်ခင်းကျင်းထားသည်။

လှေပျံ၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် နွားကြီး ထွင်းထုထားသော အစီအရင်များ ရှိနေသည်။ လျှို့ဝှက်နက်နဲသော အစီအရင် အမှတ်အသားများကို ကွက်လပ်မကျန်အောင် ထွင်းထုထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ရွှင်ပင်လျှင် အံ့သြချီးကျူးမိသွားလေသည်။

လှေပျံ၏ အမြီးပိုင်းတွင်မူ ထင်ရှားဖြစ်ပေါ်သော 'ကြိုးကြာဝိညာဉ်ဒြပ်ငါးပါးသစ်ပင်' သည် လေအဝှေ့တွင် ယိမ်းနွဲ့နေသည်။ အဖြူနှင့် အမည်းရောင် သစ်ရွက်များသည် အလင်းရောင် မှိန်မှိန်လေးများ ထုတ်လွှတ်နေပြီး အဆုံးအစမရှိ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ နက်နဲသော အငွေ့အသက်များကို ပျံ့လွင့်နေစေသည်။

တိတ်တဆိတ်ဖြင့် မိုးနှင့်မြေ၏ ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင်များသည် လှေပျံကိုယ်ထည်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး လှေပျံကြီး ကိုယ်တိုင် အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ပင် ရှိလေသည်။

သို့သော် ဤဖြစ်စဉ်ကို ကျင့်ကြံသူများ အနေဖြင့် အာရုံခံနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ဤလှေပျံထံမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ်မျှပင် မခံစားရသဖြင့် မည်ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ ခန့်မှန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လှေပျံကြီး၏ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် လူရိပ်နှစ်ခု ရပ်နေကြသည်။

သူတို့သည် တည်ငြိမ်ပြီး နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အရပ်လေးမျက်နှာကို ဝေ့ကြည့်နေကြသည်။ လက်ကို နောက်ပစ်ထားသော ကျောပြင်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

"နွားကြီး..."

"မွန်း..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး... နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်အည်းနိုင်တော့ဘဲ ပြုံးစိစိဖြစ်သွားကာ တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်ကြလေတော့သည်။

ဤလှေပျံကြီး၏ ထောင့်စွန်းတိုင်းကို သူတို့ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးတည်ဆောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့သော ကျင့်ကြံခြင်း ဗဟုသုတများ အားလုံးကို ထည့်သွင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သေးငယ်သော အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုချင်းစီတိုင်းသည် သူတို့၏ သွေးချွေးများဖြစ်ပြီး သေသပ်စွာ ပုံစံထုတ်ထားသော တည်ဆောက်မှု အားလုံးသည် သူတို့၏ သမိုင်းကြောင်းများကို ဖော်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှင်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။ နွားကြီးကလည်း အားကျမခံ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်၏။

"ဒါကမှ... ငါတို့ရဲ့ လောကကြီးကွ... ငါတို့ရဲ့ 'အိမ်' ကြီးဟေ့"

"မွန်း... မွန်း..."

သူတို့သည် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ အပြင်းအထန် အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

ထိုကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံကြီးများသည် တောင်ကြားကို တုန်ခါသွားစေပြီး အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားကာ အဝေးဆုံး ကောင်းကင် အစွန်းဆီသို့၊ ထို့နောက် သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီဖြစ်သော မိတ်ဆွေဟောင်းများ အိပ်စက်ရာ မြေဆီသို့တိုင်အောင် ပျံ့လွင့်သွားလေတော့သည်...

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင် အစွန်းမှ လေပြေအေးလေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ဘယ်ဆီကမှန်းမသိသော ပန်းရနံ့များ သင်းပျံ့လာသည်။ လေပြေများ တိုက်ခတ်လာသည်နှင့်အမျှ တောင်ကြား တစ်ခုလုံးတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများ လှပစွာ လွင့်ပျံလာကြသည်။

"ဟားဟားဟား... လေဆိုတာ နှလုံးသားထဲကနေ စတင်တိုက်ခတ်လာတာကွ"

ချန်ရွှင်သည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကောင်းကင်တွင် လွင့်ပျံနေသော ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"လေက မရပ်တန့်ဘူး... ငါတို့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကလည်း ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်ဘူး... လေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အဝေးဆုံး နေရာဆီကို သွားကြစို့"

"မွန်း..."

နွားကြီးသည် ချန်ရွှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ ချန်ရွှင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုနွားခေါင်းကြီးကို ဖမ်းပွေ့ထားလိုက်လေသည်။

ဤမျှလောက် စိတ်နှလုံး ရှင်းလင်းပွင့်လင်းသွားခြင်း မျိုး မည်သည့်အချိန်ကတည်းက မဖြစ်ခဲ့ဘူးသနည်း။ ဆယ်နှစ်ချီကြာခဲ့ပြီလား၊ ရာချီကြာခဲ့ပြီလား ဆိုသည်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် မမှတ်မိတော့ပေ။

"နွားကြီး... နောက်ဆုံး အချောသတ်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ"

ချန်ရွှင်၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။ နောက်ဆုံး ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

"စွမ်းအင် အရင်းအမြစ်က ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင်ပဲ... နွားကြီး... မင်းဆီ တာဝန်လွှဲလိုက်ပြီနော်"