အခန်း ၂၀၁

အခန်း (၂၀၁)

"မွန်း..."

နွားကြီးသည် ရှည်လျားစွာ အော်မြည်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒြပ်ငါးပါး အစီအရင်အလံတွေကို ငါကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးမယ်... ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းကတော့ ဒီကြိုးကြာဝိညာဉ်ဒြပ်ငါးပါးသစ်ပင်ပဲ"

ချန်ရွှင်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး နွားကြီး၏ ကျောကို ပုတ်လိုက်သည်။

"နွားကြီး... အမှန်တိုင်း ဝန်ခံရရင်... အခု ငါ့ရဲ့ လက်နက်ပြုလုပ်ခြင်းပညာက မင်း စိတ်ကူးယဉ်လို့တောင် မရတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီကွ"

"မွန်း"

နွားကြီးသည် ခေါင်းကို တွင်တွင် ညိတ်လိုက်သည်။ သံသယဖြစ်စရာ တစ်စက်လေးမျှ မရှိပေ။ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားသည်။

မူလက ဤ လှေပျံကြီး၏ ကိုယ်ထည်ကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်မှာလည်း အစ်ကိုကြီး၏ လက်နက်ပြုလုပ်ခြင်းပညာ ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ အလုပ်ငါးခုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ဆောင်နိုင်သော ထိုကဲ့သို့ စွမ်းရည်မှာ နွားတစ်ကောင်၏ ဉာဏ်ရည်ကိုပင် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေလောက်အောင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"ဟဲဟဲ"

ချန်ရွှင်သည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာထားဖြင့် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လှေပျံကိုယ်ထည်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ဤလှေပျံ၏ ကုန်ကြမ်းအဖြစ် နှစ်ပေါင်း ကိုးသောင်းကိုးထောင် သက်တမ်းရှိ ကြိုးကြာဝိညာဉ်ဒြပ်ငါးပါးသစ်ပင် ၏ သစ်သားကို အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူတို့သည် နှစ်တစ်သိန်း သက်တမ်းရှိ သစ်ပင်ကိုလည်း တစ်ကြိမ် စိုက်ပျိုးကြည့်ဖူးသည်။

မေ့မရနိုင်သော ညတစ်ညတွင်... နှစ်တစ်သိန်း သက်တမ်းရှိ ကြိုးကြာဝိညာဉ်ဒြပ်ငါးပါးသစ်ပင် သည် သေမင်းအငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်ခြင်းကို ရပ်တန့်သွားပြီး ကွဲပြားခြားနားသော အငွေ့အသက်များကို စတင်ထုတ်လွှတ်လာခဲ့သည်။

သစ်သားသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကျွတ်ဆတ်သွားသလို ထင်ရသော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် အလွန်အမင်း မာကျောသွားပြန်ရာ ၎င်း၏ ဂုဏ်သတ္တိများမှာ အလွန်တရာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သေချာသည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော သစ်သားမျိုးကို လှေပျံ၏ ကုန်ကြမ်းအဖြစ် အသုံးပြု၍ မရနိုင်ပေ။

မတတ်သာသဖြင့် သူတို့သည် ထိုသစ်ပင်ကို လှေပျံ၏ အမြီးပိုင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးလိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း သက်တမ်းရင့်လာအောင် ဆက်လက် ပျိုးထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဤသစ်ပင်၏ အနာဂတ် ပြောင်းလဲမှုများသည် 'ဒြပ်ငါးပါး အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်' နှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်နွှယ်နေလိမ့်မည်ဟု ချန်ရွှင် ခံစားမိနေသည်။

အကယ်၍ ဤသစ်ပင်သာ ကြီးထွားလာပြီး အသိဉာဏ်ပွင့်လာခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့အတွက် 'ညီငယ်လေး' တစ်ယောက် ရရှိလာခြင်းသည်လည်း မဆိုးလှပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့သည် မျိုးနွယ်မတူညီသော ညီအစ်ကို သုံးယောက် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့အပြင် ဤ 'အိမ်' ကြီးအတွက် ထိုသစ်ပင်သည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။ သက်တမ်းရှည်ကြာသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို သိမ်းဆည်းရန်အတွက် 'ဆေးသေတ္တာ' ပြုလုပ်ရာတွင် သာမန် ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် ဖြင့် မလုံလောက်တော့ပေ။

"နွားကြီး... ဒီလှေပျံကို ငါတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ 'ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်လက်နက်' အဖြစ် အတူတူ သန့်စင်ကြမယ်"

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းများသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ တောက်ပသွားသည်။

"ငါတို့က အင်မော်တယ်လမ်းစဉ်နဲ့ ဆက်နွှယ်နေတာပဲ... ငါတို့ရဲ့ ပင်မသွေးစက်တွေနဲ့ အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ပြုစုပေးနေရင် လှေပျံရဲ့ သက်တမ်းကလည်း အလိုအလျောက် ကြီးထွားလာလိမ့်မယ်... အဆုံးအစမရှိ ပျိုးထောင်လို့ရတယ်"

"မွန်း"

နွားကြီးသည် နှာမှုတ်သံ ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ပြုလိုက်သည်။ အစ်ကိုကြီး ဆိုလိုသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်သည်။

သစ်သားဓာတ် ပါဝင်သော ဝိညာဉ်လက်နက်သည် ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်လက်နက် အဖြစ် သန့်စင်လိုက်ပါက မူလ ဂုဏ်သတ္တိများကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး စွမ်းရည်များကို အကန့်အသတ်မရှိ ဆက်လက် တိုးတက်စေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ချန်ရွှင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"နွားကြီး... တကယ်လို့ ဒီလှေပျံကို အကန့်အသတ်မရှိ အမြဲတမ်း ပျိုးထောင်သွားမယ်ဆိုရင်... ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုကို သတိမထားမိဘူးလား"

"မွန်း"

"ဟို 'ကောင်းကင်မြစ်' ရဲ့ ဘေးမှာရှိတဲ့ လေဟာနယ် အတားအဆီး... အဲဒါကြီးကိုတောင် ဖောက်ထွင်းပစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား... စစ်မှန်တဲ့ 'ကမ္ဘာခွင်းလှေပျံ' ကြီးပေါ့"

"မွန်း"

နွားကြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားရသည်။ မျက်ဝန်းများ အလွန်အမင်း တုန်ရီနေသည်။

အစ်ကိုကြီး ဘယ်လိုတွေများ တွေးနေတာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလောက် ရူးသွပ်တဲ့ အတွေးမျိုး ပေါ်လာရတာလဲ။

"ဟားဟား... ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီပဲ... စောင့်မျှော်နေလို့တောင် မဆုံးတော့ဘူး"

ချန်ရွှင်သည် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ နွားကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အားအင်များ ဆုတ်ယုတ်သွားပြီး ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ကျသွားသည်။ ခြေထောက်လေးချောင်းကို ဆန့်တန်းထားပြီး ချွေးစေးများ တဒီးဒီး ကျလာသည်။ စီနီယာဂျီ ချန်ရစ်ခဲ့သော ရှေးဟောင်း စာအုပ်များကို ဖတ်ဖူးထားသဖြင့် လေဟာနယ် အတားအဆီးကို ဖောက်ထွင်းမည်ဆိုသော အတွေး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားအောင် ခံစားနေရသည်။

"ကဲ... အလုပ်စကြစို့"

"မွန်း"

နွားကြီးသည် ဝုန်းခနဲ ခုန်ထလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှု၏ ဘောင်များကို ကျော်လွန်ရမည့် အချိန် ရောက်ပြီ။ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ သာမန် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ ဆိုသည်မှာ ယခု သူတို့အတွက် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်တို့သည် လှေပျံပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ကြပြီး နတ်အသိများကို အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်ကြသည်။ ဒြပ်ငါးပါး မူလဝိညာဉ် ဆယ်ခုသည် သူတို့၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ထိုင်နေကြပြီး မိုးနှင့်မြေ၏ ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင်များသည် ဒလဟော ရေစီးကြောင်းကြီးကဲ့သို့ ပန်းမိုးတောင်ကြားထဲသို့ စီးဝင်လာကြသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ပန်းမိုးတောင်ကြား ထဲမှ နေ့စဉ်ရက်ဆက် မြေအောက်အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ သားရဲကြီး တစ်ကောင် အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံနက်ကြီးများ ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

တောင်ကြား၏ ပတ်လည် မိုင်တစ်ရာ အကွာအဝေးကို တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် စန္ဒာဂိုဏ်း ၏ တပည့်များက အစောင့်အကြပ် ချထားသည်။

အကယ်၍ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ရောက်လာပါက ပေါ့လျှင် နောက်ဘက်တောင်တန်းတွင် မျက်နှာမူကာ တရားထိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်ပါက နှင်းဂီတတောင်ကြားသို့ ပို့ဆောင်ခံရကာ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်၏ တန်ဖိုးရှိသော ဆုံးမစကားများကို အဆုံးမရှိ နားထောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ကုန်ဆုံးသွားသော အချိန်ကာလများသည် ကြွေကျလာသော သစ်ရွက်ခြောက်များကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် လွင့်ပျံသွားကြသည်။ အချိန်များ ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ မျှော်လင့်ချက်များ ပျောက်ကွယ်ကာ နောင်တတရားများ ကြီးထွားလာလေသည်။

သတိထားမိလိုက်ချိန်တွင် ထိုအချိန်မှစ၍ အနှစ်ငါးဆယ်တာ အချိန်ကာလသည် အလျင်အမြန် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နှင်းဂီတ တောင်ကြား အတွင်း၌ ခိုင်မာပြတ်သားသော လူငယ်သုံးဦးသည် ခရီးသွားရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ သူတို့သည် ကျန်ရွှယ်ချန် အား ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် အနောက်အရပ်ဆီသို့ အကြည့်များကို ပို့လွှတ်လိုက်ကြသည်။ ချန်တိုင်းပြည်... သူတို့၏ 'အမြစ်' များ တည်ရှိရာ နေရာပင် ဖြစ်သည်။

"ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းရင်းနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ မူလအမြစ်တွေကို မေ့လျော့သွားခဲ့ရင် နောက်ဆုံးမှာ စောင့်ကြိုနေတာက ဗလာဟင်းလင်းပဲ... တိုင်းတစ်ပါးမှာ အရိုးဆွေးပြီး ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားရလိမ့်မယ်"

ဤသည်မှာ ဘိုးဘေး နှစ်ပါးက သူတို့ကို သင်ကြားပေးခဲ့သော ဆုံးမစကားများ၏ ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် မိမိတို့၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားကြပြီး အပြင်ပန်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ 'အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်' မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားမှာမူ 'ရွှေအမြုတေ အစောပိုင်းအဆင့်' သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ အတုအယောင် ဖုံးကွယ်ထားမှုများကို ကျန်ရွှယ်ချန် ပင်လျှင် ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင်ခဲ့ဘဲ မည်ကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ပညာရပ်မျိုးကို ကျင့်ကြံထားကြသနည်းဟု အံ့သြချီးကျူးခဲ့ရသည်။

အမှန်တကယ်တွင် လျိုဟန်နှင့် ရှီဝူကျွင်းတို့သည် ရွှေအမြုတေ အစောပိုင်းအဆင့်သို့ စောစောကတည်းက ရောက်ရှိနေခဲ့ကြပြီး ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်လက်နက်များကို သန့်စင်ရင်း ဂျီကျောက်၏ တိုးတက်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂျီကျောက် သည်လည်း ကြီးမားလှသော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များ၏ အကူအညီဖြင့် ရွှေအမြုတေအဆင့် သို့ ချိုးဖောက် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။ လူသုံးယောက်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တည်ငြိမ်မှုများသာ ရှိနေသည်။ အရာအားလုံးသည် ရေသည် အနိမ့်ပိုင်းသို့ စီးဆင်းသကဲ့သို့ သဘာဝတရား၏ နိယာမအတိုင်း အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လွှမ်းမိုးနိုင်မည့် အင်အားအကြီးဆုံး အဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးသရွေ့ အလျင်စလို မလုပ်သင့်ပေ။ ကောင်းကင်ဘုံသည် ထိုကဲ့သို့ အချည်းနှီးသော လူသားမျိုးကို ဘယ်တော့မှ စောင့်ရှောက်မည် မဟုတ်ပေ။

တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာသော လမ်းတစ်လျှောက်တွင်...

လူသုံးယောက်သည် တမင်တကာ အကွာအဝေးတစ်ခု ခြားလျက် လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ ဖြတ်သန်းသွားသော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများ အနေဖြင့် သူတို့ မည်သို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိကြောင်း ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ကြပေ။

သို့သော် သူတို့သုံးဦးသည် အမြဲတမ်း ဖော်ရွေသော အပြုံးများကို မပျက်မကွက် ပြုံးထားကြပြီး မည်သူ့ကိုမဆို ရင်းနှီးစွာ ဆက်ဆံကြသည်။ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားခြင်းကြောင့် အခြားသူများကို အထင်သေးခြင်းမျိုး မရှိပေ။

သူတို့သုံးဦးသည် တိတ်တဆိတ် စိတ်ချင်းဆက်သွယ် ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

'လျိုဟန်... ဘိုးဘေး နှစ်ပါးက ငါတို့ကို လာပို့မယ်လို့ ထင်လား'

'ဝူကျွင်း... ဘိုးဘေး တွေရဲ့ အတွေးကို ငါတို့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ခန့်မှန်းလို့ မဖြစ်ဘူးလေ'

'ငါ သိပါတယ်... အဲဒီ နှစ်ယောက်ကို နောက်တစ်ခေါက်လောက် ထပ်တွေ့ပြီး နှုတ်ဆက်ချင်ရုံလေးပါ'

'လျိုဟန်၊ ဝူကျွင်း... ဘိုးဘေး တွေက သေချာပေါက် တစ်နေရာရာကနေ ငါတို့ကို ကြည့်နေမှာပါ... စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး'

ဂျီကျောက် သည် တောင်ပေါ်လမ်းကို လျှောက်လှမ်းရင်း လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်လိုက်သည်။

'အိမ်ပြန်မယ့် အစီအစဉ်နဲ့ လမ်းကြောင်းကို သေချာ စစ်ဆေးပြီးပြီမလား... ဝူယွင်ဂိုဏ်းဆီကို သွားရမယ့် ခရီးက အရမ်းဝေးတယ်... အခု ကျင့်ကြံခြင်းလောကကလည်း အရမ်းကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတာ'

သူတို့သုံးဦး နတ်အသိ ဖြင့် စကားပြောဆိုနေကြစဉ် ထိုအချိန်၌။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ လျိုဟန် ၏ မျက်လုံးများ ဗြုန်းခနဲ ပြူးကျယ်သွားပြီး ရှီဝူကျွင်း သည် ဝမ်းသာလွန်း၍ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ ဂျီကျောက် သည်လည်း မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွားပြီး လက်ချောင်းများ တုန်ရီလာသည်။

သူတို့၏ မျက်စိရှေ့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကွာတွင် လူရိပ်နှစ်ခု ရပ်နေကြသည်။ သာမန်ရုပ်ရည်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း လောကီအညစ်အကြေးများ ကင်းစင်နေသည့် ထူးကဲသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။

ဘိုးဘေး နှစ်ပါးပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဘိုးဘေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

သူတို့သုံးဦးသည် ယှဉ်လျက် ရပ်လိုက်ကြပြီး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကာ အရိုအသေ ပြုလိုက်ကြသည်။ ဘိုးဘေး သည် အမြဲတမ်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေသဖြင့် သူတို့၏ ခရီးထွက်မည့်နေ့ကိုပင် မေ့လျော့နေပြီလားဟု ထင်မှတ်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"လိုက်ပို့မယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား"

"မွန်း"

ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးတို့သည် အပြုံးများဖြင့် ဤ ဂျူနီယာ သုံးယောက်ကို ကြည်နူးစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။

"ဒီကို လာခဲ့... နည်းနည်း ထပ်တိုးခဲ့"

ချန်ရွှင်သည် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ် သုံးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါက ပင်မသွေး နဲ့ ပိုင်ရှင်အသိအမှတ်ပြုရမယ့် အမျိုးအစားပဲ... သေသွားရင် အိတ်ကလည်း အလိုလို ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်... မင်းတို့အတွက် နွားဘိုးဘေး က ပြင်ဆင်ပေးထားတာပဲ"

"နွားဘိုးဘေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူတို့သုံးဦးသည် ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ငုံ့ကာ အရိုအသေ ပြုလိုက်ကြသည်။

"မွန်း... မွန်း"

နွားကြီးသည် ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူတို့သုံးဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ နှာခေါင်းဖြင့် ဖွဖွလေး တွန်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂျီကျောက် သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး... ဘုန်း... ခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"နွားဘိုးဘေး... ကျွန်တော့်ကို လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို တစ်သက်လုံး မမေ့ပါဘူး"

သူသည် သုံးယောက်ထဲတွင် ပါရမီ အညံ့ဆုံး ဖြစ်သဖြင့် နွားဘိုးဘေးက သူ့အတွက် အချိန်အများဆုံး ပေးကာ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းများကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေကြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မွန်း"

နွားကြီးသည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသကဲ့သို့ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ခွာကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ကို ထူမပေးလိုက်သည်။

ချန်ရွှင်သည် လက်ကို နောက်ပစ်လျက် သူတို့သုံးဦးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ခရီးက ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို လေ့ကျင့်ဖို့အတွက်ပဲ... ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အရမ်း ဂရုမစိုက်နဲ့... အများကြီး ကြည့်၊ အများကြီး တွေး၊ အများကြီး မှတ်တမ်းတင်ခဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဘိုးဘေး"

"မူလဝိညာဉ် အဆင့်ကို ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်မယ့် အချိန်မှာ 'စိတ်နှလုံး သန့်စင်ခြင်း ကပ်ဘေးကြီး' ကျရောက်လာလိမ့်မယ်... လောလေလေ အောင်မြင်ဖို့ ဝေးလေလေပဲ"

ချန်ရွှင်သည် အေးချမ်းသော လေသံဖြင့် ဆုံးမလိုက်သည်။

"တောင်အောက်ဆင်းပြီး... ဒီ လူ့လောကရဲ့ ရှုခင်းတွေကို ကြည့်ခဲ့ပါ... ပြီးတော့ ဒီ ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ အမှန်တရားကို သွားကြည့်ခဲ့ပါ... အဲဒါဆိုရင် အလိုလို နားလည်လာလိမ့်မယ်... ပြိုင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ကြတယ် ဆိုတာ အရင်းအမြစ်ကို လုယူနေကြရုံ သက်သက်ပဲ ဆိုတာကိုပေါ့"

သူတို့သုံးဦးသည် လေးနက်စွာ လက်သီးဆုပ်ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

ဘိုးဘေး ၏ ရက်ရောမှုကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ဤသိုလှောင်အိတ် သုံးလုံးထဲတွင် မူလဝိညာဉ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည်အထိ လိုအပ်သော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များ အပြည့်အသိပ် ပါဝင်နေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာပဲကြုံကြုံ မမေ့ပါနဲ့... ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ဆိုတာ စွမ်းအားရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုမျှသာပဲ... အရာခပ်သိမ်းအပေါ်မှာ အမြဲတမ်း ရိုသေလေးစားတဲ့ စိတ်ကို မမေ့ပါနဲ့"

"ဘိုးဘေး ရဲ့ ဆုံးမစကားကို နှလုံးသွင်းထားပါ့မယ်"

ကျိုကုန်းတောင် ၏ တောင်တံခါးရှေ့တွင်။

လူငယ် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးသည် လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်ကို နက်ရှိုင်းစွာ လက်သီးဆုပ်ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

"မလောပါနဲ့... ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ပြီး ပြန်သွားကြ"

ချန်ရွှင်သည် လက်ကို နောက်ပစ်ထားလျက် ပြောလိုက်သည်။ တောင်တံခါး အပြင်ဘက်တွင် ဖုန်မှုန့်များ လွင့်ပျံနေပြီး ခြောက်ကပ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

"သွားကြတော့... နောက်ဆို ငါတို့ကို လိုက်ရှာဖို့ မလိုတော့ဘူး... ရေစက် ပါရင် တစ်နေ့ သေချာပေါက် ပြန်တွေ့ကြမှာပါ"