အခန်း ၂၀၉

အခန်း (၂၀၉)

ဝှီး...

ဝှီး...

လှေပျံကြီးတစ်စင်းသည် ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီး၏ တိမ်တိုက်များအထက်တွင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြတ်သန်းပျံသန်းသွားသည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ပြည့်နှက်နေသော ပြင်းထန်လှသည့် ဒြပ်ငါးပါးစွမ်းအင်များသည် လှေပျံထံသို့ အဆက်မပြတ် စုစည်းဝင်ရောက်လာသည်။ အဆုံးအစမရှိသော စွမ်းအင်များကို ရရှိထားသဖြင့် လှေပျံ၏ အမြန်နှုန်းမှာ ပိုမိုမြင့်တက်လာသည့်ဟန် ရှိလေသည်။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် လှေ၏အမြီးပိုင်းရှိ ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင်ဘေးတွင် ရပ်လျက် မွေးရပ်မြေရှိရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ငေးမောကြည့်ရှုနေကြသည်။

ထိုမျှများပြားလှသော လူအများက သူတို့ကို လိုက်ပါပို့ဆောင်နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်တစ်ထောင်တိုင်တိုင် ကျင့်ကြံခဲ့ရသော နေ့ရက်များသည် အလဟဿမဖြစ်ပေ။ သူတို့သည် အထီးကျန်မနေခဲ့ကြချေ။

"နွားကြီး..."

"မွန်း"

"တစ်နေ့ကျရင် ငါတို့ သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့ကြမယ်ကွာ"

"မွန်း"

နွားနက်ကြီးသည် ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ခေါင်းဖြင့် ချန်ရွှင်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လိုက်သည်။ ယခုတော့ သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြန်လေပြီ။

ချန်ရွှင်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကာ ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ခိုင်မာပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ကိန်းအောင်းနေ၏။

နွားနက်ကြီးကလည်း နှာမှုတ်သံတစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး လေးနက်သော မျက်လုံးများဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးလမ်းသည် အဆုံးအစမရှိ ဝေးကွာလှပြီး အနာဂတ်သည်လည်း မရေရာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် အဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်ကြသည်။ လှေပျံသည် အစီအရင်ဖြင့် ကိုယ်တိုင် ပျံသန်းနေသဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။

'ရှန်ချင့်ရှေးဟောင်းဆေး' ၏ ဆေးဖော်နည်းသည်လည်း ချန်ရွှင်၏ လက်စွမ်းဖြင့် အောင်မြင်စွာ အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးဖြစ်လေသည်။ ဆေးကြောများပါဝင်သော 'ဒြပ်ငါးပါး ရှန်ချင့်ရှေးဟောင်းဆေး' ကို ၎င်းတို့၏ သွေးကြောပိတ်ဆို့မှုများ ဖွင့်ရာတွင် အထောက်အကူအဖြစ် အသုံးပြုမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို မသိမသာ အာရုံခံမိနေသည်။

တစ်နေ့တွင် ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနှင့် လူသားတို့၏ သွေးကြောအမှတ် သုံးရာခြောက်ဆယ်လုံးကို ဖွင့်နိုင်ပြီး သွေးကြောလှည့်ပတ်မှု မဟာစက်ဝန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ချိန်ရောက်ပါက ထူးခြားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု သေချာပေါက် ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အရာအားလုံး တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်နိုင်လေသည်။

သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းသည် အချိန်ယူ၍ သည်းခံရုံသက်သက်သာ မဟုတ်တော့ပေ။ ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင်များသည် နေ့စဉ်ရက်ဆက် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးကာ ကြံ့ခိုင်အောင် သွန်းဆစ်ပေးနေသည်။

ယခုအခါတွင် 'ဒြပ်ငါးပါး ဝိညာဉ်အမြစ်' သည် အားနည်းခြင်း မရှိကြောင်း ချန်ရွှင် အခိုင်အမာ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီ။ အမှန်တကယ်တော့ ယုတ္တိမတန်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားလွန်းလှသည်။ အကယ်၍ ဤဝိညာဉ်အမြစ်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူတို့၏ လက်ရှိ လျှောက်လှမ်းနေသော လမ်းစဉ်သည် စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်သာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

လက်ရှိရင်ဆိုင်နေရသော အကြီးမားဆုံး ပြဿနာမှာ 'ကျင့်စဉ်' ပင် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ကြီးမားသော အဆင့်အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ရာတွင် နောက်တစ်ဆင့်သို့ ဆက်လက်တက်ရန် ကျင့်စဉ် မရှိသဖြင့် မည်သို့ ဖြတ်ကျော်ရမည်ကို မသိရှိပေ။ အခြေခံအားဖြင့် သူတို့၏ သွေးကြောအပေါက်များ ဖွင့်ခြင်းဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်၏ ကျင့်စဉ်များကို ပြောင်းပြန်တွက်ချက်၍ ပုံဖော်ထားခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ယခု သူသည် တွေ့ရာကျပန်း သွေးကြောများ ဖွင့်၍ မရနိုင်တော့ချေ။ အကယ်၍ သွေးကြောငယ်များ၏ လှည့်ပတ်မှု မှားယွင်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ သွေးကြောအမှတ်များ ပျက်စီးသွားပါက သူ၏ ဒြပ်ငါးပါး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သည် အပြီးတိုင် လမ်းဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မူလဝိညာဉ်အဆင့်ထက် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်... ထိုအဆင့်ကား ဒဏ္ဍာရီများတွင်သာ ကြားဖူးသော 'ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်' ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီး ဆယ်ခု၏ မှတ်တမ်းများတွင်ပင် ဤအဆင့်နှင့် ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာများ အလွန်နည်းပါးပြီး အမွေအနှစ်များလည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလက ကျင့်ကြံသူများသည် ဤကမ္ဘာလောကမှ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည့်ဟန် ရှိလေသည်။

ချန်ရွှင်သည် ထိုအကြောင်းအရာ အနည်းငယ်ကို ဖတ်ရှုရုံဖြင့်ပင် ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ ထိုအဆင့်သည် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်ဖြစ်ကြောင်းကို စိတ်ကူးဖြင့်ပင် မှန်းဆ၍ မရနိုင်ချေ။

ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ရှိ တိမ်ဖြူများသည် ပင်လယ်ပြာထက်မှ ရွက်လွင့်နေသော လှေငယ်လေးပမာ လှေပျံနှင့် ယှဉ်တွဲလျက် လွင့်မျောနေကြသည်။ ထိုလွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော မြင်ကွင်းသည် အဆုံးအစမရှိ လှပလွန်းလှသည်။

နေရောင်ခြည်သည် လှေပျံကြီးပေါ်သို့ အဆက်မပြတ် ဖြာကျနေသဖြင့် ရွှေရောင်များ တောက်ပနေလေသည်။

နေထွက်လိုက်၊ လဝင်လိုက်ဖြင့် အချိန်များသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီးသည် ယခင်အတိုင်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကာ လူသူအရိပ်အယောင်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အလျဉ်းမရှိဘဲ ဖုန်မှုန့်များသာ တဝဲဝဲ လွင့်ပျံနေသည်။

သို့သော် ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့တွင် ယခုအခါ လှေပျံ ဟူသော အိမ်လေးတစ်လုံး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ မျက်စိတစ်ဆုံး အဝါရောင်ချည်းသာ မြင်တွေ့နေရသည့် ငရဲခန်းမှ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

မသိလိုက်ဘာသာဖြင့် ထိုအချိန်မှစ၍ နှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် ကြာမြင့်သွားခဲ့လေပြီ။

"လခွမ်း... ဒီလောက်တောင် ကျယ်တာလားကွ... ငါတို့ရဲ့ လှေပျံက သာမန် ကျင့်ကြံသူတွေထက် အများကြီး ပိုမြန်တယ်နော်"

လှေပျံ၏ အဆောင်အတွင်းမှ ချန်ရွှင်၏ အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး... သီချင်းဆိုတော့မယ်"

"မွန်း..."

အဆောင်အတွင်းမှ နွားနက်ကြီး၏ အလွန်တရာ နာကျင်ကြေကွဲဖွယ် ကောင်းသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ မဆိုပါနဲ့တော့ ဟု တောင်းပန်နေသည့်အလားပင်။

"မွန်း... မွန်း..."

နောက်တစ်နေ့တွင် လှေပျံ၏ အဆောင်လေးသည် ပြန်လည်၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

အတွင်း၌ အလွန် ထူထပ်သိပ်သည်းသော ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သွေးကြောဖွင့်ခြင်းတွင် ပြန်လည် နစ်မြုပ်နေကြသည်။

ကျင့်ကြံသူများ၏ သက်တမ်းသည် အဆုံးအစမရှိ ရှည်လျားလှသော်လည်း အချိန်အများစုကို ကျင့်ကြံခြင်းတွင်သာ ကုန်ဆုံးလေ့ရှိကြသည်။ ၎င်းသည်လည်း ပြည့်စုံသော နေ့ရက်များဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

သူတို့သည် မြေသွေးကြောအမှတ် သုံးဆယ်အထိ ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွင် 'မူလဝိညာဉ် နောက်ဆုံးအဆင့်' ကျင့်ကြံသူနှင့် ညီမျှလေသည်။ ကျင့်ကြံမှု အမြန်နှုန်းမှာလည်း ယခင်ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရအောင် မြန်ဆန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သွေးကြောများ ဖွင့်လာသည်နှင့်အမျှ နတ်အသိနှင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုသည်လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးတက်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ အစိတ်အပိုင်း အားလုံးအပေါ် ကောင်းကျိုးများ သက်ရောက်စေကြောင်း ချန်ရွှင် သတိထားမိလာသည်။

သို့သော်လည်း ချန်ရွှင်၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် နှမြောတသမှုတော့ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။

ဤအပြောင်းအလဲများသည် နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်၏ အဆက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ စစ်မှန်သော 'ဒြပ်ငါးပါး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်' ကို လျှောက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မဟုတ်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခရီးလမ်းသည် ရှည်လျားနေသေးရာ ဆက်လက် ရှာဖွေစူးစမ်းရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

အချိန်ကာလများ ရွေ့လျားသွားပြီး နေ့ရက်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။ ကံကြမ္မာ၏ စက်ဝန်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးလှသော လောကီရေးရာများကို ဖုံးကွယ်ထားလျက် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာတိုင်တိုင် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြန်လေသည်။

လှေပျံကြီး တစ်စင်းသည် ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီး၏ ကောင်းကင်၌ ဆက်လက် ပျံသန်းနေဆဲဖြစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အပြောင်းအလဲ အားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လှေပျံ၏ အမြီးပိုင်း၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သစ်ပင်တစ်ပင်၏ ဘေးတွင် လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်သည် ခပ်တည်တည်ဖြင့် ထိုင်နေကြသည်။

"ကြိုးကြာလေးရေ..."

ချန်ရွှင်သည် အားနာဟန်ဆောင်လျက် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သစ်ပင်စည်ကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။ ကျန်လက်တစ်ဖက်ကိုမူ ကျောဘက်တွင် ဖွက်ထားကာ မည်းနက်ပြောင်လက်နေသော တောင်ဖြိုပုဆိန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

"ငါနဲ့ မင်းရဲ့ ကိုကြီးနွားက ခုလေးတင် သွေးကြောဖွင့်တာ ပြီးသွားလို့ကွ... ဒြပ်ငါးပါး ရှန်ချင့်ရှေးဟောင်းဆေးထဲကို သဘာဝအဆီအနှစ်တွေ အရမ်းထည့်လိုက်မိတော့ မင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ အချိန် မရလိုက်ဘူး... မင်းက ကိုကြီးတို့ကို အငြိုးထားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ဦးချိုဖြင့် ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင်ကို ပွတ်သိုက်လိုက်သည်။

သစ်ပင်လေးသည် တဆတ်ဆတ် လှုပ်ခါသွားသည်။

"အင်း... ဟုတ်တာပေါ့... မင်းရဲ့ ခံစားချက်ကို ငါ နားလည်ပါတယ်"

ချန်ရွှင်သည် သစ်ပင်စည်တွင် နားကို ကပ်ထားလျက် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နွားကြီး... ကြိုးကြာလေးက 'ကိစ္စမရှိပါဘူး... အမြဲတမ်း စောင့်နိုင်ပါတယ်' တဲ့ကွ"

"မွန်း... မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အမြီးကို တရမ်းရမ်း လုပ်နေလေသည်။ ဤနွားသည် အစ်ကိုကြီး၏ စကားကို ထပ်မံ၍ အယုံသွင်းခံလိုက်ရပြန်လေပြီ။

"ကြည့်စမ်း... ဒါမှ ငါတို့ရဲ့ ညီငယ်လေးကွ... သဘောပေါက်လွယ်တာပဲ"

ချန်ရွှင်သည် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး သစ်ပင်စည်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"နွားကြီး... ဒီနေ့ ကြိုးကြာလေးကို ပုံပြင်လေးတစ်ခု ပြောပြလိုက်ရအောင်ကွာ... အရင်တုန်းက နန်တူတောင်မှာ ငါတို့ သူရဲကောင်းတွေနဲ့ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ခဲ့လဲ၊ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီးကို ဘယ်လို ဒူးထောက်သွားစေခဲ့လဲ ဆိုတဲ့ ငါတို့ရဲ့ သူရဲကောင်း ပုံပြင်ကိုပေါ့"

"မွန်း မွန်း"

နွားနက်ကြီးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နှာမှုတ်သံပြင်းပြင်းများ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး စာအုပ်ငယ်လေးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ စာမျက်နှာများကို လှန်လှောလိုက်သည်။

ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ထက်တွင် လူတစ်ယောက်၊ နွားတစ်ကောင်နှင့် သစ်ပင်တစ်ပင်တို့သည် လေလုံးမိုးလုံးများ အဆက်မပြတ် ထွားနေကြသည် (သစ်ပင်ကတော့ နားထောင်နေရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်)။ ရံဖန်ရံခါတွင် ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင်ကို လက်ဖက်ရည် တိုက်ရန်နှင့် ရေလောင်းပေးရန်လည်း မမေ့လျော့ကြပေ။

တကယ်တော့ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် 'အထွတ်အထိပ်' အခြေအနေ တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။

မြေသွေးကြောအမှတ် လေးဆယ်အထိ အပြည့်အဝ ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီး မူလဝိဉာဉ် အဆင့်ကို အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။

ချန်ရွှင်၏ ဂါထာမန္တန်များနှင့် နွားနက်ကြီး၏ အစီအရင်များသည်လည်း ယခုအခါ စစ်မှန်သော 'မူလဝိဉာဉ်အဆင့်၏ အစွမ်းကုန်' ကို အသုံးပြု၍ ဖော်ထုတ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မြေပြင်အနှံ့အပြားတွင် ကျန်ရစ်နေသော မည်းကြွမ်းနေသည့် တွင်းကြီးများသည် ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့၏ လက်ရာများပင် ဖြစ်သည်။ မူလဝိဉာဉ် စွမ်းအားများကို အစွမ်းကုန် ထုတ်လွှတ်ထားသော 'ကြယ်မိုးပျံသန်းခြင်း ဂါထာ' ဖြစ်ရာ တကယ့်ကို ဥက္ကာပျံများ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ပင်။

၎င်း၏ အစွမ်းသည် ယခင်က သူတို့ ခံစားခဲ့ရသော ကောင်းကင်မိုးကြိုးဒဏ်က မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးခဲ့စဉ်က အင်အားနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေသည်။ ထို့အပြင် ကုန်ဆုံးသွားသော ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင်မှာ အလွန် နည်းပါးလှသည်။ 'စွမ်းအင်ကုန်ကျမှု နည်းနည်းဖြင့် ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်နိုင်သည်' ဟူသော သဘာဝလွန် အစွမ်းထက်သည့် သိုင်းကွက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

နွားနက်ကြီး ခင်းကျင်းထားသော 'ဒြပ်ငါးပါး အစီအရင်' သည်လည်း ချန်ရွှင် တိတ်တဆိတ် အံကြိတ်ရလောက်အောင် မာကျောခိုင်ခံ့လွန်းလှသည်။ လေခွင်းပုဆိန်ကို အသုံးမပြုပါက အနည်းငယ်မျှပင် ခြစ်ရာထင်အောင် ပြုလုပ်၍ မရနိုင်ချေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့သည် အနားယူသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ကြသည်။

လှေပျံအတွင်း နေရာအနှံ့တွင် နံ့သာပေါင်းဖိုများ ထားရှိကာ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ယတြာ အခမ်းအနား မျိုးစုံကို ပြုလုပ်၍ ကစားနေကြသည်။ ခရမ်းရောင် စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူခြင်း၊ ကောင်းကင်ကို ဦးညွှတ်ခြင်းနှင့် အင်မော်တယ် နတ်ဘုရားများကို ဆုတောင်းပသခြင်းများ ပြုလုပ်ကြသည်။

မကြာသေးမီကဆိုလျှင် ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင်ကိုပါ အဖော်စပ်ကာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပုံပြင်ဟောင်းများကို ပြောပြနေကြသေးသည်။

ချင့်ချိန်၍ ပြောရလျှင် လက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်းလောက တစ်ခုလုံးကို လိုက်လံကြည့်ရှုပါက ချန်ရွှင်ကဲ့သို့ 'နေ့စဉ်ရက်ဆက် ဘဝကို အစွမ်းကုန် ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေသော ကျင့်ကြံသူ' မျိုး ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ နွားနက်ကြီးသည်လည်း နေ့စဉ် အမြီးကို တရမ်းရမ်းဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါနေပြီး တစ်ခါဖူးမျှ ပျင်းရိငြီးငွေ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

နောက်ထပ် ငါးနှစ် ကြာပြီးနောက်။

မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးများသည် ကောင်းကင်ကို ဖိချတော့မည့်အလား စုဝေးလာကြပြီး စောစောက သွေးရောင်ကဲ့သို့ နီရဲနေသော နေဝင်ဆည်းဆာကို ဝါးမြိုသွားလေသည်။ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာတော့မည့်အလား ဖိအားများ ပြည့်နှက်နေ၏။ လောကကြီး တစ်ခုလုံးသည် အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။

အေးစက်စူးရှသော လေပြင်းများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားသို့ ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားသည်။ သို့သော် ဤလေသည် သိသိသာသာကို 'ထူးဆန်း' နေပေသည်။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် လှေဦးပိုင်းရှိ ကြိုးကြာခေါင်းပေါ်တွင် ရပ်လျက် သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်များဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"နွားကြီး... လက်နက်ထုတ်တော့"

တည်ငြိမ်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ် တွားသွားနေသကဲ့သို့ တိုးညှင်းသော အသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီး၏ မျက်ဝန်းများသည် ချောက်နက်ကြီး၏ အရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်။

ကြိုးကြာခေါင်းပေါ်တွင် မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုသူ၏ ကျောပြင်တွင် မည်းနက်ပြောင်လက်နေသော တောင်ဖြိုပုဆိန် သုံးလက်ကို ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ လွယ်ထားလေသည်။

ဘေးနားတွင် ခြေနှစ်ချောင်းဖြင့် မတ်မတ်ရပ်နေသော နွားနက်ကြီး ရှိနေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မည်းနက်သော အမှောင်ထုဖြင့် လွှမ်းခြုံထားပြီး ကျောပြင်တွင် 'အခေါင်းနက်ကြီး' ကို ထမ်းပိုးထားသည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေဆိုးများသည် ဒြပ်ငါးပါး အစီအရင်၏ အကာအကွယ်ကိုပင် ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာပြီး သူတို့၏ ဝတ်ရုံများကို တဖျပ်ဖျပ် လွင့်ပျံသွားစေသည်။