အခန်း ၂၁၄

အခန်း (၂၁၄)

ယနေ့တွင် ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် လှေပျံ၏ ဘေးဘောင်တွင် ရပ်လျက် ကျောက်စိမ်းသစ်သီးကို ကိုက်ဝါးနေကြသည်။ သစ်သီးအရည်များ ပန်းထွက်နေသည်။ ယခုအခါ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို သာမန် သစ်သီးများကဲ့သို့ သဘောထားကာ စားသုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လှေပေါ်တွင် သတ္တုရိုင်းတောင်ကြီးများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး နေရာအနှံ့မှ လေဆိုးများ တိုက်ခတ်ထွက်ပေါ်နေလေသည်။ ချန်ရွှင်သည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်နေမိသည်။ ဤသတ္တုရိုင်းများကို အကုန်လုံး သိမ်းဆည်းလိုက်ရင် ငါတို့ နေခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ထပ်ပြီး တိုက်စားခံရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး ဟု တွေးမိသည်။ ထို့အပြင် ဤသတ္တုရိုင်းများသည် မူလက မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို တိုက်စားရသနည်း။ တစ်စစီ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး သုတေသန ပြုလုပ်ကြည့်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အကြောင်းရင်းကို မသိရှိနိုင်ပေ။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် လှေဦးပိုင်းတွင် ထိုင်လျက် နတ်အသိစွမ်းအင်ပေါက်ကို အသုံးပြုကာ အရပ်လေးမျက်နှာကို စူးစမ်းထောက်လှမ်းရင်း သတ္တုရိုင်းများကို လိုက်လံ စုဆောင်းနေကြသည်။ နွားနက်ကြီးသည် မြေပြင်မျက်နှာပြင်ကိုသာ သေချာစွာ စူးစမ်းနေသော်လည်း ချန်ရွှင်မှာမူ တဖြည်းဖြည်း မဆင်မခြင် စမ်းသပ်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ နတ်အသိစွမ်းအင်ပေါက်ဖြင့် ချောက်ကမ်းပါးမြေပြင်ကို ဖောက်ထွင်းကာ မြေအောက် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာအထိ ထောက်လှမ်းစူးစမ်းလိုက်လေသည်။

နေ့ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။

ချန်ရွှင်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ဖြူဖျော့သွားလေသည်။ ကြက်သီးမွေးညှင်းများ ထသွားသည်အထိ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ လွှမ်းခြုံသွားပြီး လှေပျံကြီးသည်လည်း လےထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် သံသယ ဖြစ်သွားသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ မျက်နှာကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ။ အခု ငါတို့ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ဘယ်လို ပြဿနာမျိုး ကြုံရပါစေ စိတ်လှုပ်ရှား တုန်လှုပ်စရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး။

"နွားကြီး..."

ချန်ရွှင်သည် အသက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများဖြင့် နွားနက်ကြီးကို ကြည့်ကာ အလွန် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း... နတ်အသိစွမ်းအင်ပေါက်ကို သုံးပြီး မြေကြီးအောက်ကို သေချာ ကြည့်ကြည့်စမ်း..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မိမိ၏ နတ်အသိစွမ်းအင်ပေါက်ကို မြေအောက်သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

၁၅မိနစ်ခန့် အကြာတွင်။

"မွန်း..."

"အား... သောက်ကျိုးနည်း... တကယ်ကြီးလားကွ"

လူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်၏ အော်ဟစ်သံများသည် ချောက်ကမ်းပါးကြီး အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ ကြက်သီးမွေးညှင်းများ ထလာပြီး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ရီသွားကြသည်။ မူလဝိညာဉ် နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိသော ဘီလူးကြီး နှစ်ကောင်ကိုပင် ဤမျှ ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သော တစ်စုံတစ်ခု ပင်။ ထိုအကြောင်းရင်းမှာ မြေအောက် အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် ရှိနေသည်။ ထိုနေရာတွင် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသော သတ္တုရိုင်းများ အများအပြား ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ယခင်က စုဆောင်းခဲ့ဖူးသော မည်းနက်သည့် ကျောက်တုံးများ မဟုတ်ပေ။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခရမ်းနီရောင် များ ဖြစ်နေကြသည်။

၎င်းတို့၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ယခင်အတိုင်းပင် မရေမတွက်နိုင်သော အကြောအမျှင်များ သိပ်သည်းစွာ ယှက်နွယ်နေကြသည်။ သို့သော် ထိုသတ္တုရိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်ကို ပိတ်လှောင်ထားလေသည်။ ခရမ်းနီရောင် အကြောအမျှင်များသည် ထိုသတ္တဝါကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဝင်နေပြီး တစ်သားတည်း ဖြစ်နေလေသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် နတ်အသိ လှုပ်ရှားမှုများကို အနည်းငယ်မျှ မခံစားရပေ။ သို့သော် သေချာပေါက် မသေသေးသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထိုသတ္တုရိုင်းများ အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံထားရသည့်အလား ရှိလေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားခမ်းနားလှပြီး လူသားများ မဟုတ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်မှာ သူတို့၏ နဖူးပေါ်တွင် တတိယမြောက် မျက်လုံး တစ်လုံး ရှင်းလင်းစွာ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အဝေးမှနေ၍ နတ်အသိဖြင့် ထိတွေ့လိုက်ရုံမျှဖြင့် ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာစေလောက်အောင် လွှမ်းမိုးနိုင်သည့် အရှိန်အဝါကြီးများပင် ဖြစ်သည်။

"တောက်... ခွေးလိုပဲကွာ... တကယ်ကြီးလားဟ"

ချန်ရွှင်သည် ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပြီး လက်ခြေများကို တဖျပ်ဖျပ် ရိုက်ခတ်နေလေသည်။

"နွားကြီး... အ... အခမ်းအနား... အခမ်းအနား အတွက် ပြင်ဆင်စမ်း"

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည်လည်း နှာမှုတ်သံများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး နွားမျက်နှာ တစ်ခုလုံးတွင် ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ချွေးစေးများ စီးကျလာသည်။ မြေအောက်က ထိုသတ္တဝါကြီးတွေက ဘာကောင်ကြီးတွေလဲ။

"နတ်ဘုရားတွေ... ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်တွေ... အင်မော်တယ်တွေ... ကယ်မစောင့်ရှောက်တော်မူကြပါ... 'ကောင်းကင်ဘုံက စွမ်းအင်တွေက ပြန့်ပြောပြီး ငါ့လမ်းစဉ်က နေ့စဉ် တိုးတက်ပါစေ' ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေကို မိစ္ဆာတွေရန်ကနေ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးတော်မူပါ"

ချန်ရွှင်သည် နှုတ်ခမ်းများ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေပြီး မိမိကိုယ်တိုင်ပင် ဘာပြောနေမှန်း မသိတော့ဘဲ ပေါက်ကရ ဂါထာမန္တန်များကို ရွတ်ဆိုကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အခါကောင်း ကျရောက်ပြီဟေ့..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ခွာများကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းနေလေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အမွှေးတိုင် တစ်ရာ့ရှစ်ခု အစီအရင်ကြီးသည် ချန်ရွှင်နှင့် မိမိ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းသော အမြင့်ဆုံး အကြွင်းမဲ့ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။ လှေပျံကြီး၏ ကောင်းကင်တွင် ပြင်းထန်သော မီးခိုးပြာများ အလိပ်လိုက် တက်လာပြီး ဒြပ်ငါးပါး နတ်အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် လက်နေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ထူးဆန်းသည့် အော်ဟစ်သံများနှင့် ဆုတောင်းသံများ ရောယှက်နေလေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ကြသည်။ နတ်အသိစွမ်းအင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ထိုခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်ရုံဖြင့် " မယှဉ်နိုင်ဘူး" ဟူသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကြီးသည် ဝိညာဉ်ထဲသို့ ထွင်းထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ၎င်းသည် ယခင် ချီစွမ်းအင် စုစည်းခြင်းအဆင့် တွင် ရှိစဉ်က ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီးကို မော့ကြည့်ခဲ့ရစဉ်ကထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကြီး ဖြစ်သည်။ မိုးကြိုးဘေးအန္တရာယ် အပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုလောက်တော့ မရှိသေးပေ။

ချန်ရွှင်သည် တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် စာအုပ်ငယ်ကို ဖွင့်ကာ ထိုသတ္တဝါကြီး၏ ပုံကြမ်းကို ရေးဆွဲ မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသည်။ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ လူသားလည်း မဟုတ်၊ ဝိညာဉ်သားရဲလည်း မဟုတ်ပေ။

"နွားကြီး... ပြေးမယ်... အမြန်ဆုံး အရှိန်နဲ့ လစ်မယ်... အဲဒါက 'ပိုင်ရှင်' ရှိတယ်ကွ... ဟိုသတ္တုတွင်းကြီးက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပိုင်ရှင် ရှိနေတာ"

ချန်ရွှင်သည် လည်ချောင်းများ ခြောက်ကပ်သွားပြီး တံတွေးများကို မြိုချလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်း စွမ်းအား နည်းနည်းလောက် ထပ်စုပြီးရင် ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာမယ်... လောဘမကြီးနဲ့နော်"

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီး၏ မျက်ဝန်းများ အပြင်းအထန် တုန်ရီနေသည်။ ဤမျှလောက် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားရသည်မှာ ဘယ်တုန်းက နောက်ဆုံးလဲ ဆိုတာပင် မမှတ်မိတော့ပေ။

ဝှစ်...

လှေပျံကြီးသည် အစွမ်းကုန် အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ထိုနေရာမှ အမြီးတန်းနေအောင် ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့သည် နတ်အသိစွမ်းအင်ပေါက်ဖြင့် မြေအောက် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာများကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မစူးစမ်းရဲကြတော့ပေ။ နောက်ပိုင်း ခြောက်လခန့် အချိန်အတွင်း သူတို့သည် ဟိုကောင်တွေ မြေအောက်ကနေ ထွက်လာပြီး ငါတို့ကို လာသတ်မှာလား ဟူသော မမြင်ရသည့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် အဆက်မပြတ် ထိတ်လန့်နေခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေနှင့် ကပ်၍ ပျံသန်းခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မြင့်သော နေရာမှသာ သွားလာကြလေတော့သည်။ ထိုအခါမှသာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ငြိမ်မှု အနည်းငယ် ပြန်လည် ရရှိလာကြသည်။ စပ်စုချင်စိတ် မထားရှိခြင်း၊ ပြဿနာများနှင့် မပတ်သက်ခြင်း။ ဤအရာများသည်သာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အသက်ရှည်ရှည် နေနိုင်ရေးအတွက် လျှို့ဝှက်ချက်များပင် ဖြစ်သည်။ ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် ဤ ကောင်းကင် ချောက်ကမ်းပါးကြီး အတွင်း၌ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ်နှစ်တာ ကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြလေသည်။

"ဟင်"

"မွန်း"

ထိုနေ့တွင် သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ အံ့သြထိတ်လန့်မှုများ ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။ အဝေးတစ်နေရာရှိ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူအချို့ လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အဝေးရှိ နံရံတစ်ခု။ အမျိုးသား သုံးဦး၊ အမျိုးသမီး တစ်ဦး ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် ချောက်ကမ်းပါးကြီး၏ နံရံတွင် ကပ်လျက် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့သည် အလွန်တရာ သတိထားပြီး လေးနက်သော မျက်နှာထားများဖြင့် မမြင်ဖူးသော ထူးဆန်းသည့် မှော်လက်နက် များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သတ္တုရိုင်းများကို တဒေါင်ဒေါင် ထုခွဲ တူးဖော်နေကြသည်။ သို့သော် အထူးဆန်းဆုံးမှာ သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင် လေးပင် ဝဲပျံနေပြီး ၎င်းတို့သည် မှုန်ဝါးသော အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်ကာ တိုက်ခတ်လာသော လေဆိုးများကို စုပ်ယူပေးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုဝိညာဉ်ဆေးပင်သည် အခြားမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ကြည်လင် မြက်ပင် ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

"ညီလေးတို့... ညီမလေးတို့... မင်းတို့က ဒီနေရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာဆိုတော့ ဝိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်း လေနီကြမ်း ရဲ့ အတိုးအလျော့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို အထူး သတိထားကြနော်"

အမျိုးသား တစ်ဦးက မျက်လုံးများ စူးရှသွားပြီး သတိပေးလိုက်သည်။ သူ၏ အမည်မှာ ချွီကျုံး ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်း၏ အမိန့်ဖြင့် သတ္တုရိုင်းများ လာရောက် တူးဖော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းကင် ချောက်ကမ်းပါးကြီး ထဲမှာ တစ်နှစ်ကို သုံးကြိမ်ပဲ ဝိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်း လေနီကြမ်း တွေ အလွန်အမင်း အားနည်းသွားတဲ့ အချိန် ရှိတယ်... ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံကြနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာအစ်ကို ချွီကျုံး"

ကျန် သုံးဦးမှာမူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြသော်လည်း အခြေခံအကျဆုံးဖြစ်သော လက်ဖြင့်တူးဖော်ခြင်း နည်းလမ်းဖြင့် သတ္တုရိုင်းများကို တူးဖော်နေကြသည်။ ဤနေရာသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို တိုက်စားဖျက်ဆီးသော သေမင်းတမန် မြေနေရာ ဖြစ်သည်။ သတိလက်လွတ်ဖြင့် ဂါထာမန္တန်များကို အသုံးပြု၍ မရနိုင်ပေ။ ဤ ဝိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်း လေနီကြမ်းများသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များအပေါ် အလွန် အာရုံခံစားလွယ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မှော်လက်နက်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် ဓားပျံစီးကာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေခြင်းကပင်လျှင် ဝိညာဉ်ကြည်လင် မြက်ပင် ၏ ကာကွယ်နိုင်စွမ်း အကန့်အသတ်အထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ အသက်နှင့် ရင်းရသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤ ကောင်းကင် ချောက်ကမ်းပါးကြီး အတွင်း၌ တိုက်ခိုက်ခြင်း ကို ပြုလုပ်ရန် စဉ်းစားမည့် သေချင်တဲ့သူ မရှိပေ။ တိုက်ခိုက်ပါက ထိုစက္ကန့်မှာပင် သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။ အတိတ်ကာလက မရေမတွက်နိုင်သော သာဓကများ ရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

"ဒီ နှစ်ငါးရာ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ကြည်လင် မြက်ပင် ဆိုရင် နောက်ထပ် ဆယ်ရက်လောက်တော့ ခံနိုင်မှာပါ"

ချွီကျုံးသည် နတ်အသိ တစ်ခုကို ဝိညာဉ်ကြည်လင် မြက်ပင် နှင့် ချိတ်ဆက်ထားပြီး ၎င်း၏ စွမ်းအင် ကုန်ဆုံးမှု အခြေအနေကို အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်ကြည်လင် မြက်ပင် က ဝိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်း လေနီကြမ်း ကို စုပ်ယူပြီး ကြီးထွားလာတာ မဟုတ်ဘူး... ညှိုးနွမ်းလာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဒီကနေ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာရမယ်နော်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အခြားသုံးဦး၏ တူးဖော်မှု အမြန်နှုန်းသည် ပိုမို မြင့်တက်လာသည်။ နဖူးမှ ချွေးစေးများ စီးကျလာသော်လည်း သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်မူ သေချာသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရှိနေလေသည်။

ဂျူနီယာညီမလေးသည် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ချွီကျုံး... ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး ရလောက်တယ်နော်"

အခြားနှစ်ဦးကလည်း ပုဆိန်ပေါက်နေသော လက်များကို မရပ်တန့်ဘဲ နားထောင်နေကြသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ခရီးစဉ် ဖြစ်သလို ဂိုဏ်းမှ ကြိုတင် ရှင်းပြချက်များကလည်း အတော်လေး မရေမရာ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်သော ကောလာဟလများကိုမူ အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးခဲ့ကြသည်။ လက်သီးဆုပ်ခန့် ရှိသော ဝိညာဉ် ကြေမွခြင်း ကျောက်တုံး တစ်တုံးတည်းဖြင့်ပင် ထို တာ့လီနိုင်ငံတွင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းအထိ ဈေးကောင်းပေး ဝယ်ယူကြသည်ဟု ဆိုသည်။

ချွီကျုံး မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပို့ဆောင်ရေးအစီအရင် အသုံးပြုခ... ဝိညာဉ်ကြည်လင်မြက်ပင် ဝယ်ယူခ နဲ့ ဂိုဏ်းကို ပေးသွင်းရမယ့် အပိုင်းတွေကို နှုတ်လိုက်ရင်တောင် အကြမ်းဖျင်း နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လောက်တော့ ငါတို့ လက်ထဲမှာ ကျန်မှာပါ"

"စီနီယာအစ်ကို ရှင်းပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သုံးဦးသား ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာ ရင်ခုန်သွားကြသည်။ ဤနံရံများတွင် ဝိညာဉ် ကြေမွခြင်း ကျောက်တုံး များ အဆုံးအစမရှိ မြှုပ်နှံထားလျက် ရှိသည်။ ဆယ်ရက်အတွင်း မည်မျှအထိ တူးဖော်နိုင်မည်နည်း။ သို့သော် ချွီကျုံးမှာမူ သူတို့လောက် အကောင်းမြင် မနေပေ။ စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေပြီး နတ်အသိကို အသုံးပြုကာ ဝိညာဉ်ကြည်လင် မြက်ပင် ၏ ပြောင်းလဲမှုများကို အသေးစိတ် အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

သူသည် ယခင်က ဤနေရာသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ဖူးခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ကြည်လင် မြက်ပင် သည် ဂိုဏ်းမှ ထောက်ပံ့ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမြက်ပင်သည် တာလီ အင်ပါယာတွင် အလွန် လိုအပ်ချက် များပြားလှပြီး အသက်ကို ပဓာနမထားသော လူဆိုးလူမိုက်များက မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ဈေးကြီးပေး၍ ဝယ်ယူနေကြသည်။ ဝိညာဉ်ကြည်လင် မြက်ပင် စိုက်ပျိုးနည်း အများအပြား ရှိသော်လည်း အမြန်ဆုံး ကြီးထွားစေရန် ဆိုပါက သွေးညှီနံ့များ ထောင်းထောင်းထနေသော သေမင်းတမန်မြေနေရာတွင် စိုက်ပျိုးခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

"အား..."

"က... ကယ်ပါ... ကယ်ကြပါဦး"

ရုတ်တရက် အရပ်လေးမျက်နှာမှ သနားစရာကောင်းသော သေအံ့မူးမူး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး သရဲတစ္ဆေများ ခြောက်လှန့်နေသကဲ့သို့ ရှိသော ကောင်းကင် ချောက်ကမ်းပါးကြီး အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်နေသော ထိုအသံများသည် အလွန်တရာ ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ချွီကျုံးတို့ အဖွဲ့သည် ထိုအော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ နောက်ထပ် ဘယ်က အရူးတစ်ယောက် ဝိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်း လေနီကြမ်း တိုက်စားခံရပြီး သေသွားပြန်ပြီလဲ မသိ။

သူတို့၏ ပုဆိန်ပေါက်သော အမြန်နှုန်းသည် ပိုမို မြင့်တက်လာလေသည်။ ချွီကျုံးသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပုံမှန် စိတ်အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များသည် ဤနေရာ၌ နေ့စဉ် ကြုံတွေ့နေရသော ကိစ္စများသာ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသို့ လာရောက်သူတိုင်းသည် အသက်ကို ပဓာနမထားသော လောင်းကစားသမားများ ဖြစ်ကြပြီး ဘဝကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြောင်းလဲပစ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ် ကြေမွခြင်း ကျောက်တုံး များ၏ အသုံးဝင်ပုံမှာ အလွန် ကျယ်ပြန့်လှသည်။ ရှေးဟောင်း အင်မော်တယ် ဂိုဏ်းကြီး ငါးခု နှင့် ရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံခြင်း မိသားစုကြီး သုံးခု တို့က အထူးတလည် ဝယ်ယူနေကြပြီး ရှားပါးသော ဆေးဝါးများ၊ ကျင့်ကြံခြင်း ရင်းမြစ်များစွာနှင့် လဲလှယ်၍ ရနိုင်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင်။

"ဟင်..."

ချွီကျုံး မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားပြီး အခြား အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မှောင်မည်းနေသော အမြင်အာရုံ၏ အဆုံး၊ ခပ်လှမ်းလှမ်း နေရာတစ်ခုတွင် တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မျက်တောင် တစ်ချက် ခတ်လိုက်သည်။ သေချာ မမြင်ရပေ။ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြန်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

ချွီကျုံး၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် ကျယ်လာလေသည်။ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ချွေးများ ဒလဟော စီးကျလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တက်သကဲ့သို့ အပြင်းအထန် တုန်ရီလာလေသည်။ မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ တစ္ဆေမြင်လိုက်ရသော မျက်နှာ မျိုး ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

အလွန် ဝေးကွာသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင်။

ထိုနေရာ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှေပျံကြီး တစ်စင်းသည် အသံမထွက်ဘဲ ပေါ့ပါးစွာ ဝဲပျံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ လှေပျံ၏ ဘေးဘောင်တွင် အရိပ်မည်း နှစ်ခု ရပ်နေလေသည်။ သူတို့သည် စိတ်ဝင်တစား မျက်လုံးများဖြင့် ဤဘက်သို့ ကြည့်ရှုနေကြပြီး လက်ထဲတွင် အနီရောင် သစ်သီးကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုကို ကိုင်ကာ ဝါးစားရင်း ဤဘက်သို့ အကဲခတ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ချွီကျုံးသည် အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာပြီး ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် ဦးနှောက် အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။ မျက်တောင်ခတ်ရန်ပင် မေ့လျော့နေလေသည်။ ကောင်းကင် ချောက်ကမ်းပါးကြီး ထဲမှာ လှေပျံကြီးတဲ့လား... ဘယ်လို လုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

ထိုခဏတွင် အဝေးမှ အရိပ်များသည် မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သကဲ့သို့ မြင်လိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်းသည် ဖော်ရွေပြီး ယဉ်ကျေးသော အပြုံး ဟု ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် ချွီကျုံး အမြင်တွင်မူ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်ကို လာရောက် နုတ်ယူမည့် သေမင်း၏ အပြုံး ပင် ဖြစ်နေလေတော့သည်။

ကောင်းကင် ချောက်ကမ်းပါးကြီး ထဲမှာ တကယ့် တစ္ဆေကြီး ပေါ်လာပြီဟေ့...

"အ... အား... မလိုချင်ဘူး"

ချွီကျုံးသည် သနားစရာကောင်းအောင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဘုန်းခနဲ နံရံတွင် သွားကပ်သွားလေသည်။ ခါးများ ပျော့ခွေသွားပြီး ကယောင်ကတမ်းဖြင့် ထပ်တလဲလဲ ရေရွတ်နေလေတော့သည်။

"တစ္ဆေလှေပျံကြီး... တစ္ဆေလှေပျံကြီးကွ"

"စီနီယာအစ်ကို ချွီကျုံး"

"စီနီယာအစ်ကို ချွီကျုံး... ဘာဖြစ်တာလဲ"

"စီနီယာအစ်ကို ချွီကျုံး... ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

ဂျူနီယာ သုံးဦး၏ ကျောပြင်တွင် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။ အားကိုးရသော စီနီယာအစ်ကိုကြီးသည် မည်သည့်အရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၍ ဤမျှလောက်အထိ ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားရသနည်း။ သူတို့သည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ထိုနေရာတွင် ဘာမှ မရှိပေ။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်ကြည်လင် မြက်ပင် ကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်နေသော အေးစက်သည့် လေဆိုးများသာ ရှိလေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး..." ချွီကျုံးသည် ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေလေသည်။ "မင်းတို့... မမြင်လိုက်ဘူးလား"

"စီနီယာအစ်ကို ချွီကျုံး... ဘာအကြောင်းကို ပြောနေတာလဲ"

"တစ္ဆေလှေပျံကြီးကွ... လှေပေါ်မှာ မိစ္ဆာတွေ ပါလာတယ်ကွ"

ချွီကျုံးသည် ရူးသွပ်သွားသည့်အလား ထိုသုံးဦးအား ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ အဲဒီလောက် ကြီးတဲ့အရာကို မမြင်လိုက်ဘူးလား"

သုံးဦးသား အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ကြပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်ကြသည်။ တကယ်ပဲ ဘာမှ မမြင်လိုက်ရပေ။ စီနီယာအစ်ကို ချွီကျုံးသည် ဝိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်း လေနီကြမ်းကြောင့် နတ်အသိ တိုက်စားခံရပြီး ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာလား။

"မရတော့ဘူး... ပြေးမယ်" ချွီကျုံး၏ မျက်ဝန်းများ မှေးကျဉ်းသွားသည်။ "ဒီနေရာက သိပ်ကြောက်စရာ ကောင်းနေပြီ"

လှေပျံ ပျံသန်း၍ မရနိုင်သော ဤ ကောင်းကင် ချောက်ကမ်းပါးကြီး အတွင်း၌ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းသွားလာနေသော တစ္ဆေလှေပျံကြီး။ စိတ်ဝင်စား၍ မဖြစ်ပေ။ မိမိအသက်ကို အလဟဿ စွန့်ပစ်ရမည့် အလုပ်မျိုးကို မလုပ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် စောစောက မြင်လိုက်ရသော အရာသည် ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ပေ။ စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူသည် မှော်လက်နက်ကို အစွမ်းကုန် မောင်းနှင်ကာ ကောင်းကင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်ပြေးသွားလေသည်။ တစ်စက္ကန့်လေးမျှပင် ဤနေရာ၌ ဆက်မနေချင်တော့သည့် အသည်းအသန် အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေလေသည်။

လူငယ် သုံးဦးမှာ နားမလည်နိုင်စွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသော်လည်း စီနီယာအစ်ကိုကြီး ရူးသွပ်သွားပြီ ဖြစ်ရာ နောက်သို့ လိုက်သွားရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ပထမဆုံးအကြိမ် ခရီးစဉ် ဖြစ်ရာ လမ်းပြ မရှိပါက သေချာပေါက် သေဆုံးမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင် ချောက်ကမ်းပါးကြီး ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင်။

လှေပျံကြီးသည် ထပ်မံ၍ ခရီးဆက်လာလေသည်။ လှေပေါ်မှ တိုးညှင်းပြီး အေးစက်သော အသံနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နွားကြီး... ဟိုကောင်တွေရဲ့ မှော်လက်နက်နဲ့ အဝတ်အစား ပုံစံတွေက ငါတို့ နေခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလောက က ပစ္စည်းတွေ မဟုတ်ဘူးကွ"

"မွန်း..."

"ဝိညာဉ်ကြည်လင် မြက်ပင် က ဒီ လေဆိုးကို ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဤအရှင် လည်း မထင်ထားမိဘူး... ဟဲဟဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ဆီမှာလည်း မျိုးစေ့ ရှိသားပဲ"

"မွန်း... မွန်း..."

"ငါ့ ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ရင် ဟိုကောင်တွေက ကောင်းကင် ချောက်ကမ်းပါးကြီး ရဲ့ ဟိုဘက်ခြမ်းက လာတဲ့ ကောင်တွေပဲ... ဟို 'အင်ပါယာကြီး' က လူတွေပဲ"

"မွန်း"

"ဒီသတ္တုရိုင်းတွေက မယုံနိုင်လောက်တဲ့ ရတနာတွေပဲ... အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေတောင် အသက်နဲ့ရင်းပြီး လာတူးကြတယ် ဆိုတော့လေ... နွားကြီး... ငါတို့တော့ သူဌေးကြီးတွေ ဖြစ်ပြီကွ"

"မွန်း..."

"နောက်တစ်ဆင့်က... ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖမ်းပြီး စကားနည်းနည်းလောက် မေးကြည့်ရမယ်... အင်ပါယာကြီး ဟုတ်လား... ပိုပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီပဲ"

"မွန်း..."

အမှောင်ထုထဲတွင် ပျော်ဝင်သွားသည့်အလား တိုးညှင်းသော အသံနှစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားလေတော့သည်။ လှေပျံကြီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ အရှိန်တင်လိုက်ပြီး အဆုံးအစမရှိသော ချောက်ကမ်းပါး၏ အမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။