အခန်း ၂၁၇

အခန်း (၂၁၇)

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အဝေးရှိ ရှုခင်းများကို ငေးမောကြည့်ရှုနေကြသည်။ ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော အလင်းကာကြီးသည် အလင်းရောင်များ အဆက်မပြတ် မှိတ်ချည်လင်းချည် ဖြစ်နေသည်။ ထိုအစီအရင်၏ ကြီးမားလှသော အတိုင်းအတာသည် သူတို့၏ ယေဘုယျ အသိဉာဏ်ကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်လေသည်။

သူတို့ ရောက်ရှိလာသော နေရာသည် ကောင်းကင် ချောက်ကမ်းပါးကြီး၏ အစွန်အဖျား နယ်စပ်သာ ဖြစ်သည်။ တာ့လီနိုင်ငံမှ ကျင့်ကြံသူများ အသုံးပြုနေသော စခန်းအသီးသီးရှိ ပို့ဆောင်ရေးအစီအရင် များ ရှိရာသို့ သူတို့ မသွားရောက်ခဲ့ကြပေ။

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးသည် ပြင်းထန်သော နှာမှုတ်သံကြီး ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မျက်စိရှေ့တွင် အဆက်မပြတ် တည်ရှိနေသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် ဒြပ်ငါးပါး အစီအရင်အလံများကို လှည့်ပတ်စေပြီး သက်တံရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ထုတ်လွှတ်ကာ မျက်စိရှေ့ရှိ အလွန်ကြီးမားသော အကာအကွယ် (မဟာအစီအရင်)နှင့် အဆက်အသွယ် ရယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ချန်ရွှင် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးစင်းလိုက်သည်။ ကောင်းကင် ချောက်ကမ်းပါးကြီး အထဲမှ တိုက်ခတ်လာသော ဝိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်း လေနီကြမ်းများသည် ဤချောက်ကမ်းပါးကြီးများ၏ စုပ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဤမဟာအစီအရင်၏ ပိတ်ဆို့ (ဖယ်ရှား) ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ယခင်က သူတို့ နေထိုင်ခဲ့သော ကျင့်ကြံခြင်းလောက (ချီယန်နိုင်ငံ ဘက်အခြမ်း) သည် အမြဲတမ်း ဤဝိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်း လေနီကြမ်း၏ တိုက်စားမှုကို ခံရပြီး အသီးအနှံ မဖြစ်ထွန်းသော သဲကန္တာရကြီး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤတာ့လီနိုင်ငံ ဘက်အခြမ်းသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်များစွာကတည်းက ဖြေရှင်းနည်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခ အားလုံးကို ချောက်ကမ်းပါး၏ အခြားတစ်ဖက် (ချီယန်နိုင်ငံ ဘက်) သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး အဆက်အသွယ်ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဟူသော အဆိုးရွားဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှင် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဘာမှ မပြောပေ။ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ မပြောင်းလဲသော စည်းမျဉ်းဖြစ်သည့် တာအိုမိတ်ဆွေ သေရင်သေပါစေ ငါတော့ အသေမခံဘူး (သူတစ်ပါးကို အနစ်နာခံခိုင်းပြီး မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ခြင်း)။ ထိုစကား၏ အသက်ဝင်လာမှုပင် ဖြစ်သည်။ အမှန်တရားသည် သူ ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို အမှောင်ကျပြီး ရှုပ်ထွေးနေပေလိမ့်မည်။

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီး၏ မျက်လုံးများ စူးရှသွားသည်။ ဤကောင်းကင်ဖုံး အစီအရင်ကြီးနှင့် အဆက်အသွယ် ရယူ (ဟက်ကင်လုပ်ရန်) အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးထဲတွင် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာထားသော အချက်အလက်များကို အလျင်အမြန် စတင် ရေးမှတ်နေလေသည်။ ချန်ရွှင်က ဘေးမှ ဝင်ကြည့်လိုက်ပြီး ရင်ထဲတွင် ထပ်မံ၍ တုန်လှုပ်သွားရပြန်သည်။

ဤ အလွန်ကြီးမားသော အစီအရင်ကြီး၏ အဓိက အုတ်မြစ်တွင် အလွန်ကြီးမားသော အရွယ်အစားရှိသည့် ဝိညာဉ်ကြေမွခြင်းကျောက်တုံးများကို အထင်အရှား မြှုပ်နှံထားသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့အပြင် ထိုအစီအရင် အုတ်မြစ်များသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ ထိုချောက်ကမ်းပါးကြီးကဲ့သို့ပင် မြေအောက် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် တပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"တာ့လီနိုင်ငံက လူတွေလည်း... တချို့ ကိစ္စတွေကို သတိထားမိနေလောက်ပြီ"

ဝိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်း လေနီကြမ်းကြောင့် တိုက်စားခံရခြင်းသည် ပြဿနာ၏ အပေါ်ယံမျှသာ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို တိုက်စားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အမြစ်ပါမကျန် စုပ်ယူသွားသော ထိုစွမ်းအား။ ထိုအရာ၏ အစစ်အမှန် တရားခံ။ ယခင်က ချီယန်နိုင်ငံ မြေအောက်တွင် သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းများက ထိုအရာကို သက်သေပြနေသည်။

သော့ချက် အားလုံးသည် ထိုမြေအောက် အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၌ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီးများကို ဆီးလ်ခတ်ထားသော ခရမ်းနီရောင်ကျောက်တုံးတွင် ရှိနေသည်။ ထိုအရာသည် ဝိညာဉ် ကြေမွခြင်း ကျောက်တုံး နှင့် မတူညီသော၊ အခြား အတိုင်းအတာတစ်ခုမှ ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။ တာ့လီနိုင်ငံ၏ ကောင်းကင်ဖုံး အစီအရင်သည် ဝိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်း လေနီကြမ်းကို တားဆီးရန် သီးသန့် အကာအကွယ် တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူများ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သွားလာမှု (ဝင်ရောက်မှု) ကို တားဆီးထားခြင်း မရှိပေ။ ထိုအချက်ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

ဟွမ်ရှောက်တို့၏ ပြောစကားအရ အနီးဆုံး ပြည်နယ်မှ ဤနေရာအထိ ပို့ဆောင်ရေးအစီအရင်ဖြင့် လာမည် ဆိုလျှင်ပင် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာခန့် ကုန်ကျသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့အပြင် တစ်ကြိမ် လွှဲပြောင်းရာတွင် လူဆယ်ဦးသာ ပါဝင်နိုင်ပြီး အားလုံး စုပေါင်း၍ ခွဲတမ်းကျ ပေးကာ အတူတူ လာရောက်လေ့ ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။

ထိုကဲ့သို့ ဈေးတင်ရောင်းသော အဖိုးအခများကို ပေးချင်စိတ် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။ သူတို့တွင် အဆုံးအစမရှိသော သက်တမ်း (အချိန်) များ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့အပြင်... လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ရှုခင်းများကို အေးအေးဆေးဆေး ခံစားရင်း လမ်းလျှောက်ချင်သေးသည်။

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးက အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသကဲ့သို့ တိုးညှင်းစွာ အော်မြည်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်သည်။ တာ့လီနိုင်ငံ၏ အစီအရင် နည်းပညာ အဆင့်အတန်းသည် ပုံမှန်ထက် များစွာ မြင့်မားလွန်းသဖြင့် ယခု သူ၏ အနေအထားဖြင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟားဟားဟား... နွားကြီး... ငါတို့က ဒီကို အခုမှ ရောက်ခါစပဲ ရှိသေးတာ။ မလောနဲ့... ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာသွားလို့ ရပါတယ်"

ချန်ရွှင်က ဂရုမစိုက်ဘဲ နွားနက်ကြီး၏ ကျောကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပုတ်လိုက်သည်။

"အလွန် ဝေးကွာတဲ့ နေရာကို ပို့ဆောင်နိုင်တဲ့ ပို့ဆောင်ရေးအစီအရင်ကို မင်း မြင်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ နွားကြီး ဆရာကြီးကများ အဲဒါကို စိတ်မဝင်စားဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်"

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ယခင်က နေထိုင်ခဲ့သော ချီယန်နိုင်ငံတွင် ထိုကဲ့သို့သော ပို့ဆောင်ရေးအစီအရင်မျိုး မရှိပေ။ နည်းပညာများ ပျောက်ကွယ်သွားရုံသာမက ကုန်ကြမ်းဖြစ်သော ကျောက်တုံးများ ကိုယ်တိုင်က ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ချီယန်နိုင်ငံတွင် ရှိသည်မှာ အနီးအနားသို့ ကုန်ပစ္စည်း အနည်းငယ်ကိုသာ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်သော သေးငယ်သည့် အစီအရင် အသေးစားများသာ ဖြစ်သည်။ ပို့ဆောင်ရေးအစီအရင် ဟူသော နည်းပညာစနစ်၏ နက်ရှိုင်းမှုတွင် နွားနက်ကြီးသည်လည်း "ရေတွင်းထဲက ဖား" သာလျှင် ဖြစ်နေသေးသည်။

နွားနက်ကြီးသည် ပါးစပ် အဟောင်းသားဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ချန်ရွှင်ကို ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လိုက်သည်။ တာ့လီနိုင်ငံတွင် သင်ယူချင်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေပြီ။

"နွားကြီး..." ချန်ရွှင်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ကလေးဆိုး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးဖြီးဖြီး မျက်နှာထား လုပ်လိုက်သည်။

"မွန်း..."

"တာ့လီနိုင်ငံမှာလေ... ပင်လယ်ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်နော်..."

ချန်ရွှင်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေပြီး ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာများ နီရဲလာသည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ နှစ်ရှည်လများ အိပ်မက်တွေထဲက တစ်ခုပဲ။ ပင်လယ်ပြင်ကို ထွက်ပြီး ငါးကြီးတွေ မျှားမယ်"

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးလည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ရှည်လျား ကြီးမားသော နှာမှုတ်သံကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ပြုလုပ် လိုက်လေသည်။

"နွားကြီး... ဒါကမှ ငါတို့ရဲ့ အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းပဲဟေ့"

"မွန်း..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြပြီး ချန်ရွှင်က နွားနက်ကြီး၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ နွားနက်ကြီးကလည်း မျက်လုံးကြီးများ ပြူးကျယ်လျက် အလွန် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေကြသည်။ နွားနက်ကြီးတွင်လည်း မဖြစ်မနေ လုပ်ချင်သော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ သန့်ရှင်းသော မြေမြတ်သို့ သွားရောက်ပြီး ကုသိုလ်ကံဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း စနစ် အကြောင်း အသေးစိတ် စုံစမ်းရမည် ဖြစ်သည်။

"နွားကြီး... သွားစို့။ နေရာအနှံ့ အကုန် လျှောက်ကြည့်ကြမယ်"

"မွန်း..."

ချောက်ကမ်းပါးကြီးပေါ်တွင် ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွက်လုမတတ် ရယ်မောသံကြီး နှစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို နင်းလျက် ကောင်းကင်အဆုံးသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ဝှစ်...

လှေပျံကြီးကိုလည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ လောလောဆယ်တွင် လူမြင်ကွင်းသို့ ထုတ်ပြစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ တစ်ချိန်ချိန် ဘေးကင်းသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိမှသာ သားအငယ်ဆုံး (ကြိုးကြာလေး) ကို အပြင်လောကသို့ ထုတ်ပြရန် စိတ်ကူးထားသည်။

ခုနစ်ရက် ကြာပြီးနောက်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အဆုံးအစမရှိ ဆက်စပ်နေသော ချောက်ကမ်းပါး နယ်မြေကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဤ ကောင်းကင်ဖုံး မဟာအစီအရင် သည် အလွှာသုံးလွှာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး သူတို့ အစောပိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အလင်းကာကြီးမှာ ပထမအလွှာသာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ ယခုအခါ ဝိညာဉ်ပျက်သုဉ်းခြင်း လေနီကြမ်း၏ အရိပ်အယောင်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မခံစားရတော့ပေ။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကောင်းကင် ရှုခင်းများ ပြောင်းလဲလာသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ မှုန်ဝါးပြီး လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော တိမ်ဖုံးနေသည့် ကောင်းကင် မဟုတ်တော့ပေ။ ကမ္ဘာလောကကို ဖုံးအုပ်ထားသော ဖုန်မှုန့် မုန်တိုင်းကြီးများလည်း မရှိတော့ပေ။ သူတို့သည် အသစ်တဖန် ပြန်လည် မွေးဖွားလာသော အခြား ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ ခြေချလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ကောင်းကင်သည် မျက်စိတစ်ဆုံး ပြာလဲ့ကာ ကြည်လင်နေသည်။ ဖုန်မှုန့် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။ အညစ်အကြေး အားလုံးကို သန့်စင်ထားပြီး အမြင့်ဆုံး အဆင့်အထိ သွေးထားသော ကျောက်မျက်ရတနာ တစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မြတ် လှပစွာ တောက်ပနေသည်။ ကောင်းကင်သည် ပြာလဲ့သော ပန်းချီကားချပ် တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ထိုနေရာတွင် ဖြန့်ကျက်နေသော တိမ်ဖြူဖြူများသည် နေရောင်ခြည်တွင် အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ လေထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်မျောနေကြသည်။

သူတို့သည် ချောက်ကမ်းပါးကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ဟိုဘက်ကမ်း တွင် ရပ်လျက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အနှံ့ ပြည့်နှက်နေသော အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ခံစားရင်း... မျက်စိရှေ့တွင် ဖြန့်ကျက်နေသော မြင်ကွင်းကြောင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ မှင်သက်စွာ ရပ်တန့်နေမိကြသည်။

အဆုံးအစမရှိသော ကောင်းကင်ပြာအောက်တွင်။ မျက်စိတစ်ဆုံး ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်ကြီး သည် အဆုံးအစမရှိ ညီညာ ပြန့်ပြူးစွာ ဖြန့်ကျက် တည်ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသော အစိမ်းရင့်ရောင် ကျောက်စိမ်းပြားကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ကြီးမားကျယ်ပြန့်ပြီး ကြည့်ရှုသူ၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် ဝါးမြိုသွားနိုင်လောက်အောင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည်။ တောင်တန်းများ၊ တောင်ကုန်းများ မရှိပေ။ အဆုံးအစမရှိသော စိမ်းလန်းသည့် သမုဒ္ဒရာကြီးသာ ဖြစ်သည်။ လေမတိုက်သော နေ့တစ်နေ့တွင် လှိုင်း တစ်လုံးမျှ မရှိသော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည့် သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ ထာဝရ စိမ်းလန်းနေသော မြေပြင်သည် ကောင်းကင် အဆုံးထိ ဆန့်တန်းနေသည်။

ဤသည်မှာ... ဤသည်မှာ... အစစ်အမှန် ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။ တာ့လီနိုင်ငံ၏ အရှေ့တန်း နယ်စပ် ဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်သားရဲများ အသက်ရှင် နေထိုင်ကြသည့် အကြွင်းမဲ့ ပရဒိသုဘုံကြီး ဖြစ်သည်။

"တကယ်ကြီးလားဟ..."

"မွန်း..."

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် ပါးစပ် အဟောင်းသားဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မြေကြီးရနံ့၊ ပန်းရနံ့၊ ထို့အပြင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ၏ ရနံ့များသည် လတ်ဆတ်သော လေပြေလေးနှင့်အတူ သူတို့၏ နှာခေါင်းဝသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် နှုတ်ဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်မှုနှင့် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ငါတို့ အစိမ်းရောင်ကို မမြင်ရတာ နှစ်ပေါင်း ဘယ်နှရာတောင် ကြာသွားပြီလဲ။ ယခင်ဘဝက အမှတ်တရများကဲ့သို့ ဝေးကွာလွန်းသော ခံစားချက်။ ကောင်းကင် လွင်ပြင်ကြီး ၏ အစစ်အမှန် ပုံစံသည် ဤမျှလောက် လှပသော ရှုခင်းကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။ ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရူးအမူး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူသည် နွားနက်ကြီး၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နွားကြီး... ထွက်ကြစို့ဟေ့... ယားဟူး..."

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီးကလည်း ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် စတင် ပြေးလွှားတော့သည်။

ခြေရင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော တောပန်းလေးများ ပွင့်လန်းနေကြသည်။ သူတို့၏ အရှိန်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေပြင်းများသည် ကျယ်ပြောလှသော စိမ်းလန်းသည့် မြက်ခင်းပြင် သမုဒ္ဒရာကြီးတွင် လှိုင်းဂယက်များ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ချန်ရွှင်သည် တဟားဟား ရယ်မောရင်း နွားနက်ကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် မှောက်လျက် နောက်သို့ ဆုတ်သွားသော ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုနေသည်။ ရံဖန်ရံခါ အဝေးရှိ ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနိုင်သော ဝိညာဉ်သားရဲကြီးများ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။

နွားနက်ကြီးသည် အရူးလေး တစ်ယောက်လို ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ အဆုံးအစမရှိသော လွင်ပြင်ကြီးထဲတွင် အသိလွတ်စွာ ပြေးလွှားနေပြီး ပြေးရင်းဖြင့် ခြေရင်းမှ မြက်ပင်များကို နုတ်ယူကာ အားရပါးရ ဝါးစားနေလေသည်။ ချန်ရွှင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လက်တစ်ဖက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းငါးချောင်းကြားတွင် ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအင်များကို လှည့်ပတ်စေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အာရုံခံလိုက်သည်။ အလွန်အမင်း ကြီးမားလှပြီး အဆုံးအစမရှိသော စွမ်းအင် ရေစီးကြောင်းကြီး။ ယခင်က သူတို့ နေထိုင်ခဲ့သော ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိပ်သည်းဆနှင့် ယှဉ်လျှင် အတိုင်းအတာချင်း ကွာခြားလွန်းလှသည်။ သူသည် အံ့ဩချီးကျူးစွာဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

ဤ ကောင်းကင် လွင်ပြင်ကြီး ၏ အစွန်းလေးကို ထိတွေ့လိုက်ရုံဖြင့် ဤ တာ့လီနိုင်ငံ ဟူသော နိုင်ငံသည် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် အင်အားကြီးမားပြီး မည်မျှ များပြားသော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သေချာပေါက် သိရှိနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ဟွမ်ရှောက်၏ ပြောစကားအရ မူလဝိဉာဉ် အဆင့် နောက်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက ဤတာ့လီနိုင်ငံတွင်ပင် တစ်ခွင်တစ်ပြင်လုံး နာမည်ကျော်ကြားသော အကြွင်းမဲ့ အစွမ်းထက်သူ အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်ဟု ဆိုသည်။ မည်မျှပင် အင်အားကြီး နိုင်ငံဖြစ်ပါစေ လမ်းပေါ်လျှောက်သွားလျှင် မူလဝိဉာဉ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဟိုဒီ သွားလာနေသည့် အခြေအနေမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် မူလဝိဉာဉ် အဆင့်၏ အထက်ရှိ အဆင့် (နတ်ဘုရားအသွင်ပြောင်းအဆင့်) နှင့် ပတ်သက်၍မူ ဟွမ်ရှောက်လည်း ကောင်းကောင်း မသိပေ။ သူတို့လည်း ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်လက် မမေးမြန်းခဲ့ကြသော်လည်း ဤတာ့လီနိုင်ငံတွင် သေချာပေါက် ရှိနေမည် ဟု ယုံကြည်ထားကြသည်။

ပြည်နယ်ပေါင်း သုံးရာ့ခြောက်ဆယ်။ မည်မျှများပြားသော အလွန့်အလွန် စွမ်းအားကြီးမားသောစီနီယာများ ပုန်းအောင်းနေမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ အပြင်ပန်းတွင် ကြီးမားလှသော အင်အားစုများပင် စုစုပေါင်း ပြည်နယ် တစ်ရာခန့်ကိုသာ အုပ်ချုပ်ထားနိုင်သေးသည်။ ကျန်ရှိနေသော ပြည်နယ်များတွင် ကြီးငယ်မရွေး ဂိုဏ်းများနှင့် အင်အားစုများ အပြိုင်အဆိုင် ကြီးစိုးနေကြပြီး မည်သည့် နေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ဂိုဏ်းများ ရှိနေမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ချန်ရွှင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများတွင် ပေါ့ပါးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ စိုးရိမ်ပူပန်စရာ မလိုပေ။ ငါရော နွားကြီးပါ ဘယ်သူနဲ့မှ ရင်းမြစ်တွေ လုယူဖို့၊ ဒါမှမဟုတ် အင်အားစုတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ တာအိုမိတ်ဆွေ သေရင်သေပါစေ ငါတော့ အသေမခံဘူး ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ငါတို့ ဘဝကို ငါတို့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းကြရုံပဲ။ သူများကို သွားပြီး ရန်မစရင် အသက်အန္တရာယ် ခြိမ်းခြောက်ခံရစရာ အကြောင်းလည်း မရှိဘူး။

"မွန်း..."

ရုတ်တရက် နွားနက်ကြီးသည် အရှိန်ကို အလျင်အမြန် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အဝေးသို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်... အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲတွေပါလား"

ချန်ရွှင် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ အဝေးရှိ မြက်ခင်းပြင်တွင် ဝိညာဉ်သားရဲ နှစ်ကောင်သည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ သက်တံရောင် အလင်းတန်းများ လွင့်ပျံနေပြီး ရွှံ့များနှင့် မြက်ပင်များသည် ကောင်းကင်သို့ မြောက်တက်နေကြသည်။

"နွားကြီး... ကြည့်ရတာ ဝိညာဉ်သားရဲ အချင်းချင်း အစာရှာတဲ့ တိုက်ပွဲ (နယ်မြေလုပွဲ) ဖြစ်ပုံရတယ်။ တကယ့် ရန်သူတွေပဲ... ဟားဟား"

"မွန်း..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် ပွဲကြည့်ပရိသတ် ပုံစံ ဖမ်းလိုက်ပြီး ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ဘဲ အဝေးမှနေ၍ ထိုတိုက်ပွဲကို စတင် ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ဂါး...

ရှူး...

ဝိညာဉ်သားရဲ နှစ်ကောင်၏ အာရုံခံစားမှုသည် အလွန် စူးရှထက်မြက်လှသည်။ အဝေးတစ်နေရာတွင် လူသား နှစ်ဦး က ပုန်းအောင်းနေခြင်း မရှိဘဲ သူတို့၏ တိုက်ပွဲကို ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ရဲဝံ့စွာ ကြည့်ရှုနေသည်ကို ရိပ်မိသွားကြသည်။ ငါတို့ တိုက်နေတုန်း အလစ်ဝင်နှိုက်ဖို့ ကြံနေတာလား။

ထိုအကောင်နှစ်ကောင်သည် ချက်ချင်း အကွာအဝေးကို ခွာလိုက်ကြပြီး အချင်းချင်း ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ပါဝင်သည့် အကြည့်များကို ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ မာနကို အရင်းတည်ပြီး "ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ထားလိုက်မယ်။ နောက်မှ အဆုံးအဖြတ် ယူကြတာပေါ့" ဟူသော စိန်ခေါ်စကားများကို အသီးသီး အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်သို့ အစွမ်းကုန် အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေး သွားကြလေတော့သည်။

နွားနက်ကြီးသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး တမွန်းမွန်း အော်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒီက ဝိညာဉ်သားရဲတွေက တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။ နန်တူတောင်က ဦးနှောက်မရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေနဲ့ ကွာခြားလှသည်။ ချန်ရွှင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်တွင် ယှက်ထားလိုက်ပြီး ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"သွားစို့... နွားကြီး။ တကယ်လို့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ တိုက်ခိုက်နေတာ တွေ့ရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြည့်ရအောင်"

"မွန်း..."

နွားနက်ကြီး ပြုံးလိုက်သည်။ အစ်ကိုကြီး ပြောတာ မှန်သည်။ ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းတယ် ဆိုတာ ဒီလို သူများတွေရဲ့ ပြဿနာတွေကို ဘေးကနေ ကြည့်နေရတာကို ခေါ်တာပဲ။ ထို့နောက် လဝက်ခန့် အကြာတွင် နွားနက်ကြီးသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မသုံးစွဲဘဲ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားသက်သက်ဖြင့်သာ လွင်ပြင်ကြီးထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။ စုပုံနေသော ဖိအားများ အားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ ချန်ရွှင်သည်လည်း ရံဖန်ရံခါ ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ မြက်ခင်းပြင်ထဲတွင် အတူတူ အရူးအမူး ပြေးလွှားနေသည်။ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသွားပြီး လွတ်လပ်မှုကို ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးဖြင့် အပြည့်အဝ ခံစားနေသည်။

သူတို့သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကောင်းကင် လွင်ပြင်ကြီး ၏ အတွင်းပိုင်းဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ရံဖန်ရံခါ ရွှေအမြုတေအဆင့် ရှိသော အစွမ်းထက် ဝိညာဉ်သားရဲများ သွားလာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့မြင်လာရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေါက်ရောက်နေသော ဝိညာဉ်ဆေးပင် အရေအတွက်မှာလည်း အတော်လေး များပြားလာသည်။

သို့သော် ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ခူးယူရန် မကြိုးစားကြသလို ဝိညာဉ်သားရဲများကို အမဲလိုက်ရန်လည်း မကြိုးစားခဲ့ကြပေ။ ယခု သူတို့အတွက် ထိုအရာများသည် မလိုအပ်တော့ပေ။ ဤ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပပြီး ပြီးပြည့်စုံသော ပန်းချီကားချပ်ကြီး တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ကမ္ဘာလောကကြီးကို မိမိတို့၏ လောဘဖြင့် ညစ်ညမ်းစေကာ မဖျက်ဆီးလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။