အခန်း ၂၁၉

အခန်း (၂၁၉)

"မင်း... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

"စီနီယာ နှစ်ယောက်လုံး... ပြင်းထန်လှတဲ့ ဝိညာဉ်ဖိအားကြီးပါပဲ... ကျွန်တော် အရှုံးပေးပါပြီဗျာ..."

မီးခြင်္သေ့နီသည် တဆတ်ဆတ် တုန်ရီလျက် ပြောလိုက်ပြီး မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်တုများကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။

"စီနီယာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ အခွင့်အရေးလေး ပေးပါဗျာ... အသက်လေးတော့ ချမ်းသာ..."

သူ၏ ရှည်လျားသော အမြီးသည် ပေါင်ကြားထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ညှပ်ထားလျက် ရှိသည်။ ကြောက်လန့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသော ရည်မှန်းချက်များ အားလုံး အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤလူတစ်ယောက်နှင့် နွားတစ်ကောင်သည် မည်သည့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တွင် ရှိနေမှန်းပင် သူ ခန့်မှန်း၍ မရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မွန်း..." နွားကြီးသည် ရိုးသားသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး ခွာကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ကဲ... ဟန်ဆောင်တာ ရပ်လိုက်တော့"

"မွန်း..."

နွားကြီးသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ချန်ရွှင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကောင် ဟန်ဆောင်နေတာလား။ ငါကတော့ ယုံကြည်သွားပြီး အစွမ်းကုန် သုံးပြီး အနိုင်ယူလိုက်တာလို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာ။

"စီ... စီနီယာ..."

မီးခြင်္သေ့နီသည် ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နှပ်ရည်များ၊ မျက်ရည်များ ယိုစီးကျကာ ဒူးထောက် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ချမ်းသာပေးပါဗျာ"

"ဒါနဲ့... ငါတို့က မင်း အသက်ကို နုတ်ယူမယ်လို့ ဘယ်တုန်းက ပြောဖူးလို့လဲ"

"မွန်း..."

"ဟင်..."

မီးခြင်္သေ့နီ၏ နှလုံးသားသည် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး မျက်လုံးများ ထပ်မံ၍ ဟိုဟိုသည်သည် ရွေ့လျားသွားပြန်သည်။

ကောင်းကင် လွင်ပြင်ကြီး တွင် အစဉ်အဆက် ပြောစမှတ်ပြုကြသည်မှာ လူသား ကျင့်ကြံသူများသည် အလွန် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သဖြင့် မယုံကြည်သင့်ဟု ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် ငါ့ကို စီးတော်ယာဉ်အဖြစ် အသုံးပြုဖို့ ကြံရွယ်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါမှမဟုတ် မျိုးပွားစေပြီး သားသမီးတွေ မွေးခိုင်းမယ်... အဲဒီနောက် သွေးနဲ့ အရိုးတွေကို ထုတ်ယူပြီး ဆေး ဖော်စပ်တဲ့ ကုန်ကြမ်းအဖြစ် အသုံးပြုဖို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သေချာပေါက် အဆုံးသတ်ကတော့ ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။

ကောင်းကင် လွင်ပြင်ကြီး တွင် နေထိုင်သော ဝိညာဉ်သားရဲ မျိုးစိတ် အများအပြားသည် လူသားများ၏ လက်ချက်ဖြင့် မျိုးသုဉ်းပျောက်ကွယ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ထိုမြင်ကွင်းများကို ကြောက်ခမန်းလိလိ မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ရင်ထဲအသည်းထဲမှ လူသားများကို ယုံကြည်မှု မရှိပေ။

"ငါတို့က ဒီကို ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ မင်းကို ရွှေအမြုတေအဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲတွေ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ပါ... စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလို့လေ"

ချန်ရွှင်သည် ထိုသို့ပြောကာ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။

"မင်းက တကယ် ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးလဲ... မူလဝိညာဉ် အဆင့်ကို ရောက်နေတဲ့သူက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကို ကြောက်နေစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ"

"မွန်း... မွန်း..." နွားကြီးလည်း လိုက်လံ ရယ်မောလိုက်ပြီး ချန်ရွှင်၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"စီနီယာ... တကယ်တော့ ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့..."

"ဒါကြောင့်ပြောတာပေါ့... မင်းနဲ့ စကားလာပြောရုံ သက်သက်ပါလို့... ဒါပါပဲ"

"မွန်း"

ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရာခိုင်နှုန်းပြည့် ရိုးသားဖြူစင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် အချိန်ဖြုန်းကာ စကားလာပြောရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး အခြား ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

"အဲဒါက..."

မီးခြင်္သေ့နီသည် အနေရခက်စွာဖြင့် ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီ ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီး ထဲမှာ ရှိတဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကြီးမားတဲ့ အုပ်စုကြီးတွေ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်လို့ပါ... ကျွန်တော်လို အထီးကျန် ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်ကတော့ အလွယ်တကူ သွားမထိရဲပါဘူးဗျာ"

"မီးခြင်္သေ့နီ မျိုးစိတ်က အားနည်းတဲ့ မျိုးစိတ် မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒါကိုတောင် ကြောက်နေရတာလား"

"စီနီယာ... ကျွန်တော်က မွေးလာကတည်းက အမြဲတမ်း တစ်ကောင်တည်း လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ရတာပါ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျိုးစိတ်ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အကြာကြီးကတည်းက မျိုးသုဉ်း သွားခဲ့ပါပြီ"

မီးခြင်္သေ့နီသည် အားယူပြုံးလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ဂရုမစိုက်ဟန် ဖြစ်ပေါ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"တခြား အုပ်စုတွေထဲ ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုးစားရင်တောင် အများအားဖြင့်ကတော့ မောင်းထုတ်ခံရတာချည်းပါပဲ"

သူ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးသည် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားပြီး မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုဖြင့် ထိုနှစ်ဦးထံမှ အနည်းငယ် ခွာလိုက်မိသည်။

ထို သေးငယ်ပြီး အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်သွားသော လှုပ်ရှားမှုလေးကို ချန်ရွှင် သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းက အခုဆိုရင် 'မူလဝိညာဉ် အဆင့်က ဘိုးဘေး' တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲ... ကြိုဆိုမယ့် အုပ်စု မရှိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်"

"မွန်း... မွန်း..."

"အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ 'အစွမ်းအစ' ကိုပဲ လိုချင်ကြတာပါ... ကျွန်တော်ကတော့ ဘယ်အုပ်စုအပေါ်မှာမှ သံယောဇဉ် မရှိတော့ပါဘူးဗျာ"

မီးခြင်္သေ့နီသည် မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ကောင်တည်းလည်း ကောင်းကောင်းကြီး အသက်ရှင်နိုင်ပါတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော်က လူသားတွေနဲ့ နွားတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ အန္တရာယ် မပေးခဲ့ဖူးပါဘူး..."

သူ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တဟဲဟဲနှင့် နှစ်ချက်ခန့် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအောက်ခြေတွင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ခေါင်းမာသော ဆန္ဒတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်။

ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်သားရဲ အများအပြား၏ လှောင်ပြောင် သရော်ခြင်းများကို ခံခဲ့ရသည်။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဂရုစိုက်စရာ မလိုပါဘူး။

"နားလည်ပါပြီ... အသက်ကို နုတ်ယူမယ်လို့ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး"

"ဟဲဟဲ... စီနီယာက သဘောထား ကြီးမြတ်လှပါတယ်"

မီးခြင်္သေ့နီသည် ဖားယားသော အပြုံးသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

"စီနီယာတို့က ဒီ ကောင်းကင် လွင်ပြင်ကြီး မှာ ရတနာ တစ်ခုခု လာရှာတာလား... ကျွန်တော်က ဒီတစ်ဝိုက်က မြေမျက်နှာသွင်ပြင်တွေကို အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ပါတယ်ဗျ"

သူသည် ချန်ရွှင်၏ အမူအရာကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်ရင်း ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကိုတော့ ပြဿနာထဲ ဆွဲမသွင်းပါနဲ့ သူကတော့ သေတဲ့အထိ အေးအေးချမ်းချမ်းပဲ နေချင်တာပါ ဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီလို အကျိုးစီးပွားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး"

ချန်ရွှင်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ဤခြင်္သေ့လေးသည် လွန်လွန်းမက သတိကြီးလွန်းနေသည်။

"မင်း... အခုချိန်ထိ ဘယ်သူနဲ့မှ စကားစမြည် မပြောဖူးဘူးလား"

"မွန်း..." နွားကြီးလည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။ ဤမျှလောက် စကားပြော အချိတ်အဆက် မမိသော မူလဝိညာဉ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှင့် ဆုံတွေ့ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

မီးခြင်္သေ့နီသည် မေးခွန်းကြောင့် ဆွံ့အသွားသည်။ ဦးနှောက်က အလုပ်လုပ်၍ မမီတော့ပေ။

ဤကမ္ဘာမြေတွင် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်မျှ မရှိဘဲ စကားစမြည် လာပြောမည့် ကျင့်ကြံသူဆိုသည်မှာ မရှိနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် မူလဝိညာဉ် အဆင့် ရှိသော ကျင့်ကြံသူကြီး တစ်ဦးဆိုလျှင် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးတို့သည် မီးလုံးတစ်လုံးကို ထွန်းညှိလိုက်ရာ မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်း တစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားသည်။ မီးခြင်္သေ့နီသည် လန့်ဖျပ်ပြီး ထပ်မံ တုန်ရီသွားပြန်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှစ၍ ဖြည်းညှင်းစွာ စကားစမြည် ပြောဆိုကြရာ ထိုနေရာ၏ လေထုသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အမှန်တကယ် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သော အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးတို့သည် စကားများကို နားထောင်လေလေ သဘောပေါက်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ အော်... ဒီလောက် သနားစရာကောင်းတဲ့ အတိတ် ရှိခဲ့မှတော့ ဒီလောက် သတ္တိကြောင်နေတာလည်း မဆန်းပါဘူးလေ။

မီးခြင်္သေ့နီသည် အနည်းငယ် စိတ်အားငယ်သွားသည်။ မျက်စိရှေ့တွင် တစ်ဆွေလုံး တစ်မျိုးလုံး အသတ်ခံခဲ့ရသော မှတ်ဉာဏ်များသည် မူလဝိညာဉ် အဆင့်သို့ တက်စဉ် "စိတ်နှလုံး စမ်းသပ်ခြင်း ဘေးဒဏ်" ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသဖြင့် ဝိညာဉ်ထဲတွင် ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်ကျန်ရစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ဒဏ်ရာများကို "လက်စားချေလိုစိတ်" အဖြစ် ပြောင်းလဲတတ်ကြသော်လည်း သူ၏ အခြေအနေတွင်မူ ၎င်းကို "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်ရှင်အောင် နေရမယ်" ဟူသော ယုံကြည်ချက် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်။

"အမှန်တိုင်း ဝန်ခံရရင်... ငါနဲ့ နွားကြီးလည်း အရင်တုန်းက တောင်ပေါ်ရွာလေး တစ်ရွာမှာ နေတုန်းက ငတ်သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်... စားစရာတွေကို အလုခံရတာပေါ့ကွာ... ဟားဟားဟား..."

"မွန်း... မွန်း..."

"ဗျာ... စီနီယာတို့မှာလည်း အဲဒီလို အခက်အခဲတွေ ရှိခဲ့တာလား"

"ဒါပေါ့... ပြန်သွားပြီး ရန်တွေ့ဖို့ လုပ်တော့ ပြောင်းပြန် အသေအလဲ အရိုက်ခံရတာ... နွားကြီးရဲ့ ဦးချိုဆိုရင် တစ်ဖက်တောင် အချိုးခံလိုက်ရတယ်လေ... နေ့တိုင်း တောမြက်ပင်တွေပဲ စားနေရပြီး မြက်စိမ်းလေးတောင် ဝအောင် မစားခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေ ရှိခဲ့တယ်ကွ"

"မွန်း... မွန်း..."

နွားကြီးသည် နှာမှုတ်သံ ပြင်းပြင်း ပြုလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသ မီးလျှံများ တောက်လောင်လာသည်။ ထိုအချိန်က အရှက်ရမှုများကို ပြန်တွေးမိသည်နှင့် ဒေါသထွက်လာသည်။

မီးခြင်္သေ့နီသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ ပိုမို တောက်ပလာသည်။ ကို ကိုယ်ချင်းစာသွားသည်။ ဒီ စီနီယာ နှစ်ယောက်ကလည်း အရင်တုန်းက ငါနဲ့ ဆင်တူတဲ့ အောက်ခြေဘဝက အဖြစ်ဆိုးမျိုးတွေ ကြုံခဲ့ရတာပဲ။

"မင်းက... ဒီ ကောင်းကင်လွင်ပြင်ကြီး ထဲမှာပဲ တစ်ချိန်လုံး ပုန်းနေခဲ့တာလား"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာ... အပြင်လောကကြီးက လွန်လွန်းမက အန္တရာယ်များလွန်းပါတယ်... မူလဝိညာဉ် အဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်တာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ... ဒီထက်ပိုပြီး မျှော်မှန်းချက် မရှိတော့ပါဘူး"

မီးခြင်္သေ့နီသည် ပြောရင်းဖြင့် ခေါင်းကို ပုလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ဒီကနေ အပြင်ကို ထွက်သွားတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့... ပြန်လာတဲ့ကောင် တစ်ကောင်မှ မရှိပါဘူး... ကောလာဟလတွေ အရဆိုရင် အကုန်လုံးက လူသားတွေရဲ့ စီးတော်ယာဉ် အဖြစ် အလုပ်ခံရတယ်တဲ့..."

"ရှေ့ဆက်မယ့် ဘဝကို ဘယ်လို လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ" ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးနက်သော အတွေးများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"သေချာတာပေါ့... သက်တမ်းစေ့ နေပြီး သေဖို့ပါပဲ"

မီးခြင်္သေ့နီ၏ အသံနေအသံထားမှာ မြင့်တက်သွားသည်။ ဤအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ချက်ချင်း တက်ကြွလာသည်။

"စီနီယာ... သက်တမ်းစေ့ နေသွားနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲ ဆိုတာ လောကကြီးမှာ ဘယ်လောက်တောင် ရှိမယ်လို့ ထင်လို့လဲ"

သူသည် ထိုအချိန်မှစ၍ သူ၏ အရှိန်အဟုန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ မူလအစမှ စတင်ကာ အုပ်စုများ ပျက်သုဉ်းခြင်း၊ ဤကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အန္တရာယ်များအကြောင်းကို ဆည်ကျိုးသကဲ့သို့ မနားတမ်း ပြောဆိုလေတော့သည်။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးတို့သည် ဗိုက်နှိပ်ကာ အားရပါးရ ရယ်မောကြပြီး သူ၏ စကားများကို အလွန် စိတ်ရှည်လက်ရှည် နားထောင်ပေးခဲ့ကြသည်။ အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

သူ စကားပြော ရပ်တန့်သွားသည်မှာ တစ်နာရီခန့်ပင် ကြာမြင့်သွားခဲ့လေပြီ။

မိမိတစ်ယောက်တည်း ဤမျှ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စကားပြောခဲ့ရသည်မှာ သူ့အတွက် အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စကားများကို နားထောင်ပေးမည့် ဝိညာဉ်သားရဲ ဆိုသည်မှာ ယခင်က တစ်ကောင်မှ မရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"စီ... စီနီယာ... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် စကားပြောတာ နည်းနည်း များသွားတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့ဗျာ"

မီးခြင်္သေ့နီသည် အလျင်အမြန် တောင်းပန်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အလွန် နောင်တရသွားသည်။ (အပျော်လွန်သွားတာပဲ... အပိုစကားတွေ အများကြီး ပြောမိလို့ စီနီယာ နှစ်ယောက်ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ)

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ငါတို့က နားထောင်ရတာကို သဘောကျပါတယ်"

ချန်ရွှင်သည် တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး အမူအရာမှာ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်နေသည်။

"ငါတို့က အလျင်စလို လုပ်စရာ ကိစ္စ ဘာမှ မရှိပါဘူးကွာ"

"မွန်း..." နွားကြီးလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ငါလည်း နားထောင်ရတာ သဘောကျတယ်။

မီးခြင်္သေ့နီသည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး အံ့သြသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

ဤစီနီယာ နှစ်ဦးသည် မာနထောင်လွှားနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အစမှ အဆုံးထိ "သေချာ အလေးအနက် နားထောင်ပေးနေခဲ့ခြင်း" ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ခံစားမှုမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ မည်သည့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တွင် ရှိနေသည်ကို ခန့်မှန်း၍ မရသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သာမန် လူစားမျိုး မဟုတ်သည်ကတော့ သေချာလှသည်။

"ခြင်္သေ့လေး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ စီနီယာ"

"အပြင်လောကကြီးကို... သွားမကြည့်ချင်ဘူးလား"

"စီနီယာ... အပြင်လောကကြီး ဆိုတာ ဒီ ကောင်းကင် လွင်ပြင်ကြီး နဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ငရဲပါပဲဗျာ... ဘယ်နေရာသွားသွား ထောင်ချောက်တွေချည်းပဲ... ခြေတစ်လှမ်း မှားတာနဲ့ ချက်ချင်း သေဖို့ပဲ"

မီးခြင်္သေ့နီသည် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါရမ်းလိုက်သည်။

"တာလီ တိုင်းပြည်မှာက အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ရှိတယ်... ကျွန်တော်လို အကောင်မျိုးဆိုရင် သူတို့ အမြင်မှာ 'လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အထူး အားဖြည့်ဆေး' မျိုးပါပဲ"

"ငါကတော့ အဲဒီလို မထင်ပါဘူးကွာ... ခြင်္သေ့လေး... မင်းက တစ်ကောင်တည်း လှည့်လည်သွားလာနေရတဲ့ ဘဝမျိုးကို အချိန်အကြာကြီး ဖြတ်သန်းခဲ့ရလွန်းလို့ပါ"

ချန်ရွှင်သည် အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ထောက်ကာ မြေကြီးပေါ်တွင် မှီလျောင်းလိုက်သည်။

"ငါတို့က တကယ်တော့ 'တူညီတဲ့ လူစားမျိုး' တွေပါပဲ... မင်းရဲ့ ခံစားချက်ကို ငါ သေချာ နားလည်ပါတယ်"