အခန်း ၂၂၀

အခန်း (၂၂၀)

နွားကြီးသည် ချန်ရွှင်ကို ကြည့်ပြီးနောက် မီးခြင်္သေ့နီ ဘက်သို့ ကြည့်ကာ မျက်တောင်များ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်။

မီးခြင်္သေ့နီသည် ထိုစကားကို ကြားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မီးပုံ၏ အလင်းရောင်သည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

ထိုညက။ လွင်ပြင်ကြီးကို မီးခိုးရောင်များ လွှမ်းခြုံသွားပြီး ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော မိုးရေများသည် အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားစေသော သနားဖွယ် ညတစ်ည။

သူ၏ တစ်ဆွေလုံး တစ်မျိုးလုံးသည် တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျသွားကြပြီး အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သူ ဆိုသည်မှာ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

နှစ်တစ်ထောင် အထီးကျန်မှုနှင့် စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော အမှောင်ရိပ်။

ထိုအရာသည် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အဆုံးမရှိသော လှိုင်းများအဖြစ် ပြန့်နှံ့သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာကာ ဘယ်သောအခါမျှ ငြိမ်သက်သွားခြင်း မရှိပေ။ သူ့ထံမှ "လှပသော အနာဂတ်ကို စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်မက်သည့် စိတ်" ကို ဆွဲယူသွားခဲ့ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ "အသက်ရှင်အောင် နေရမည်ဟူသော မူလဗီဇ" သက်သက်သာ ဖြစ်လေတော့သည်။

ငယ်စဉ်က ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် ပုပ်သိုးနေသော အသားများကို ရှာဖွေကာ ဝမ်းစာဖြည့်ခဲ့ရသော နေ့ရက်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသည်။

မည်မျှပင် မတရားမှုများ၊ နာကြည်းမှုများကို ခံစားခဲ့ရပါစေ သူသည် အခြား အုပ်စုများနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်ခြင်းကို အစွမ်းကုန် ရှောင်ကြဉ်ပြီး အသက်ရှင်သန်ခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အနည်းငယ် ရှုံ့မဲ့သွားပြီး အလွန်တရာ တောင့်တင်းနေသော လေသံဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ စကားစလိုက်သည်။

"စီ..."

"ခြင်္သေ့လေး... ငါတို့နောက် လိုက်ခဲ့မလား... ငါနဲ့ နွားကြီးလည်း ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ကျယ်ပြောလှတဲ့ အကြောင်းကို သေချာ မသိသေးဘူးလေ"

ချန်ရွှင်က သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ လက်တစ်ဖက်ကို နွားကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် တင်ထားသည်။

"ငါတို့လည်း ရန်ဖြစ်ရတာကို အရမ်း မုန်းတယ်... နေရာအနှံ့ကို လျှောက်ပြီး ကြည့်ရှုချင်ရုံ သက်သက်ပါ... မင်းကို အသက်အန္တရာယ် ရှိတဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်အောင် မလုပ်ပါဘူး"

"စီနီယာ... အဲဒါက... ကျွန်တော့်ကို 'စီးတော်ယာဉ်' အဖြစ် အသုံးပြုမယ် ဆိုတဲ့ သဘောလား"

မီးခြင်္သေ့နီ၏ စိတ်နှလုံးသည် လေးလံကျဆင်းသွားသည်။ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အနည်းငယ် ပေါ်ထွက်လာသော မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်လေးသည် အသံမထွက်ဘဲ ကြေမွသွားလေသည်။

သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် မိမိသည် စီးတော်ယာဉ် အဖြစ် အသုံးပြုခံရမည်၊ သို့မဟုတ် စားသောက်ခံရမည်မှလွဲ၍ မည်သည့် တန်ဖိုးမျှ မရှိပေ။

ချန်ရွှင် စကားမပြောမီ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကောက်ကျစ်သော အလင်းရောင်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ မျက်ဝန်းအောက်ခြေတွင် ရှိနေသော နောက်ဆုံးကျန်ရှိသည့် ရိုးသားမှုလေးသည် ထပ်မံ၍ ဖုံးကွယ်သွားလေတော့သည်။

"စီနီယာ... အကယ်၍ စီနီယာက အဲဒီလို ရည်ရွယ်တယ် ဆိုရင်လည်း ခြင်္သေ့လေး ကျွန်တော့်မှာ ပြန်လည် ခုခံနိုင်တဲ့ စွမ်းအား မရှိပါဘူးဗျာ... ဝမ်းသာအားရနဲ့ စီးတော်ယာဉ် အဖြစ် အသုံးပြုခံပါ့မယ်"

သူသည် ထပ်မံ၍ ထိုရင်းနှီးနေသော "ဖားယားသည့် အပြုံး" ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်တရာ ရယ်စရာကောင်းပြီး မလိုက်ဖက်လှသော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

"ခြင်္သေ့လေး... လူနဲ့ လူ... ဝိညာဉ်သားရဲနဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲ... ပြီးတော့ လူနဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲ ကြားမှာ ရှိတဲ့ ဆက်နွှယ်မှု ဆိုတာ 'အကျိုးစီးပွား' တစ်ခုတည်းတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူးကွာ"

ချန်ရွှင်၏ အမူအရာသည် အလွန်တရာ သဘာဝကျနေပြီး တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်နှလုံးထဲမှ သံသယများကို အားလုံး ဖောက်ထွင်းသိမြင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

"ငါက လိုချင်ရင် မူလဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့် စီးတော်ယာဉ်လောက်ကတော့ ကြိုက်သလောက် ရနိုင်တာပဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသော စက္ကန့်တွင်။

မီးခြင်္သေ့နီသည် စိတ်ဝိညာဉ်တွင် ပြင်းထန်သော တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တိတ်တဆိတ် ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးတို့၏ မျက်နှာကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့သည် ယခင်အတိုင်း ငြိမ်းချမ်းသော မျက်နှာဖြင့် ပေါ့ပါးလွတ်လပ်နေကြသည်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အံ့သြမှုနှင့် သံသယများ ရောယှက်ကာ တုန်ရီသော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို... စီနီယာ ပြောတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က..."

"'အဖော်' လို့ ပြောတာပါ... ငါတို့ ကျင့်ကြံလာတာ နှစ်တစ်ထောင် ရှိပြီ... တကယ့် အဓိပ္ပာယ် အစစ်အမှန်နဲ့ 'လမ်းစဉ်တူ လျှောက်လှမ်းနိုင်မယ့် သူ' ကို တွေ့တာ မင်းက ပထမဆုံး ဖြစ်လောက်တယ်... ဟားဟားဟား..."

ချန်ရွှင်သည် မျက်ခုံးကို ပင့်ကာ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"နွားကြီးက ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကို အရင်းပဲ... ငါတို့ အခုချိန်ထိ 'စီးတော်ယာဉ်' ဆိုတာကို တစ်ခါမှ မလိုအပ်ခဲ့ဖူးဘူး"

"မွန်း... မွန်း..."

နွားကြီးလည်း နှာမှုတ်သံ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သော အပြုံးဖြင့် မီးခြင်္သေ့နီကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

နွားကြီးသည် မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ချန်ရွှင်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်သည်။

ယခင်က လျိုယွမ် သေဆုံးသွားပြီးနောက် အစ်ကိုကြီး ပြောခဲ့ဖူးသော စကားတစ်ခွန်း ရှိသည်။

'အချင်းချင်း ဆုံတွေ့၊ သိကျွမ်းပြီး တူညီတဲ့ လမ်းစဉ်ကို အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာ... အဲဒါကမှ ဘဝမှာ အလှပဆုံးသော အရာပဲ' ဟု ဖြစ်သည်။

"မွန်း..." နွားကြီးက တိုးညှင်းစွာ အော်မြည်လိုက်သည်။ အစ်ကိုကြီးက အရင်တုန်းကနဲ့ ကွာခြားသွားပြီ။

ဒီ ခြင်္သေ့လေးရဲ့ ဘဝဇာတ်ကြောင်းနဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ငါတို့နဲ့ ဆင်တူလွန်းတယ်။ ရှေ့ဆက်မယ့် နေ့ရက်တွေမှာ သေချာပေါက် သဘောထား တိုက်ဆိုင်မှာပဲ။ ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက နှစ်ဆ တိုးလာတော့မယ်။

အဖော်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို မီးခြင်္သေ့နီသည် မိုးကြိုးပစ်ခံရသော သစ်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားသည်။

ထိုနေရာတွင်ပင် အကြေအလည် ရပ်တန့်သွားပြီး ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးကိုသာ ငေးမောကြည့်ရှုနေမိသည်။

'အဖော်' ဟူသော ထိုစကားလုံးသည် သူ၏ တစ်ဆွေလုံး တစ်မျိုးလုံး အသတ်ခံရပြီးကတည်းက တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သော စကားလုံး ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်သားရဲ အချင်းချင်း ကြားရှိ ဆက်ဆံရေး ပင်လျှင် အများစုမှာ အချင်းချင်း အသုံးချရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ကြသည်။

"ခြင်္သေ့လေး... မင်း 'ပင်လယ်' ကို မြင်ဖူးလား" ချန်ရွှင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။ " 'လှေပျံ' စီးဖူးလား... ပင်လယ်ပြင်ကို ထွက်ပြီး ငါးမျှားဖူးလား"

မီးခြင်္သေ့နီသည် စဉ်းစား၍ မရတော့ဘဲ ယခုလေးတင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြင်းထန်သည့် ခံစားချက် လှိုင်းဂယက်ထဲမှ မရုန်းထွက်နိုင်သေးဘဲ မသိစိတ်ဖြင့် အားကိုးရာမဲ့စွာ ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက်မိသည်။

"မင်းမှာ ပြန်သွားစရာ အုပ်စု မရှိဘူး... ဒီ ကောင်းကင် လွင်ပြင်ကြီး ထဲမှာပဲ တစ်ချိန်လုံး လှည့်လည် သွားလာနေမယ် ဆိုရင် တစ်ချိန်ချိန်ကျရင် သေချာပေါက် လူသားတွေရဲ့ အမဲလိုက်ခံရတဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... မင်းကို ကူညီပေးမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး"

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းများသည် တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းသော အရောင်များ လွှမ်းခြုံလာသည်။

"ဒါပေမဲ့... ငါတို့ရဲ့ 'လှေပျံ' ပေါ်ကို လိုက်ခဲ့မယ် ဆိုရင်... အနည်းဆုံးတော့ မင်း အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့ အချိန်မှာ ငါနဲ့ နွားကြီးက... မင်းရဲ့ ရှေ့ကနေ ရပ်ပြီး အကာအကွယ် လုပ်ပေးနိုင်တယ်"

"မွန်း..." နွားကြီးသည် တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ ငါနဲ့ အစ်ကိုကြီးက အရမ်း စွမ်းတာနော်။

မီးခြင်္သေ့နီသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်နှလုံးများ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာသည်။

နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်တိုင်တိုင် အထီးကျန်စွာ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ရသည်။ မည်သူကများ ငါ့ရှေ့ကနေ မတ်မတ်ရပ်ပြီး ကာကွယ်ပေးမည်နည်း။ ထိုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သူများမှာ ယခင်က မျိုးသုဉ်းမည့် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရစဉ်က မိမိကိုယ်ကို စတေးပြီး အသက်ပေး ကာကွယ်ပေးခဲ့သော ဆွေမျိုးသားချင်းများသာ ရှိခဲ့သည်။

မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်းသည် ပြီးပြည့်စုံသော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုဖြင့် လွှမ်းခြုံသွားသည်။ မီးခြင်္သေ့နီသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်တော့ပေ။

ခဏကြာသောအခါ မီးခြင်္သေ့နီသည် မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး အားယူကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"စီနီယာတို့ရဲ့ စေတနာအတွက် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဖို့တောင် စကားလုံး မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က..."

"အားနာမနေနဲ့... ငါ့မျက်နှာကို အိုးမည်းသုတ်မလို့လားကွ"

"မွန်း..."

ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးတို့၏ အရှိန်အဝါသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အားကုန် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ကြသည်။

မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်း တစ်ခုလုံးတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ရစ်ပတ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်ဖိအားသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိုက်ခတ်သွားလေသည်။

မီးခြင်္သေ့နီသည် ချွေးစေးများ ပြန်လာပြီး ဦးရေပြား ထုံကျဉ်သွားသည်။

"စီ... စီနီယာ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က တိုက်ခိုက်တာလည်း ညံ့ပါတယ်ဗျာ... စီနီယာတို့အတွက် အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"စကားတွေ အများကြီး လာပြောမနေနဲ့... လိုက်မှာလား မလိုက်ဘူးလား"

ချန်ရွှင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သောအခါ ကမ္ဘာမြေကြီး တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။

ဒြပ်ငါးပါး နတ်အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီး ဝုန်း... ဟူသော ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ရွှံ့မြေများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကြီးမားလှသော အပေါက်ကြီး ပွင့်သွားလေသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ အေးခဲနေသော လေပြင်းများသည် ချက်ချင်းပင် အပေါက်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ မီးခြင်္သေ့နီသည် လေတိုက်ခံရသဖြင့် မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားပြီး အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်၊ မြက်ခင်းပြင်ကြီး၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော လှေပျံကြီး တစ်စင်း မားမားမတ်မတ် တည်ရှိနေသည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သစ်ပင်တစ်ပင်သည် လေအဝှေ့တွင် ယိမ်းနွဲ့နေပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျယ်ပြောလှသော အရိပ်ကြီး ကျရောက်နေသည်။

မီးခြင်္သေ့နီသည် မျက်လုံးပြူးကျယ်သွားသည်။ အဲဒါက 'လှေပျံ' လား...

သူ၏ နှလုံးသားသည် ယခင်ကထက် ပိုမို၍ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်လာသည်။

"မွန်း..." နွားကြီးသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ငါတို့ မင်းကို ခေါ်တာက မင်းရဲ့ အစွမ်းအစကို လိုချင်လို့ မဟုတ်ဘူးကွ။

ချန်ရွှင်သည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လှေပျံကြီး၏ ဘေးဘောင်တွင် ရပ်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခြင်္သေ့လေး... တစ်ကောင်တည်း လှည့်လည်သွားလာနေမယ့် အစား... ငါတို့နဲ့အတူ ကမ္ဘာလောကကြီးထဲ လှည့်လည်သွားလာကြစို့"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်က..."

မီးခြင်္သေ့နီသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းများ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီလာကာ ရင်ဘတ်မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

"လိုက်မှာလား... မလိုက်ဘူးလား"

"မွန်း..."

နွားကြီးလည်း ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ချန်ရွှင်၏ ဘေးတွင် ယှဉ်ရပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ မီးခြင်္သေ့နီကို စီးမိုးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

နေရောင်ခြည်သည် လှေပျံကြီး တစ်ခုလုံးကို ထွန်းလင်းတောက်ပစေပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေးစွမ်းနေသည်။

မီးခြင်္သေ့နီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိုအရာသည် ထူးကဲစွာ စူးရှတောက်ပနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။ ထိုနှစ်ဦး၏ အပြုံးများသည် အလွန်တရာ ဖြူစင်သန့်ရှင်းပြီး တောက်ပနေသကဲ့သို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝုန်း...

ဝုန်း...

လှေပျံကြီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော ဖုန်လုံးကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

မီးခြင်္သေ့နီသည် ပြင်းထန်စွာ လွန်ဆွဲနေသည်။ ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး... သို့သော် အတင်းအဓမ္မ ထိုခြေလှမ်းကို ပြန်လည် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ နားလည်ပါသည်။ ဤနှစ်ဦး၏ အစွမ်းအစရော စေတနာပါ အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။ ယခု မိမိ၏ မူလဝိညာဉ် သည် ထွက်ပြေးရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ အကယ်၍ အမှန်တကယ် အကြံဆိုး ရှိပါက ရှုပ်ထွေးစွာ ဖျောင်းဖျနေစရာ မလိုဘဲ ယခု ဤနေရာတွင်ပင် မိမိကို သတ်ဖြတ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

'အဖော်' ဟူသော စကားလုံးသည် ခေါင်းထဲမှ မထွက်တော့ပေ။

သို့သော်... သို့တိုင်အောင် သူ၏ ရင်ထဲတွင် မည်သို့မျှ ကျော်ဖြတ်၍ မရနိုင်သော "လူသားများကို မယုံကြည်နိုင်သည့် အတားအဆီး" ရှိနေသေးသည်။ အသက်ရှင်သန်ရန် သက်သက်အတွက် အခြားသူများကို ယုံကြည်သည့် စိတ်နှလုံးကို ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဘာ တွန့်ဆုတ်နေတာလဲ... ခြင်္သေ့လေး... သွားစို့"

"မွန်း..."

ကောင်းကင် အစွန်းမှ အသံကျယ်ကြီး နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မီးခြင်္သေ့နီ၏ ခြေထောက်များသည် တောင့်တင်းနေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မယုံကြည်နိုင်တော့ပေ။ အသက်ရှင်နေခြင်းကသာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လက်လျှော့လိုက်မှုနှင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသော လှေပျံကို ဆွေးမြေ့ဖွယ်ကောင်းသော မျှော်လင့်ချက် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စီနီယာ နှစ်ယောက်လုံး... စေတနာအတွက် ရင်ထဲကနေ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့..."

"သွားမယ်ဟေ့..."

"မွန်း..."

ဝုန်း...

လှေပျံပေါ်မှ ဒြပ်ငါးပါး နတ်အလင်းတန်း တည့်တည့် ကျရောက်လာသည်။

မီးခြင်္သေ့နီသည် ကြောက်လန့်တကြား မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ သူ၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် ဓာတ်ငါးပါး အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်ထက်ရှိ လှေပျံဆီသို့ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲတင်သွားလေတော့သည်။

"စီ... စီနီယာ... မလုပ်ပါနဲ့ဗျာ..."

ကောင်းကင် အစွန်းတွင် သနားစရာ ကောင်းသော်လည်း တစ်နေရာတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသကဲ့သို့သော အော်ဟစ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ထို့နောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုအော်ဟစ်သံသည် လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်၏ ဟိန်းဟောက်သံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

"ဒါဆိုရင်... ခြင်္သေ့လေးကို စောင့်ရှောက်ပေးပါဦးဗျာ..."

"အပိုစကားတွေ မလိုပါဘူးကွာ... ထွက်ခွာပြီဟေ့"

"မွန်း..."

ဝုန်း...

ဝုန်း...

လှေပျံကြီးသည် မြင့်တက်သွားပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်း ဒြပ်ငါးပါး စွမ်းအားများသည် လှေကိုယ်ထည်တွင် စုစည်းသွားသည်။

နတ်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လှေပျံသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တိမ်ခိုးတိမ်ငွေ့များကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် တာလီ တိုင်းပြည် ရှိရာ အရပ်သို့ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။