အခန်း ၂၂၅

အခန်း (၂၂၅)

"ဟဲဟဲ... ငါတို့ သုံးယောက် ချန်ဝူမြို့တော်ကို သွားချင်တယ်၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက် ကျမလဲ"

"အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခြောက်ထောင် ကျပါမယ်"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက တွေဝေခြင်း မရှိဘဲ ချက်ချင်း ဖြေကြားလိုက်သည်။ ဘာလို့ ဒီစီနီယာက ဝိညာဉ်သားရဲကို ဝိညာဉ်သားရဲအိတ် ထဲ မထည့်တာလဲ၊ ဒီခွေးလေးနဲ့ နွားကြီးက ပစ္စည်းသယ်တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ မဟုတ်မှန်း သိသာနေတာကို ဟု စိတ်ထဲတွင် သံသယ ဝင်မိသော်လည်း နှုတ်မှ မပြောရဲပေ။ စီနီယာတစ်ဦးကို မလိုအပ်ဘဲ စပ်စုရန် မသင့်ပေ။ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်း အတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်ရမည်။

ဈေးကြီးလိုက်တာ...

သုံးယောက်သား စိတ်ထဲတွင် ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်မိကြသည်။ ရှောင်ချိ ဆိုလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး၏ တန်ဖိုးကို ကောင်းကောင်း နားမလည်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ မတန်တဆ များပြားလှသော ကိန်းဂဏန်းကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဤမျှများပြားသော ကျောက်တုံးများကို မျက်စိဖြင့်ပင် မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

"လူငယ်လေး... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လေးထောင်လောက် လျှော့ပေးလို့ မရဘူးလား"

"...စီနီယာ... ကျွန်တော် ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ဒါက လင်းရှူးကုန်သည်အသင်း က သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဈေးနှုန်းပါ၊ ကျွန်တော့်လို အောက်ခြေဝန်ထမ်း အနေနဲ့ ဘာမှ လုပ်ပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင် အသုံးပြုခကို ဈေးဆစ်သည့် ကျင့်ကြံသူဆိုသည်မှာ အလွန်ရှားပါးလှသည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်လို အောက်ခြေဝန်ထမ်းကို အခက်မတွေ့စေပါနဲ့ စီနီယာ..."

"ဒါပေါ့... နောက်နေတာပါ"

ချန်ရွှင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပြည့်နေသော အိတ်ကို အမျိုးသား၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ထံသို့ လွယ်လွယ်ကူကူပင် ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"စီနီယာ... ဒီဘက်ကို ကြွပါ"

"အင်း"

ချန်ရွှင် ပို့ဆောင်ရေးအစီအရင်ပေါ်သို့ တက်ရပ်လိုက်သည်။ နွားနက်ကြီးက ခြေအောက်ရှိ အစီအရင်ကို ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်ကာ မည်သည့် အထူးကုန်ကြမ်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသနည်းဟု စိတ်ဝင်တစား လေ့လာနေလေသည်။ ရှောင်ချိမှာမူ နဖူးမှ ချွေးစေးများ စီးကျနေသည်။ တကယ်ပဲ ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်က လုံခြုံရဲ့လား၊ လမ်းတစ်ဝက်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး ပြိုကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဟု တွေးကြောက်နေမိသည်။

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်ကာ လက်ဟန်များကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်မှ အလွန်စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုပုံရိပ်သုံးခုလုံး နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေတော့သည်။

ချန်ဝူမြို့တော်။

ဟော့ယွမ်ပြည်နယ်၏ အကြီးမားဆုံးသော မြို့တော်ကြီး ဖြစ်ပြီး ထိုအမည်သည် ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးသို့ ကျော်ကြားနေသည်။ ယခုအချိန်ထိ မရေမတွက်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ကျင့်ကြံသူ အကျော်အမော်များကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့သော နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ မြို့တော်အတွင်း၌ မိုးနှင့်မြေကိုပင် တုန်ခါစေနိုင်လောက်အောင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီး လေလံပွဲများကို မကြာခဏ ကျင်းပလေ့ ရှိသည်။ မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်ပါက မြို့တော်အတွင်း၌ ကျင့်ကြံသူများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ချန်ရွှင်တို့သည် ဤနေရာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်မထားပေ။ သူတို့၏ နောက်ထပ် သွားရမည့် နေရာကို ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ချန်ရွှင်သည် နောက်ထပ် အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခြောက်ရာ ဟူသော ငွေကြေး အမြောက်အမြားကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး နောက်ထပ် သွားရောက်မည့် နေရာဖြစ်သော တင်းဟွေ့ပြည်နယ် သို့ သွားမည့် ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်လိုက်သည်။ ထိုနေရာသည် တာ့လီတွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ လွှမ်းမိုးထားသော ပြည်နယ်ကြီး ဆယ်ခုအနက်မှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

နွားနက်ကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ မွေးညင်းပေါက်များ ပွင့်ထွက်သွားမတတ် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တုန်ရီနေလေသည်။ ရှောင်ချိမှာမူ ကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်၏ အလင်းရောင်ထဲတွင်။ ပြင်းထန်သော ဟင်းလင်းပြင် ဆွဲငင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်နှလုံး ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့သော ခံစားမှုနှင့်အတူ သူတို့သည် ဟော့ယွမ်ပြည်နယ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။

တင်းဟွေ့ပြည်နယ်။

ဤနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေထုထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော အလွန်အေးချမ်းသည့် မေတ္တာဓာတ်ကို သူတို့ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤနေရာရှိ လမ်းမများပေါ်တွင် နေရာအနှံ့ အေးချမ်းတည်ငြိမ်စွာ ဆွမ်းခံကြွနေသော ဘုန်းတော်ကြီးများ၏ ပုံရိပ်များကို မြင်တွေ့ရသည်။ သာမန်ပြည်သူများသည်လည်း အလွန် ကြည်ညိုကိုင်းရှိုင်းသော ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရိုင်းပင်းကူညီတတ်ကြသည်။

ပြည်နယ်အတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ရတနာတောင်တန်း (ဝိညာဉ်တောင်တန်း)များ ရှိပြီး ထိုတောင်ထိပ်များတွင် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးများကို တည်ထားကိုးကွယ်ကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များသည် ကောင်းကင်သို့ ဖြာထွက်လင်းလက်သွားကာ လောကကို အေးချမ်းစေသည်။ ထိုအရာကို မြင်တွေ့ရသူတိုင်း စိတ်နှလုံး အေးချမ်းပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိပြီး ကိလေသာ အပူမီးများ ငြိမ်းအေးသွားကြသည်ဟု ယုံကြည်ထားကြသည်။

သုံးယောက်သားသည် ဤနေရာတွင် တကယ့် 'လေလွင့်ခရီးစဉ်' ကို စတင်ခဲ့ကြသည်။ တွေ့သမျှ ကျောင်းတော်တိုင်းကို ဝင်ရောက်ဖူးမြော်ပြီး နေရာအနှံ့ရှိ ဘုရားလောင်းများနှင့် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီးများကို သဒ္ဓါတရား ထက်သန်စွာဖြင့် အလှူငွေများ အဆက်မပြတ် လှူဒါန်းခဲ့ကြသည်။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြား ကုန်ကျသွားခဲ့သော်လည်း ချန်ရွှင်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြည်နူးမှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှောင်ချိသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်လာသည်။ ဤနေရာရှိ ဘုန်းတော်ကြီးများ အားလုံးသည် မေတ္တာတရား ကြီးမားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အခြား ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ မရှိကြပေ။ သူတို့၏ ဟောကြားချက်များမှာ နက်နဲလှသော်လည်း နားထောင်ရသည်မှာ စိတ်နှလုံးကို ကြည်လင်စေသည်။

တစ်နှစ် ကြာပြီးနောက်။

ချန်ရွှင်သည် သူတို့ ဖြတ်သန်းခဲ့သော ခရီးတစ်လျှောက်ကို ပြန်လည်တွေးတောနေမိသည်။ ဤပြည်နယ်ဆယ်ခုရှိ ကျောင်းတော်များသည် အခြားပြည်နယ်များကဲ့သို့ သွေးထွက်သံယို တိုက်ခိုက်ခြင်းများ မရှိဘဲ၊ 'တရားဓမ္မ ဆွေးနွေးပွဲ' များကိုသာ မကြာခဏ ကျင်းပလေ့ရှိကြသည်။ ထိုဆွေးနွေးပွဲများတွင် ခက်ခဲနက်နဲသော ဓမ္မသဘာဝများကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်ကြခြင်းဖြစ်ပြီး၊ များစွာသော ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုဆွေးနွေးပွဲများမှတစ်ဆင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ကာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များ တက်သွားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ချန်ရွှင်၏ ရင်ထဲတွင် 'ကုသိုလ်' နှင့် ပတ်သက်သော အမြင့်ဆုံး အဓိပ္ပာယ်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးဘဲ တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် နောက်ထပ် နှစ်ရက်တိတိ လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြပြီး တောင်ခြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လင်းဟက်စပြုနေသော ကောင်းကင်အောက်တွင် သွယ်တန်းနေသော တောင်တန်းကြီးများသည် တည်ငြိမ်လေးနက်သော အငွေ့အသက်များကို ပေးစွမ်းနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုလှပသော တောင်ငယ်လေး၏ ခါးပန်းတွင် အလွန် ရိုးရှင်းပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော ကျောင်းတော်တစ်ခု တည်ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆိုင်းဘုတ်တွင် 'ချန်ယင်းကျောင်းတော်' ဟု ရေးသားထားသည်။

ချန်ရွှင်က နတ်အသိကို ဖြန့်ကျက်ပြီး စူးစမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဤကျောင်းတော်အတွင်းရှိ ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အခြေအနေကို သတိပြုမိသွားသည်။ အခြားကျောင်းတော်များကဲ့သို့ ရွှေချထားသော၊ ဧရာမ ကျောက်စိမ်းရုပ်ပွားတော်ကြီးများ မရှိဘဲ ပင်မခန်းမဆောင်တွင် အလွန် ရိုးရှင်းသော သစ်သားရုပ်ပွားတော် တစ်ဆူတည်းသာ ကိန်းဝပ်နေသည်။ သို့သော် ထိုသစ်သားရုပ်ပွားတော်မှ ဖြာထွက်နေသော မေတ္တာဓာတ်နှင့် တည်ငြိမ်မှုမှာ အခြား မည်သည့် ခမ်းနားသော ရုပ်ပွားတော်များထက်မဆို ပိုမို နက်ရှိုင်းနေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အတွင်း၌ လူအနည်းငယ်၏ အငွေ့အသက်မျှသာ ရှိလေသည်။

"ဟား... ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာပဲ" ချန်ရွှင်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။ "ဟိုမှာ ရှိနေတဲ့ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူကွ။ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလောက် အဆင့်မြင့်တဲ့ ဆရာတော်ကြီးက ဒီလို ရိုးရှင်းတဲ့ ကျောင်းလေးမှာ သမာဓိ တည်ဆောက်နေရတာလဲ။ ကျောင်းက ဟောင်းနွမ်းနေပေမယ့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက အရမ်းကို သန့်စင်နေတယ်"

"မွန်း" နွားနက်ကြီးသည်လည်း ဝိညာဉ်အသိကို ဖွင့်ကာ ကျောင်းတော်ကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ဤကျောင်းတော်တွင် ရှိနေသော လူခြောက်ယောက်လုံးသည် ချွင်းချက်မရှိ အားလုံး ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ များ ဖြစ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော သင်္ကန်းကို ရုံထားသည့် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ အလွန် လွတ်လပ်နေပြီး သဘာဝတရားနှင့် တစ်သားတည်းကျနေသည့် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။ တစ်ယောက်က စစ်တုရင် ကစားရင်း တရားရှုမှတ်နေပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က ရေခပ်နေကာ၊ အခြားတစ်ယောက်က သစ်ပင်အောက်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ ထိုင်နေသည်။

"အစ်ကိုချန်၊ အစ်ကိုနွား... ဒီနေရာက အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်နော်" ရှောင်ချိ၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ တောက်ပသွားသည်။ "ခမ်းနားတဲ့ ရုပ်ပွားတော်ကြီးတွေလည်း မရှိဘူး။ အန္တရာယ်တော့ မရှိနိုင်ပါဘူးနော်"

"ညီလေး... တခါတလေကျရင် အမြင်အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်တဲ့ အရာတွေထက် ရိုးရှင်းမှုက ပိုပြီး နက်နဲတဲ့ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားတတ်တယ်" ချန်ရွှင်က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သွားကြစို့... ဖူးမြော်ရအောင်။ သူတို့ရဲ့ သမာဓိအဆင့်က တကယ့်ကို ကြည်ညိုစရာကောင်းတယ်" သူတို့သည် တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ တက်သွားကြသည်။ တောင်တန်းများကြားတွင် တိမ်ခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများသည် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်။ ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် များသည်လည်း စိမ်းလန်းစိုပြေစွာ ပေါက်ရောက်နေသည်။ ဤနေရာ၏ ရှုခင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လှပလွန်းလှပြီး စိတ်နှလုံးကို ဆေးကြောပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောင်းတော်အတွင်း၌။ စစ်တုရင် ကစားနေသော အမျိုးသားသည် အမည်းရောင် ကျောက်ခဲကို ကိုင်ထားရင်း ချက်ချင်း လက်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် တောင်အောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ယခင်အတိုင်း နူးညံ့တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်တွင် လွင့်မျောနေသော တိမ်ဖြူများကဲ့သို့ အနည်းငယ်မျှပင် တင်းမာမှု မရှိပေ။