အခန်း ၂၂၆

အခန်း (၂၂၆)

တောင်ခါးပန်းတွင် တည်ရှိသော ထိုကျောင်းတော်၏ အရှေ့ဘက်ကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ လှည်းကျင်းထားသည်။ အဝါရောင် တံတိုင်းများနှင့် အပြာရောင် ခေါင်မိုးကြွေပြားများသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အလွန် ရှေးကျသော သမိုင်းကြောင်းကို ခံစားရစေသည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် ဖြူဖွေးရှည်လျားသော မျက်ခုံးမွေးနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကရုဏာတရားများ ပြည့်နှက်နေသည့် နူးညံ့သော မျက်နှာသွင်ပြင် ရှိသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကပ်လျက် ကျောင်းတော်ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါသည် အလွန် မွန်မြတ်သန့်စင်လှပေသည်။

သူ၏ အကြည့်များသည် အဝေးသို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရောက်ရှိနေသည်။ အာရုံစိုက်ရာ နေရာတွင် တောင်အောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသော ပုံရိပ်သုံးခု ရှိနေသည်။ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒကာတော် သုံးဦး... ဘယ်အရပ်က ကြွလာခဲ့ပါသလဲ"

ထိုအသံသည် မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးအထိ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း နားငြီးစရာ မကောင်းဘဲ စိတ်နှလုံးထဲသို့ အေးချမ်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ချန်ရွှင်တို့သည် ကျောင်းတော်ရှေ့တွင် ပေါ်လာကြသည်။

"တောင်တန်းတွေ၊ သမုဒ္ဒရာတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ဒီအရပ်ကို ဖြတ်သွားရင်း အရှင်ဘုရားရဲ့ ကျောင်းတော်ဆီကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ သန့်စင်တဲ့ မေတ္တာဓာတ်ကို ခံစားမိလို့ လာရောက် ဖူးမြော်တာပါ ဘုရား" ချန်ရွှင်သည် အလွန် တည်ငြိမ်ပြီး ရိုသေသော မျက်နှာထားဖြင့် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"မွန်း" နွားနက်ကြီးလည်း ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ငုံ့ကာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ ရှောင်ချိသည် နွားနက်ကြီး၏ ကျောနောက်တွင် ရပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းနေသည်။ ယခင်ကလို သတိကြီးစွာ ထားနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာ၏ အေးချမ်းမှုကို သူကိုယ်တိုင်ပင် နားလည်စပြုလာသည်။

"ဒကာတော်... သိချင်တာ ရှိရင် မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်" ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် အလွန် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများက လူတစ်ဦး၏ အတွင်းစိတ်ကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလှသည်။

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်... တခြားကျောင်းတော်တွေမှာ ရွှေငွေရတနာတွေနဲ့ မွမ်းမံထားတဲ့ ရုပ်ပွားတော်ကြီးတွေ၊ ခမ်းနားတဲ့ အဆောက်အဦးတွေ ရှိကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကျောင်းတော်မှာတော့ အလွန် ရိုးရှင်းတဲ့ သစ်သားရုပ်ပွားတော် တစ်ဆူပဲ ရှိပြီး၊ ကျောင်းကလည်း တော်တော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ဒါက အရှင်ဘုရားတို့က ပုံသဏ္ဌာန်ထက် စိတ်နှလုံး သန့်စင်မှုကို ပိုပြီး ဦးစားပေး ကျင့်ကြံကြလို့လား ဘုရား" ချန်ရွှင်သည် အလွန် လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှည်လျားဖြူဖွေးသော မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒကာတော်မှာ 'ဉာဏ်အလင်း' ရဖို့ အခြေခံကောင်းတွေ ရှိနေပါပြီ။ ရွှေငွေရတနာတွေနဲ့ မွမ်းမံထားတဲ့ ရုပ်ပွားတော်တွေဟာ လူတွေရဲ့ သဒ္ဓါတရားကို နိုးဆော်ဖို့ ကောင်းပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းကျတော့ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာက တရားဓမ္မကို ရုပ်ဝတ္ထုတွေထဲမှာ မထားခဲ့ပါဘူး။ ရုပ်ပွားတော်ဆိုတာ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ပြန်လည် မြင်တွေ့စေတဲ့ 'မှန်' တစ်ချပ်ပါပဲ။ ဒီသစ်သားရုပ်ပွားတော်လေးက ရိုးရှင်းပေမယ့်၊ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟ ကင်းစင်တဲ့ အမှန်တရားကို ပိုပြီး ထင်ဟပ်ပြနိုင်ပါတယ်။ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းတွေကို စွဲလမ်းခြင်းကနေ ကင်းလွတ်တာကမှ စစ်မှန်တဲ့ တရားဓမ္မ ပါပဲ"

ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းသွားသည်။ ဆရာတော်၏ စကားများသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

"မွန်း" နွားနက်ကြီး၏ မျက်လုံးများမှ ကြည်လင်သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ ရှာဖွေနေသော အဖြေများထဲမှ တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဆရာတော်ဘုရား... ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေဟာ ဒီခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးမှာ 'ကုသိုလ်' ဆိုတဲ့ အရာကို လေ့လာရှာဖွေခဲ့ကြပါတယ်။ အရင်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးကို ပုံအောပြီး ဆင်းရဲသားတွေ၊ ဒုက္ခရောက်နေသူတွေ အတွက် အခမဲ့ ဈာပန အခမ်းအနားတွေ ပြုလုပ်ပေးခဲ့တယ်။ အကျိုးအမြတ် မမျှော်ကိုးဘဲ ပေးကမ်းခဲ့တယ်။ အဲဒါတွေကလွဲလို့ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ ကုသိုလ်ဆိုတာ ရှိပါသေးသလား ဘုရား" ချန်ရွှင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိမ်တိုက်ကဲ့သို့ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒကာတော်တို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ အားနည်းသူကို ကူညီခြင်း၊ ပေးကမ်းစွန့်ကြဲခြင်းတွေဟာ အလွန် မွန်မြတ်တဲ့ 'လောကီကုသိုလ်' တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ သံသရာမှာ ကောင်းကျိုးချမ်းသာတွေကို သေချာပေါက် ရရှိစေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အဆုံးစွန်သော ပန်းတိုင်တော့ မဟုတ်သေးဘူး"

ဆောင်းဦးလေအေးများ တိုက်ခတ်လာပြီး သစ်ရွက်ခြောက်များ တဖျပ်ဖျပ် အသံမြည်နေသည်။

"ကုသိုလ် ဆိုတာ အပြင်ဘက်ကို ထွက်ပြီး ရှာဖွေရမယ့် အရာ မဟုတ်ဘူး။ 'စိတ်' နဲ့ 'လုပ်ရပ်' ဟာ အတ္တကင်းစင်ပြီး တစ်ထပ်တည်း ကျသွားတဲ့ အချိန်၊ ငါလုပ်တယ် ဆိုတဲ့ စွဲလမ်းမှု (အဟင်္ကာရ)ကို စွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ အချိန်မှာ... အဲဒီလောကီကုသိုလ်တွေဟာ အဆုံးမရှိတဲ့ 'ပါရမီကုသိုလ်' အဖြစ်ကို ကူးပြောင်းသွားတာပါပဲ "

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားမှ လေတိုက်သံမှလွဲ၍ အခြားသော ဆူညံသံ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့ ထိုနေရာ၌ပင် တောင့်တင်းသွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြီးမားသော နားလည်သဘောပေါက်မှုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး အဆုံးမရှိသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ယခင်က တောင်ပေါ်ရွာလေးမှ ထွက်ခွာလာကတည်းက သူတို့ ပြုလုပ်ခဲ့သမျှသော ကောင်းမှုများသည် မှန်ကန်ကြောင်း ဆရာတော်က အသိအမှတ်ပြုပေးခဲ့ရုံသာမက၊ ထိုထက် ပိုမိုမြင့်မားသော 'အစွဲကင်းသော ပါရမီ' သို့ တက်လှမ်းရန် လမ်းပြပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"...ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်။ အရှင်ဘုရားရဲ့ တရားစကားတွေက အရမ်းကို နက်နဲလှပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျက်စိကို ဖွင့်ပေးလိုက်သလိုပါပဲ" ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းများသည် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို ပြည့်ဝစွာ ရရှိသွားပြီး လေးနက်စွာ လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"မွန်း" နွားနက်ကြီးလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ ရှောင်ချိသည်လည်း ဤနေရာရှိ မြင့်မြတ်သော အငွေ့အသက်များကို ခံစားကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်တွားနေလေသည်။