အခန်း ၂၂၇

အခန်း (၂၂၇)

ယခင်က သူတို့ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသော ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းများတွင် ဟောကြားသော တရားများနှင့် မတူဘဲ၊ ဤမျှ လေးနက်ပြီး သန့်စင်သော အမှန်တရားကို ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားနာရခြင်းဖြစ်သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ သင်္ကန်းသည် လေမတိုက်ဘဲ တိတ်တဆိတ် ယိမ်းနွဲ့သွား၏။ သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းက အလွန်ပင် သဘာဝကျလှသည်။ "ဒီ တာ့လီရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ တာအိုဘာသာ၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ဘာသာ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ စတဲ့ အဆုံးအမ အားလုံး ရှိတယ်။ မဟာလမ်းစဉ်ဟာ သောင်းနဲ့ချီပြီး ကွဲပြားပေမဲ့ အားလုံးဟာ အတ္တကို စွန့်လွှတ်ပြီး စိတ်နှလုံး သန့်စင်ဖို့ဆိုတဲ့ ပန်းတိုင်တစ်ခုတည်းကိုပဲ ဦးတည်နေကြတာပါ။ အပြင်ပန်းမှာ ကွဲပြားသလို ထင်ရပေမယ့်၊ အမြင့်ဆုံး အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ အားလုံးက အတူတူပါပဲ"

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်... ဒီချန်ယင်း ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ခဏလောက် တည်းခိုခွင့် ပြုနိုင်မလား ခင်ဗျာ။ အရှင်ဘုရားရဲ့ တရားတွေကို ပိုပြီး နာယူချင်ပါသေးတယ်" ချန်ရွှင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော လေးစားမှုများ ကိန်းအောင်းသွားသည်။

"မွန်း" နွားနက်ကြီးကလည်း အမြီးကို တယမ်းယမ်းလုပ်ရင်း တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လာသည်။ သူတို့သည် ယခုတရားစကား၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုချေဖျက်ချင်ကြသည်။

"သုံးယောက်သော ဒကာတော်တို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ်သာ နေထိုင်ကြပါ။ ဒီချန်ယင်း ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှာ တင်းကျပ်တဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ မရှိပါဘူး။ အားလုံးက ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်စောင့်ကြည့်ပြီး ကျင့်ကြံနေကြတာပါ" ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဖန်ဝမ်" "တင်ပါ့... ဆရာသခင်" အသံနှင့်အတူ ဘေးဘက်ခန်းမဆောင်မှ အပြာရောင်သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရဟန်းတစ်ပါး ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တုတ်ခိုင်ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထား ရှိသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ နေအလင်းရောင် ထိန်ထိန်လင်းနေသော နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးတွင် သူ၏လက်ထဲ၌ 'မီးအိမ်' တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှင်က နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်ဝမ်က တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြသည်။ "နေ့ခင်းကြီးမှာ ဘာလို့ မီးအိမ် ကိုင်ထားတာလဲ ဆိုတာ ဒကာတော် သိချင်နေလောက်ပါတယ်။ လောကကြီးမှာ အဝိဇ္ဇာ အမိုက်မှောင်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေချိန်မှာ နေ့ဖြစ်စေ၊ ညဖြစ်စေ ကိုယ့်ရဲ့ 'သတိတရား' ဆိုတဲ့ မီးအိမ်လေးကို အမြဲ ထွန်းညှိထားရမယ် ဆိုတဲ့ အသိကို မမေ့အောင် ကိုင်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်"

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့ အလွန် သဘောကျသွားပြီး ရိုသေစွာ လက်အုပ်ချီလိုက်ကြသည်။ "သာဓု... သာဓု... သာဓုပါ ဆရာတော်"

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး" ထိုအချိန်တွင် အလွန်တက်ကြွလန်းဆန်းနေသော လူငယ်တစ်ယောက် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာသည်။ လက်အိုးကျယ်ဝန်းသော ဝတ်ရုံပွကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လောကအတွေ့အကြုံ မရှိသေးသော 'သူဌေးသားလေး' တစ်ယောက်ပုံစံ ပေါက်နေသည်။ "ကျုပ်က ကျန်ကျောက်ချန် လို့ ခေါ်ပါတယ်။ တာအိုမိတ်ဆွေ... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

သူသည် ယခင်က ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသော်လည်း၊ လောကီစည်းစိမ်များကို စွန့်လွှတ်ကာ တရားဓမ္မကို ရှာဖွေရန် ဤကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသူ ဖြစ်သည်။

"ချန်ရွှင်ပါ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

သူတို့ စကားပြောဆိုနေစဉ်မှာပင်၊ အသားတုံးကြီး တစ်တုံးကဲ့သို့ ဝဖြိုးနေသော အမျိုးသားတစ်ဦး (မာရှောင်)သည် ပြေးဝင်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်အနှက် ပါဝင်နေသည်။ "ဒုတိယ စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ဒုက္ခပါပဲဗျာ။ ပဉ္စမမြောက် ဂျူနီယာညီလေးကလေ... ကျွန်တော်တို့ လာမယ့် လပြည့်နေ့ ဘုရားပူဇော်ဖို့ သီးသန့် ဖယ်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်သစ်သီးတွေကို အကုန် ခိုးစားသွားပြီဗျာ..."

"ဘာပြောတယ်... မာရှောင်" ကျန်ကျောက်ချန်က မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ "အဲဒီ ဝိညာဉ်သစ်သီးတွေက ရဖို့ တော်တော် ခက်တာကို။ မင်းရော ပါသေးလား"

"မ... မပါပါဘူးဗျာ" မာရှောင်၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။ "ကျွန်တော်က အဲဒီကောင် စားနေတာကို တားဖို့ အသည်းအသန် ဝင်ကူညီရုံလေးပါ..."

ကျန်ကျောက်ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "သြော်... ဒီညီလေးကတော့ အစားအသောက်အပေါ် လောဘစိတ်ကို မထိန်းနိုင်သေးဘူးပဲ။ သူစားသွားတာ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ အလွန်အကျွံ စားမိလို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ကမောက်ကမ ဖြစ်မှာကိုပဲ စိုးရိမ်ရတယ်။ သူ့ကို သွားရှာပြီး တရားထိုင်ခိုင်းမှ ရမယ်။ မင်းကိုပါ အပြစ်ပေးတဲ့ အနေနဲ့ ဒီလအတွက် ညစာ သစ်သီးစားခွင့် ပိတ်လိုက်ရမယ်"

"အား..." မာရှောင်သည် ငိုယိုကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

ဤချန်ယင်း ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းတွင် နေထိုင်ရသည်မှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း မေတ္တာတရားနှင့် နားလည်မှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။ အပြင်ပန်းတွင် စည်းကမ်းမရှိသလို ထင်ရသော်လည်း အားလုံး၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် တရားဓမ္မကို အလေးအနက်ထား ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

...

ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း အပြင်ဘက်ရှိ တောအုပ်အတွင်း၌။ အနောက်လေသည် အေးစက်စွာ တိုက်ခတ်နေပြီး သစ်ရွက်များက တဖြုတ်ဖြုတ် အသံမြည်ကာ ကြွေကျနေသည်။

ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင်၏ အောက်ခြေတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကြသည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟကြပေ။ ယနေ့ ကြားနာခဲ့ရသော တရားဓမ္မများကို စိတ်ထဲတွင် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရင်း လေးနက်သော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားနေကြလေသည်။ ရှောင်ချိမှာမူ မြေကြီးပေါ်တွင် အေးချမ်းစွာ မှေးစက်နေသည်။

ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ ရေကန်ထဲမှ ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခုတွင်တော့...

စစ်တုရင် ကစားနေသော အမျိုးသားသည် ဂိုး(တရုတ်ကျား)ကစားခုံပေါ်သို့ ဂိုးစေ့များကို အဆက်မပြတ် ချထားရင်း၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် တဖြည်းဖြည်း အလွန်လေးနက်၍လာလေသည်။

...