အခန်း ၂၂၈

အခန်း (၂၂၈)

"အဲဒီ သုံးယောက်က... တော်တော်လေး ထူးဆန်းတယ်" အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားသည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် အဖြူလည်းမဟုတ် အမည်းလည်းမဟုတ်သော 'ကျောက်စိမ်း ဂိုးစေ့' ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် နက်ရှိုင်းသော ရေကန်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အတွင်း၌ တွေးတောမှုလှိုင်းဂယက်များ ထနေသည်။

"ဆရာသခင်က ဘာတွေ ကြံစည်နေတာပါလိမ့်" သူက တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ရင်း အကြည့်ကို ဂိုးကစားခုံဆီသို့ ပြန်လည် ရွှေ့လိုက်သည်။

ဒေါက်... ကျောက်စိမ်းခဲလေးတစ်လုံးကို တိတ်တဆိတ် ချထားလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ဂိုးကစားခုံ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြက်သီးမွေးညှင်းထဖွယ် ကောင်းလှသော 'ပြိုင်ဘက်ကင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းအသိ' များက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထိုအရာသည်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အရိပ်အယောင်မျှမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖော်ပြရခက်သော တွေဝေမှု အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ အကယ်၍ ဆရာသခင်က လောကီရေးရာတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဒီရိုးရှင်းတဲ့ ကျောင်းလေးထဲမှာပဲ တရားဓမ္မကို အာရုံပြုနေမယ်ဆိုရင်... သူ့ရဲ့ မူလဝိညာဉ်အဆင့်ကို ဘယ်တော့မှ တက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါဆိုရင် ဆရာသခင်ကို ဒီကျောင်းထဲကနေ ဆွဲထုတ်ဖို့ တစ်ခုခုတော့ လုပ်မှဖြစ်မယ် ဟု သူတွေးတောနေမိသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြောက်လေများသည် ခြံဝင်းငယ်လေးထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ တိုက်ခတ်လာသည်။ အဖြူရောင် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော 'မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး' သည် တစ္ဆေများကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် ခြံဝင်းငယ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများက အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း၊ ဤအပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားရှေ့တွင်မူ အလွန် ကျိုးနွံနေကြသည်။

"သခင်လေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးသည် အလွန် ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် အမျိုးသား၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤအေးချမ်းလှသော ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို အနှောင့်အယှက် ပေးခံရသဖြင့် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ "ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

"သခင်လေးကို သတင်းပို့စရာ ရှိလို့ပါ... ပြည်နယ်သုံးခုကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ 'ကြယ်ပြောင်းရွှေ့ လျှို့ဝှက်ကျောက်တုံး' မိုင်းတွင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတ္တမမြောက် သခင်လေးက အလျှော့ပေးဖို့ ငြင်းဆန်လိုက်ပါတယ်... သူက ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို စေလွှတ်ထားပြီး သခင်လေးနဲ့ လက်နက်စွဲကိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်ပြင်နေပါပြီ"

"ဟဲဟဲ... အဲဒီလောက်တောင် ဟောင်ရဲနေတယ်ဆိုတော့... ကြည့်ရတာ တစ်နေရာရာကနေ အင်အားကြီးတဲ့ မဟာမိတ် တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာတွေ့ထားပုံရတယ်" အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားသည် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ဂိုးကစားခုံပေါ်မှ ကျောက်စိမ်းဂိုးစေ့ တစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ။ သွားပြီး လုနေစရာ မလိုဘူး"

မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဘဲ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ကြည့်ရတာ အဲဒီ ပြည်နယ်သုံးခုရဲ့ နယ်မြေမှာ သခင်လေးရဲ့ 'ထောင်ချောက်' တွေ ချထားပြီးသား ဖြစ်ပုံရတယ်။

"ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို ဖျက်ဆီးတော့မယ် ဆိုရင် အရင်ဆုံး သူ့ကို ရူးသွပ်အောင် လုပ်တတ်တယ်တဲ့... သူက လောဘကြီးသွားပြီ" အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားသည် စိတ်ဝင်စားမှု ကင်းမဲ့သွားသည့်အလား စကားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ခေါင်းစဉ် ပြောင်းလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဒီကို လာရတဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က တခြားကိစ္စ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား"

"သခင်လေး... သခင်လေး ဒီဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှာ နေလာတာ အနှစ်ငါးဆယ်တောင် ရှိသွားပါပြီ... အိမ်တော်သခင်ကြီးက... 'သခင်လေး ဘယ်တော့လောက် ကုန်သည်အသင်းကို ပြန်လာမလဲ' လို့ မေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ"

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် မျက်နှာဖုံး အောက်မှပင်လျှင် ပါးပြင်ကို ဓားဖြင့်ခုတ်ဖြတ်ခံရသကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်များ ဝင်ရောက်လာသည်ကို သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး မီးဟပ်ခံရသကဲ့သို့ ပူလောင်နာကျင်လာသည်။ မူလဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးသည် ပြာပြာသလဲ ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်ကြသည်။ ဤအမျိုးသားသည် တကယ့် 'စီးပွားရေး ပါရမီရှင်' တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တစ်နေ့နေ့တွင် တာ့လီ ပြည်နယ်ရှိ လင်းရွှူ ကုန်သည်အသင်း၏ အကြွင်းမဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမည့်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဒေါသကို ဘယ်သောအခါမျှ မဆွမိစေရန် အရေးကြီးလှသည်။

"ဒါကို ငါပဲ ဆုံးဖြတ်မယ်... မင်းတို့ ပြန်တော့... နောက်တစ်ခါ ဒီကို မလာနဲ့တော့" အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသား၏ အသံသည် အေးစက်နေသည်။ "ငါ မူလဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်တဲ့နေ့ကျရင် ဒီဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှာ ဆက်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"... ဟုတ်ကဲ့ပါ" သူတို့နှစ်ဦး လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ ဒီလို ရိုးရှင်းအေးချမ်းတဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ သခင်လေးကို ဒီလောက်တောင် ဆွဲဆောင်ထားနိုင်တဲ့ အရာက ဘာများရှိနေလို့ပါလိမ့်။

အရိပ်နှစ်ခုသည် ခြံဝင်းငယ်လေးထဲမှ ပုံရိပ်ယောင်များကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသား၏ မျက်နှာသည် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြီး ကောင်းကင်တွင် လွင့်မျောနေသော တိမ်ဖြူများကို မော့ကြည့်ရင်း အတိတ်အမှတ်ရစရာများထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားလေသည်။ လွန်ခဲ့သောအချိန်က သူနှင့် သူ၏မိခင်တို့သည် မိသားစုအတွင်း 'အာဏာလုပွဲ' တွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ရပြီး လင်းရွှူ ကုန်သည်အသင်းမှ အသက်လု ထွက်ပြေးခဲ့ရစဉ်က အဖြစ်အပျက်ပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ကလိုက်လာသော ရန်သူများ၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကြောင့် သေရေးရှင်ရေး အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် သူတို့ကို မေတ္တာကရုဏာအပြည့်ဖြင့် ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ 'ဆရာသခင်' ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ဆရာသခင်သည် လောကကြီး၏ သဘောတရား အားလုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သော ကြီးမားလှသည့် အမြော်အမြင်နှင့်၊ သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ခြွင်းချက်မရှိ သက်ဝင်နေသော မေတ္တာတရားတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သည်။

ဆရာသခင်၏ 'အစစ်အမှန် နောက်ခံရာဇဝင်' ကို သိရှိသူမှာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။ ဆရာသခင်သည် အလွန်ဝေးကွာသော 'လူမသိသူမသိ အင်အားကြီး မိသားစု' တစ်ခု၏ သခင်လေး အဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့သော်လည်း၊ အသက်တစ်နှစ်အရွယ်မှာပင် တရားပေါက်ခဲ့ပြီး လောကီစည်းစိမ်များကို စွန့်လွှတ်ကာ ဗုဒ္ဓဘာသာလမ်းစဉ်အပေါ် အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်ခဲ့သည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့်သို့ အလွယ်တကူ ရောက်ရှိပြီးနောက် ဆရာသခင်သည် တာ့လီ ပြည်နယ် တစ်ခွင်လုံးတွင် တစ်ကိုယ်တည်း လှည့်လည်သွားလာကာ သတ္တဝါဝေနေယျများကို ကယ်တင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အနှစ်လေးရာမျှ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဆရာသခင်သည် လောကီရေးရာ အားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ၊ ဤချန်ယင်းကျောင်းတော်လေးအတွင်းရှိ သစ်သားရုပ်ပွားတော်ရှေ့တွင်သာ နေ့စဉ်ရက်ဆက် နက်ရှိုင်းသော တရားဘာဝနာများ ရှုမှတ်နေခဲ့သည်။ ပြင်ပလောကသားဖြစ်သော သူ့အတွက်မူ ဆရာသခင်၏ ဤကဲ့သို့ နက်နဲသော ငြိမ်းချမ်းမှုကို နားမလည်နိုင်ဘဲ၊ 'တိုးတက်မှု ရပ်တန့်သွားသည်' ဟုသာ ထင်မြင်နေမိသည်။

... ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း အပြင်ဘက်ရှိ တောင်တန်းများအတွင်း၌။

ရှောင်ချိသည် မြေတွင်းထဲတွင် အသည်းအသန် အသက်ရှူနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေသည်။ စောစောက မြင်ကွင်းအားလုံးကို သူ တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ 'မူလဝိညာဉ်အစောပိုင်းအဆင့် လူသား ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်တောင်' ဒီဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းက အပြင်ပန်းကသာ အေးချမ်းနေတာ၊ အတွင်းမှာတော့ အန္တရာယ်တွေ ရှိနေတယ်ဟု သူ ထင်မြင်သွားသည်။

ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင်အောက်တွင်မူ ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလျက် နတ်အသိဖြင့် စကားပြောကာ အလွန် လေးနက်သော အစည်းအဝေး တစ်ခုကို ပြုလုပ်နေကြသည်။

'နွားကြီး... ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ဟောကြားခဲ့တဲ့ တရားတွေအရဆိုရင်၊ ငါတို့က ဗဟုသုတ နည်းပါးလွန်းလို့ "ကုသိုလ်" ဆိုတဲ့ အရာရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို အခြေခံကစပြီး နားလည်မှု လွဲမှားနေခဲ့တာပဲ။ ကုသိုလ်ဆိုတာ အမှတ်ပေးစနစ် မဟုတ်ဘူး' 'မွန်း...'

'ဒါပေမဲ့လေ... ငါတို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ "အခမဲ့ အသုဘချပေးတာတွေ" နဲ့ သူများတွေကို ကူညီပေးခဲ့တာတွေက၊ ကုသိုလ်အမှတ်တွေ လိုချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ဒုက္ခရောက်နေတာကို မြင်ပြီး တကယ်ကို ကူညီချင်တဲ့ စိတ်ရင်းနဲ့ လုပ်ခဲ့တာ။ အဲဒီလို မေတ္တာ၊ ကရုဏာ အပြည့်နဲ့ လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တိုင်းမှာ တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ ပါရမီကုသိုလ်တွေ ပါဝင်နေပြီးသားပဲ' 'မွန်း' နွားနက်ကြီးသည် သဘောပေါက်နားလည်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

'ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ပြောတာ မှန်တယ်။ ကုသိုလ် ဆိုတာ "စိတ်နဲ့ လုပ်ရပ် တစ်ထပ်တည်း ကျခြင်း" ပဲ။ ငါတို့ရဲ့ အတွင်းစိတ်ကနေ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဖြူစင်တဲ့ စေတနာပဲ။ အဲဒီစေတနာက ငါတို့ကို ကောင်းကျိုးတွေ သေချာပေါက် ပေးမှာပဲ။ ပြီးတော့ သေဆုံးသွားတဲ့ အဲဒီလူတွေလည်း ငါတို့ရဲ့ မေတ္တာဓာတ်ကြောင့် ကောင်းရာသုဂတိကို သေချာပေါက် ရောက်မှာ အသေအချာပဲ'

ချန်ရွှင်သည် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကာ နွားနက်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အပြုံးနှင့် အပြည့်အဝ 'လွတ်မြောက်သွားသော' အရိပ်အယောင်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ "ဟားဟားဟား... တွေ့လား။ အခုမှပဲ အရာအားလုံးက အဓိပ္ပါယ် ရှိသွားတော့တယ်"

"မွန်း မွန်း" (ဒါဆိုရင် ငါတို့ အရိုအသေပေးခဲ့တဲ့ အဲဒီ "ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်တွေ" ကရော ဘာတွေလဲ)

"အင်း... အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ မနက်ဖြန် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်ကို သွားလျှောက်ကြည့်တာပေါ့။ ငါတို့က ရုပ်ပွားတော်တွေကို ဖူးမြော်တဲ့အခါ ကြည်ညိုစိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီ ကြည်ညိုစိတ်ကလည်း ကုသိုလ်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး နက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို သိရအောင် မေးကြည့်ကြမယ်"

"မွန်း မွန်း..." နွားနက်ကြီးသည် ရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားသကဲ့သို့ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် မေတ္တာနှင့် ကုသိုလ်တရားများ အမှန်တကယ် ကိန်းဝပ်နေပြီ ဆိုသည့်အချက်ကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။