အခန်း ၂၂၉

အခန်း (၂၂၉)

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုနွား... ဒုက္ခပါပဲဗျာ... တကယ့် အရေးကြီးကိစ္စကြီးပါ" ရုတ်တရက် သူတို့နှစ်ဦး၏ ခေါင်းထဲတွင် နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသော ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ရှောင်ချိသည် ဒုန်းစိုင်းပြေးလာကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသည်။

"မြန်မြန် ပြေးကြရအောင်... ဒီဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ လူတွေ ရှိနေတယ်ဗျ" ထို့နောက် ရှောင်ချိသည် သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသော မူလဝိညာဉ်အဆင့် လူသားနှစ်ဦးအကြောင်းကို အလောတကြီး ပြောပြလေတော့သည်။

"ဪ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့နဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲလေ။ ဒီကျောင်းတော်က အေးချမ်းပါတယ်။ အပိုတွေ ဝင်မပူပန်ပါနဲ့" ချန်ရွှင်သည် ဟားဟားဟား ဟု ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှောင်ချိ၏ ခြင်္သေ့ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။ "နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ဒီကနေ ထွက်သွားတော့မှာပါ။ ငါ့ရင်ထဲမှာ 'ဖြေရှင်းချင်သေးတဲ့ မေးခွန်း' လေး တစ်ခု ကျန်နေသေးလို့ပါ"

"အစ်ကိုချန်၊ အစ်ကိုနွား... ကျွန်တော် ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အလုံခြုံဆုံး နေရာကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ဖြစ်တဲ့ 'ကောင်းကင် လွင်ပြင်ကြီး...' " "စကားတွေ များမနေနဲ့တော့... နွားကြီး၊ သူ့ကို ဖိကြိတ်လိုက်စမ်း" "မွန်း"

"အား... နာတယ်ဗျာ... တော်ပါတော့" ရှောင်ချိသည် မြေကြီးပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေတော့သည်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက်။ နံနက်ခင်းအချိန်။ ချန်ယင် ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်း၏ ပင်မခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌။ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် ခန်းမဆောင် အလယ်ရှိ တရားထိုင်ခုံပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ နက်ရှိုင်းသော တရားအားထုတ်မှုထဲသို့ ဝင်ရောက်နေသည်။ ခန်းမဆောင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အလွန် သပ်ရပ်သန့်စင်စွာ ထွင်းထုထားသော သစ်သား ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကြီး တစ်ဆူ ကိန်းဝပ်စံပယ်နေသည်။ ထိုရုပ်ပွားတော်ကြီး၏ မျက်နှာတော်မှ ဖြာထွက်နေသော မေတ္တာကရုဏာအငွေ့အသက်များသည် ပင်မခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ဝင်ရောက်လာသူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးကို အလိုအလျောက် ငြိမ်းအေးသွားစေသည်။

ချန်ရွှင်သည် နွားနက်ကြီးနှင့် ရှောင်ချိတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပင်မခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ရုပ်ပွားတော်ကြီးကို ဦးစွာ ရိုသေစွာ ဖူးမြော်လိုက်ကြသည်။

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်" "ဒကာတော် သုံးဦး" ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။ "ဒကာတော်... ဒီတရားထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်ပါဦး။ ကြည့်ရတာ ဒကာတော်ရဲ့ ရင်ထဲက တကယ့် 'စွဲလမ်းမှု' ကို ထုတ်ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီ ထင်တယ်"

ချန်ရွှင်သည် တရားထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရိုသေစွာ လျှောက်ထားလိုက်သည်။ "ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်... 'ကုသိုလ်' ဆိုတဲ့အရာက သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေကို သံသရာလည်ပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ဘုံဘဝမှာ ပြန်လည် ဝင်စားစေနိုင်ပါသလား ဘုရား"

"မွန်း" နွားနက်ကြီးသည် မျက်လုံးများကို အကျယ်ကြီး ပြဲထားလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ အကြီးမားဆုံးသော မေးခွန်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် သစ်သားရုပ်ပွားတော်ကြီးကို တစ်ချက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မိန့်ကြားလိုက်သည်။ "သံသရာလည်ခြင်းဆိုတာ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ ဟောကြားခဲ့တဲ့ သစ္စာတရား တစ်ခုပါ။ ဒကာတော်တို့ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ စေတနာ၊ မေတ္တာတရားတွေနဲ့ ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ ပါရမီကုသိုလ်တွေဟာ သေဆုံးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်တွေဆီကို သေချာပေါက် ရောက်ရှိပြီး သူတို့ကို ကောင်းရာသုဂတိကို ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ကုသိုလ်ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ အချည်းနှီး မဖြစ်ပါဘူး ဒကာတော်"

ထိုအဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ... ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့သည် ရင်ထဲမှ အလုံးကြီး ကျသွားသကဲ့သို့ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်မိကြသည်။ သူတို့ ယုံကြည်ခဲ့သော အရာသည် မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုချက် ရရှိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်... နောက်ထပ် သိချင်တာလေး ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဒီခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးမှာ ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော် အမျိုးမျိုးကို ဖူးမြော်ခဲ့ပါတယ်။ ရုပ်ပွားတော်တွေက မတူညီကြပေမယ့် အားလုံးက ဗုဒ္ဓမြတ်စွာတွေပဲ မဟုတ်လား ဘုရား" ချန်ရွှင်သည် သူတို့ မှတ်တမ်းတင်ထားသော စာအုပ်ငယ်လေးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒကာတော်... ကျောင်းတော်တွေမှာ ထားရှိတဲ့ ရုပ်ပွားတော်တွေဟာ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာရဲ့ ဂုဏ်တော်တွေကို အောက်မေ့ဖို့နဲ့၊ ဒကာတော်တို့လို သဒ္ဓါတရားရှိသူတွေ ကြည်ညိုစိတ်ပွားများဖို့အတွက် တည်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ 'ဗုဒ္ဓ' ဆိုတာကတော့ ဒကာတော်တို့ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာပဲ ကိန်းအောင်းနေတာပါ။ ရုပ်ပွားတော်ကို ဖူးမြော်ရင်း ကိုယ့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်ကို သန့်စင်အောင် လုပ်နိုင်မှသာ စစ်မှန်တဲ့ တရားကို တွေ့မှာပါ"

"လောကကြီးမှာ ရှိတဲ့ အရာအားလုံးဟာ အမြဲပြောင်းလဲနေပါတယ်။ ဒါကြောင့် အပြင်ပန်း ပုံသဏ္ဌာန်တွေအပေါ်မှာ အရမ်း မစွဲလမ်းဘဲ၊ ကိုယ့်ရဲ့ မူလစိတ်ရင်း အမှန်တရားကိုပဲ ဆုပ်ကိုင်ထားရပါမယ်"

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ စကားများ အဆုံးသတ်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက်... ချန်ရွှင်နှင့် နွားနက်ကြီးတို့၏ မျက်ဝန်းများသည် တောက်ပလင်းလက်သွားသည်။ ရုတ်တရက် ပင်မခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံးတွင် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အလွန် သန့်စင်ပြီး နက်ရှိုင်းသည့် သမာဓိစွမ်းအင်များ (ရွှေအမြုတေ နှစ်ခု၏ စွမ်းအင်များ)လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။ ၎င်းသည် ဖိအားပေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ အလွန် အေးချမ်းသော မေတ္တာဓာတ်များ ဖြစ်သည်။

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်... အရှင်ဘုရားရဲ့ သမာဓိစွမ်းအင်တွေက အရမ်းကို နက်ရှိုင်းလှပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပိုပြီး ခိုင်မာသွားပါပြီ" ချန်ရွှင်က ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဒကာတော်... ဒီဘုန်းကြီးအိုမှာ တောင်းဆိုမှုလေး တစ်ခု ရှိပါတယ်" ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က လေးနက်စွာ မိန့်ကြားသည်။ "အကယ်၍ ဒကာတော်သုံးဦးက ပင်လယ်ရပ်ခြားက 'ကောင်းကင်ဂိတ်တံခါး' ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး 'ကောင်းကင်မြစ်' ကို ဖြတ်ကူးဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်... အဲဒီနေရာမှာ 'ပိုင်လီကျုံးဟူ' လို့ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့ရင် 'အရှင်ဘုရားက ကတိဖျက်ခဲ့ပြီ' လို့ ပြောပြပေးနိုင်မလား။ ဒါက ဒီဘုန်းကြီးအိုရဲ့ အတိတ်က ကြွေးဟောင်းတစ်ခုပါ"

"စိတ်ချပါ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်။ သေချာပေါက် ပြောပေးပါ့မယ်" ချန်ရွှင်က ကတိပေးလိုက်သည်။ နွားကြီးကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။