အခန်း ၂၃၀

အခန်း (၂၃၀)

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်... တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကလည်း တောင်းဆိုစရာလေး တစ်ခု ရှိနေပါတယ်" ချန်ရွှင်သည် ဒေသထွက်ကုန်များ ပြည့်နှက်နေသော သိုလှောင်အိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေကို ကောင်းမွန်ရာဘုံဘဝရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့၊ မေတ္တာပို့သတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဗုဒ္ဓတရားတော်တစ်ခုကို ကျင့်ကြံချင်လို့ပါ ဘုရား"

"မွန်း..." နွားကြီးသည် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် အလွန် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က နားလည်သွားသည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒကာတော်တို့ရဲ့ မေတ္တာစိတ်က အလွန် ကြီးမားလှပါတယ်။ ဒီလို မေတ္တာပို့သတဲ့ တရားတော် မျိုး ရှိပါတယ်"

"ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီသိုလှောင်အိတ်ကို အလှူငွေအဖြစ် လက်ခံပေးပါဘုရား"

"အဲဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ တရားဓမ္မဆိုတာ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားလို့ ရတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး" ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်သည်။ "ဒကာတော် သုံးဦး... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး"

သူက သင်္ကန်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လှိုင်းများပမာ ရိုက်ခတ်သွားပြီး စာလုံးမပါသော ကျမ်းစာအုပ် တစ်အုပ် လေထဲသို့ မြောက်တက်လာသည်။ ထို့နောက် ကျောင်းတော် တစ်ခုလုံးတွင် ရွှေရောင်လင်းလက်နေသော ကျမ်းစာများ၏ ပုံရိပ်ယောင်များ အစီအရီ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုရွှေရောင် စာလုံးများသည် မေတ္တာသုတ်တော်နှင့် ပဋ္ဌာန်းတရားတော်များကဲ့သို့ အလွန် အေးချမ်းသော အငွေ့အသက်များကို ဆောင်ကြဉ်းလာပြီး စာမပါသော ကျမ်းစာအုပ်ပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာသည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ချန်ရွှင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒကာတော်... ဒီ မေတ္တာပို့သခြင်း ကျင့်စဉ်က ရှေ့ပိုင်း တစ်ဝက်ပဲ ရှိပါတယ်... နောက်ပိုင်း တစ်ဝက်ကိုတော့ ဒကာတော်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဖြူစင်တဲ့ စိတ်နှလုံးနဲ့ ဖြည့်စွက်ပါလေ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်" "မွန်း..." ချန်ရွှင်နှင့် နွားကြီးတို့သည် အဖိုးတန် ရတနာကို ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ မျက်လုံးများ တလက်လက် တောက်ပနေကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့ သုံးဦးသည် ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်အား အရိုအသေပေးကာ ကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်မှာမူ ချန်ရွှင် အတင်းအဓမ္မ ထားခဲ့သော သိုလှောင်အိတ်လေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေမိသည်။ အတွင်း၌ "ကျောင်းတော်အတွက် အလှူငွေ" ဟူသော စာတမ်းလေး ပါရှိသည်။

...... တစ်လ ကြာပြီးနောက် ညအချိန်။ လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တန်းတစ်ခုပေါ်တွင်။

ချန်ရွှင်၊ နွားကြီးနှင့် ရှောင်ချိတို့သည် ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင် တစ်ပင်၏ ပတ်လည်တွင် နေရာယူထားကြပြီး အမွှေးတိုင်ဖို အမြောက်အမြားကို စက်ဝိုင်းပုံစံ စီထားကာ မေတ္တာပို့ ဂါထာမန္တန်များကို တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေကြသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံပို့ဆောင်ခြင်း မေတ္တာသုတ်တော်... သတ္တဝါဝေနေယျ အားလုံး ငြိမ်းအေးကြပါစေ..." ချန်ရွှင်က ကျယ်လောင်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ အမွှေးတိုင်ဖိုများမှ အပြာရောင် မီးခိုးငွေ့များသည် လေထဲတွင် လွင့်ဝဲသွားပြီး အလွန် လှပသော ကြာပန်းဖူးလေးများ အသွင် ဖန်တီးလိုက်သည်။

"မွန်း..." နွားကြီးကလည်း မေတ္တာဓာတ်အပြည့်ဖြင့် အော်မြည်လိုက်သည်။

ရှောင်ချိကလည်း သူတတ်နိုင်သလောက် စိတ်ကို ငြိမ်အောင်ထားကာ ပါဝင်ရွတ်ဆိုလေသည်။ အမွှေးတိုင်ဖို တစ်ရာ့ရှစ်လုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အမွှေးနံ့သာငွေ့များသည် တစ်တောင်လုံးကို မွှေးကြိုင်သွားစေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေများအားလုံး... ကောင်းကင်ဘုံ (သုဂတိဘုံ)ဆီကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ရောက်ရှိကြပါစေ" သူတို့ သုံးဦး ပြိုင်တူ ဆုတောင်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်... ကြိုးကြာဝိညာဉ်သစ်ပင်ကြီးမှ စိမ်းလန်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အလင်းတန်းများသည် ရွှေရောင် ပိုးစုန်းကြူးလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကောင်းကင်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်တက်သွားကြသည်။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်များ အေးချမ်းစွာ လွတ်မြောက်သွားခြင်း၏ သင်္ကေတပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အရမ်းကို လှပပြီး အေးချမ်းတဲ့ မြင်ကွင်းပဲနော်" ရှောင်ချိသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် ညီလေး။ ဒါက မေတ္တာတရားရဲ့ စွမ်းအားပဲ" ချန်ရွှင်က ပြုံးလျက် ဖြေသည်။

"သွားစို့... ငါတို့ တာလီ ပြည်နယ်မှာ လုပ်စရာရှိတာတွေ ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။ အနောက်ဘက် ပင်လယ်ဆီကို ထွက်ကြမယ်" ချန်ရွှင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လှေပျံငယ်လေး တစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ သုံးဦးသည် လှေပျံပေါ်သို့ တက်ရောက်လိုက်ပြီး ပျံသန်းထွက်ခွာသွားကြသည်။ နှစ်လ ကြာပြီးနောက်... သူတို့သည် တာလီ၏ ပြည်နယ်ဆယ်ခုကို အပြီးတိုင် စွန့်ခွာသွားခဲ့ကြလေသည်။

...... ရှီးဟိုင်ပြည်နယ်။ တာလီ တွင် နိုင်ငံရပ်ခြားနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော ကျယ်ပြောလှသည့် ပြည်နယ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ကျင့်ကြံသူများ ပြည့်နှက်နေပြီး အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော 'အဆုံးမဲ့ အနောက်ပင်လယ်' ကြီး တည်ရှိရာ နေရာဖြစ်သည်။

ပင်လယ်ထဲမှ မိစ္ဆာသားရဲများသည် အန္တရာယ်များသော်လည်း ၎င်းတို့၏ သားရဲအမြုတေများသည် ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန် အဖိုးတန်လှသည်။ ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံသူတိုင်းသည် အသက်နှင့်ရင်းကာ ဤပင်လယ်ပြင်တွင် လာရောက် စွန့်စားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖျင်ယွင်မြို့တော်။ ရှီးဟိုင်ပြည်နယ်၏ အဓိက ဗဟိုချက်ဖြစ်သော မြို့တော်ကြီး ဖြစ်သည်။ မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိသော ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်ကြီးမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်ရွှင်တို့ သုံးဦး ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်ထက်တွင် ဓားပျံစီးကာ ပျံသန်းနေသော ကျင့်ကြံသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... ဒီ ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်ရဲ့ အသုံးပြုခက မတန်တဆ ဈေးကြီးလွန်းတာပဲ" ချန်ရွှင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရှောင်ချိကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ဆီမှာ အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေ ပြောင်သလင်းခါသွားပြီ... ရှောင်ချိ... မင်းကို ရောင်းစားလိုက်ရမလား... ထောင်ဂဏန်းလောက်တော့ ရမှာပဲ"

"ဗျာ... အစ်ကိုချန်... ကျွန်တော်က ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိပါဘူးဗျာ" နွားကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် မှောက်နေသော ရှောင်ချိသည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး ဝုန်းခနဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ "န... နည်းနည်းလောက် ထပ်စဉ်းစားပေးပါဦးလား"

"မွန်း..." နွားကြီးသည် အေးအေးဆေးဆေး ရယ်မောလိုက်ပြီး ချန်ရွှင်ကို ဖွဖွလေး တွန်းလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... နောက်နေတာပါ" ချန်ရွှင်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရှောင်ချိကို ဆွဲကိုင်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နွားကြီး၏ ခေါင်းကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ "သွားစို့... ငါတို့ ညီအစ်ကိုသုံးယောက် ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို သွားပြီး စွန့်စားခန်း အသစ်တွေ စတင်ကြမယ်"

သူတို့ သုံးဦးသည် မေတ္တာ၊ ကရုဏာနှင့် ရဲရင့်ခြင်းများကို ရင်ဝယ်ပိုက်လျက် လူစည်ကားလှသော မြို့တော်ကြီးထဲသို့ ရောနှော ဝင်ရောက်သွားကြလေတော့သည်။