အခန်း ၂၃၁

အခန်း (၂၃၁)

ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်၏ အပြင်ဘက်တွင် ကုန်သည်အသင်း အများအပြား၏ ဆိုင်ခန်းများ အစီအရီ တည်ရှိနေပြီး လူများ ရပ်နေကြသည်။ ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်မှ ကျင့်ကြံသူများ ထွက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လူလွှတ်ကာ စကားသွားပြောဆိုကြသည်။

ချန်ရွှင်တို့ တမင်တကာ ထုတ်လွှတ်ထားသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့် အရှိန်အဝါသည် 'ရွှေအမြုတေ အလယ်အလတ်အဆင့်' ဖြစ်သည်။ သာမန် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ အနေဖြင့် ကြောက်လန့်ပြီး စကားပင် မပြောရဲကြပေ။ အရည်အချင်း မမီသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် စောစောကတည်းက ချန်ရွှင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေသည်။ ခွေးနီလေး တစ်ကောင်ကို ချိုင်းတွင် ညှပ်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နွားကြီး၏ ခေါင်းကို ဖက်ထားသော ရယ်စရာကောင်းသည့် ပုံစံကို ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ချန်ရွှင်၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ... စကားနည်းနည်းလောက် ပြောလို့ ရမလား"

"ရပါတယ်"

"တာအိုမိတ်ဆွေက တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်လား... တကယ်လို့ ပင်လယ်ထဲ ထွက်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ 'ချန်ဖုန်းကုန်သည်အသင်း' ကို ဝင်ပါလား... ဖမ်းဆီးရမိတဲ့ ပင်လယ်သားရဲတွေရဲ့ ခွဲဝေမှုကတော့ စည်းမျဉ်းတွေ အတိုင်း..."

"တာအိုမိတ်ဆွေ... လောလောဆယ်တော့ ကျွန်တော်တို့မှာ အဲဒီလို စိတ်ကူး မရှိသေးပါဘူး"

ချန်ရွှင် သဘောပေါက်သွားသည်။ အော်... ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် လာခေါ်တာကိုး။

"အမှန်တိုင်း ပြောရရင် အနောက်ပင်လယ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မသိသေးပါဘူး... လောလောဆယ်တော့ ပင်လယ်ထဲ ထွက်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိသေးပါဘူး"

သူတို့သည် သူတစ်ပါး လက်အောက်တွင် အလုပ်မလုပ်တော့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူတို့ကိုယ်တိုင်က သူဌေးများ ဖြစ်နေကြပြီ။

"ဒါဆိုရင်တော့ တောင်းပန်ပါတယ်"

အစိမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးသည် နောက်သို့ ခြေတစ်ဝက်ခန့် ဆုတ်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့များ စိတ်ကူးပြောင်းသွားရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ ချန်ဖုန်းကုန်သည်အသင်းကို ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုအနေနဲ့ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးရင် ဝမ်းသာမိမှာပါ"

"ဒါပေါ့..."

ချန်ရွှင်သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးသည် ထိုကျောပြင်ကို နှစ်ခါ သုံးခါခန့် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ပို့ဆောင်ရေး အစီအရင်ဆီသို့ အကြည့်ပြန်လွှဲကာ နောက်ထပ် 'ကိုယ်ရံတော်' အသစ်များကို စတင် ရှာဖွေလေတော့သည်။

ကျယ်ဝန်းလှသော လမ်းမကြီးများပေါ်တွင် ပင်လယ်၏ သီးသန့်ဖြစ်သော ညှီစော်နံသည့် လေနုအေးများ ပျံ့လွင့်နေသည်။ နေရာအနှံ့အပြား၌ ပင်လယ်သားရဲများကို ရောင်းချနေသော ကျင့်ကြံသူများသည် အသံကုန်ဟစ်ကာ ဈေးခေါ်နေကြပြီး လူသားဆန်သော သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဝူရွှမ်ငါးဟေ့... အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ပင်လယ်သားရဲပဲ... တစ်ကောင်လုံး အကောင်းပကတိပဲ... သားရဲအမြုတေကလည်း အနာအဆာ မရှိဘူးနော်... အမြင့်ဆုံး ဈေးပေးတဲ့သူကို ရောင်းမယ်"

"ဟာ... ဝူရွှမ်ငါးပါလား... ဒါက မျက်လုံးစွမ်းအားကို ကျင့်ကြံတဲ့ တาအိုမိတ်ဆွေတွေအတွက် အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းပဲကွ"

"ဟဲဟဲ... မျက်စိရှင်တာပဲ... ဒါက အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ ခက်ခက်ခဲခဲ ဖမ်းလာရတဲ့ အသီးအပွင့်တွေပဲ"

"ငါဝယ်မယ်... ဘယ်သူ့ကိုမှ အပေးမခံဘူး"

......

လမ်းမပေါ်တွင် လူအုပ်များ စုဝေးနေသော နေရာများသာ ရှိပြီး ချန်ရွှင်တို့သည် လူအုပ်၏ အစွန်အဖျားမှနေ၍ မျက်စိလည်မတတ် လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေကြသည်။ တခါတရံတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများနှင့်အတူ ရောယောင်ကာ "အိုး..." ဟု အာမေဋိတ်သံများ ပြုလုပ်ကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော ပင်လယ်သားရဲများကို သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။ ယခင်က ဖတ်ရှုဖူးသော ဝိညာဉ်သားရဲ စွယ်စုံကျမ်းထဲတွင်ပင် မပါရှိသော သက်ရှိများသာ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့သည် နတ်အသိများကို ချိတ်ဆက်လိုက်ကြပြီး ရှောင်ချိက အုပ်စုလိုက် စကားပြောသည့်စနစ်ကို စတင် ဖွင့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုနွား... ဒါတွေက ကောင်းကင် လွင်ပြင်ကြီး က ဝိညာဉ်သားရဲတွေနဲ့ မတူဘူးနော်"

ရှောင်ချိသည် တံတွေးများကို မြိုချလိုက်သည်။ လတ်တလော အချိန်များအတွင်း သူ၏ သတ္တိများ အတော်လေး ကောင်းမွန်လာပုံ ရသည်။

"အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ကြားဖူးပေမဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကောင်တွေတောင် ရှိသေးတာလား"

"မွန်း..."

နွားကြီးသည် ပါးစပ်ကို အမြဲတမ်း ဟထားမိလျက်သား ဖြစ်နေသည်။ နွားတစ်ကောင်၏ အသိပညာ ဗဟုသုတများကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အဲဒါတွေက ပင်လယ်သားရဲတွေကွ... သဘောပေါက်လား... ပင်လယ်ထဲမှာ နေတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေပဲ... ဝိညာဉ်သားရဲ မဟုတ်ဘူးကွ"

ချန်ရွှင်သည် သိတတ်ဟန်ဖြင့် လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"ရှောင်ချိ... မင်းက ကောင်းကင် လွင်ပြင်ကြီး ထဲမှာပဲ တစ်ချိန်လုံး အောင်းနေတာဆိုတော့ ဒါတွေကို ဘယ်သိပါ့မလဲ"

"ဟဲဟဲ..."

ရှောင်ချိသည် နေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ အပြင်လောကကို ထွက်ကြည့်ရသည်မှာ မဆိုးဘူးဟု ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိသည်။ အရေးအကြီးဆုံးက အစ်ကိုကြီး နှစ်ယောက်၏ အနီးတွင် ရှိနေလျှင် လုံခြုံစိတ်ချရပြီး တကယ်တမ်း ဤနေရာအထိ ရောက်လာသည်အထိ အန္တရာယ်နှင့် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးပေ။

"မွန်း"

နွားကြီးက ချန်ရွှင်ကို တွန်းလိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ပေငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်ခန့် ရှည်လျားသော ပင်လယ်သားရဲကြီး တစ်ကောင်ကို သယ်ဆောင်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟား... အကောင်ကြီး လာပြီဟေ့"

ချန်ရွှင်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှောင်ချိကို နွားကြီး၏ ကျောပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

"နွားကြီး... မြန်မြန်လုပ်... သွားကြည့်ရအောင်"

ရှောင်ချိသည် နွားကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်နေရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မိုက်လိုက်တာ... အကြီးကြီးပဲ... အစ်ကိုချန်... ပင်လယ်ကြီးက ကောင်းကင် လွင်ပြင်ကြီးထက်တောင် ပိုကြီးနေမလား မသိဘူးနော်"

"ဒါပေါ့ကွ... ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ"

"မွန်း"

သူတို့ သုံးဦးသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ခပ်သွက်သွက် ပြေးသွားကြပြီး ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ် ပြောဆိုနေကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် ခေါင်းခါလျက် အံ့သြနေကြသည်။

"ဘာတွေကိုများ အဲဒီလောက် တောသားတွေလို ဝမ်းသာနေကြတာလဲ မသိပါဘူး"

ထို ပင်လယ်သားရဲကြီးကို အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ စင်မြင့်ပေါ်သို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ချထားလိုက်သည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် လူလတ်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ သတိထားမိကြပြီလို့ ထင်ပါတယ်... ဒီတစ်ခါ ပစ္စည်းက 'မြေရတနာဝက်' ပါ... ရွှေအမြုတေ အစောပိုင်းအဆင့် ပင်လယ်သားရဲ ဖြစ်ပါတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကမှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချန်ဖုန်းကုန်သည်အသင်းက အစီအရင်ကို အသုံးပြုပြီး သတ်ဖြတ်ထားတဲ့ ရှားပါးလှတဲ့ ပစ္စည်းပါပဲ"

"တာအိုမိတ်ဆွေ... မြေရတနာဝက်ရဲ့ သားရဲအမြုတေ ကျန်သေးလား"

"အဲဒါကတော့ ကြိုတင် မှာယူထားတဲ့သူ ရှိလို့ ရောင်းလိုက်ပါပြီ... အခု လေလံတင်မှာက မြေရတနာဝက်ရဲ့ သွေးနဲ့အသား၊ ပြီးတော့ အရိုးနဲ့ အကြောတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်... အားလုံးပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ကြိုက် ဈေးပေးနိုင်ကြပါတယ်"

......

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် လူအုပ်ထဲတွင် ရှိနေသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ အချို့သည် နှမြောတသစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ကြပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ရွှေအမြုတေအဆင့် ပင်လယ်သားရဲ၏ သားရဲအမြုတေသည် လူသား ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက် မည်သည့်အရာနှင့်မျှ မလဲနိုင်အောင် အဖိုးတန်လှသည်။ ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုရန် ဖြစ်စေ၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန် ဖြစ်စေ အကောင်းဆုံးသော ရတနာဆေးပင် ဖြစ်လာသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားသော်လည်း အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ လျော့ကျမသွားပေ။ ဤ တာလီ တွင် အပေါများဆုံးမှာ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ပြီး ရှားပါးနေသည်မှာ ဤကဲ့သို့သော တန်ဖိုးရှိသည့် ကျင့်ကြံခြင်း ရင်းမြစ်များပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ရွှင်တို့သည် စိတ်ဝင်တစား လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေကြပြီး အသုံးဝင်မည့် သတင်းအချက်အလက် အများအပြားကို ကြားသိခဲ့ရသည်။ သားရဲအမြုတေကို ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုနိုင်ပြီး၊ သွေးနှင့် အသားများသည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ကို ချိုးဖောက် တက်ရာတွင် အထောက်အကူပြုနိုင်သည် အစရှိသည်တို့ ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းကို ကြားသိရပြီးနောက် ချန်ရွှင်သည် အခြေအနေ အကြမ်းဖျင်းကို နားလည်သွားသည်။ အော်... ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီလောက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ရှိနေတာကိုး။ ပင်လယ်မှ ရရှိသော အကျိုးကျေးဇူးများ တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ကျင့်ကြံခြင်း ရင်းမြစ်များမှာ ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် ပေါကြွယ်ဝလွန်းလှသည်။

အတန်ကြာ လိုက်လံကြည့်ရှုပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦးသည် ထပ်မံ၍ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်သွားကြပြီး ဆေးဆိုင် အချို့ကို ဝင်ရောက် ကြည့်ရှုကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အခမ်းနားဆုံးသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ သီးသန့် အခန်းငယ် တစ်ခုအတွင်း၌။

"တာအိုမိတ်ဆွေ... ဒီ 'နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ မြလွှာညရောင် ဂျင်ဆင်းဖြူ' က အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ထောင်တည်း ဟုတ်လား"

ချန်ရွှင်သည် အေးစက်စွာ ပြောကာ ဆေးသေတ္တာကို ချက်ချင်း ဆွဲယူလိုက်သည်။

"ဒါက နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်ကွ... ရွှေအမြုတေအဆင့် ရတနာဆေးပင်ပဲ... နှစ်ထောင်ဆိုတာ ဈေးနှိမ်လွန်းတယ်"

"မွန်း"

နွားကြီးသည်လည်း ဒေါသထွက်လာသည်။ ဟုတ်တယ်... နှစ်ထောင်ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

"ဂရု..."

ရှောင်ချိကလည်း ခက်ထန်စွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ အစ်ကိုနွား ဒေါသထွက်နေပြီကွ။ သို့သော် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိသွားပြီး မျက်နှာပျက်သွားသည်။

"ဝုတ်... ဝုတ်ဝုတ်"

သူတို့၏ ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ပိုးထည်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားသည် ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ... ခင်ဗျား မသိလို့ နေမှာပါ... အဲဒီ ဝိညာဉ်ဆေးပင်က တခြား ပြည်နယ်တွေမှာ ဆိုရင်တော့ ပိုပြီး ဈေးကောင်း ရနိုင်ပေမဲ့ ဒီ ရှီးဟိုင်ပြည်နယ်မှာတော့ ဈေးတက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ရွှင်သည် လည်ချောင်းဝအထိ ရောက်နေသော ဈေးဆစ်ရန် စကားလုံး တစ်သောင်းခန့်ကို အတင်း မြိုချလိုက်ရလေသည်။ သောက်ကျိုးနည်း... တကယ်ကြီးလား။

ဤနေရာရှိ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ဆေးဖော်နည်းများကို သူလည်း လေ့လာကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း သေချာပေါက် သူတို့ သိရှိထားသော ကျင့်ကြံခြင်း လောကနှင့် ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ ပင်လယ်ထဲနှင့် ကျွန်းများ၏ သီးသန့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များသာ ဖြစ်ပြီး ဆေးဖော်နည်းများကလည်း ကွဲပြားနေသည်။

"နှစ်ပင် ရောင်းမယ်... နှစ်ပင်လုံး နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ မြလွှာညရောင် ဂျင်ဆင်းဖြူ ချည်းပဲ... ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးထောင်... မရရင် အခုချက်ချင်း ပြန်မယ်"

ချန်ရွှင်က ပြောပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ နွားကြီးနှင့် ရှောင်ချိကလည်း လိုက်ပါ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

"သဘောအတိုင်းပါပဲ"

ပိုးထည်ဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားသည် အေးအေးဆေးဆေးပင် လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်သည်။ စကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့် တစ်ထောင်တောင် ဈေးတင်ရအောင် ဆေးဆိုင်ကို အ င လို့ ထင်နေတာလား။

ချန်ရွှင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ၊ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ နားရွက်များကိုလည်း တလှုပ်လှုပ် လုပ်နေသည်။

"အစ်ကိုချန်... သွားကြစို့လေ... အဲဒီကောင်က ကျွန်တော်တို့ဆီကနေ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်တောင် ဈေးနှိမ်ပြီး လိမ်ယူမလို့ လုပ်နေတာကို"

ရှောင်ချိသည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ချန်ရွှင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဘာလို့ လမ်းလျှောက်တာ ဒီလောက် နှေးနေရတာလဲ။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ၏ တန်ဖိုးကို ကောင်းကင် လွင်ပြင်ကြီးတွင် သူ အရိုးထဲစွဲအောင် သိခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ချိကိုယ်တိုင်ပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို လက်ချိုးရေတွက်လို့ ရလောက်အောင်သာ ထိတွေ့ဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မွန်း..."

နွားကြီးက ရှောင်ချိကို သင်ပြလိုက်သည်။ အစ်ကိုကြီးက အခု အဆင့်မြင့်တဲ့ ဈေးဆစ်တဲ့ အကွက်တွေ သုံးနေတာကွ။

"အို..."

ရှောင်ချိသည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။ ဒီလို နည်းလမ်းမျိုး ရှိတာကိုး... ပညာရသွားပြီ။

ချန်ရွှင်သည် တည်ငြိမ်သယောင် ဟန်ဆောင်ကာ လျှောက်လှမ်းနေသော်လည်း မျက်မှောင်များမှာ ပိုမို တွန့်လိမ်လာသည်။ ဘာလို့ ဘယ်သူမှ လှမ်းမခေါ်ရတာလဲ။

......

နောက်ဆုံးတွင် လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေပြီ။

"ဘာလဲ... ငါ့ကို တမင် လွှတ်ပေးပြီး အထာကိုင်နေတာလား"

ချန်ရွှင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင် နွားကြီး... အဲဒီကောင် ဘာလို့ ငါတို့ကို လှမ်းမခေါ်တာလဲ"

"မွန်း"

နွားကြီးကလည်း ချန်ရွှင်အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒီကောင်က သေချာပေါက် ငါတို့ အလျှော့ပေးပြီး ပြန်လာမယ်လို့ ထင်နေတာပဲ။

"တောက်... သွားစို့ တခြား ဆေးဆိုင်မှာ သွားရောင်းမယ်"

"မွန်း"

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုချန်... အဲဒီလိုကောင်မျိုး မရှိလည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှာလို့ ရပါတယ်"

သူတို့ သုံးဦးသည် ခပ်သွက်သွက် ပြေးသွားကြပြန်ပြီး အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ သံသယဖြစ်ဖွယ် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်နေကာ တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။

သုံးရက် ကြာပြီးနောက်။ ချန်ရွှင်တို့သည် နောက်ဆုံးတွင် ခရီးစရိတ်များကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး မပြည့်စုံသော ပင်လယ်မြေပုံ အချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။ ကုန်းတွင်းပိုင်းမှ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များသည် ဤနေရာတွင် ဈေးနှိမ်ခံရသည်မှာ အမှန်ဖြစ်သည်။

ပါးစပ် ခြောက်ကပ်သွားသည်အထိ ဈေးဆစ်ခဲ့ရပြီးနောက်မှသာ အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သောင်းကျော်ကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။ 'ဝိညာဉ်သားရဲ သိုလှောင်အိတ်' ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများ ရှိကြောင်းကို သိရှိထားသော်လည်း ချန်ရွှင်သည် တစ်ခါမျှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်း မရှိပေ။

သူတို့ သုံးဦးသည် လမ်းမပေါ်တွင် ထပ်မံ၍ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကြပြီး ပင်လယ်၏ သီးသန့်ဖြစ်သော ညှီစော်နံသည့် လေနုအေးများကို ရှူရှိုက်ရင်း မျက်လုံးများကို ဟိုကြည့်ဒီကြည့် အလုပ်ရှုပ်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ချန်ရွှင်သည် အထူး ဖော်စပ်ထားသော 'ကျန်းမာရေး လက်ဖက်ရည်' ကို သောက်လိုက်ပြီး နွားကြီးနှင့် ရှောင်ချိကိုလည်း ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီလက်ဖက်ရည်က တကယ့် ရတနာ လက်ဖက်ရည်ပဲနော်"

ရှောင်ချိသည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရုံဖြင့် လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေထက် ပိုအရသာရှိတယ်"

"နွားကြီး... ရှောင်ချိကို ဒီ ကျန်းမာရေး လက်ဖက်ရည်ရဲ့ အာနိသင်တွေကို ရှင်းပြလိုက်စမ်းပါ... ဆရာသခင် ကိုယ်တိုင် လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက် ဆေးဖော်နည်းကွ"

"မွန်း"

နွားကြီးသည် ခေါင်းကို မော့ကာ ယခင် လူ့လောကတွင် ရှိစဉ်က အကြောင်းအရာများကို ရှောင်ချိအား စတင် ပြောပြလေတော့သည်။

ရှောင်ချိသည် တခါတရံ တိုးညှင်းစွာ ညည်းတွားရင်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ နားထောင်နေလေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အမှန်တကယ် ယုံကြည်သွားပုံ ရသည်။ ချန်ရွှင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ နွားကြီးသည် ဤခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး ပါးစပ် မပိတ်တော့ဘဲ ရှောင်ချိနှင့် အဆက်မပြတ် စကားပြောနေသည်။ ချန်ရွှင် ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအရာအတွက် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

"ရှောင်ချိ"

"ဗျာ... အစ်ကိုချန်"

"မွန်း"

နွားကြီးကလည်း ချန်ရွှင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း အခုချိန်ထိ ဝိညာဉ်ဆေးပင် တောင်းတာ တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူးနော်... 'ဝိညာဉ် ကြေမွခြင်း ကျောက်တုံး' အကြောင်းလည်း မမေးခဲ့ဘူး"

ချန်ရွှင်သည် တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်ရင်း အသစ်စက်စက် ဖြူဖွေးနေသော မှတ်စုစာအုပ် တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ငါတို့ဆီမှာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ တောင်ပုံရာပုံ ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း သိတယ် မဟုတ်လား"

"ဗျာ"

ရှောင်ချိသည် အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အဲဒါတွေက အစ်ကိုတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေလေ... ကျွန်တော်က အစ်ကိုတို့နောက်ကို လိုက်ပြီး အပြင်လောကကို ထွက်ကြည့်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ... အဲဒီလို ဟာမျိုးတွေကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး"

"စိတ်ချပါ... ငါတို့ မင်းကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မထားပါဘူး"

ချန်ရွှင်သည် ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မှတ်စုစာအုပ်ပေါ်တွင် စာလုံးများ စတင် ရေးသားလေသည်။ ပထမဆုံး စာကြောင်းတွင် 'မြောက်နန်းဆောင် ခြင်္သေ့နီ' ဟု ရေးသားထားသည်။

"မင်းက ငါတို့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ညီလေး တစ်ယောက်ပဲဟာ"

"မွန်း"

နွားကြီးသည် နှာမှုတ်သံ ပြင်းပြင်းပြုလိုက်ပြီး သူ၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော ရှောင်ချိကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုနွား... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့ အနောက်ပင်လယ်ထဲ ထွက်မှာလဲ"

ရှောင်ချိသည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ပင်လယ်မြေပုံငယ်လေးကို ထုတ်ယူကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ပင်လယ်ကြီးက ကြီးမားလွန်းတယ်... တာလီ ထက်တောင် ပိုကြီးနေမလား မသိဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နွားကြီးလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ချန်ရွှင် အနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။

"မနက်ဖြန် ထွက်မယ်"

"မွန်း"

"ကောင်းပြီဟေ့"

ရှောင်ချိသည် ယခင်ကနှင့်မတူအောင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ အနီရောင် အမှတ်အသားလေးသည် ဖျော့တော့စွာ တောက်ပနေပြီး ခေါင်းထဲတွင် ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးနှင့် ပင်လယ်သားရဲများ၏ ပုံရိပ်များကို စတင် စိတ်ကူးယဉ်နေလေတော့သည်။