အခန်း ၇၂

အခန်း (၇၂) - လူသားတို့ ကြံစည်သော်လည်း နတ်ဘုရားကသာ ဆုံးဖြတ်သည်

ရှို့ဝူက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"လောင်ယန်... မင်း ဒီဘက်လာပြီး ငါ့ကို ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတွေ ကောက်ပေးလို့ ရမလား..."

သူ့စကားကို ကြားရသောအခါ ကျီယန်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှို့ဝူသည် အခြားဖုတ်ကောင်အုပ်စုဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျံ့ကြဲနေသော အမည်းရောင်သွေးများ ပေကျံနေသည့် ပုပ်ပွနေသော အသားစများကို ကြည့်ရင်း ကျီယန်မှာ ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်မထွက်နိုင်အောင် ဖြစ်ရတော့သည်။

သူသည် ထန်ဝေ့က မီးကျွမ်းအောင် တိုက်ခိုက်ထားသည့် ဖုတ်ကောင်၏ ဦးနှောက်ထဲမှ သာမန်ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် အဝေးတွင် သူ၏စွမ်းရည်ဖြင့် ဖုတ်ကောင်အုပ်စုကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်နေသော ရှို့ဝူကို ကြည့်ကာ ကံကြမ္မာကိုသာ ပုံအပ်လိုက်ရလေတော့သည်။

ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်ရုံအဖြစ်သာ သုံးနိုင်သည့် နေရာလွတ်စွမ်းရည်ကို နိုးထစေခဲ့မိသည့် သူ့ကိုယ်သူသာ အပြစ်တင်ရပေမည်။

အကယ်၍ သူ၏နေရာလွတ်စွမ်းရည်သည် ရှို့ဝူကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ရေးအမျိုးအစားသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက သူသည်လည်း ဖုတ်ကောင်များကို တို့ဟူးတုံး လှီးသကဲ့သို့ အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြား လူသားတို့ ကြံစည်သော်လည်း နတ်ဘုရားကသာ ဆုံးဖြတ်သည် ဖြစ်ရာ နှမြောစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ကျီယန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် သာမန်ပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို သူ၏နေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ ထန်ဝေ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဝေ့... ငါ လောင်ရှို့ကို သွားပြီး ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ ကောက်ပေးလိုက်ဦးမယ်... မင်းလည်း ဖုတ်ကောင်တွေကို သတ်ပြီးရင် ပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို တူးထုတ်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထန်ဝေ့က အခြားဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကို မီးကျွမ်းအောင် တိုက်ခိုက်ရင်း လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်က သူ့ကို ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ ကောက်ပေးလို့ မရဘူးလား..."

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် ကျီယန်က အခြားတစ်ဖက်သို့ တိတ်တဆိတ် ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။ ထန်ဝေ့က သံသယစိတ်ဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူညွှန်ပြရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျူးလင်သည် ဖုတ်ကောင်ငါးကောင်ထက်မနည်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခေါင်းဖြတ်သတ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ယုန်လေးမှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဖုတ်ကောင်ခေါင်းများဆီသို့ ပြေးသွားကာ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေများကို ပျော်ရွှင်စွာ တူးဖော်နေတော့သည်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထန်ဝေ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ အဲဒီယုန်ကို နောက်ဆို ပိုပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံရမယ်..."

ထန်ဝေ့သည် ကျီယန်အား ရှို့ဝူကို ကူညီခိုင်းရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သည်ကို မြင်သဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း လောင်ရှို့ကို သွားကူလိုက်ပါ... ငါ့ဘာသာငါပဲ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို တူးလိုက်တော့မယ်..."

"ကောင်းပြီ..."

ကျီယန်က ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှို့ဝူကို ကူညီရန် ထွက်သွားလေသည်။

ကျီယန်၏ ပုံဆောင်ခဲအမြုတေ တူးဖော်ပေးမှု အကူအညီကြောင့် ရှို့ဝူ၏ ဖုတ်ကောင်သတ်ဖြတ်နှုန်းမှာ များစွာ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ မြင့်မားသော တံတိုင်းပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည့် စစ်သားများသည် ထိုလူလေးဦးနှင့် ယုန်တစ်ကောင်တို့ စခန်းပတ်လည်ရှိ ဖုတ်ကောင်များကို ရှင်းလင်းနေကြသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

စစ်သားတစ်ဦးက သူ၏မျက်ခွံပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလူတွေက တကယ်ကို သန်မာတာပဲ... ဒီလောက်ပူအိုက်တဲ့ ရာသီဥတုမှာတောင် ဖုတ်ကောင်တွေကို အဲဒီလို တိုက်ခိုက်နိုင်ကြသေးတယ်..."

သူ၏ရဲဘော်များကလည်း ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ပိုပြီး အံ့ဩဖို့ကောင်းတာက သူတို့က ဒီလောက်ပူပြင်းတဲ့ ရာသီဥတုမှာ အဲဒီဝတ်ရုံရှည်ကြီးတွေကို ဝတ်ထားနိုင်ကြသေးတာပဲ..."

သူက ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် စစ်သားများက ထပ်မံ၍ ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြပြန်သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် ဝတ်ရုံရှည်ကြီးများကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် စစ်သားများမှာ အသက်ရှူကျပ်ပြီး အလွန်အမင်း ပူအိုက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

တံခါးစောင့်စစ်သားများ အပေါ်သို့ တက်လာချိန်တွင် အခြားစစ်သားများ၏ စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့အနက်မှ တစ်ဦးက တံတိုင်းစောင့်စစ်သားများထံသို့ ရေသန့်ဘူးကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရေကို ညီအစ်ကိုတွေနဲ့ မျှဝေပြီး သောက်လိုက်ကြဦး..."

ရေသန့်ဘူးကို ကြည့်ရင်း တံတိုင်းစောင့်စစ်သားတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ဒီရေကို ဘယ်က ရလာတာလဲ..."

ကျီယန်ထံမှ ရေကို လက်ခံရရှိခဲ့သည့် စစ်သားက အောက်ဘက်ရှိ ဝတ်ရုံဝတ်လူလေးဦးကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ခုနတင်ပဲ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ငါ့ကို ပေးခဲ့တာ... အဲဒါကြောင့် ငါတို့ ရေမျှသောက်လို့ ရတာပေါ့..."

သူ၏အဖြေကို ကြားရသောအခါ စစ်သားများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ခေတ္တမျှ ကြည့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တူညီသော အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများကို မြင်လိုက်ရသည်။

လူတိုင်း ရေတစ်ငုံစီ သောက်ပြီးနောက် ကျန်ရှိသောရေကို စစ်တန်းလျားရှိ ၎င်းတို့၏ ရဲဘော်များအတွက် သိမ်းဆည်းထားလိုက်ကြသည်။ ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်ရသဖြင့် စစ်သားများမှာ အင်အားအနည်းငယ် ပြန်လည်ပြည့်ဝလာကြလေသည်။

၎င်းတို့အနက်မှ တစ်ဦးက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောကကြီးထဲမှာ လူကောင်းတွေ ရှိနေသေးတာပဲ... လူသားတွေအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ်လို့ ထင်တယ်..."

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အခြားစစ်သားတစ်ဦးကလည်း ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... လူသားတွေက အချင်းချင်း ကူညီဖေးမဖို့ ဆန္ဒရှိနေသရွေ့တော့ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေဦးမှာပါ..."

စစ်သားများသည် ကျူးလင်နှင့် အခြားသူများ စခန်းပတ်လည်ရှိ ဖုတ်ကောင်များကို ရှင်းလင်းနေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေရင်း အချိန်များသည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

သုံးနာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် ဖုတ်ကောင်များကို သတ်ဖြတ်ခြင်းအား ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ စွမ်းရည်တွေကို သုံးခဲ့တာ နာရီအတော်ကြာပြီ... အင်အားတွေကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းဖို့အတွက် ခဏနားကြရအောင်..."

သူ့စကားကို ကြားရသောအခါ ထန်ဝေ့နှင့် ကျူးလင်တို့သည်လည်း ဖုတ်ကောင်များကို သတ်ဖြတ်ခြင်းအား ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ဖုတ်ကောင်များနှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ၎င်းတို့၏ စွမ်းအင်အားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး စွမ်းရည်များကို မသုံးနိုင်တော့ပါက အလွန်အန္တရာယ်များလှသည်။

အကယ်၍ အဆင့်မြင့်ဖုတ်ကောင်များ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပါက ၎င်းတို့သည် စဉ်းတီတုံးပေါ်က ငါးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထူထူက ကျူးလင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ တွားတက်လာချိန်တွင် ထန်ဝေ့က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဗိုက်ဆာနေပြီ... ဆက်မလုပ်ခင် အရင်ဆုံး နေ့လယ်စာ စားကြရင် မကောင်းဘူးလား..."

ကျီယန်သည် ဖုတ်ကောင်များကို မသတ်ခဲ့သော်လည်း ပုံဆောင်ခဲအမြုတေများကို သူ၏နေရာလွတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းရာတွင် စိတ်စွမ်းအား အမြောက်အမြား အသုံးပြုခဲ့ရသည်။ သူက ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အရင်ဆုံး စားကြရအောင်... ငါတော့ ဗိုက်ဆာနေပြီ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ရှို့ဝူ၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ကြည့်လိုက်သည်။ လူတိုင်း ပင်ပန်းပြီး ဗိုက်ဆာနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အရင်ဆုံး စခန်းကို ပြန်ကြရအောင်... တံခါးဝနားမှာ နေ့လယ်စာစားပြီး အင်အားတွေ ပြန်ပြည့်လာမှ ပြန်ထွက်ကြတာပေါ့..."

သူ၏အစီအစဉ်ကို သဘောတူညီကြသဖြင့် ၎င်းတို့လေးဦးသည် တံခါးဝဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စစ်သားနှစ်ဦးသည် တံတိုင်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ကြသည်။ နာမည်စာရင်း မသွင်းရသေးမီ တံခါးပွင့်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

တံခါးဖွင့်ပေးသည့် စစ်သားများသည် ၎င်းတို့အား စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စောင့်ကြည့်လေ့လာပြီးနောက် မည်သူမျှ ဖုတ်ကောင်များ၏ ဒဏ်ရာရရှိထားခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

စစ်သား၏ ခြောက်သွေ့ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူက နောက်သို့ ဆုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်လည်ကြိုဆိုပါတယ်... ပင်ပန်းသွားကြပါပြီ..."

၎င်းတို့သည် စခန်းပတ်လည်ရှိ ဖုတ်ကောင်များကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့သောကြောင့် စစ်သားများက ၎င်းတို့အပေါ် ကောင်းမွန်သော သဘောထား ရှိနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သဖြင့် ရှို့ဝူက စစ်သားကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

သန့်ရှင်းသည့်နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီးနောက် ကျီယန်သည် သူ၏နေရာလွတ်ထဲမှ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင်ငါးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေတော့သည်။